👩‍💼👩‍🔧👩‍🔬👩‍🎨

«ما پیش از هرچیز زن‌ایم، زنانی که_حتی اگر مجرد، بدون فرزند یا دارای خدمتکار باشند_از بدن‌ها و مکان‌های بومی زیست‌شان و همچنین معمولا از بدن‌ها و خانه‌های کودکان و مردان نگه‌داری می‌کنند. اما وقتی وارد جهان علم می‌شویم آموزش می‌بینیم که تجربه اجتماعی را در قالب شاکله‌های مفهومی که نمی‌توانند ویژگی این تجربه را بشناسند توصیف و تبیین کنیم... تجربه‌های ما از زندگی‌هایمان-ونه در قالب علم مردانه، توصیفی کاملاً متفاوت خواهد بود... نقطه آغاز پژوهش درباره معرفت از نوعی دیگر»

دروتی اسمیت

🔺قابل وصف نیست شوق من از دیدن خبر برگزاری این برنامه و بی‌صبری‌ام برای شرکت در آن. چه کار خوبی کرده است مدرسه تردید و ممنون از کسانی‌که پذیرفته‌اند و چقدر امیدوارم ادامه‌دار باشد و محدود به زنان نخبه نماند.

🔺امیدوارم به‌زودی ببینیم زنانی از طبقات اجتماعی مختلف، با تجربیاتی متفاوت از زندگیِ زنانه همراه با معلولیت/ محرومیت / طرد / اشتغال در مشاغل کمتر زنانه و... هم فرصتی پیدا کنند تا از این دریچه‌ از تجربیات خودشان از هستی با ما حرف بزنند.

🔺🔺 از مردان بیش از زنان دعوت می‌کنم دراین نشست(ها) شرکت کنند و بیشتر شنونده باشند.

@neocritic

این هفته در مدرسۀ تردید

به مناسبت ۸ مارچ، روز جهانی زن

جلسۀ نخست رویداد «من زن‌ام!»

میزبان:
امیلی امرایی

با حضور:
فاطمه باباخانی
سمیه توحیدلو
نرگس جودکی
مژگان خلیلی
زینب صالحی


تاریخ: چهارشنبه ۱۶ اسفند

زمان: ساعت ۱۹

شرکت در این رویداد برای تمام علاقه‌مندان آزاد است.

لینک شرکت در جلسه:
www.skyroom.online/ch/tardidschool/zan


@tardidschool

این هفته در مدرسۀ تردید

به مناسبت ۸ مارچ، روز جهانی زن

جلسۀ دوم رویداد «من زن‌ام!»

میزبان:
غزاله حجتی

با حضور:
شکیبا امیرخانی
انسیه انجدانی
لئا دانیالی
مریم شبانی
فاطمه صالحی


تاریخ: پنج‌شنبه ۱۷ اسفند

زمان: ساعت ۱۹

شرکت در این رویداد برای تمام علاقه‌مندان آزاد است.

لینک شرکت در جلسه:
www.skyroom.online/ch/tardidschool/zan


@tardidschool

📀 فایل صوتی
🔸از سلسله نشست های "دوره جامع تاریخ فلسفه غرب"
📌زمان برگزاری: ۱۵ اسفند ۱۴۰۲
🔹 از دیوتیما تا دوبوار: زنان و زنانه نگری در تاریخ فلسفه

🔻سخنران:دکتر مریم نصر اصفهانی
(عضو هیئت علمی پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی)
میزبان:دکتر امیر مازیار
برگزار شده در مؤسسه پژوهشی،‌آموزشی و مطالعاتی آکادمی شمسه

www.instagram.com/academyshamseh
www.academyshamseh.com
@academyshamseh

میوه ممنوع

آگوست تولموش، ١٨۶۵

#روز_زن

@neocritic

📚

درباره سلیطه و سلیطگی

🔻«جنسیت مجموعه‌ای است از تکرار اعمال در یک چارچوب مستحکم نظارتی که در طول زمان شکل گرفته و ثابت باقی مانده تا ظاهر یک موجود طبیعی تولید شود»
جودیت باتلر

🔻با جمعی از اساتید بسیار خوب فلسفه بحث از این شد که خوشبختانه زبان فارسی مثل بسیاری زبانهای دیگر تفاوتی میان مونث و مذکر نگذاشته و از این بابت جنسیتی نیست پس ما پیش‌تریم. عرض کردم که این بی‌اعتنایی به معنای پیش‌تر بودن نیست، نپذیرفتند و نباید انتظار می‌داشتم بحث پیش‌تر برود.

🔻پیش‌فرضهایی که در حوزه مسائل زنان ذهن ما را انباشته دشوار اجازه دهد در جمع دوستانه بحث جدی شکل بگیرد و آدم عاقل در مواجهه با اینهمه پیش‌فرض و در فرصت کم زیاد پیش نمی‌رود، مبادا متهم به تعصبهای افراطی فمینیستی در حد انکار «سیاهی کلاغ» شود و حالا کو تا پیدا شدن کلاغ سفید!

🔻این روزها بحث داغی پیرامون واژه «سلیطه» در فضای مجازی شکل گرفته است. کسانی زنی را که به فیلمبرداری مخفیانه از خودش در فضای عمومی اعتراض کرده «سلیطه» نامیده‌اند. زنان و مردانی گفته‌اند ما هم به این وضعیت معترضیم و اگر فریاد اعتراض به معنای سلیطگی است پس ما هم «سلیطه‌ایم». مردان دیگری هشدار داده‌اند که چرا خود را «سلیطه» می‌دانید؟ شرم کنید از پذیرفتن این واژه بر خود که دشنام است.

🔻برداشت ما از جهان به نحوه بیان افکارمان رنگ و بو می‌دهد و به همین دلیل است که سه نفر متفاوت با مشاهده یک رفتار واحد از کسی ممکن است او را «شجاع» یا «سلیطه» و یا «کله خر» بنامند. درموردی که به آن اشاره کردم یعنی استفاده از عبارت «سلیطه» برای اشاره به زنی معترض ما با وصفی جنسیت‌زده طرفیم. «سکوت و فرمانبرداری فضیلت زن است». زنی که نافرمانی می‌کند و مایل است از جایگاهی که برایش طبیعی در نظر گرفته‌اند خارج شود بی‌فضیلت است و واژه متناسب با این رذیلت «سلیطه» است.

📚دوتا کتاب خوب در این زمینه تا بیاندیشیم رغم اینکه زبان ما مونث و مذکر ندارد، چه شباهتی با سایر زبان‌ها دارد و تا چه عمقی جنسیت‌زده است:

زبان و جایگاه زن ، رابین تالمک لیکاف، ترجمه مریم خدادادی و یاسر پوراسماعیلی، انتشارات نگاه

درک زبان و جنسیت ، آلیسون جولی، ترجمه ملیحه مغازه‌ای، قصیده سرا.

@neocritic

📚
«روح من، از من عبور کن...»
مارکوس ا‌ئورلیوس


🎬دوستی پیشنهاد کرده بود فیلم قطار شبانه به لیسبون ساخته بیله آگوست(٢٠١٣) را ببینم. دیده بودم. چنگی به دل نزده بود و فراموش کرده بودم.

📚چند روز پیش دوست دیگری پیشنهاد داد رمان قطار شبانه به لیسبون اثر پاسکال مرسیه/پیتر بیری(٢٠٠۴)را بخوانم. فیلم را یکسره از یاد برده بودم. رمان را خواندم. بی‌وقفه خواندم.

🔻دوباره فیلم را دیدم تا به یاد بیاورم چرا فیلمی براساس رمانی چنین جذاب درخاطرم نمانده بود و خب همان‌طور که می‌شد انتظار داشت، فیلم رمان را به معنای واقعی کلمه حرام کرده بود، آنقدر که هم‌نام بودن فیلم با رمان در نظرم توهین آمیز آمد!

🔻کارگردان همه پیچیدگی‌های داستان درباره معنای زندگی، عشق، صمیمیت، تابیدگی روابط انسانی و سیروسلوک در دنیای زبان‌های مردمان دیگر را از داستان زدوده بود. در فیلم اثری از اشتیاق و ‌‌'عرق‌ریزان روح' برای دانستن زبان پرتغالی نیست، مگر در یک دیالوگ بی‌ربط ردی از زبان فارسی نیست و نامی از اصفهان برده نمی‌شود...

🔻 اگر علاقمند به رمان‌های فلسفی هستید پیشنهاد می‌کنم این کتاب را با ترجمه مهشید میرمعزی بخوانید.

🔻🔻 اگر در ایام رمضان شب‌بیدارید و مشغول مهیا کردن اسباب روزه‌داری اهل خانه، یا سرگرم خانه‌تکانی و استقبال از نوروز می‌توانید اجرای صوتی خوب ایران صدا از این داستان را رایگان اینجا بشنوید:

http://player.iranseda.ir/book-player/?VALID=TRUE&g=476283&t=1&attid=377098&w=43

@neocritic

🌾

«در قیامت چون نمازها را بیارند در ترازو نهند. و روزه‌ها را و صدقه‌ها را... اما چون محبت را بیارند، محبت در ترازو نگنجد...اصل محبت است. چون در خود محبت می‌بینی آن را بیفزای و اگر نیفزایی سرمایه از تو برود»
فیه‌مافیه


🌾سال نو مبارک


ویدیو از:استودیو اثنا
@neocritic

« در آدمی عشقی و دردی و طلبی و خارخاری و تقاضایی هست…»
فیه‌مافیه

📷 ششمین روز بهار تهران
@neocritic

سحر حیدری‌فرد
دانشیار فلسفه در دانشگاه اوهایو

متخصص فلسفه علوم اجتماعی، فلسفه سیاسی، اخلاق کاربردی و فلسفه نژاد و جنسیت

 دو پادکست بشنوید که با او درباره «عدالت» صحبت کرده‌اند.

🎧یکی به فارسی در پادکست مگس در بطری در گفت‌وگو با سروش معروضی:
https://theflybottle.podbean.com/e/saharheidarifard/

🎧دیگری به انگلیسی در پادکست ماینداسکیپ در گفت‌وگو با شان کرول:

https://www.preposterousuniverse.com/podcast/2024/03/18/269-sahar-heydari-fard-on-complexity-justice-and-social-dynamics/

🙍‍♀️صفحه دانشگاهی او را اینجا ببینید:

https://philosophy.osu.edu/people/heydarifard.1


#زنان_فیلسوف
#عدالت
@neocritic

مژده‌ای برای کمک به تحمل‌پذیر کردن سال‌های پیش‌رو از کانال دوست بزرگوار آقای دکتر مقدسی

پارادوکس امیدوارکننده:

🔻

.
▫️پارادوکس امیدوارکننده‌ی احساسِ خوشبختی

شاید این نمودار را دیده باشید: نمودار U شکل احساس خوشبختی. خلاصه‌اش این می‌شود که احساس خوشبختی به سن و امکانات رشدی آدم بستگی دارد و به طور "میانگین" پس از سال‌های اولیه میانسالی افزایش می‌یابد. این یافته به اَشکالِ مختلفی آزمون شده و تقریباً می‌توان گفت که جهان‌شمول است. چنین نتیجه‌ای مخصوصاً برای کسانی در سن و سال من، یا کمی بیشتر و کمتر، امیدوارکننده است.

دهه سوم و چهارم زندگی دهه‌های پرفشاری هستند. چالش‌های استقلال، دغذغه‌های مالی، نگرانی آینده، استرس‌های حرفه‌ای، مسئولیت‌های خانوادگی، مقایسه با هم‌سالان، ایدئال‌های سختگیرانه‌ی درونی‌شده، امیدواری‌ها و ناامیدی‌های مکرر، نیاز به خودشکوفایی، نوپا بودنِ ظرفیتِ پذیرش و ... همگی شرایط پیچیده‌ای را ایجاد می‌کنند که علاوه بر احوالِ ناخوشِ گاه‌‌وبی‌گاه یا پیوسته، نوعی نگرانی جدید را در مورد آینده هم ایجاد می‌کنند، به این صورت که: با این تنِ سالم و این همه روابط، حالم خوب نیست، با تنِ فرسوده، روابطِ احتمالاً کمتر و نزدیکی به مرگ قرار است چقدر بدتر بشود. ذهنِ آدم در این شرایط دچار نوعی بی‌زمانی و سوگیریِ منفی می‌شود. ولی اینطور نیست.

این یافته را پیشتر خوانده بودم امّا این روزها انگار دارم تجربه‌اش می‌کنم. عجیب است، حالم دارد بهتر می‌شود. حتی در شروع سال فکر می‌کردم که این سال علیرغم همه پیچیدگی‌ها و نگرانی‌های بیرونی "می‌تواند" برایم بهتر از سال قبل باشد. انگار به هزار دلیل آدم پایش بیشتر می‌آید روی زمین، بیشتر ساکن اینجا و اکنون می‌شود، کمتر یقه خودش را می‌گیرد، مهارتِ پذیرش‌اش بدونِ احساسِ بازنده بودن بیشتر می‌شود، امیدواری‌هایش تنشِ کمتری ایجاد می‌کنند، استقلال شخصیتی بیشتری پیدا می‌کند و بیش از همیشه ارباب خانه خودش می‌شود. اینطور می‌شود که می‌بینی اِ زندگی جور دیگری هم می‌تواند باشد.

پانوشت: به تعبیرِ "به طور میانگین" در متن توجه داشته باشید. نمی‌گوید برای همه در هر شرایطی و در هر برشِ کوتاهی از عمر. می‌گوید این استعداد عمومی وجود دارد و احتمالِ تجربه چنین احوالی زیاد است. یافته‌‌های علوم انسانی را اینطور باید دید و خواند. البته همانطور که گفتم تجربه خودم تاییدش می‌کند.

#محمود_مقدسی
@TheWorldasISee

📚
از میان کتاب‌های خوبی که امسال خوانده‌ام چهارتا خوب‌تر بودند. دوتا از آنها عمومی هستند و دوتایشان تخصصی: ظرافت جوجه تیغی اثر موریل باربری با ترجمه مرتضی کلانتریان که نشر آگاه منتشر کرده؛  تاریخ کتابخوانی نوشته آلبرتو مانگوئل با ترجمه رحیم قاسمیان که هرمس منتشر کرده است. فقط استدلال نوشته مایکل بروس و استیون باربن با ترجمه میثم محمد امینی که نشر نو منتشر کرده و دریدا در متن نوشته عبدالکریم رشیدیان که نی منتشر کرده است. اولی را امسال برای بار دوم خواندم و آخری را هنوز به پایان نرسانده‌ام که هر چقدر هم مشتاق باشی نمی‌شود باشتاب پیش برد.
 
🔻یکم) موریل باربری معلم فلسفه و رمان نویسی فرانسوی است و ظرافت جوجه تیغی رمانی فلسفی. داستان از ساختمانی مجلل در پاریس روایت می‌شود که دو شخصیت اصلی آن زنِ سرایدار و دختر نوجوانِ یکی از ساکنان ساختمان هستند. زنِ سرایداری که مخفیانه هوسرل و تولستوی می‌خواند و دخترک نوجوانی که برای خودکشی در تولد سیزده سالگی‌اش برنامه‌ریزی می‌کند… خانم معلم فیلسوف پیش از هر چیز داستان جذابی برایتان تعریف می‌کند و بدون اینکه متوجه باشیم فلسفه هم درس می‌دهد.

🔻دوم) کتاب آلبرتو مانگوئل، تاریخ کتابخوانی ، را هدیه گرفتم و راستش نه نویسنده را می‌شناختم و نه قصدی برای مطالعه کتابش داشتم. اتفاقی کتاب را ورق زدم و چندان پیش نرفتم چون باید برمی‌گشتم و از اول شروع می‌کردم. ضمن اینکه گستره‌ی دانایی نویسنده وادارم کرد درباره‌اش تحقیق کنم. مانگوئل نویسنده‌ای آرژانتینی است که ارادتی عمیق به کتاب‌ها دارد و آثار دیگری هم از او به فارسی ترجمه شده است. او در این کتاب از ابعاد گوناگون به معجزه کتاب‌خواندن پرداخته است. معجزۀ «دستیابی به بایگانی خاطرات بشری و نجات صدای نیاکان ما از دل گذشته‌ها».

🔻سوم) عنوان کامل کتاب بروس و باربن فقط استدلال مهمترین ۱۰۰ استدلال تاریخ فلسفه غرب است. نویسندگان کتاب امیدوارند راهنمایی کارآمد پدیدآورند که دانشجویان را از دوره کارشناسی فلسفه بی‌نیاز کند! صرف نظر از این‌که با چه نیتی چنین کتاب خوبی پدیدآورده باشند (خود من اصلا با حذف دوره کارشناسی فلسفه موافق نیستم و خیال می‌کنم دفاع از آن ناشی از نگاهی محدود به فلسفه و آموزش آن است)؛ حاصل کارشان مجموعه بسیار خوش‌خوانی برای آشنایی با ادعاها و شیوه استدلال بزرگترین ذهن‌های تاریخ برای دفاع از مدعیاتشان است. استدلال‌های فیلسوفان در فصل‌های مجزا بازگویی و تحلیل شده است و حوزه‌های مختلفی را دربرمی‌گیرد: فلسفه دین، متافیزیک، معرفت‌شناسی، فلسفه اخلاق، فلسفه ذهن، فلسفه علم و فلسفه زبان. این کتابِ مسئله‌محور، در کنار اغلب کتابهای تاریخ محور، می‌تواند مدخلی جدی و جذاب هم برای علاقمندان تازه‌کار فلسفه و منطق باشد و هم برای کهنه‌کاران و هم معلمان. کاش نویسندگان مطالبه متواضعانه‌تری را بر پیشانی کتاب درج می‌کردند ـ گرچه فیلسوفان را با تواضع چه‌کار!

🔻چهارم) خوش‌ترین خبر کتابی در ۱۴۰۲ برای من خبر انتشار کتاب دریدا در متن بود. دریدا فیلسوفی دوست داشتنی برای من  است که همیشه در دست و پنجه نرم کردن با آثارش شکست خورده‌ام. دریدا عمیق، وسیع و دشوار است. دریدا در متن نخواسته از دشواری، وسعت یا عمق فیلسوف کم کند تا اندیشه‌هایش را برای خواننده فارسی زبان آسان‌یاب کرده باشد. دریدا در متن درکنار فیلسوف ایستاده و وفادارانه به تقویم و تاریخ او قدم به قدم  پیش می‌آید، ولی ما را هم به حال خود رها نکرده است ـ اگر با طمأنینه و تأمل پیش بیاییم.

@bookcitycc
@neocritc

https://culture.bookcity.org/papers/12538/%d9%81%db%8c%d9%84%d8%b3%d9%88%d9%81%d8%a7%d9%86-%d8%b1%d8%a7-%d8%a8%d8%a7-%d8%aa%d9%88%d8%a7%d8%b6%d8%b9-%da%86%d9%87-%da%a9%d8%a7%d8%b1%d8%9f/