گفتم
گمراه نمیشوم
زبانم مرا گمراه نخواهد کرد
دهانم را دهنه زنم
آن دم
که شر در برابر من است...
چون آوایی از داود | براساس مزامیر داود |ترجمهی هانری مسکونیک از عهد عتیق | ترجمهی فارسی: تینوش نظمجو
@neypub
@dortadoredonya
گمراه نمیشوم
زبانم مرا گمراه نخواهد کرد
دهانم را دهنه زنم
آن دم
که شر در برابر من است...
چون آوایی از داود | براساس مزامیر داود |ترجمهی هانری مسکونیک از عهد عتیق | ترجمهی فارسی: تینوش نظمجو
@neypub
@dortadoredonya
چاپ پنجم منتشر شد
«شکاریم یک سر همه پیش مرگ»
جستارها، گفتارها و نوشتارها
شاهرخ مسکوب
goo.gl/iULu2b
@neypub
«شکاریم یک سر همه پیش مرگ»
جستارها، گفتارها و نوشتارها
شاهرخ مسکوب
goo.gl/iULu2b
@neypub
اگر آرام بنشینم و هیچ کاری انجام ندهم، دنیا با بیدقتی به کوبیدن بر طبل بیعاریاش ادامه میدهد، بی هیچ معنی و مفهومی. باید تکانی به خود بدهیم، کاری بکنیم، رؤیاهامان را به پیشروی واداریم؛ زندگی بیرؤیا آنقدر فقیر است که نمیتوان تصور کرد.
خاطرات سیلویا پلات | ترجمهی مهسا ملکمرزبان
@neypub
خاطرات سیلویا پلات | ترجمهی مهسا ملکمرزبان
@neypub
نخست به تو نمینگرد، آنگاه نرمنرم چشم باز میکند، چنانکه گویی از نور میترسد. سرانجام میتوانی ببینی که این چشمها سبز چو دریایند، موج میزنند، به کف مینشینند، دیگربار آرام میشوند و آنگاه باز چون موجی برمیآشوبند. در آنها مینگری و با خود میگویی این تصور درست نیست، چرا که اینها چشمان سبز زیبایی هستند همچون همهی چشمهای سبز زیبایی که تاکنون دیدهای. اما نمیتوانی خود را فریب بدهی، این چشمها موج میزنند، دگرگون میشوند، چنانکه گویی چشماندازی فرارویت مینهند که تنها تو میتوانی ببینی و طلب کنی.
آئورا | کارلوس فوئنتس | ترجمهی عبدالله کوثری
goo.gl/FGZuf5
@neypub
آئورا | کارلوس فوئنتس | ترجمهی عبدالله کوثری
goo.gl/FGZuf5
@neypub
امروز ۲۶ سپتامبر مصادف با زادروز مارتین هایدگر
مارتین هایدگر از برجستهترین فیلسوفان قرن بیستم بود که با شیوهای نوین به تأمل دربارهی وجود پرداخت و فلسفهی او بر دیدگاههای بسیاری از فلاسفه بعد از او اثر گذاشت. او در ۲۶ سپتامبر سال ۱۸۸۹میلادی در خانوادهای کاتولیک و سنتی در یکی از روستاهای ایالت بادن در جنوب غربی آلمان به دنیا آمد. تحصیل در الهیات را از سال ۱۹۰۹ در دانشگاه فرایبورگ آغاز کرد و بعد از آن به فلسفه روی آورد و همواره تحت تأثیر استادش ادموند هوسرل بود.
از مهمترین کتابهای او در فلسفه، کتاب «هستی و زمان» است که در آن به نقد تاریخ فلسفهی غرب که به تعبیر او همان تاریخ متافیزیک است، پرداخته است. او در این اثر در پی طرح افکندن هستیشناسی تازهای است که خود آن را هستیشناسی بنیادین میخواند؛ چرا که نزد او تاریخ متافیزیک، تاریخ غفلت از وجود و افتادن در ورطهی موجودانگاری است. «فلسفه چیست»، «مفهوم زمان»، «پايان فلسفه»، «متافيزيك نيچه»، «سرشت حقیقت»، «پرسش تکنولوژی» و«نامهای در باب اومانیسم» از دیگر آثار او هستند. اندیشههای هایدگر، رقمزنندهی مایههای فکری بسیاری از متفکران مابعد تجدد از جمله میشل فوکو، ژاک دریدا، گادامر و سارتر بوده است. هایدگر در ۲۶ مه سال ۱۹۷۶ میلادی درگذشت.
نشر نی «هستی و زمان» را با ترجمهی عبدالکریم رشیدیان منتشر کرده است.
goo.gl/rJen5b
@neypub
مارتین هایدگر از برجستهترین فیلسوفان قرن بیستم بود که با شیوهای نوین به تأمل دربارهی وجود پرداخت و فلسفهی او بر دیدگاههای بسیاری از فلاسفه بعد از او اثر گذاشت. او در ۲۶ سپتامبر سال ۱۸۸۹میلادی در خانوادهای کاتولیک و سنتی در یکی از روستاهای ایالت بادن در جنوب غربی آلمان به دنیا آمد. تحصیل در الهیات را از سال ۱۹۰۹ در دانشگاه فرایبورگ آغاز کرد و بعد از آن به فلسفه روی آورد و همواره تحت تأثیر استادش ادموند هوسرل بود.
از مهمترین کتابهای او در فلسفه، کتاب «هستی و زمان» است که در آن به نقد تاریخ فلسفهی غرب که به تعبیر او همان تاریخ متافیزیک است، پرداخته است. او در این اثر در پی طرح افکندن هستیشناسی تازهای است که خود آن را هستیشناسی بنیادین میخواند؛ چرا که نزد او تاریخ متافیزیک، تاریخ غفلت از وجود و افتادن در ورطهی موجودانگاری است. «فلسفه چیست»، «مفهوم زمان»، «پايان فلسفه»، «متافيزيك نيچه»، «سرشت حقیقت»، «پرسش تکنولوژی» و«نامهای در باب اومانیسم» از دیگر آثار او هستند. اندیشههای هایدگر، رقمزنندهی مایههای فکری بسیاری از متفکران مابعد تجدد از جمله میشل فوکو، ژاک دریدا، گادامر و سارتر بوده است. هایدگر در ۲۶ مه سال ۱۹۷۶ میلادی درگذشت.
نشر نی «هستی و زمان» را با ترجمهی عبدالکریم رشیدیان منتشر کرده است.
goo.gl/rJen5b
@neypub
من اینجا خواهم بود، و خواهم گفت من از اینجا دورم، من نخواهم بود، دم نخواهم زد، داستانی خواهد بود، کسی خواهد کوشید داستانی بگوید. آری، حاشا تا کی، همهاش غلط است، هیچکس نیست، مفهوم است، هیچچیز نیست، لفاظی تا کی، بگذار فریب خورده باشیم، فریبخوردهی زمان و زمانه، تا وقتی بگذرد، همهچیز بگذرد و تمام شود...
متنهایی برای هیچ | ساموئل بکت | ترجمهی علیرضا طاهری عراقی
@neypub
متنهایی برای هیچ | ساموئل بکت | ترجمهی علیرضا طاهری عراقی
@neypub
امروز ۲۸ سپتامبر مصادف با سالگرد درگذشت گئورگ زیمل (Georg Simmel) جامعهشناس و فیلسوف آلمانی
گئورگ زیمل جامعهشناس و فیلسوف آلمانی، یکم مارس ۱۸۵۸ در برلین به دنیا آمد. پس از دریافت دیپلم، در دانشگاه فریدریش ویلهلم به تحصیل در رشتهی تاریخ، فلسفه و روانشناسی پرداخت و در کنار آن تاریخ هنر و زبان ایتالیایی باستان را فرا گرفت. پس از فارغالتحصیلی، در سال ۱۸۸۵ به درجه استادی رسید و در همان دانشگاه به تدریس مشغول شد و بعدها تدریس را در دانشگاه برلین ادامه داد. زیمل از بنیانگذاران جامعهشناسی ساختاریست و از او به عنوان بنیانگذار جامعهشناسی شهری یاد میکنند. او در سال ۱۹۱۱ یک دکترای افتخاری در رشتهی علوم سیاسی از دانشگاه آلبرت لودویگ فرایبورگ دریافت کرد که به پاس تلاشهایش در گسترش دانش اقتصاد ملی و به رسمیت شناختن کارایی او به عنوان یکی از بنیانگذاران جامعهشناسی به وی اعطا شد. او در سال ۱۹۱۴ یک کرسی آموزشی در رشتهی فلسفه در دانشگاه کایزر ویلهلم استراسبورگ دریافت کرد و سرانجام در ۲۸ سپتامبر ۱۹۱۸ در همان شهر بر اثر ابتلا به سرطان درگذشت.
نشر نی کتاب «دین» اثر زیمل را با ترجمهی امیر رضایی منتشر کرده است.
@neypub
گئورگ زیمل جامعهشناس و فیلسوف آلمانی، یکم مارس ۱۸۵۸ در برلین به دنیا آمد. پس از دریافت دیپلم، در دانشگاه فریدریش ویلهلم به تحصیل در رشتهی تاریخ، فلسفه و روانشناسی پرداخت و در کنار آن تاریخ هنر و زبان ایتالیایی باستان را فرا گرفت. پس از فارغالتحصیلی، در سال ۱۸۸۵ به درجه استادی رسید و در همان دانشگاه به تدریس مشغول شد و بعدها تدریس را در دانشگاه برلین ادامه داد. زیمل از بنیانگذاران جامعهشناسی ساختاریست و از او به عنوان بنیانگذار جامعهشناسی شهری یاد میکنند. او در سال ۱۹۱۱ یک دکترای افتخاری در رشتهی علوم سیاسی از دانشگاه آلبرت لودویگ فرایبورگ دریافت کرد که به پاس تلاشهایش در گسترش دانش اقتصاد ملی و به رسمیت شناختن کارایی او به عنوان یکی از بنیانگذاران جامعهشناسی به وی اعطا شد. او در سال ۱۹۱۴ یک کرسی آموزشی در رشتهی فلسفه در دانشگاه کایزر ویلهلم استراسبورگ دریافت کرد و سرانجام در ۲۸ سپتامبر ۱۹۱۸ در همان شهر بر اثر ابتلا به سرطان درگذشت.
نشر نی کتاب «دین» اثر زیمل را با ترجمهی امیر رضایی منتشر کرده است.
@neypub
امروز ۲۹ سپتامبر مصادف با زادروز یون فوسه (Jon Fosse)، نویسنده، نمایشنامهنویس و شاعر نروژی
@neypub
@dortadoredonya
@neypub
@dortadoredonya
امروز ۲۹ سپتامبر مصادف با زادروز یون فوسه (Jon Fosse)، نویسنده، نمایشنامهنویس و شاعر نروژی
یون فوسه (Jon Fosse) نویسنده، نمایشنامهنویس و شاعر نروژی در سال ۱۹۵۹ متولد میشود. پیش از ورود به دنیای تئاتر، پانزده رُمان، داستان، رساله، مجموعهی شعر و کتابهایی برای کودکان مینویسد و در سال ۱۹۹۴ نخستین نمایشنامهی خود را با عنوانِ «و ما هرگز از هم جدا نمیشویم» خلق میکند. فوسه در سال ۱۹۹۶ با نمایشنامهی «کسی میآید» موفق به دریافت جایزهی ایبسن میشود و پس از آن، نمایشنامههای دیگری مینویسد که از میان آنها میتوان به آثاری چون «بچه» (۱۹۹۶)، «یک روز تابستانی» (۱۹۹۹)، «زمستان» (۲۰۰۰) و «واریاسیونهایی دربارهی مرگ» (۲۰۰۱) اشاره کرد. در آثارِ یون فوسه، اغلب با شخصیتهای عام روبرو هستیم (او، پدر، دختر، زن، مرد، شخصِ ۱، شخصِ ۲)؛ شخصیتهایی که تعدادشان در اکثرِ نمایشنامههای او به سه یا گاهی چهار نفر میرسد و عموماً در مواجهه با تنهاییِ خود برساخته میشوند. یون فوسه با نوشتاری ساده، مینیمالیستی و تکرار شونده، و نیز با تکثیر و تغییرِ نامحدودِ موتیفها، موجبِ تضادها و جهشهای ناگهانیِ احساساتی میشود که هر لحظه بر ما هجوم میآورند. توافقی که به واسطهی نمایشنامههای او میانِ تماشاگران و بازیگران حاصل میشود، نه توافقی فکری و عقلانی، بلکه بیشتر توافقی بر پایهی احساسات و عواطف است. در پرداختِ او به مسائلِ انسانی، امرِ تراژیک و امرِ کُمیک به طور همزمان پدیدار میشوند. وی نمایشنامههای خود را «تراژی-کُمدیهای نوعی» میداند و اعتقاد دارد که موفقیت یک نمایشنامه منوط به این است که تماشاگران، یا حداقل برخی از آنها، گریه و خنده را به طور همزمان تجربه کنند. به این ترتیب، یون فوسه به جایی میرسد که تئاتر را انسانیترین و قویترین شکلِ بیانِ هنری میداند.
نشر نی نمایشنامهی «کسی میآید» از یون فوسه را با ترجمهی تینوش نظمجو منتشر کرده است.
@neypub
@dortadoredonya
یون فوسه (Jon Fosse) نویسنده، نمایشنامهنویس و شاعر نروژی در سال ۱۹۵۹ متولد میشود. پیش از ورود به دنیای تئاتر، پانزده رُمان، داستان، رساله، مجموعهی شعر و کتابهایی برای کودکان مینویسد و در سال ۱۹۹۴ نخستین نمایشنامهی خود را با عنوانِ «و ما هرگز از هم جدا نمیشویم» خلق میکند. فوسه در سال ۱۹۹۶ با نمایشنامهی «کسی میآید» موفق به دریافت جایزهی ایبسن میشود و پس از آن، نمایشنامههای دیگری مینویسد که از میان آنها میتوان به آثاری چون «بچه» (۱۹۹۶)، «یک روز تابستانی» (۱۹۹۹)، «زمستان» (۲۰۰۰) و «واریاسیونهایی دربارهی مرگ» (۲۰۰۱) اشاره کرد. در آثارِ یون فوسه، اغلب با شخصیتهای عام روبرو هستیم (او، پدر، دختر، زن، مرد، شخصِ ۱، شخصِ ۲)؛ شخصیتهایی که تعدادشان در اکثرِ نمایشنامههای او به سه یا گاهی چهار نفر میرسد و عموماً در مواجهه با تنهاییِ خود برساخته میشوند. یون فوسه با نوشتاری ساده، مینیمالیستی و تکرار شونده، و نیز با تکثیر و تغییرِ نامحدودِ موتیفها، موجبِ تضادها و جهشهای ناگهانیِ احساساتی میشود که هر لحظه بر ما هجوم میآورند. توافقی که به واسطهی نمایشنامههای او میانِ تماشاگران و بازیگران حاصل میشود، نه توافقی فکری و عقلانی، بلکه بیشتر توافقی بر پایهی احساسات و عواطف است. در پرداختِ او به مسائلِ انسانی، امرِ تراژیک و امرِ کُمیک به طور همزمان پدیدار میشوند. وی نمایشنامههای خود را «تراژی-کُمدیهای نوعی» میداند و اعتقاد دارد که موفقیت یک نمایشنامه منوط به این است که تماشاگران، یا حداقل برخی از آنها، گریه و خنده را به طور همزمان تجربه کنند. به این ترتیب، یون فوسه به جایی میرسد که تئاتر را انسانیترین و قویترین شکلِ بیانِ هنری میداند.
نشر نی نمایشنامهی «کسی میآید» از یون فوسه را با ترجمهی تینوش نظمجو منتشر کرده است.
@neypub
@dortadoredonya
امروز ۲۹ سپتامبر مصادف با سالگرد درگذشت ماشادو د آسیس
ماشادو دِ آسیس (Machado de Assis) متولد ۲۱ ژوئن ۱۸۳۹ در ریودوژانیرو، در میان نویسندگان بزرگ قرن نوزدهم ویژگیهای یکتا و خارقالعادهای دارد. او برزیلی، یا به عبارت دیگر، اهل امریکای لاتین است اما شباهتی به نویسندگان قرن نوزدهم امریکای لاتین ندارد. نه لحن پرتکلف آنها را تقلید کرده و نه در نوشتن رمانهای بزرگ خود مکتب رایج آن زمان، یعنی رمانتیسم را سرمشق قرار داده. ماشادو که نوادهی بردگان و از نژاد مولاتو بود، با همت و پشتکاری شگفت در فعالیت فرهنگی چنان مدارجی را طی کرد که بنیانگذار فرهنگستان برزیل شد و سالها ریاست این فرهنگستان را برعهده اشت و به همین سبب از جایگاه اجتماعی والایی برخوردار بود. جایزهی ماشادو د آسیس در سال ۱۹۴۱ توسط فرهنگستان ادبیات برزیل به پاس گرامیداشت یک عمر فعالیت ادبی ماشادو د آسیس بنیان نهاده شد و اکنون معتبرترین جایزه ادبی برزیل به شمار میرود. «دن کاسمورو»، «خاطرات پس از مرگ براس کوباس» و «کینکاس بوربا» از مهمترین آثار ماشادو هستند که با ترجمهی عبدالله کوثری در ایران منتشر شدهاند.
@neypub
امروز ۲۹ سپتامبر مصادف با سالگرد درگذشت ماشادو د آسیس
ماشادو دِ آسیس (Machado de Assis) متولد ۲۱ ژوئن ۱۸۳۹ در ریودوژانیرو، در میان نویسندگان بزرگ قرن نوزدهم ویژگیهای یکتا و خارقالعادهای دارد. او برزیلی، یا به عبارت دیگر، اهل امریکای لاتین است اما شباهتی به نویسندگان قرن نوزدهم امریکای لاتین ندارد. نه لحن پرتکلف آنها را تقلید کرده و نه در نوشتن رمانهای بزرگ خود مکتب رایج آن زمان، یعنی رمانتیسم را سرمشق قرار داده. ماشادو که نوادهی بردگان و از نژاد مولاتو بود، با همت و پشتکاری شگفت در فعالیت فرهنگی چنان مدارجی را طی کرد که بنیانگذار فرهنگستان برزیل شد و سالها ریاست این فرهنگستان را برعهده اشت و به همین سبب از جایگاه اجتماعی والایی برخوردار بود. جایزهی ماشادو د آسیس در سال ۱۹۴۱ توسط فرهنگستان ادبیات برزیل به پاس گرامیداشت یک عمر فعالیت ادبی ماشادو د آسیس بنیان نهاده شد و اکنون معتبرترین جایزه ادبی برزیل به شمار میرود. «دن کاسمورو»، «خاطرات پس از مرگ براس کوباس» و «کینکاس بوربا» از مهمترین آثار ماشادو هستند که با ترجمهی عبدالله کوثری در ایران منتشر شدهاند.
@neypub
امروز ۳۰ سپتامبر مصادف با سالگرد درگذشت ژان لوک لاگارس (Jean Luc Lagarce) بازیگر، کارگردان و درامنویس فرانسوی
@neypub
@dortadoredonya
@neypub
@dortadoredonya
امروز ۳۰ سپتامبر مصادف با سالگرد درگذشت ژان لوک لاگارس
ژان لوک لاگارس (Jean Luc Lagarce)، بازیگر، کارگردان و درامنویس فرانسوی از جمله نویسندگان معاصری است که امروزه آثارش در فرانسه بیش از سایر نویسندگان به روی صحنه میرود. او به هنگام مرگش در ۳۰ سپتامبر ۱۹۹۵ کارگردانی سرشناس بود، اما هنوز به عنوان نویسنده شناخته نشده بود. البته برخی از نمایشنامههایش با موفقیت به روی صحنه رفته بودند، اما سایر آثارش در کِشوی میز مانده یا آنچنان که میبایست مورد توجه قرار نگرفته بودند. لاگارس پس از مرگش شهرتی روزافزون یافت. اگر او در دورهی حیاتاش به عنوان نویسندهای مهم شناخته نشد، شاید به این دلیل است که زبان تئاتریِ نمایشنامههایش بیاندازه پیشرو و نوآورانه است. سادگیِ واژگان، عمق اندیشه و اصالت نحویِ زباناش از او یک نویسندهی معاصر برجسته و در عین حال بیهمتا ساخته است. متون او به زبانهای گوناگون ترجمه شده و در بسیاری از کشورها به اجرا درآمدهاند. لاگارس تحصیلات خود را در رشتهی فلسفه انجام میدهد و همزمان تئاتر رولوت (خانهی درشکهای ) را در سال ۱۹۷۸ تأسیس میکند. او به ویژه آثار نویسندگانی چون ماریوو، لابیش و یونسکو را به روی صحنه میبرد، و سپس به اجرای متون خود میپردازد. وی اثری پُربار از خود به جا میگذارد که دربرگیرندهی دهها نمایشنامه، چند داستان و یک رمان است. نوشتههای او از نو توسط منتقدان و کارگردانان تئاتر کشف شد. تئاتر لاگارس، تئاتری است با محوریت کلام و نمایشنامههایش از طرحهایی نسبتاً نحیف برخوردارند. نوشتار او را جملات معترضه شکل میدهند، شخصیتها دائماً حرفهایی را که از پیش گفتهاند اصلاح و تکرار میکنند. علیرغم تلاشی که برای روشنساختن حداکثری مسائل صورت میگیرد، متن بیش از پیش به گونهای تناقضآمیز مبهم میشود. تئاتر لاگارس( برای مثال) توانایی هریک از ما در بیان حرفهایمان را به چالش میکشد. ژان لوک لاگارس در سن ۳۸ سالگی بر اثر ابتلا به بیماری ایدز درگذشت.
@neypub
@dortadoredonya
ژان لوک لاگارس (Jean Luc Lagarce)، بازیگر، کارگردان و درامنویس فرانسوی از جمله نویسندگان معاصری است که امروزه آثارش در فرانسه بیش از سایر نویسندگان به روی صحنه میرود. او به هنگام مرگش در ۳۰ سپتامبر ۱۹۹۵ کارگردانی سرشناس بود، اما هنوز به عنوان نویسنده شناخته نشده بود. البته برخی از نمایشنامههایش با موفقیت به روی صحنه رفته بودند، اما سایر آثارش در کِشوی میز مانده یا آنچنان که میبایست مورد توجه قرار نگرفته بودند. لاگارس پس از مرگش شهرتی روزافزون یافت. اگر او در دورهی حیاتاش به عنوان نویسندهای مهم شناخته نشد، شاید به این دلیل است که زبان تئاتریِ نمایشنامههایش بیاندازه پیشرو و نوآورانه است. سادگیِ واژگان، عمق اندیشه و اصالت نحویِ زباناش از او یک نویسندهی معاصر برجسته و در عین حال بیهمتا ساخته است. متون او به زبانهای گوناگون ترجمه شده و در بسیاری از کشورها به اجرا درآمدهاند. لاگارس تحصیلات خود را در رشتهی فلسفه انجام میدهد و همزمان تئاتر رولوت (خانهی درشکهای ) را در سال ۱۹۷۸ تأسیس میکند. او به ویژه آثار نویسندگانی چون ماریوو، لابیش و یونسکو را به روی صحنه میبرد، و سپس به اجرای متون خود میپردازد. وی اثری پُربار از خود به جا میگذارد که دربرگیرندهی دهها نمایشنامه، چند داستان و یک رمان است. نوشتههای او از نو توسط منتقدان و کارگردانان تئاتر کشف شد. تئاتر لاگارس، تئاتری است با محوریت کلام و نمایشنامههایش از طرحهایی نسبتاً نحیف برخوردارند. نوشتار او را جملات معترضه شکل میدهند، شخصیتها دائماً حرفهایی را که از پیش گفتهاند اصلاح و تکرار میکنند. علیرغم تلاشی که برای روشنساختن حداکثری مسائل صورت میگیرد، متن بیش از پیش به گونهای تناقضآمیز مبهم میشود. تئاتر لاگارس( برای مثال) توانایی هریک از ما در بیان حرفهایمان را به چالش میکشد. ژان لوک لاگارس در سن ۳۸ سالگی بر اثر ابتلا به بیماری ایدز درگذشت.
@neypub
@dortadoredonya