📗کتاب «زنان کربلا:‌ نمایش آیینی و گفتمان‌های نمادین در اسلام شیعی مدرن»📗

The Women of Karbala:
Ritual Performance and Symbolic Discourses in Modern Shi'i Islam

به‌کوشش: کامران اسکات آقایی
ترجمه‌ی پرستو نیکنام
از سری «کتابهای سرو» (مطالعات اجتماعی شیعه)
چاپ اول: ۱۴۰۳
نشر آرما

فهرست مقالات:

▪️وجوه جنسیتی ظهور و سیر تاریخی شعائر و نمادهای شیعه / کامران اسکات آقایی

▪️تعزیه: چرخه‌ی تاریخ در زندگی روزمره / نگار متحده

▪️پویایی جنسیتی نمادها و آیین‌های محرم در اواخر دوره قاجار / کامران اسکات آقایی

▪️«آه! دلم تنگ است، محرم است، ماه زینب» نقش زیبایی‌شناسی و مجالس سوگواری زنانه در شیراز / اینویلد فلاسکرد

▪️دختران کربلا: تصویر زن در فرهنگ عامه شیعه در ایران / فائقه شیرازی

▪️شمایل‌نگاری زنان کربلا: کاشی، نقاشی دیواری، تمبر و پوستر / پیتر جی. چلکوفسکی

▪️سکینه: روایتگر کربلا شرح قوم‌نگاری آیین مجلس زنانه در پاکستان / شمیم برنی عباس

▪️سیده زینب: فاتح دمشق و فراتر از آن / سید اکبر حیدر

▪️جنسیت و آیین محرم در فرقه اسماعیلیه مسلمانان آسیای جنوبی / ریحانا قدیالی

▪️مهاجرت زنان کربلا به آمریکا: آیین‌های شیعی در ایران، پاکستان و کالیفرنیا / ماری ایلین هرگلند

▪️آیین‌های مذهبی زنان در عراق / الیزابت وارناک فرنیا و باسیما کیو. بزیرگان

▪️از سوگواری تا عمل‌گرایی: سیده زینب، زنان شیعه لبنانی و تحول عاشورا / لارا زی. دیب

https://t.me/nashre_arma/1089

#نشر_آرما
#کتابهای_سرو

این کتاب را علاوه بر کتابفروشی‌ها، از فروشگاه‌های اینترنتی زیر می‌توانید تهیه کنید:
چهارسوق
ایران‌‌کتاب
سی‌بوک
@nashre_arma
@sarvbooks

عدالت و ترمیم
 
🔷«من پژوهش خودم را با پرسش‌هایی حول و حوش صدا شروع کردم: چه کسی دارد حرف می‌زند؟ مخاطبش کیست؟ در کدام بدن تکلم می‌کند؟ چه داستانی از ارتباط روایت می‌کند؟ در کدام چارچوبهای فرهنگی و اجتماعی سخن می‌گوید؟»
کارل گیلیگان
 
🔹آیا زنان جز اینکه خواهان حقوق برابر در خانواده، جامعه و سیاست باشند؛ جز اینکه خواهان درشمار آمدن و نقش‌آفرینی و مشارکت باشند، امکان‌های دیگری نیز برای عرضه به قلمروهای اجتماعی و سیاسی دارند؟ به نظر می‌رسد پاسخ این پرسش مثبت است. زنان و تجربیات زنانه می‌توانند پیشنهادکننده گفتمانی باشند که احتمالا موثرتر از هر داروی دیگری بر زخم‌های عمیق بر پیکر جامعه است.

🔹گفتمانی که طالب ترمیم است در کنار عدالت. از نزاع دائمی بیزار است و آمادگی دارد از تجربیاتش در پرستاری و تیمارداری برای مرهم گذاشتن بر زخم‌های جامعه استفاده کند: زخم تبعیض، زخم خشونت، زخم ناکامی، زخم ترس، زخم در وطن خویش غریب... برای ترمیم روابط ازهم گسیخته و به کین‌آمیخته مردم با مردم آماده است- همان چیزی که منفعت برخی از دشمنان همین مردم در آن است.

🔹اگر ضرورت این گفتمان را به رسمیت بشناسیم آنگاه می‌توان برای تولید معرفت ذیل چنین گفتمانی عزم را جزم کرد. پژوهش‌هایی ترتیب داد و صداهایی را بلند کرد که شنیده نمی‌شوند- چون سواد و رسانه و صدا ندارند. می‌توان پیوندها را محکم کرد که گرچه مثل من نیستی ولی به همان اندازه که من هستم، تو هم هستی.

🔹اگر برای شنیدن و فهمیدن گوش کنیم صداها از موقعیت افرادی که به‌طور نظام‌مند از قدرت حذف شده‌اند آهسته آهسته بلند می‌شود، مشکلات و منافع ایشان باید به دیده گرفته شود. موقعیتی که هنوز خود زنان نیز در آن گرفتارند و به هر نحوی تلاش می‌کنند از آن حرف بزنند یا آن را نمایش دهند.

🔹 این گفتمان کاملاً در مقابل گفتمانی است که جامعه را به اینجا کشانده و باور دارد «هیچ صدایی جز صدای ما نباید شنیده شود». صدای ما و فقط صدای ما و افکار ما و کلمات ما باید از مدرسه، مسجد، خیابان، دانشگاه، تلویزیون، سینما و کتابها شنیده شود. اگر قرار نیست از این مملکت بروی و می‌خواهی زندگی کنی یا تکرار کن و بمان و یا خاموش باش و جلوی چشم نباش!

🔹صداها ساکت می‌شوند اما
بدن‌ها هستند. بدن‌هایی که سرکوب می‌شوند، زخم می‌خورند، گرسنگی می‌کشند، رنج می‌برند و هر از گاهی طغیان می‌کنند در برابر انکار شدنشان- شاید اینگونه به چشم بیایند و صداهایشان که از فرط نگفتن و نشنیدن برای حاکمان نامفهوم است به گوش برسد. (آنچنان نامفهوم که اغلب با سخیف‌ترین تفسیرها فاقد ارزش دانسته شده و سریع کنار گذاشته می‌شود.)

🔹گفتمان مراقبتی/پروادار که خواهان ترمیم زخم‌هاست پیشنهاد می‌کند مسیرهای باریک و عریض و کوتاه و طویل این به حاشیه‌رانده شدن‌ها شناسایی شود و حل مشکلات افراد و گروه‌های آسیب‌دیده اولویت سیاستمداران و سیاستگزاران باشد_ نه تعجیل برای دوستی با آنان‌که همیشه در قدرت بوده و هستند و خواهند بود- شاید گاهی جای صندلی‌شان تغییر کند و قدرت حذف و سرکوبشان کم و زیاد شود، ولی تغییری در مشی‌شان در قبال «غیر از خود» رخ نخواهد داد.
 
 @neocritic

🔶تبعیض اشتباه است‌!

🔸از دیشب که رئیس شورای راهبری انتخاب وزرای دولت چهاردهم درباره شیوه مشورتی انتخاب اعضای کابینه صحبت کرده و اشاره کرده است که زنان، جوانان و اقلیت‌های مذهبی در مقایسه با رقبا از امتیاز مثبت برخوردارند، بحث‌های داغی در شبکه‌های اجتماعی به راه افتاده است: از تحسین تا  تمسخر و تحقیر و ناباوری و فهرست کردن آمار شهدای جنگ تحمیلی بر اساس جنس و مذهب...

🔸ما همیشه با این مسئله مواجه بوده‌ایم. اینکه بخواهیم رویکردهای امروزین دنیا در مواجهه با مسائلی مانند تبعیض را، در کشوری پیاده کنیم که تبعیض عریان و ساختاری نه فقط در مشی حاکمان، فرهنگ و عرف که در قوانینش تثبیت شده است.

🔸در جامعه‌ای که قوانین و رویکردهای تبعیض‌آمیز اینچنین طبیعی تلقی شده بیان این جهتگیری مثبت به نفع گروه‌های مورد تبعیض در تلویزیونی برخی را شوکه کرده است. همین تلویزیون که دهه‌هاست فقط صدا و تصویر و باورهای یک گروه از مردم ایران را نمایش داده و تبلیغ کرده و دست بالا تبعیض را توجیه کرده است.

🔸قوانین بیشتر کشورهای دنیا تبعیض را غیرقانونی می‌دانند. غیرقانونی و ضد حقوق بشری بودن تبعیض مبتنی بر این باور است که «تبعیض از نظر اخلاقی نادرست است». ما این گزاره بنیادین را پذیرفته‌ایم؟ در عمل خیر. در نظر اما بسیاری از پژوهشکده‌ها به این مشغولند که انواع ریز و درست تبعیض‌ها، به ویژه تبعیض علیه زنان را توجیه کنند و در کنار آن از طرد و نفی و برخوردهای قهری غافل نشوند. زنان که مدت هاست در پیمایش های ملی «تبعیض» را بزرگترین عامل نارضایتی خود اعلام می‌کنند و درصد بزرگی از آنان خرسند نیستند از آن.

🔶در مدخل «تبعیض» در دانشنامه فلسفی استنفورد می‌خوانیم که هیچ تعریف جهانیِ مورد توافقی از تبعیض نداریم، اما در اسناد حقوق بشری هرگونه تبعیض به دلایلی مانند نژاد، رنگ، جنسیت، زبان، مذهب، عقاید سیاسی، طبقه، ملیت، مکان تولد و مانند آن منع شده است. تبعیض‌ها باعث ایجاد آسیب، عقب‌ماندگی و وارد آمدن ضرر به افرادی هستند که به دلایل مذکور از برخی حقوق انسانی خود در مقایسه با دیگر گروهها محروم شده‌اند و کرامت اخلاقی‌شان مخدوش شده.

🔸گرفتن منفعت از یک گروه مساوی با اعطای منفعت بیشتر به سایر گروه‌هاست و این واقعیتی است که اغلب از چشم ما پنهان می‌ماند. از چشم همه ما که دستاوردهایمان را حاصل تلاش خودمان می‌دانیم و بازاری هم حول آن راه می‌اندازیم که «من توانستم، تو هم اگر بخواهی می‌توانی».
 همه امتیازاتی که به واسطه خانواده و تعلق آن به طبقه متوسط شهری/ممتاز و تعلق به اکثریت مسلمان شیعه و امکان تحصیل و امکان کار و امکانی که برای بیان خود پیدا کرده‌ را نادیده می‌گیرد و در سخنرانی و درسگفتار از دیگران هم دعوت می‌کند مثل او و «با باور بر توانایی‌های خودشان» موفق و مشهور و ثروتمند شوند. به نظر من نه فقط گفتمان رسمی و امتیازاتی که درمیان دوستانش به عنوان حق مسلم خیرات می‌کند، که این قسم رویافروشی‌ها هم دامن زده بر هرچه نامرئی‌تر کردن عمق تبعیض‌ها در ایران امروز.

🔸برخی از ما که مثل ماهی در آب متوجه عمق آسیب و خشکسالی‌ای که امتیازات ما به سایرین تحمیل کرده نیستیم‌, فورا دربرابر هرگونه امتیاز مثبت برای کاهش تبعیض به دیگران موضع می‌گیریم و حتی متوجه نیستیم تحمیل محرومیت به سایر گروهها چگونه بهروزی ملی ما را تهدید می‌کند.


🔶ظاهراً حالا حالاها باید درباره گزاره «تبعیض اشتباه است» بحث کنیم، ولی برای اطلاعات بیشتر و پیچیده‌تر درباره مفهوم تبعیض و ظرایف آن بنگرید به:
Altman, Andrew, "Discrimination", The Stanford Encyclopedia of Philosophy (Winter 2020 Edition), Edward N. Zalta (ed.), URL = https://plato.stanford.edu/archives/win2020/entries/discrimination/>.
 
@neocritic
 

رنج مادران آن سالها

✍سعید معدنی

نسل ما نسل انقلاب و جنگ است. ما هزاران هزار مادر جوان از دست داده دیده‌ایم. مایی که سن‌مان ۵۰- ۶۰ - ۷۰ ساله است و هنوز زنده هستیم و نفس می‌کشیم، اتفاقات و صحنه‌هایی از زندگی جمعی ایرانیان دیده‌ایم که شاید نسل‌های بعد ما دنیای ایدئولوژی‌زده‌ی مرگ‌زای جوانی ما را کمتر ببینند.

در دهه‌ی نخست انقلاب و همزمان با دوره جنگ ایران و عراق، یکی از این بروزها و نمایش‌ها اشک‌های پی‌در‌پی مادرانی بود که فرزندان‌‌شان کشته شده بودند. می توان این مادران را به سه نوع تقسیم کرد.

۱- مادرانی با اشک‌های آشکار:
مادرانی بودند که فرزندان شان در جبهه جنگ شهید شده و یا در درگیری با مخالفان انقلاب و جمهوری اسلامی ترور و یا کشته شده بودند. اینها همدردی و همراهی آشکار فامیل، همسایه‌ها، دوستان، آحاد مردم و مساعدت کامل حکومت را به همراه داشتند.

۲- مادرانی با اشک‌های پنهان:
مادرانی بودند که فرزندان‌شان یا در زندان‌ها اعدام شده بودند و یا در درگیری با نیروهای حکومتی کشته شده‌ بودند که از آنها با عنوان ضد انقلاب نام برده می‌‌شد. این مادران بغض فروخورده و اشک‌های پنهان داشتند و در سکوت و غربت گریه می‌کردند. من مادری را می شناختم که فرزندش مخالف نظام بود و کشته شده بود، هر وقت شهیدی برگشته از جنگ را از کوچه‌ها عبور می‌دادند او گوشه ای می‌نشست، با مادر شهید همراهی می‌کرد و گریه سر می‌داد. همه می‌دانستند بخشی از این گریستن برای فرزند جوان‌اش بود.

۳- اشک‌های دوسویه:
دردناکتر از موارد فوق مادرانی بودند که یک فرزندشان در موافقت با نظام و فرزند دیگر در مخالفت با نظام کشته شده بودند. این مادران مویه‌ها و ضجه‌ها و گریه‌های آشکار و پنهان را توامان داشتند. مادر شهیدی را می شناختم که یک فررندش در جنگ شهید شد و فرزند دیگر به هواداری از گروههای مخالف نظام در زندان بود. مادر به نوبت هم بر سر مزار فرزند شهید گریه می‌کرد و هم برروی پله‌های زندان با چشم‌های اشکبار به انتظار دیدار فرزند می‌نشست.

اولین کسی که در فیلمی به این موضوع پرداخت و مادری را با غم دوسویه به تصویر کشید محسن مخملباف بود. در سکانسی از فیلم "شب‌های زاینده رود"( ۱۳۶۹) مادری دست به خودکشی زده و به بیمارستان می آورند.‌ علت را که جویا می‌شوند مشخص می‌شود این مادر هم خبر شهادت یکی از فرزندانش از جبهه آمده هم خبر کشته شدن فرزند دیگر که مخالف نظام بوده از راه می‌رسد. مادر تحمل این حجم از غصه را نداشته و دست به خودکشی زده بود.

بعدها فیلم‌ها و داستان‌ها و گزارش‌های زیادی از مادران نوع سوم ساخته و نوشته شد. یکی از بهترین فیلم‌ها در این باره که سالها توقیف بود، فیلم سینمایی "آشغالهای دوست داشتنی" ساخته محسن امیریوسفی در سال ۱۳۹۱ است. ماجرای زنی است که فرزندش در جبهه شهید شده و برادرش در دهه ۶۰ اعدام شده است. توصیه می کنم این فیلم و روایتی از دلهره‌ها و رنج این نوع مادران شهید را ببینید.

همچنین در گزارشی، ژیلا بنی‌یعقوب روزنامه نگار معروف در ماههای آغازین دوم خرداد ۱۳۷۶ با یکی از مشهورترین این‌ مادران یعنی مادر شهید محمد جهان‌آرا فرمانده سپاه خرمشهر مصاحبه کرده است. این مادر چهار قاب عکس از فرزندان از دست رفته‌اش بر دیوار منزل دارد. یکی از فرزندان قبل از انقلاب در زندان‌های محمد رضاشاه در زیر شکنجه کشته شده، دیگری در جبهه مفقود الاثر است. سومی شهید محمد جهان آراست و در نهایت فرزند چهارم حسن نام دارد که دانشجوی پزشکی بوده در سال ۱۳۶۷ اعدام شده است. خبرنگار در جایی می‌گوید:
"من از محمد و بقیه پسرهای شهیدش می‌پرسیدم و او از حسن می‌گفت. انگار دلش می‌خواست بیشتر از پسری حرف بزند که حرف زدن از او ممنوع بود" طبعا در گزارش چاپ شده در روزنامه همشهری نام این برادر حذف شده بود.

رنج مادران آن سالها رنج غریبی‌ست. هر کدام فصل و دفتری جداگانه می‌طلبد. اغلب مادران کم‌سواد و بی سواد از نوع دوم و سوم نمی‌دانستند چرا فرزندان‌شان مسیر ایدیولوژی‌های رنگارنگ مارکسیستی و غیر مارکسیستی را انتخاب کرده‌ و کشته شده‌اند که امکان گریستن آشکار هم برایشان نیست. این موضوع آنها را بیشتر رنج‌ می‌داد.

۲۹ تیرماه ۱۴۰۳

#سعید_معدنی
#انقلاب
#جنگ
#شهادت
#اعدام
#مرگ
#مادر

@Saeed_Maadani

رای ما مشت نبود آقای پزشکیان


.
ما یاد گرفته‌ایم نه «با غوره‌ای سردی‌مان بشود و نه با مویزی تب کنیم»
می‌توانم تفسیری از این جمله هم داسته باشم که منظور آقای پزشکیان کسانی بوده که می‌خواستند با رای ندادن، رقیبش برنده شود، اما - دست‌کم- بخشی از ما ارای دهنده‌ها، رای خود را مشتی به دهان یا صورت این و آن نمی‌بینیم. واقعیت این است که رای ما به شما، در مخالفت با روندها و روال‌های جاری بوده و به نگاه رای‌ندهنده‌ها نزدیک‌تر است. بسیاری در بیانیه‌های حمایتی‌شان رایشان را رای اعتراضی نامیدند.
ما به شما رای دادیم تا کسی به دهان کسی و صورت کسی مشت نکوبد و شخصا اطمینان دارم که شما هم چنین فکر می‌کنید و به زودی این سو تفاهم را برطرف می‌کنید، چنان که پیش‌تر هم این کار را کرده‌اید و نشان داده‌اید که برعکس بسیاری از اهل سیاست گوش‌تان به صدای مردم بسته نیست.

شما طبق قانون رییس جمهور همه ملت هستید، چه آنان که اصلا رای ندادند و چه آنان که به رقیب شما رای دادند و شما را به توهین‌ها و تهمت‌ها می‌نوازند.

اگر بحث اجماع و وفافی در میان باشد، این نیمه‌ی غایب انتخابات اگر بیش از آن یک پنجم اهمیت نداشته باشد، اهمیتش کمتر نیست.

🔶🔷🔹🔸

هیچ‌کدام از حوزه‌های پژوهشی که در آن‌ها کار کرده‌ام به اندازه «اخلاق مراقبت/پرواداری» با استقبال گرم مخاطبان مواجه نشده است. همین امر باعث شده با خودم عهد کنم دست کم سالی یکبار درباره یکی از جنبه‌های آن با مخاطبان متفاوت بحث و تبادل نظر کنم. عهدی که مجبورم می‌کند به مطالعات جدیدتر در این حوزه هم سرک بکشم.
این‌بار در مدرسه گفت‌و گو درباره این موضوع حرف می‌زنیم که

«اخلاق مراقبت/ پرواداری چگونه می‌تواند به ما کمک کند تا از خودمان، عزیزانمان و ایران ناآرامی که در آن زندگی می‌کنیم مراقبت کنیم»

⏰پنجشنبه ۴ مرداد ساعت ١٧-١٩

🏡شهرستان دماوند، شهر کیلان، مدرسه گفت‌وگو

🔗برای اطلاعات بیشتر بنگرید به:

https://www.instagram.com/reel/C9l9BsJtKf9/?igsh=MWRpaG1nemtnbDZjMQ==

@neocritic

در کنار ما بایستید نه دربرابر ما

✍🏽خبر اجرای حکم زندان برای یکی از زنان معترض به حجاب اجباری را خواندم و حیرت کردم. همان زنی که نشان دادن اعترافاتش با چشم کبود در تلویزیون قلب گروه زیادی از مردم را مچاله کرد که او هم دختر ماست.

🔻هنوز هم گاه گاه از من دعوت می‌کنند که در مناظره شرکت کنم. مناظره درباره مسائل و مطالبات زنان. مناظره با حامیان وضع موجود... من هربار توضیح می‌دهم که همه حرف‌ها زده شده است. یا گوشی می‌شنود یا مثل سابق ...

🔻حالا به نظرم باید از خواهرانم که حامی وضع موجود هستند بخواهم بی‌خیال مناظره شوند. بی‌خیال شوند دستکاری اصطلاحات و ایسم‌ها و کلاژ ساختن با نظریه‌ها را برای توجیه وضع موجود... زمین به اندازه کافی روشن نیست؟

🔻شما از حرمت و کرامت زن حرف می‌زنید و همزمان در کنار کسانی ایستاده‌اید که در لباس قانون بی‌سابقه‌ترین بی‌حرمتی‌ها را به زنان ایرانی، به هم‌وطنان خودشان کرده‌اند... از توقیف و کتک زدن و برزمین کشیدن تا اخراج و بازداشت و زندان و ...
ما نخوانده بودیم که «زن ریحانه است» آیا این زنان ریحانه نیستند یا زن نیستند؟

🔻شما از شکوه مادری حرف می‌زنید، ولی سمت ساختاری ایستاده‌اید که تمام تلاشش را برای بی‌قدرت نگاه داشتن و طرد اجتماعی مادران به‌کار می‌بندد.

🔻شما از عدالت جنسیتی دم می‌زنید، ولی سمت همه قوانین نابرابری ایستاده‌اید که اختیار زن بر زندگی‌اش را، بر سرنوشتش را، بر بدنش را و بر کودکش را نفی می‌کند.

🔻شما از کانون گرم خانواده حرف می‌زنید، ولی سمت سرپوش‌گذاشتن بر تمام جنایت‌های ریز و درشت خانگی ایستاده‌اید. شما سمت ناامنی خانه‌ها برای زنان و کودکان ایستاده‌اید. شما سمت چشم‌پوشی بر خشونت علیه زنان و کودکانید. سمت میدان دادن به تعصب و جنون. شما سمت ٩ سال زندان برای پدری که سر دختر نوجوانش را با داس برید ایستاده‌اید و سمت سالها زندان برای زنانی که جور دیگری می‌اندیشند.

🔻شما اسم از نور می‌آورید ولی سمت زور و ظلمت ایستاده‌اید... شما سمت تحقیر زنان، سمت دیگری‌سازی هم‌وطنان، سمت انسانیت زدایی از هم‌جنسانتان، شما سمت مردسالاری ایستاده‌اید.

🔻من رسانه‌ای ندارم که به جای مناظره دعوت به مفاهمه و گشودگی و بازنگری کنم، ولی همین‌جا از شما دعوت می‌کنم که در کنار ما بایستید نه در مقابل ما. این مناسبات، امروز انسانی نیستند. کنار ما باشید که با همه اختلاف نظرها یکصدا خواهان تغییر در وضع موجود و احترام و کرامت و سوژگی و مشارکت برای تک تک زنان ایرانیم .
کنار هم، سمت مطالبه تغییر برای آینده بهترِ همه دختران ایران بایستیم.

@neocritic

.
«زنان و اندیشه» برگزار می‌کند:

❇️ حقوق اساسی و مسئلۀ زنان

مطالعات دربارۀ نسبت حقوق اساسی و مسئلۀ جنسیت حوزۀ تحقیقاتی نسبتاً تازه‌‌ای در مطالعات حقوق اساسی است. حقوق اساسی ازسویی مانند سایر گرایش‌های حقوقی به‌مثابۀ رشته‌ای علمی تابع اصول و قواعد خاص خود است و ازسوی‌دیگر، در کشاکش تحولات سیاسی که منجر به تولد قانون اساسی جدید می‌شود تابع ملاحظات سیاسی لحظه‌ای است. بنابراین، با موقعیت خاص خود، پیچیدگی‌های منحصربه‌فردی را در طراحی بهینۀ قوانین اساسی به‌عنوان میثاقی بین مردم و دولت نمایان می‌کند. این نشست، با بررسی سیر تاریخی تحولات حاصله در نسبت میان مسئلۀ زنان و قانونِ‌اساسی‌گرایی، سعی در طرح اولیۀ سؤالاتی دربارۀ تبیین نسبت مسئلۀ زنان و متن قوانین اساسی و تفسیر قضایی آن‌ها دارد؛ مسئله‌ای که جامعۀ ما بیش‌از‎پیش نیازمند تفکر و تأمل دربارۀ آن است. 

سخنران: مرضیه توفیقی داریان
دبیر نشست: منصوره خلیلی‌زند

🔹 زمان برگزاری: ۶ مرداد ۱۴۰۳، ساعت ۱۸-۲۰ (به‌وقت ایران)

🔹 محل برگزاری: در پلت‌فرم زوم، با مراجعه به لینک:

Beitreten Zoom Meeting
https://uni-freiburg.zoom-x.de/j/61219111819?pwd=o8ErnAMu3bnXoDbrfEnFqoaiQEenag.1

Meeting-ID: 612 1911 1819
Kenncode: bmJZ3G4LH

🔸دوستانی که تمایل دارند اطلاعیه‌ی برگزاری نشست‌ها، دو روز پیش از هر نشست، برایشان ارسال شود لطفاً ایمیلی برای ما ارسال کنند، به‌ این آدرس:
zanaan.andishe@gmail.com

مشتاق حضورتان هستیم.

                                           «زنان و اندیشه»

.
🔹 معرفی سخنران:

مرضیه توفیقی داریان دارای دکترای حقوق از دانشگاه هاروارد، با تمرکز بر گرایش حقوق اساسی تطبیقی، و درحال‌حاضر محقق پسادکترا در دانشگاه پرینستون است. حوزۀ پژوهشی وی متمرکز بر دادگاه‌های قانون اساسی در خاورمیانه و نقش آن‌ها در میانجی‌گری اختلافات درون‌مذهبی و سوءاستفاده از ابزار نظارت قضایی با هدف تضعیف قانون‌ِاساسی‌گرایی و دموکراسی در کشورهای موردمطالعه است.

گفت‌وگو دربارهٔ کتاب روش‌های تفسیر متون مقدس

با حضور
مرتضی کریمی‌نیا، محمدعلی طباطبایی، علی سلطانی
و فاطمه توفیقی (نویسنده)

جمعه ۵ مرداد ۱۴۰۳
شهر کتاب مرکزی
@ftofighi

❇️ برنامۀ نهایی سیزدهمین مدرسۀ تابستانی فلسفۀ تحلیلی پژوهشگاه دانش‌های بنیادی

عنوان: «مباحثی در معرفت‌شناسی اجتماعی»

🔹هزینۀ ثبت‌نام نهایی برای پذیرفته‌شدگان: ۳۰۰ هزار تومان

🔹آخرین مهلت ثبت‌نام: ۱ شهریور ۱۴۰۳

🔹برگزاری به‌صورت حضوری، از ۲۵-۲۷ شهریور ۱۴۰۳

🔹لینک ثبت‌نام: https://forms.gle/gWLVGwupWSZAGM7t6

.
✅نوشین احمدی خراسانی از «پروژه مشترک» به جای «دشمن مشترک» نوشته:

«ما کنشگران جنبش زنان همراه با دیگر نیروها برای گذار به دموکراسی، به انقلابی عمیق در فرهنگ سیاسیمان نیازمندیم؛ یعنی انقلاب در فرهنگ سیاسی به ارث رسیده از دهه پنجاه خورشیدی که امروز بار دیگر و در لباسی ظاهراً نو بازآفرینی شده و متأسفانه بر پایه: دشمن سازی به جای شکل دادن به ارزشهای دموکراتیک؛ حذف به جای همکاری؛ قطبی سازی به جای بدیل سازی؛ توسل به خشونت و حذف به جای توسل به دیپلماسی و مذاکره، تقسیم کردن گروه های مختلف مردم به مزدور / غیر مزدور به جای همبستگی؛ خارجی سازی به جای ادغام / انتگره سازی و... در بین برخی از نیروهای سیاسی قوام گرفته است»

✅ با اشاره به اولویت همیشگی عدالت بر آزادی می‌نویسد:

«همواره عدالت از مهمترین خواسته‌های جامعه مردانه ما محسوب می‌شده و هیچگاه «آزادی» یعنی تعلق گرفتن حق و فرصت برابر برای تمامی ساکنان ایران به خواسته اصلی جامعه تبدیل نشده است. از این زاویه است که اساساً پروژه های عدالت‌خواهانه در شرایط ایران با توجه به ساختار نهادینه شده موجود در جامعه، معمولاً به خیز بلند برای تسخیر قدرت حاکم تبدیل می‌شود، قدرت حاکمی که همواره معیار امتیازها میان پدران/مردان را تعیین کرده و در نهایت نیز پروژه عدالت‌خواهی به پروژه باز توزیع امتیازها در همین چارچوبهای نهادینه شده میان پدران: پدر امت، پدر ملت پدر قومی، پدر مذهبی و ... منتهی شده است.

بنابراین وقتی خواسته حق انتخاب پوشش زنان به جای آن که با رویکردی در مرکز پروژه «آزادی خواهانه» قرار گیرد، در مرکز پروژه عدالت خواهانه و نیز پروژه ساخت حکومت حول «دشمن مشترک» قرار داده می‌شود خواه ناخواه از حوزه حق انتخاب فردی زنان خارج می گردد و به نوعی به حوزه جنگ و چانه زنی میان پدران که امتیاز حق تعیین نوع پوشش زنان برعهده کیست فرو می کاهد؛ همانطور که در ۱۲۰ سال گذشته، در پیج های مهم تاریخی اتفاق افتاده است.

برای همین هم هست که بخشی از پدران مردان خانواده که با حجاب اجباری مخالف اند به این خاطر است که برخلاف گذشته سلیقه شان در مورد پوشش زنان با نوع پوششی که خوشایند پدر بزرگتر است دیگر همخوان نیست و چون حق انتخاب پوشش زنان را در حوزه اختیار پدر خانواده می‌دانند از این رو فکر می‌کنند در واقع «پدر بزرگتر» به صورت غیرمنصفانه و ناعادلانه امتیازی که حق آنان است را به تصرف خود درآورده و به نوعی از عدالت خارج شده است.»

مقاله کامل را در مجله دانشجویی انکار بخوانید:🔰🔰🔰

@neocritic

💬  «دشمن مشترك» و آزادي زنان

✍ نوشین احمدی خراسانی


@enkarmag

.
🔹 آیا خانه‌ها‌، آن‌گونه که تصور و تصویر می‌شود، امن‌ترین گوشه انسان در این جهان پر از ناامنی است؟

🔷 سه متخصص از سه منظر متفاوت درباره این حرف زده‌اند که چرا «این خانه امن نیست»؟

@neocritic

🔰🔰🔰

🎧فایل صوتی نشست «خانه امن نیست»

🎙️سخنرانان:
▪️فاطمه موسوی ویایه
▪️فاتیما باباخانی
▪️مهناز افضلی

🗓 ۱ مرداد ۰۳
📍 موسسه رحمان
@rahmaninstitute