‌
بخشی از کتاب «پس از آدورنو»
بازاندیشی در پژوهش جامعه‌شناختی موسیقی
تیا دنورا
ترجمه‌ی حسن خیاطی

‌
‌منتشر شد
«سوداگران خشونت‌پیشه»
کاربرد زور در ساختن سرمایه‌داری روسی
وادیم ولکوف
ترجمه‌ی دامون افضلی

وادیم وُلکوف، استادیار جامعه‌شناسی دانشگاه اروپایی سنت‌پترزبورگ، با قدم‌نهادن به دنیای مرموزی که آن را «سوداگری خشونت‌پیشه» می‌نامد، درباره‌ی استفاده‌های اقتصادی از خشونت و قوه‌ی قهریه در روسیه‌ی دهه‌ی ۱۹۹۰ پژوهش می‌کند. او نشان می‌دهد خشونت نقشی اساسی در خلق نهادهای اقتصاد جدیدِ بازاربنیاد روسیه ایفا کرده است. هسته‌ی کار او رقابت بین سازمان‌های به‌اصطلاح مدیریت‌کننده‌ی خشونت است، رقابتی که اصلاحات لیبرالیِ دهه‌ی ۱۹۹۰ آن را چند برابر کرد. وُلکوف مصاحبه‌های بی‌شماری با اعضای گروه‌های تبهکار، رؤسای شرکت‌های حفاظتی، مأموران اجرای قانون و تجار انجام داده و کارش را بر شواهد روزنامه‌نگاری و نیز مشاهدات شخص خودش بنا کرده است.

‌‌‌‌🔸 ارسال رایگان به سراسر کشور www.nashreney.com ‌‌

‌
بخشی از کتاب «سوداگران خشونت‌پیشه»
کاربرد زور در ساختن سرمایه‌داری روسی
وادیم ولکوف
ترجمه‌ی دامون افضلی

‌
‌جورج اورول از ادبیات تنها به یک دلیل استفاده کرد: تلاش برای بهتر کردن جهان.
او می‌گفت وقتی می‌نشینم و برای نوشتن کتاب دست به قلم می‌شوم، به خودم نمی‌گویم: قرار است اثری هنری خلق کنم. می‌نویسم تا دروغی را برملا کنم، تا حقیقتی را به چشم بیاورم و اولین دغدغه‌ام یافتن گوشی شنواست.
اورول آن‌قدر باهوش بود که نوشته‌هایش کهنه نشود. او احتمالاً موفق‌ترین نویسنده‌ی انگلیسی‌زبان جدی قرن بیستم است و به ما ابزارهایی می‌دهد که بتوانیم بفهمیم نوشته در زمانه‌‌ی ما باید چه‌طور چیزی باشد.

درباره‌ی جورج اورول
ویدئو از وب‌سایت The school of life
ترجمه‌ی معصومه موسوی

‌
منتشر شد
«سلطنت مشروطه در فرانسه (۱۸۱۴-۱۸۴۸)»
پملا پیلبیم
ترجمه‌ی بابک محقق
از مجموعه‌ی کارگاه تاریخ

بسیاری از پژوهشگران تاریخ فرانسه بر این باورند که بازگشت نظام سلطنت به کشور، در پی سقوط ناپلئون، حاصلی جز ناکامی نداشته است، اما نویسنده‌ی کتاب، پملا پیلبیم، استاد تاریخ فرانسه در دانشگاه لندن و رئیس انجمن مطالعات تاریخ فرانسه، بر این گمان است که به‌رغم ایام پرالتهاب سال‌‌های ۱۸۴۸-۱۸۱۴، فرانسه از ثبات و انسجام قابل توجهی بهره‌مند بود. در این دوران، سه پادشاه بر سر کار آمدند، اما ساختار نهادینی که ماحصل سال‌های انقلاب (۱۸۱۴-۱۷۸۹) بود، پابرجا باقی ماند و رجال گذشته به سلطه‌ی خود بر مقدرات کشور ادامه دادند. این دوره همچنین شاهد سربرآوردن جریان‌های سوسیالیستی و فمینیستی، انجمن‌های سیاسی متنوع و همچنین نشریات پرخواننده‌ای بود که فضای حاکم بر جامعه‌ی فرانسه را، فارغ از مناسبات حکومتی، با تعاریف تازه‌ای آشنا کرد.

‌‌‌‌🔸 ارسال رایگان به سراسر کشور www.nashreney.com ‌‌

‌
بخشی از کتاب «سلطنت مشروطه در فرانسه (۱۸۱۴-۱۸۴۸)»
پملا پیلبیم
ترجمه‌ی بابک محقق
از مجموعه‌ی کارگاه تاریخ

‌
‌
‌🔸نشر نی برگزار می‌کند:

آموزش نرم‌افزار ایندیزاین (حضوری)
با تمرکز بر صفحه‌آرایی کتاب

▫️آموزش الگوهای مختلف صفحه‌آرایی (داستان، نمایش‌نامه، دانش‌نامه، اطلس، شعر) و اجزاء مختلف آن‌ها (نمایه، پی‌نوشت، واژه‌نامه، جدول، نمودار و ...)، به‌علاوه‌ی آموزش صفحه‌آرایی مجلات.

زمان: روزهای شنبه و سه‌شنبه از ساعت هجده تا بیست
مدت: بیست جلسه
مهلت ثبت‌نام: بیستم مردادماه
تاریخ شروع کلاس: اول شهریورماه
شهریه: یک‌میلیون و پانصدهزار تومان

علاقه‌مندان می‌توانند برای ثبت نام از طریق ارسال ایمیل به نشر نی اقدام کنند. info@nashreney.com
توصیه می‌شود هنگام حضور در کلاس لپ‌تاپ همراه داشته باشید.
محل برگزاری کلاس در دفتر نشر به نشانی زیر خواهد بود:
خیابان فاطمی، خیابان رهی معیری، تقاطع خیابان فکوری، پلاک ۲۰

هیتلر یهود را صرفاً فرقه‌ای مذهبی تصور نمی‌کرد، بلکه قومی متحد می‌دانست که مشغول طراحی «توطئه‌ای جهانی» است تا تیشه به ریشه‌ی وحدت ملی بزند. به‌عقیده‌ی او، چون یهودیان «ملت بی‌دولت» بودند (اسرائیل تا ۱۹۴۶ تأسیس نشده بود)، قصدشان تخریب «وحدت ملی» و «خلوص نژادی» تمامی کشورهایی بود که در آن‌ها مسکن گزیده بودند. هیتلر منشأ همه‌ی شرارت‌های عالم را «نفوذ یهود» می‌دید. یهودستیزی در جهان‌بینی نازی دو کاربرد داشت: تمامی اختلافات و مشکلات جامعه‌ی آلمان زیر سر یهود بود و راه‌حل همه‌ی این شرارت‌ها نیز چیزی نبود جز «محو» یهود از جامعه‌ی آلمان. در ایدئولوژی حزب نازی، «یهود» بلاگردان همه‌ی معضلات عالم به حساب می‌آ‌مد و «گناه» مارکسیسم، دموکراسی، انترناسیونالیسم، صلح‌طلبی، مبارزه‌ی طبقاتی، آزادی مطبوعات، روسپی‌گری، بیماری‌های مقاربتی، مدرنیسم در هنر و بسی چیزهای دیگر بر گردن یهود بود. او اعتقاد داشت پشت پرده‌ی هر نیروی وحدت‌ستیزِ ضدمیهنی «یهود سخت‌جان» پنهان است که دست در کارِ دسیسه‌چینی و توطئه‌گری دارد تا «خون پاک» آریایی را آلوده سازد و خللی در اراده‌اش وارد نماید.

از کتابِ «هیتلر و ظهور حزب نازی»
نوشته‌ی فرانک مک‌دانو

‌
‌آن‌چه ماکیاولی را به فردی مدرن تبدیل می‌کرد، یا باعث می‌شد که اندیشه‌ی سیاسی وی جهانی را که اصلاً به قرون وسطا تعلق نداشت مورد خطاب قرار دهد، تشخیص این نکته بود که برای حکومت بر مردم در هر مقطع تاریخی و در هر شرایط تاریخی خاص، وجود شکل خاصی از حکومت لازم است. البته قدما نیز به این حقیقت اذعان داشتند. اندیشه‌ی سیاسی ماکیاولی به ورطه‌ی تعمیم‌سازی ویژگی‌های کلی طبیعت بشری افتاد، اما چندان تلاش نمی‌کرد این نکته را پنهان نگاه دارد که حکومت شهریاری، حکومتی مناسب برای اداره‌ی مردم دوره‌ی رنسانس است که به‌سختی می‌شد کنترل‌شان کرد. شهریار ماکیاولی خود را با افرادی خودستا، نفس‌پرست و فرصت‌طلب مواجه می‌دید. با وجود این، در میان آنان صفاتی متفاوت مانند دودلی و تردید، ساده‌لوحی و تنبلی نیز به چشم می‌خورد. ویژگی‌های مربوط به شخصیت دمکراتیک که در رساله‌ی جمهورِ افلاطون آمده، در آنان کاملاً قابل مشاهده بود. این شخصیت به‌طور فاحشی متلون‌المزاج و ناپایدار و درعین‌حال دارای اعتماد‌به‌نفس بود. چنین کسانی میل طبیعی به حکومت دمکراتیک یا جمهوری دارند.

از کتاب «تاریخ اندیشه‌ی سیاسی غرب»
جلد دوم؛ از روشنگری تا افول لیبرالیسم

‌
‌به گمان من می‌توان گفت در فلسفه‌ی امروز می‌توان سه گرایش اصلی تشخیص داد. این سه گرایش، تا اندازه‌ای، بر سه مکان جغرافیایی منطبق می‌شوند. نخست، از آن‌ها نام می‌برم و سپس وصف‌شان می‌کنم. گرایش اول را می‌توان گرایش هرمنوتیکی نامید که از نظر تاریخی ریشه در رمانتیسم آلمانی دارد. مشهورترین نام‌های منتسب به این گرایش مارتین هایدگر و هانس گئورگ گادامرند و عرصه‌ی رشد و نموّ تاریخی آن در اصل آلمان است. سپس گرایش تحلیلی را می‌بینیم که ریشه در «حلقه‌ی وین» دارد. نام‌های اصلیِ متصل به این گرایش لودویگ ویتگنشتاین و رودلف کارنَپ‌اند. این گرایش، هرچند خاستگاه اتریشی دارد، امروزه در فلسفه‌ی دانشگاهیِ انگلستان و آمریکا دست بالا دارد. و سرانجام، با گرایشی رویاروییم که می‌توان آن را پست‌مدرن نامید و در واقع وامدار دو گرایش پیش‌گفته است. بی‌شک گرایش سوم فعال‌ترین جریان فلسفی در فرانسه‌ی امروز است و متفکران گوناگونی را در بر می‌گیرد، نام‌هایی چون ژاک دریدا و ژان فرانسوا لیوتار.

از کتاب «تفکر نامتناهی»
آلن بدیو
ترجمه‌ی صالح نجفی

‌

«شب پرستاره»
داستان‌هایی از تاریخ هنر به زبان ساده
نوشته‌ی مایکل برد
ترجمه‌ی نرگس انتخابی
تصویرگر: کیت ایوانز

‌سفری چهل‌هزارساله در دنیای هیجان‌انگیز هنر، از غارنگاری‌های پیش از تاریخ تا امروز.
روایتی خواندنی از زندگی هنرمندان و شاهکارهای هنری در قالب کتابی مصور که برای همگان نوشته شده است.

مایکل برد (Michael Bird) (۱۹۵۸- ) نویسنده‌ی انگلیسی و مورخ هنر است و به‌خصوص درباره‌ی هنرمندان مدرن مطالب بسیاری نوشته است. شعرها و قصه‌هایی نیز برای کودکان گفته است و در نشریه‌های معتبر قلم می‌زند. او محقق و مروج هنر است.

کیت ایوانز (۱۹۷۲- ) گرافیست و تصویرساز انگلیسی است و با مؤسسه‌های انتشاراتی و نشریه‌های معتبری همکاری می‌کند. آثارش در انگلستان و کشورهای دیگر به نمایش گذاشته شده است.

‌‌‌‌🔸 ارسال رایگان به سراسر کشور www.nashreney.com ‌‌

‌
‌مکتب فلسفی رسمی اگزیستانسیال آغاز روشن و مشخصی دارد. بعضی آغاز آن را بعد‌از‌ظهر یکشنبه‌ای در سال ۱۸۳۴ دانسته‌اند، زمانی که یک دانمارکی جوان در کافه‌ای نشست و سیگاری گیراند و غرق در این اندیشه شد که دارد پیر می‌شود بی‌آنکه چیزی به این جهان افزوده باشد. به بسیاری از دوستان موفقش فکر کرد:
... نیکوکاران زمانه می‌دانند چگونه با آسان و آسان‌تر کردن زندگی به بشریت خدمت کنند، یکی با راه‌آهن، دیگری با اتوبوس و کشتی بخار، یکی با تلگراف، دیگری با کتب و رسالات فشرده و گزارش‌های کوتاهی درباره‌ی هرآنچه به دانستن می‌ارزد، و بالاخره نیکوکاران حقیقی زمانه کسانی‌اند که روشمندانه و به فضل اندیشه، زندگی معنوی را آسان و آسان‌تر می‌کنند.
سیگارش به آخر رسید. دانمارکی جوان، سورن کیرکگور، سیگار دیگری روشن کرد و به تفکر ادامه داد. ناگهان به ذهنش خطور کرد:
تو هم باید کاری کنی، ولی با ظرفیت محدودی که داری، قادر نیستی چیزی را آسان‌تر کنی، پس باید با همان شور و شوق انسان‌گرایانه‌ای که دیگران دارند، چیزی را سخت‌تر از آنچه هست، کنی.

از کتاب «روان‌درمانی اگزیستانسیال»
اروین یالوم
ترجمه‌ی سپیده حبیب

‌
‌درباره‌ی جان مینارد کینز
ویدئو از وب‌سایت The school of life
ترجمه‌ی معصومه موسوی

جان مینارد کینز باور داشت حکومت‌ها این قدرت را دارند که برخی از بزرگترین بیماری‌های سرمایه‌داری را درمان کنند. او هم باور به کمونیسم و هم حکمت تمام و کمال بازار آزاد بدون محدودیت را رد کرد و در عوض، راه میانه را در پیش گرفت. باور داشت که حکومت‌ها می‌توانند با تزریق سنجیده‌ی پول و افزایش قانونگذاری، فراز و فرودهایی را کم کنند که به نظر می‌رسد هر اقتصادی ناگزیر مستعد آن‌ها است. کینز باور داشت چیزی که عمدتاً کشورها را عقب نگه می‌دارد فساد، سیاست‌های غیرارادی و کوته‌بینانه‌ است، اما اگر این سه مرض درمان شوند، آن‌گاه انسانیت می‌تواند به سوی عصری فوق‌العاده و ثروتی پایدار به پیش رود.

‌
‌«توتوچان، دخترکی آن‌سوی پنجره»
نوشته‌ی تتسوکو کورویاناگی
ترجمه‌ی سیمین محسنی

کوبایاشی، مدیر مدرسه‌ی توموئه اعتقاد داشت همه‌ی کودکان ذاتاً با طبیعت و سرشت خوبی به دنیا می‌آیند، ولی محیط و تأثیر رفتار غلط بزرگسالان به آن‌ها آسیب می‌رساند. هدف او آن بود که «طبیعتِ خوب» کودکان را آشکار ساخته و آن را بهبود و تکامل ببخشد. تا به این ترتیب کودکان مردمانی باشخصیت بار بیایند. او «طبیعی بودن» را ارزشمند می‌دانست و می‌خواست کاری کند که شخصیت کودکان تا حد ممکن طبیعی رشد و تحول پیدا کند.
من اطمینان کامل دارم چنانچه امروزه، مدارسی مانند توموئه وجود می‌داشت، اخبار خشونت‌بار کم‌تری می‌شنیدیم و تعداد دانش‌آموزان فراری از مدرسه نیز کم‌تر بود. در مدرسه‌ی توموئه، هیچ‌کس دلش نمی‌خواست پس از پایان درس به خانه برود. صبح‌ها هم انتظار کشیدن برای رفتن به مدرسه، سخت و طولانی بود. توموئه چنین مدرسه‌ای بود.

صدا: ماهرخ همتی
تهیه و تنظیم: نشر نی

‌
‌پیداست که وحشت‌آفرینی حاکمان سرخ، خاصه در دوران استالین، از نگاه روشنفکران پنهان نمانده بود، اما آنان می‌کوشیدند تا ایجاد رعب و وحشت در جامعه و سرکوب گسترده‌ی دگراندیشان در روسیه‌ی شوروی را با وضعیت فوق‌العاده و با مبارزه برای بقای انقلاب توجیه کنند. عامل و انگیزه‌ی اعتقادی اینان در سرسپردگی و پایبندی به انقلاب بلشویکی، بعدها و تنها از سوی کسانی بازتاب یافت که از ایدئولوژی کمونیستی بُریدند. در واقع تشخیص و پی‌بردن به سرچشمه‌ی این نوع از ایمان، پس از دست شستن از آن امکان‌پذیر است. اما آنان که در صفوف جنبش کمونیستی ماندند و بر درستی راه خود پافشاری کردند، تا واپسین روزهای حیاتشان، افرادی با ایمان واقعی به انقلاب و اعتقاد به کمونیسم باقی ماندند و ایمان به ایدئولوژی کمونیسم برایشان جایگزین اعتقاد به ادیان سنتی شد. نگاه آنان به کمونیسم به مانند مذهبی جدید بود و حزب کمونیست و رهبر آن برایشان جایگزین نُمادهای مقدس مذهبی شده بود.

از کتاب «خردکُشی»
روشنفکران و انقلاب اکتبر
نوشته‌ی خسرو ناقد

‌
‌چاپ هشتم منتشر شد
«شرلی»
نوشته‌ی شارلوت برونته
ترجمه‌ی رضا رضایی

«قرن نوزدهم در نوجوانی غول‌آسای خود بازیگوشی می‌کند… این پسرِ غول در بازی‌های خود کوه‌ها را از جا می‌کند و برای تفریح صخره‌ها را به این‌سو آن‌سو می‌اندازد.»
این توصیف شارلوت برونته است از زمانه‌ی دشوار و متلاطمی که در آن کل اروپا درگیر جنگ‌های ناپلئونی است و انگلستان نیز با بحران‌های جدی اجتماعی و اقتصادی روبه‌رو است. در بحبوحه‌ی شورش‌های کارگری و آشفتگی‌های صنعتی و تجاری، هنوز «عشق» جوانه می‌زند، اما روابط افراد تحت تأثیر رویداد‌های سیاسی و تاریخی قرار می‌گیرد و تعبیر و تفسیر طبقات اجتماعی از این رویدادها نیز بر مصلحت و منفعت خود آن‌ها مبتنی است. عواطف و احساسات در برابر ملاحظات مادی و اجتماعی رنگ می‌بازند، ازدواج‌ها مصلحتی‌اند (نه عاشقانه) و مناسبات انسانی تابع معیارهای مادی (نه عاطفی). شرلی رمانی است تاریخی ـ اجتماعی به عالی‌ترین معنای کلمه.

‌‌‌‌🔸 ارسال رایگان به سراسر کشور www.nashreney.com ‌‌

‌
‌«‌تفکر انتقادی»
ویدئو از وب‌سایت Macat
ترجمه‌ی معصومه موسوی

‌تفکر انتقادی با سؤال کردن سر و کار دارد. سؤالات درست. سؤالاتی که به شما کمک می‌کنند هم معنا و هم اهمیت ادعاها و استدلال‌ها را ارزیابی کنید. ساختن این مهارت‌ها و به کار بردن آن‌ها در زندگی‌تان، ارزیابی شواهد، سنجیدن استدلال‌ها و تطبیق تفکرتان را برای شما آسانتر می‌کند تا به این ترتیب شما در موقعیت‌های مختلف هشیار و درگیر باقی بمانید.
تفکر انتقادی به احساس کشف کردن و هیجان ارتباط پیدا می‌کند. نه فقط کشف و هیجان یادگیری، بلکه کشف و هیجان ارزیابی استدلال‌ها. این‌که ببینید چقدر استحکام دارند و این‌که چه چیزهایی درست یا غلط‌اند را برای خودتان از صافی بگذرانید. با استفاده از این تکنیک‌ها می‌بینید که تبدیل به یک متفکر شفاف‌تر و بهتر شده‌اید.

‌
‌‌تاریخ موسیقی غرب سرشار از جلب و نکوهش قدرت‌های مختلف موسیقی است. در جالب‌ترین موارد، موضوع بر سر تمایز ویژگی‌های موسیقی تنال از متن شعر موسیقی یا لیبرتی بوده است. در قلمرو موسیقی مذهبی چنین نمونه‌هایی بی‌شمارند. برخی از این موارد مشهور عبارت‌اند از «اصلاحات» شارلمانی در ۸۰۰ میلادی درباره‌ی سرودهای مذهبی؛ فرمان پاپ گریگوری سیزدهم برای «بازبینی، پاکسازی، تصحیح و اصلاح» موسیقی کلیسایی؛ فرمان پروتستانی اواخر قرن شانزدهم برای آواز هیمن ساده (در برابر چندصدایی پیچیده)؛ و کمی بعد، این گفته‌ی یوهان سباستین باخ که هدف موسیقی مذهبی «سازمان‌بخشیدن به عبادت‌کنندگان» است. در قلمرو سیاسی موسیقی به‌دلیل تأثیراتش ابزار بسیج عمومی بوده یا سرکوب شده است. سفارش سمفونی به شاستاکویچ برای خاطرنشان‌کردن سالگرد انقلاب روسیه (و سپس نکوهش او، چون موسیقی «منحطی» ساخته بود)، طرد موسیقی آتنال در آلمان نازی، و این اواخر جنجال بر سر اجراهای مختلف سرود ملی (اجرای گروه پانک‌راک انگلیسی از خداوند نگه‌دار ملکه باد، یا اجرای پرچم پرستاره جیمی هندریکس) همگی نشان می‌دهند که موسیقی می‌تواند موجب وفاق و/ یا سرنگونی باشد.

از کتابِ پس از آدورنو