‌
‌کافیست که فقط به چند نمونه کار از بهترین کوبیست‌های بین‌المللی توجه کنیم تا به وسعت این جنبش و سطوح کیفی متعدد آن پی ببریم. در پاریس نقاشانی چون رُبر دولونه به شیوه‌ی خود از آشنایی‌هایشان با کارهای پیکاسو و براک تأثیر گرفتند و آن را برای مقاصد مختلفی به کار بردند. دولونه حرکت‌های هندسی متغیر و نامقید را از کوبیسم تحلیلی وام می‌گیرد تا نقاشی‌هایش را جاندارتر و نمایشی‌تر سازد، نقاشی‌هایی که ویژگی اصلی‌شان، بیانگری از طریق کاربست پویای رنگ‌هاست. مجموعه‌ی برج ایفل او (۱۹۱۱) در عین حال که نمایانگر آن است که نقاش چگونه برای بیان شور شخصی خویش از رنگ و شکل بهره می‌گیرد، بازنمایی متقاعدکننده‌ای از نقش‌مایه‌های انتخابی وی را عرضه می‌دارد. در مجموعه‌ی بعدی‌اش پنجره‌ها (۱۹۱۲) حالت نمایشی و هیجان‌برانگیزی، به موازات کوچک شدن تابلو کاهش می‌یابد. کمپوزیسیون‌های باظرافت و غنایی این تابلوها از لکه رنگ‌های ملایم هندسی شکل می‌گیرند که اشارت خفیف و محوی به برج ایفل و ساختمان‌های اطراف دارند. این مجموعه از جمله زیباترین و نافذترین نقاشی‌های زمانه‌ی خود است.

نقاشی اول: پنجره به روی شهر
نقاشی دوم: برج ایفل

از کتاب هنر مدرن

‌
‌
میشل فوکو: فکر می‌کنم ارائه‌ی تعریفی از روشنفکر ممکن نباشد مگر آن‌که بر این واقعیت تأکید کنیم که روشنفکر بنابر تعریف تعهد سیاسی دارد. البته در برخی از برهه‌های تاریخ تلاش شده است روشنفکر کاملاً بی‌غرض و نظری تعریف شود و او را آن کسی به‌شمار آورند که هیچ کاری به مسائل و مشکلات جامعه‌ی خاص خود ندارد. اما به‌نظر من چنین تعریفی بسیار به‌ندرت صدق می‌کند و اندک‌اند روشنفکرانی که چنین بن‌انگاره‌ای را در پیش گرفته باشند.
اگر بخواهیم به جوامع غربی اکتفا کنیم از نخستین فیلسوفان یونانی تا روشنفکران امروز همگی به‌نحوی پیوندی با سیاست داشته‌اند: آنان با سیاست سروکار داشته‌اند و کنش‌های‌شان فقط وقتی معنادار بوده است که اثرهایی انضمامی بر جامعه‌ای که در آن زندگی می‌کنند بگذارد. درهرحال این نکته فقط اصلی کلی است. بنابراین من به این پرسش که «آیا روشنفکر می‌تواند یا باید در حیات سیاسی، اجتماعی و اقتصادی کشورش دخالت کند» این‌چنین پاسخ می‌دهم که پرسش بر سر توانستن یا بایستن نیست و این کار بخشی از شرط روشنفکربودن است...

از کتاب «آیا قیام کردن بی‌فایده است؟»
میشل فوکو
ترجمه‌ی نیکو سرخوش و افشین جهاندیده

سینی غذا به پرده‌ی نقاشی زیبایی شباهت دارد: چارچوبی که بر زمینه‌ای تیره، اشیایی گوناگون را بر خود جای داده است (کاسه‌ها، جعبه‌ها، زیرفنجانی‌ها، چوبک‌ها، غذایی کم‌مقدار، اندکی زنجبیل خاکستری، چند تکه گیاه نارنجی و قدری سس قهوه‌ای‌رنگ) و چون این ظرف‌ها و این تکه‌های غذا، کوچک و ظریف اما فراون‌اند، گویی اجزاء سینی، نقاشی را در تعریف پیرو دلا فرانچسکا به بیان درمی‌آورند که این هنر را : «تنها نمایشی از پهنه‌ها و کالبدهایی هرچه کوچک‌تر یا هرچه بزرگ‌تر بنابر اهداف خود» می‌دانست. با این وصف، چنین نظمی، که در لحظه‌ی پیدایش خود خوشگوار می‌آید، بنابر آهنگ غذایی، محکوم به از هم پاشیدن و بازشکل‌گیری است؛ آن‌چه در آغازْ پرده‌ای ساکن است، بدل به صحنه یا صفحه و فضایی می‌شود که بیشتر از آن‌که یک چشم‌انداز باشد، مکانی برای یک کنش و یک بازی است.

*چوبک، دو میله‌ی چوبی که ژاپنی‌ها، چینی‌ها و برخی دیگر از مردمان آسیای شرقی به کمک آن‌ها غذای خود را می‌خورند.
* پیرو دلا فرانچسکا، از مهم‌ترین نقاشان دوران نخست رنسانس ایتالیا که رساله‌های او درباره‌ی پرسپکتیو و هندسه شهرت دارند.

امپراتوری نشانه‌ها
رولان بارت
ترجمه‌ی ناصر فکوهی

هنر بالاترین توانِ جعل است، هنر «جهان به‌منزله‌ی اشتباه» را می‌ستاید، هنر دروغ را مقدس می‌شمارد، هنر خواستِ فریفتن را به آرمانی برتر تبدیل می‌کند. آن‌چه در زندگی کنش‌گر است، نمی‌تواند تحقق یابد مگر در نسبت با یک آری‌گویی ژرف‌تر. کنش‌گریِ زندگی توانِ جعل، گول‌زدن، کتمان‌کردن، مجذوب‌کردن و اغواکردن است. اما این توانِ جعل برای تحقق‌یافتن باید برگزیده، تشدید یا تکرار شود، یعنی باید به توانی بالاتر برسد. توانِ جعل باید به خواستِ فریفتن ارتقا یابد، خواستی هنرمندانه، یگانه خواستی که قادر است با آرمانِ زهد رقابت کند و پیروزمندانه با این آرمان بستیزد. هنر دقیقاً دروغ‌هایی را ابداع می‌کند که جعل را به این توانِ آری‌گوی بالاتر می‌رساند، هنر خواستِ فریفتن را به چیزی بدل می‌کند که در توانِ جعل آری گفته می‌شود. برای هنرمند، نمود نه به‌معنای نفیِ امرِ واقعی در این جهان، بلکه به‌معنای این گزینش، این تصحیح، این تشدید، این آری‌گویی است. به این ترتیب، حقیقت شاید معنایی جدید پیدا کند. حقیقت نمود است. حقیقت به‌معنای تحققِ توان است، رسیدن به بالاترین توان.

از کتاب «نیچه و فلسفه»
نوشته‌ی ژیل دلوز
ترجمه‌ی عادل مشایخی

خصوصیات زیباشناختی معمولاً به ویژگی‌هایی عینی گفته می‌شود که هنگام ارزشیابی هر چیزی ادراکشان می‌کنیم. این خصوصیات متعلق است به چیزی که قصد داریم آن را ارزشیابی کنیم. ما آن‌ها را بی‌واسطه ادراک می‌کنیم، به نحوی که برای تشخیص آن‌ها لازم نیست به چیزی فراتر از آن‌چه ارزشیابی‌اش می‌کنیم علم داشته باشیم. به‌ویژه آن‌که تشخیص آن‌ها به داشتن اطلاعاتی درباره‌ی شرایطی که شیء مذکور در آن پدید آمده یا کارکردهای مقرر و ممکن آن وابسته نیست. معنای این خصوصیات پیامد تجربه‌ای است که در ناظر برمی‌انگیزند. فرانک سیبلی، فیلسوف بریتانیایی، صفاتی را فهرست کرده است که نمونه‌هایی از خصوصیات زیباشناختی به حساب می‌آیند: یکپارچه، متوازن، یکدست، بی‌جان، مؤقر، محزون، پویا، نیرومند، سرزنده، ظریف، متحرک، مبتذل، احساساتی، تراژیک، لطیف، دلپذیر، خوش‌ریخت، خوشگل، پرزرق‌وبرق، و زیبا. آشکارا بسیاری از خصوصیات زیباشناختی سویه‌ی ارزش‌گذارانه دارند که یا منفی است (بدقواره) یا مثبت (خوش‌ریخت).

از کتاب «فلسفه‌ی هنر»
استیون دیویس
ترجمه‌ی محمدرضا ابوالقاسمی

نشر نی