‌
‌مکانیک انسانی. هر‌کس که رنج می‌برد می‌کوشد رنج خود را منتقل کند (یا با بدرفتاری‌کردن با کسی، یا با طلب ترحم از او) تا از رنج خود بکاهد، و به‌راستی به این شیوه آن را کاهش می‌دهد. در مورد انسانی که به پایین‌ترین درجه رسیده است، کسی که هیچ‌کس بر او رحم نمی‌آورَد، کسی که امکان بدرفتاری با هیچ‌کس را ندارد (اگر فرزند یا کسانی را نداشته باشد که او را دوست بدارند)، رنج در درونش لانه می‌کند و او را مسموم می‌سازد.
این قانون، مانند جاذبه، مطلق است. چگونه می‌توان از آن رهایی جست؟ چگونه باید از نیرویی که شبیه به جاذبه است رهایی جست؟
میل به پراکندن شرّ به بیرون از خود: هنوز این میل را دارم! اشخاص و اشیاء آن‌قدرها برایم مقدس نیستند. باشد که هرگز چیزی را آلوده نسازم، هر‌چند یکسر به لجن تبدیل شده باشم. نیالودن هیچ چیز، حتی در اندیشه. حتی در بدترین لحظات نیز نمی‌خواستم یک پیکره‌ی یونانی یا فرسکویی از آنِ جوتو را نابود کنم. پس چرا چیزهای دیگر را خراب کنم؟ مثلاً لحظه‌ای در زندگی یک انسان را که می‌توانست در آن لحظه شاد باشد.

از کتابِ «جاذبه و رحمت»
بخشِ «خلأ و ترمیمِ [خلأ]
نوشته‌ی سیمون وی
ترجمه‌ی بهزاد حسین‌زاده

‌
‌ولستون‌کرافت بیش از هر چیز خواهان شخصیت انسانی برای زنان بود. او می‌گفت زن «بازیچه‌‌ی مرد یا زنگوله‌ی او» نیست که «در هنگام فراغت از تعقل، با صدای جرینگ و جرینگ آن خود را سرگرم کند.» به بیانی دیگر، او چنان‌که کانت می‌گفت «وسیله‌ی محض» یا ابزاری برای خوشبختی یا کمال شخصی دیگر نیست بلکه همان چیزی است که کانت آن را «هدف» نامید، یعنی عاملی خردورز که کرامت او در قابلیت خودسامانی خویش نهفته است. هرگاه با فردی همچون وسیله‌ی محض رفتار کنید گویی را کم‌تر از شخص می‌دانید، یعنی وجود او قائم به خود نیست بلکه از ضمائم شخصی دیگر است. پس مثلاً اگر رفتار شوهری با زن خود در حد رفتار با یک گیاه زیبای خانگی باشد گویی او را شیئی پنداشته که فقط برای کام‌روایی خود آب و نانش می‌دهدو به همین ترتیب، اگر زنی اجازه دهد که با او چنین رفتاری بشود از منزلت انسانی خود نزول کرده است.

از کتاب «نقد‌ و نظر: درآمدی جامع بر نظریه‌های فمینیستی»
نوشته‌ی رزمری تانگ
ترجمه‌ی منیژه نجم‌عراقی

▫️تصویر پرتره‌ی مری ولستون‌کرافت (نویسنده و فیلسوف قرن هجدهم بریتانیا)، اثر جان اوپی

‌
‌‌ادبیات به چه درد می‌خورد؟
ویدئو از وب‌سایت The school of life
ترجمه‌ی معصومه موسوی

‌ادبیات دقیقاً به چه درد می‌خورد؟ چرا باید وقت‌مان را صرف خواندن رمان‌ها یا شعرها کنیم، وقتی آن بیرون اتفاقات مهمی در جریان است. بیایید درباره‌ی این فکر کنیم که ادبیات از چه راه‌هایی می‌تواند برای ما مفید باشد:

۱. در وقت شما صرفه‌جویی می‌کند.
۲. شما را مهربان‌تر می‌کند.
۳. درمانی برای تنهایی‌ست.
۴. شما را برای شکست آماده می‌کند.

‌
‌در دست انتشار
«قانون و خشونت»
گزیده مقالاتی از جورجو آگامبن، کارل اشمیت، والتر بنیامین و...
گروه مترجمان، زیر نظر مراد فرهاد‌پور

قانون و خشونت دو قطب یا جوهر طبیعی نیستند که سیاست را بتوان به‌مثابه فاصله یا خط رابط میان آن دو تعریف کرد، حتا اگر این تعریف به شیوه‌های دیالکتیکی بر حسب زوج مفهومی شباهت/ تفاوت، یا همگرایی/ واگرایی توصیف شود. سیاست، درواقع، نه‌فقط شکافی میان این دو قطب، بلکه اساساً شکاف یا تنشِ برسازنده‌ی نهفته در درونِ آن دو است. بدونِ اعمال خشونت سازمان‌یافته ــ که نهایتاً مبتنی بر توانایی کشتن و اِعمال خشونت جسمانی است ــ هیچ قانون و حکومتی بر جای نمی‌ماند؛ به همین ترتیب، هر نوع اِعمال خشونت فردی و گروهی نیز جویای آن است که به قانون بدل شود و الگو و مبنای آن همان خشونت اجتماعی مشروع و رسمیت‌یافته است.

‌
‌چاپ هفتم منتشر شد
«آرزوهای بر باد رفته»
انوره دو بالزاک
ترجمه‌ی محمدجعفر پوینده

آرزوهای بر باد رفته حماسه‌ی تراژیک-کمیک سلطه‌ی سرمایه بر ذهن و آفریده‌های معنوی بشر است. تبدیل ادبیات به کالا، درونمایه‌ی این رمان است و تحقق بسیار گسترده‌ی این روند، تراژدی عام نسل پس از ناپلئون را درون چارچوبی اجتماعی جای می‌دهد.
بالزاک این فرایند تبدیل ادبیات به کالا را با تمامی ابعاد و جوانبش ترسیم می‌کند: از تولید کاغذ گرفته تا باورها، اندیشه‌ها و احساسات نویسندگان، همه و همه به کالا تبدیل می‌شوند و بالزاک نیز به ذکر کلی پیامدهای فکری و نظری این سلطه‌ی سرمایه‌داری بسنده نمی‌کند بلکه در تمامی عرصه‌ها فرایند واقعی سرمایه‌داری‌شدن را در تمام مراحل و با همه‌ی خصوصیات و تعین‌هایش آشکار می‌سازد.
(لوکاچ)

‌‌‌‌🔸 ارسال رایگان به سراسر کشور www.nashreney.com ‌‌

‌
‌در دست انتشار
«سلطنت مشروطه در فرانسه (۱۸۱۴-۱۸۴۸)»
پملا پیلبیم
ترجمه‌ی بابک محقق
از مجموعه‌ی کارگاه تاریخ

بسیاری از پژوهشگران تاریخ فرانسه بر این باورند که بازگشت نظام سلطنت به کشور، در پی سقوط ناپلئون، حاصلی جز ناکامی نداشته است، اما نویسنده‌ی کتاب، پملا پیلبیم، استاد تاریخ فرانسه در دانشگاه لندن و رئیس انجمن مطالعات تاریخ فرانسه، بر این گمان است که به‌رغم ایام پرالتهاب سال‌‌های ۱۸۴۸-۱۸۱۴، فرانسه از ثبات و انسجام قابل توجهی بهره‌مند بود. در این دوران، سه پادشاه بر سر کار آمدند، اما ساختار نهادینی که ماحصل سال‌های انقلاب (۱۸۱۴-۱۷۸۹) بود، پابرجا باقی ماند و رجال گذشته به سلطه‌ی خود بر مقدرات کشور ادامه دادند. این دوره همچنین شاهد سربرآوردن جریان‌های سوسیالیستی و فمینیستی، انجمن‌های سیاسی متنوع و همچنین نشریات پرخواننده‌ای بود که فضای حاکم بر جامعه‌ی فرانسه را، فارغ از مناسبات حکومتی، با تعاریف تازه‌ای آشنا کرد.

‌
‌در دست انتشار
«انقلاب‌های ۱۸۴۸»
پیتر جونز
ترجمه‌ی بابک محقق
از مجموعه‌ی کارگاه تاریخ

‌انقلاب‌های ۱۸۴۸ که کم‌وبیش سراسر اروپای مرکزی ــ خصوصاً فرانسه، امپراتوری هاپسبورگ، اراضی آلمان و شبه‌جزیره‌ی ایتالیا ــ را در غوغا و التهابی بی‌مانند فروبرد، حاصل مجموعه‌ای از تحولات اجتماعی، اقتصادی، و سیاسی بود که از انقلاب صنعتی، ظهور طبقه‌ی متوسط، تلاش در راه برپایی حکومت‌های لیبرال، رشد روحیه‌ی ناسیونالیستی، نارضایتی عمیق اقتصادی و توسعه‌ی شهری مایه می‌گرفت. در هر حال، با فروکش کردن شور و شوق انقلابی، به‌ناگاه در میان دستجات سیاسی اختلاف‌نظر پیدا شد و دست‌آخر این قوای ضد انقلاب بود که استیلای خود را بازیافت. در این کتاب سیر رویدادهای منجر به انقلاب‌های ۱۸۴۸ و ناکامی آن‌ها در هریک از سرزمین‌های آشوب‌زده به‌نحوی شرح و بسط می‌یابد که خواننده از کشاکش حوادث پرتب‌وتاب اروپای دهه‌ی ۱۸۴۰ به درکی روشن از اسباب و علل آن وقایع می‌رسد.

‌
اگر دل‌تان می‌خواهد کتابخانه‌هایتان را ببندید، اما نمی‌توانید بر آزادی ذهن هیچ دروازه، کلید یا چفتی بزنید.
ویرجینیا وولف

چه می‌شد اگر ویلیام شکسپیر خواهری داشت که تخیل، ذکاوت و واژه‌پردازی او را داشت؟ آیا به مدرسه می‌رفت و می‌درخشید؟ ویرجینیا وولف در جستار‌ش به نام «اتاقی از آن خود» استدلال کرد که محال بود. او یک خواهر خیالی ساخته و پرداخته کرد که در خانه اسیر شده، فرصت‌ را غنیمت می‌شمرد تا چند صفحه‌ای بنویسد، پیش از آنکه با کسی نامزدش کنند و فرار کند. در حالی که برادرش به شهرت و ثروت دست پیدا می‌کند، او مطرود و گمنام باقی می‌ماند. وولف در این آزمون فکری تراژدی نابغه‌‌ای را توضیح می‌دهد که محدود شده و به عقب نگاه می‌کند تا سرنخ‌های این تاریخچه‌ی پنهان را پیدا کند.

چرا باید ویرجینیا وولف بخوانیم؟
ویدئو از وب‌سایت TED-Ed
ترجمه‌ی معصومه موسوی

‌
‌‌در دست انتشار
«سوداگران خشونت‌پیشه»
کاربرد زور در ساختن سرمایه‌داری روسی
وادیم ولکوف
ترجمه‌ی دامون افضلی

وادیم وُلکوف، استادیار جامعه‌شناسی دانشگاه اروپایی سنت‌پترزبورگ، با قدم‌نهادن به دنیای مرموزی که آن را «سوداگری خشونت‌پیشه» می‌نامد، درباره‌ی استفاده‌های اقتصادی از خشونت و قوه‌ی قهریه در روسیه‌ی دهه‌ی ۱۹۹۰ پژوهش می‌کند. او نشان می‌دهد خشونت نقشی اساسی در خلق نهادهای اقتصاد جدیدِ بازاربنیاد روسیه ایفا کرده است. هسته‌ی کار او رقابت بین سازمان‌های به‌اصطلاح مدیریت‌کننده‌ی خشونت است، رقابتی که اصلاحات لیبرالیِ دهه‌ی ۱۹۹۰ آن را چند برابر کرد. وُلکوف مصاحبه‌های بی‌شماری با اعضای گروه‌های تبهکار، رؤسای شرکت‌های حفاظتی، مأموران اجرای قانون و تجار انجام داده و کارش را بر شواهد روزنامه‌نگاری و نیز مشاهدات شخص خودش بنا کرده است.

‌
‌‌در دست انتشار
«جنگ و جامعه در بریتانیا (۱۸۹۹-۱۹۴۸)»
رکس پوپ
ترجمه‌ی فروزان صلواتیان
از مجموعه‌ی کارگاه تاریخ

رکس پوپ، رئیس سابق گروه مطالعات تاریخی و انتقادی دانشگاه پلی‌تکنیک لانکاشر، در این کتاب شرح می‌دهد که جنگ‌های نیمه‌ی اول قرن بیستم ــ جنگ بوئرها و دو جنگ جهانی اول و دوم ــ به چه نحو بر ساختارهای سیاسی و اجتماعی جامعه‌ی بریتانیا تأثیر گذاشت. جمعی معتقدند که این تأثیرات هدایت‌شده و حاصل سیاست‌های دولتی بوده است، اما گروهی دیگر بر عوامل پیش‌بینی‌ناپذیر جنگ تأکید می‌کنند. جنگ هم زمینه‌ساز تحولاتی اساسی در حوزه‌ی بهداشت، آموزش، صنایع و همچنین وضعیت رفاهی و شغلی زنان و کارگران شد و هم طرز تلقی دولت‌ها و مردم را درباره‌ی ضرورت‌های اجتماعی تغییر داد.
مجموعه‌ی «کارگاه تاریخ» به‌پشتوانه‌ی تحلیل‌های دقیق و اسناد معتبر، پرتوی تازه بر رویدادهای مهم و مناقشه‌برانگیز جهان، از اوایل عصر مدرن تا امروز، می‌اندازد. این کتاب‌ها بیش از پنج دهه منبع اساسی دانشجویان و پژوهندگان تاریخ بوده است که اینک به‌تدریج در اختیار خوانندگان فارسی‌زبان قرار می‌گیرد.

‌
‌«من که هستم؟»
در سراسر تاریخِ بشر سه واژه‌ی کوچک باعث شده شاعران به سراغ کاغذهای سفید، فیلسوفان به آگورا (میادین عمومی در یونان باستان که محل بحث و تبادل نظر بوده) و جویندگان به معابد روانه شوند.
«من که هستم؟» از جمله‌ی قصارِ «خود را بشناسِ» یونان باستان که در معبد آپولو حک شده، تا ترانه‌ی «که هستیِ؟» راک، تا همه‌ی فیلسوفان، روانشناس‌ها، دانشگاهیان، دانشمندان، هنرمندان، الهی‌دانان و سیاست‌مداران همگی به موضوع هویت پرداخته‌اند.
این افراد باهوش و خلاق‌اند، پس چه چیز باعث می‌شود جوابِ درست به این پرسش این‌قدر دشوار باشد؟

ویدئو از وب‌سایت TED-Ed
ترجمه‌ی معصومه موسوی

‌
‌در دست انتشار
«پس از آدورنو»
بازاندیشی در پژوهش جامعه‌شناختی موسیقی
تیا دنورا
ترجمه‌ی حسن خیاطی

تیا دِنورا، استاد دانشگاه اکستر، بی‌گمان مهم‌ترین چهره‌ی آکادمیک در حوزه‌ی جامعه‌شناسی موسیقی در دهه‌های اخیر است که با پژوهش‌های متنوع و بین‌رشته‌ای خویش سهم بسزایی در احیای این رشته داشته است. پس از آدورنو کوششی است در جهت تدوین برنامه‌ای پژوهشی برای جامعه‌شناسی موسیقی تا به کمک آن بتوان سهم موسیقی را بر صورت‌بندی ساحت‌های مختلف جامعه بررسی کرد. به همین منظور، دِنورا در کتاب حاضر، با بهره‌گیری از میراث فکری آدورنو و همزمان نقد آن‌ها، تفسیر تازه‌ای از این حوزه‌ی پژوهشی ارائه می‌دهد، و در این راه از میراث فکری صاحب‌نظرانی همچون هوارد بکر، لیدیا گر، کریستوفر اسمال، اروینگ گافمن، برونو لاتور بهره می‌برد تا به جای نظریه‌پردازی‌های کلان و غیرواقعی موسیقی را «در عمل» و در بطن موقعیت‌های اجتماعی بررسی کند. ماحصل کار او به پژوهشگران یاری می‌رساند تا قدرت موسیقی را در گستره‌های اجتماعی بسیار متنوع و حتی به صورت بین‌رشته‌ای تحلیل نمایند.

‌
‌چاپ ششم منتشر شد
«راهنمای نگارش پژوهش دانشگاهی»
(مقاله، رساله و کتاب)
سعید عدالت‌نژاد

این کتاب برای نگارشِ پژوهش‌ها چارچوبی عرضه می‌کند تا نویسنده بتواند اولاً، ادعای خود را شفاف و مستدل بیان کند. ثانیاً، اطلاعات به‌دست‌آمده را ساماندهی و در قالبی معین به خواننده ارائه کند و از نوشتن مطالب بی‌ارتباط با موضوع و تکراری در اثر خود بپرهیزد. ثالثاً، به اهمیتِ تفکیک منابع دست اول، منابع دست دوم پی برد و از رجوع به منابع غیرمعتبر و آثار صرفاً تبلیغی و جانبدارانه پرهیز کند.
روش تحقیق با روش نگارشِ تحقیق یکی نیست ولی نوشتن به سبک دانشگاهی خود فرآیند تحقیقی است که نحوه‌ی فکرکردن را سامان می‌دهد و به محقق فرصت می‌دهد تا نظریه‌های مختلف را ارزیابی کند و از دیدگاه‌های نادر هم باخبر باشد. این سبک نوشتن راهی برای یافتن حقیقت و یکی از بهترین راه‌ها برای احاطه بر یک موضوع و محقق‌شدن در آن است. آن دیدگاه وسیع و نزدیک‌شدن به حقیقت که در سایه‌ی نوشتن مقاله و رساله‌ی دانشگاهی به‌دست می‌آورید بیش از پاداش تلاش شماست.

‌‌‌‌🔸 ارسال رایگان به سراسر کشور www.nashreney.com ‌‌

‌
شما هرگز احساس حسادت نکرده‌اید، دوشیزه ایر، بله؟ البته که نه. شما هرگز عاشق نبوده‌اید. روح‌تان در خواب است. چشم‌و‌گوش‌بسته به سمت پایین‌دست رودخانه شناورید. اما باید به شما بگویم که روزی این اتفاق می‌افتد. ناتوان و درمانده به سوی تنداب کشیده می‌شوید. امواج شما را پرتاب می‌کنند
و در هم می‌کوبند و به این سو و آن سو می‌اندازند. یا تکه‌تکه می‌شوید یا موج بزرگی شما را بلند می‌کند و به سوی جریان آرام‌تری می‌برد، به جایی که من اکنون هستم.

از نمایش‌نامه‌ی «جین ایر»
نوشته‌ی پالی تیل
ترجمه‌ی مزدک بلوری
اقتباسی از رمان جین ایر اثر شارلوت برونته
از مجموعه‌ی جهان نمایش (شماره‌‌ی ۱۸)

‌
‌آیا این جهان هستی در مسیر نامساوی منشور دیدگان متفاوت به نظر می‌آید؟!
نخستین نگاه من با چشمان لوچی بود که زوایای دید آن هرگز مساوی نخواهند شد!
ولی امروز می‌دانم که انسان‌ها آنچه را مهم است، از مسیر منشور دیدگان نمی‌نگرند بلکه با چشم دل لمس می‌کنند.
من سه‌شنبه ۱۱ شهریورماه سال ۱۳۱۵ شب‌هنگام در خانه‌ی بزرگ آبااجدادی در شهر مشهد به دنیا آمدم.
از مادر سخت زاده شدم. قابله‌ای که به مدت چهل و هشت ساعت درگیر این تولد کُند و دردناک شده بود، آن‌چنان از جان خودش مایه گذاشت و عرق ریخت که دچار سینه پهلوی شدیدی شد و چند روز بعد از تولد من، چشم از جهان فروبست.
من دومین دختر خانواده، با چهره‌ای که به تعریف دیگران، بهره‌ی چندانی از زیبایی نداشت و با چشمانی که مسیر نگاهش را نمی‌شد تعقیب کرد، به دنیا آمده بودم و نامادری پدر با دیدن نوزاد به مادرم گفته بود:
برای زاییدن این دختر زشت و لوچ چرا این‌قدر درد؟

از کتاب «در فاصله‌ی دو نقطه»
نوشته‌ی ایران درودی

‌
‌بعد از به شهرت رسیدن فیلسوف اسلوونیایی، اسلاوی ژیژک، مستندهای زیادی دربار‌ه‌ی او ساخته شد. این قطعه از مستند «بیگانه، مارکس و شرکا» (Alien, Marx & Co.) انتخاب شده، مستندی که ژیژک در آن نظریه‌های خود را با همان شور و حرارتی که می‌شناسیم شرح می‌دهد و دو تن از فیلسوفان همفکرش، آلن بدیو و ژاک رانسیر، هم در آن حضور دارند. در این قطعه ژیژک ایده‌ی بازخوانی گذشته و روایت تاریخ را از نو مطرح می‌کند. در بازاندیشی به گذشته، عموماً از خود می‌پرسیم اگر فلان چیز رخ می‌داد، اگر فلان اتفاق افتاده بود، چه می‌شد. و این پرسش‌ها همواره با سد روایت‌های تاریخی که با واقعیات سروکار دارند برخورد می‌کنند. ژیژک، در عوض، در خوانش هگلی ـ بنیامینی خود از روایت‌های بدیل، از واقعیت احتمالات و امکان‌های تحقق‌نیافته دفاع می‌کند. او می‌گوید: «هیچ واقعیت منفردی در کار نیست، ما با چند واقعیت محتمل سروکار داریم. مسئله این نیست که وقتی یکی از احتمالات تحقق یافت بقیه ملغی می‌شوند، احتمالات دیگر مثل یک جور شبح هستی‌شناسانه باقی می‌مانند. پس برای این‌که بفهمیم واقعاً چه اتفاقی افتاد باید چیزی را که ممکن بود رخ دهد هم به آنچه رخ داد اضافه کنیم...»

‌
‌گاسپار فلیکس تورناشون (نادار) ۱۸۲۰-۱۹۱۰
«بهترین تک‌چهره‌ها را از کسانی گرفته‌ام که کاملاً آن‌ها را می‌شناسم.»

در اواسط قرن نوزدهم، پاریس چه در عالم خیال‌پردازی‌های ادبی و چه به صورت حقیقی، شهر کولیان بود. شاعران، نقاشان، نویسندگان و موسیقیدانان با شکم گرسنه در اتاق‌های زیر شیروانی زندگی می‌کردند، در قهوه‌خانه‌های کارتیه لاتن رفت‌وآمد داشتند، به دختران جذابی که در خیاطخانه‌ها شاگردی می‌کردند یا مدل نقاشان بودند دل می‌باختند و اندیشه‌های پر شرّ و شور انقلابی در سر می‌پروراندند.
یکی از آن‌ها کسی بود که اگرچه نقاشی از جمله‌ی استعدادهای متعددش بود اما بیشترین موفقیت خود را به عنوان عکاس به دست آورد. نام حقیقی او گاسپار فلیکس تورناشون بود، اما آیندگان او را با نام مستعار نادار که بسیار مشهور گشت شناختند.
نادار معتقد بود عکس «چنان وفادار و شبیه واقعیت است که مورد پسند مدل‌های زن قرار نمی‌گیرد، هرچند هم که زیبا باشند.»

عکاسان بزرگ جهان
برایان کو
ترجمه‌ی پیروز سیار

‌
‌من خیلی سال است که از چیز دیگری حرف نزده‌م. درست مثل هر کس دیگری توی این مملکت. دیگر یادم رفته از چیزی غیر از بی‌عدالتی، نبود آزادی، فلاکت یا خشونت حرف بزنم. اگر از چیز دیگری حرف بزنم عذاب وجدان می‌گیرم. ذهنم تمام توانش را متمرکز کرده تا هر چیزی درباره‌ی این مسائل می‌شنود حفظ کند. مثلاً من دوست دارم از موسیقی حرف بزنم. اما توی دلم می‌ترسم که مبادا حرفم سطحی باشد.

از کتاب «حکومت نظامی»
نوشته‌ی خوسه دونوسو
ترجمه‌ی عبدالله کوثری

عکس از ۱۱ سپتامبر ۱۹۷۳؛ کودتا به رهبری آگوستو پینوشه، علیه رئیس‌جمهور سوسیالیست شیلی، سالوادور آلنده
عکاس: ناشناس

‌
‌دیروز روز بزرگی بود. بعد از سال‌ها، برای اولین بار مزه‌ی شادی را می‌چشیدم و احساس خوشبختی می‌کردم. از خودمان اعاده‌ی حیثیت کردیم. زمین‌هایی را که سال پنجاه‌وچهار از چنگمان درآوردند پس گرفتیم. عجب روزی بود دیروز. چنان از پس‌گرفتن زمین‌ها ذوق کرده بودم که آرزو داشتم همان لحظه جان به جان‌آفرین تسلیم کنم. لحظه‌ای که فهمیدم حکمِ منصفانه‌ی دادگاه زمین‌ها را به ما بازگردانده، چشم انداختم به‌سمت جنوب. لابد از خشت قرمزی که زیر سر پدرم گذاشته‌اند حالا دیگر چیزی نمانده. قبل از مرگش به من گفت تا وقتی زمین‌هایمان دست بیگانه‌هاست، سر راحت زمین نخواهد گذاشت و این تکه‌سنگْ سخت و محکم می‌ماند و آسایش خواب ابدی را از او می‌گیرد و فقط وقتی دلش حسابی خنک شود، برای همیشه آب می‌رود.

از کتاب «جنگ در سرزمین مصر»
نوشته‌ی یوسف القعید
ترجمه‌ی ادریس امینی

‌‌‌‌🔸 ارسال رایگان به سراسر کشور www.nashreney.com ‌‌

‌
منتشر شد
«پس از آدورنو»
بازاندیشی در پژوهش جامعه‌شناختی موسیقی
تیا دنورا
ترجمه‌ی حسن خیاطی

تیا دِنورا، استاد دانشگاه اکستر، بی‌گمان مهم‌ترین چهره‌ی آکادمیک در حوزه‌ی جامعه‌شناسی موسیقی در دهه‌های اخیر است که با پژوهش‌های متنوع و بین‌رشته‌ای خویش سهم بسزایی در احیای این رشته داشته است. پس از آدورنو کوششی است در جهت تدوین برنامه‌ای پژوهشی برای جامعه‌شناسی موسیقی تا به کمک آن بتوان سهم موسیقی را بر صورت‌بندی ساحت‌های مختلف جامعه بررسی کرد. به همین منظور، دِنورا در کتاب حاضر، با بهره‌گیری از میراث فکری آدورنو و همزمان نقد آن‌ها، تفسیر تازه‌ای از این حوزه‌ی پژوهشی ارائه می‌دهد، و در این راه از میراث فکری صاحب‌نظرانی همچون هوارد بکر، لیدیا گر، کریستوفر اسمال، اروینگ گافمن، برونو لاتور بهره می‌برد تا به جای نظریه‌پردازی‌های کلان و غیرواقعی موسیقی را «در عمل» و در بطن موقعیت‌های اجتماعی بررسی کند. ماحصل کار او به پژوهشگران یاری می‌رساند تا قدرت موسیقی را در گستره‌های اجتماعی بسیار متنوع و حتی به صورت بین‌رشته‌ای تحلیل نمایند.