‌
‌به خود حقیقی‌تان بدل شوید: روان‌شناسی کارل یونگ‌
‌
ما این گونه احساس می‌کنیم که در صندلی راننده‌ی درون ذهن‌مان نشسته‌ایم و بر اساس اراده‌ی آگاهانه‌مان رانندگی می‌کنیم؛ اما تنها با مقداری درون‌نگری، متوجه می‌شویم که دست کم در برخی موارد، صرفاً در حال دنبال کردن یک سیستم ناوبری داخلی هستیم که فراتر از دانش و فهم ماست؛ ما متوجه می‌شویم که صفحه‌ی نمایش بالای کل یک نرم‌افزار پیچیده در حال کار کردن بر پایه‌ی یک سیستم سخت‌افزاری حتی پیچیده‌تر است. اگر تلاش نکنیم با این سیستم ناوبری آشنا شویم، اینکه چگونه کار می‌کند، می‌خواهد کجا برود، و چگونه هنگامی که به ما جهت نادرست می‌دهد بر آن غلبه کنیم، با این خطر روبرو هستیم که به شکلی بی‌هدف در جهان سفر کنیم، و در نهایت از جایی از سر در بیاوریم که در بهترین حالت کسل‌کننده و در بدترین حالت فاجعه‌بار است. کارل یونگ شاید یکی از بزرگترین و نیرومندترین ذهن‌هایی باشد که تا کنون تلاش کرده این کار را انجام دهد، یعنی درون خودش را کشف کرده و فهمی کامل از این سیستم ناوبری درونی را از بالا به پایین مفهوم‌پردازی کند.

ویدئو از blinkist
ترجمه‌ی ایمان همتی
تهیه و تنظیم: نشر نی

‌
منتشر شد
«هُل اول»
رازها و رمزهای خلق، حفظ و رشد ثروت در ایران
صادق الحسینی

چه فقیر و چه پولدار همه نگران پول هستند. فقیر نگران پول درآوردن و پولدار نگران این‌که چگونه از پولش محافظت کند. اما چه کسی می‌خواهد نگران پول باشد؟ هیچ‌کس!
این کتاب منحصربه‌فرد است، چرا که کتابی برای پایان دادن به نگرانی شما برای پول درآوردن و پایان تشویش برای حفاظت از ثروتتان در یکی از پرنوسان‌ترین اقتصادهای جهان یعنی اقتصاد ایران است.
این کتاب برای خواندن نیست، برای عمل کردن است. اگر به رازها و رمزهای این کتاب عمل کردید، هُل اول به دوچرخه‌ی مالی شما داده می‌شود و بدون زمین خوردن و از دست دادن زمان یاد می‌گیرید در این فضای بی‌ثبات چطور باید زندگی خود را با آرامش بسازید، البته بدون این‌که زندگی دیگران را خراب کنید. دقیقاً همان‌طور که دوچرخه‌سواری را یاد گرفتید!
این کتاب برای همه‌ی افراد با هر سطحی از سواد مناسب است. اگر هیچ چیز از اقتصاد نمی‌دانید این کتاب به شما کمک می‌کند تا پایه‌های اقتصاد و سواد مالی را درست در ذهن خود بنا کنید...

▫️بخشی از کتاب

ارسال رایگان به سراسر کشور www.nashreney.com

‌
🎭 ‌عصری با نمایش
نمایش‌نامه‌خوانی

نمایش‌نامهٔ سنگ، کاغذ، قیچی | نوشتهٔ دنیل کین | ترجمهٔ آسیه سیدی
از مجموعهٔ جهان نمایش

کارگردان: سحر بیرانوند
بازیگران: سحر بیرانوند‌، مجید تیزرو، عماد اخلاقی، مهرا صحرانورد

زمان: دوشنبه ۳۰ بهمن‌ماه، ساعت ۱۸:۳۰، مدت اجرا: ۵۰ دقیقه
مکان: خیابان فاطمی، خیابان رهی معیری، نبش خیابان فکوری، پلاک ۲۰، ساختمان نشر نی، طبقهٔ پنجم
جهت رزرو بلیت و کسب اطلاعات بیشتر به شمارهٔ ۰۹۰۳۲۰۵۴۶۰۰ در واتساپ پیام دهید.

ثبات نسبی مرزهای پایگانی میان فرهنگ و امر بی‌حرمت در هر نوع عمل مبادلۀ نوآورانه غالباً ثبات نظام نابرابری اجتماعی تلقی می‌شود. این‌جا فرهنگ ارزش‌یافته با فرهنگ طبقات ممتاز اجتماعی، و قلمرو بی‌حرمت با فرهنگ طبقات تحت ستم یکی انگاشته می‌شود. این الگوی نابرابریِ ارزش‌ها الگویی شناخته‌شده است و نبایست آن را فقط با مارکسیسم مرتبط دانست. این الگو حاکی از آن است که فرهنگ حاکم فرهنگ طبقۀ حاکم است و جهان‌بینی خاص آن را منعکس می‌کند. در نتیجه طبقات غیرممتاز نمی‌توانند در بایگانی فرهنگی ظاهر شوند، چرا که تحت ستم فرهنگیِ برخی از سازوکارهای قدرت قرار دارند. بدین طریق، فرهنگ اشرافیت یا بورژوازی در مقابل فرهنگ اقلیت‌های فرهنگی قرار می‌گیرد، اقلیت‌هایی که بسته به گرایش‌های نظریه‌پرداز مربوطه به شیوه‌های مختلف تعریف می‌شوند. ‌نتیجه آن است که باید برای تضمین بازنمایی این اقلیت‌ها تلاش کرد تا بایگانی فرهنگی صورت دموکراتیک بیابد. بدین ترتیب رابطۀ بین فرهنگ ارزش‌یافته و قلمرو بی‌حرمت طبیعی می‌شود یا، به عبارت دقیق‌تر، تعریف جامعه‌شناختی پیدا می‌کند.

از کتابِ «امر نو»
بوریس گرویس
ترجمهٔ اشکان صالحی

ایدۀ «مدرسۀ ملی» میگوید اگر دولت به تأمین منابع مالی و برنامه‌ریزی کلان پرداخته و فرایند اجرا را به ابتکار مدارس بسپارد راهی برای ارتقاء کیفیت نظام آموزش گشوده می‌شود.
نشست بیست و سوم خیروخرد میزبان دکتر محمود مهرمحمدی (مدافع و پیشنهاد دهندۀ «ایدۀ ملی‌سازی مدارس») است و به سؤالات زیر می‌پردازد:

(۱) «مدرسۀ ملی» از چه جهت با مدارس دولتی و خصوصی فرق دارد؟
(۲) نسبت میان «طرح ملی‌سازی مدارس» و طرح کوپنی‌سازی آموزش چیست؟
(۳) «طرح ملی سازی مدارس» در مورد جداسازی دانش‌آموزان در مدارس چه نظری دارد؟
(۴) «طرح ملی‌سازی مدارس» از چه جنبه‌هایی می‌تواند به بهبود کیفیت آموزش کمک کند؟
(۵) گام‌های عملی اولیه‌ برای اجرای «طرح ملی‌سازی مدارس» کدام‌اند؟


زمان: یکشنبه ۲۹ بهمن ماه ۱۴۰۲ ساعت ۱۶
نشست حضوری: خیابان وزرا، کوچه بیستم، پلاک ۶، طبقه دوم
مشاهده آنلاین در سایت الفبای فردا: اینجا 
مشاهدۀ آنلاین در اینستاگرام الفبای فردا: اینجا

«به مهربانی» سامانه آنلاین حمایت از آموزشِ کودکان و نوجوانانِ در معرض خطر ترکِ تحصیل است. در این مسیر همراه ما باشید: اینجا را کلیک کنید.

🆔 instagram.com/alefbayefarda
🆔 @alefbayefarda

‌
🎭 ‌عصری با نمایش
نمایش‌نامه‌خوانی

نمایش‌نامهٔ سنگ، کاغذ، قیچی | نوشتهٔ دنیل کین | ترجمهٔ آسیه سیدی
از مجموعهٔ جهان نمایش

کارگردان: سحر بیرانوند
بازیگران: سحر بیرانوند‌، مجید تیزرو، عماد اخلاقی، مهرا صحرانورد

زمان: دوشنبه ۳۰ بهمن‌ماه، ساعت ۱۸:۳۰، مدت اجرا: ۵۰ دقیقه
مکان: خیابان فاطمی، خیابان رهی معیری، نبش خیابان فکوری، پلاک ۲۰، ساختمان نشر نی، طبقهٔ پنجم
جهت رزرو بلیت و کسب اطلاعات بیشتر به شمارهٔ ۰۹۰۳۲۰۵۴۶۰۰ در واتساپ پیام دهید.

امروزه با تئاترِ بدون گفتار و رقصِ گفتاری روبه‌روییم؛ چیدمان‌ها و اجراها به منزلۀ آثار تجسمی؛ تصاویر ویدئوییِ مبدل‌شده به سلسلۀ دیوارنگاره‌ها؛ عکس‌هایی به صورت تابلوهای زنده یا نقاشی‌های تاریخی‌؛ مجسمه‌های استحاله‌یافته به نمایش‌های چندرسانه‌ای، و ترکیب‌های دیگر. حال سه شیوه برای درک و تحقق این آمیزش گونه‌ها وجود دارد. شیوۀ اول راه‌اندازی دوبارۀ فرم اثر هنری تام است. قرار بود که این نمونۀ اعلای بدل ‌شدن هنر به زندگی باشد، ولی امروزه در عوض معمولاً نمونۀ اعلای چند اگوی هنریِ متورم یا شکلی از مصرف‌گرایی حاد و چه‌بسا همزمان هر دو است. ایدۀ بعدی آمیزش وسایل هنریِ خاصِ واقعیت پسامدرن است، یعنی واقعیت مبتنی بر تعویض بی‌وقفۀ نقش‌ها و هویت‌های واقعی و مجازی و طبیعی و مربوط به اندام‌های مصنوعی مکانیکی و انفورماتیک. این ایده‌ از لحاظ تبعاتش تقریباً فرقی با ایدۀ اول ندارد و اغلب به شکل دیگری از تحمیق می‌انجامد که از مغشوش کردن مرزها و مخلوط کردن نقش‌ها برای افزایش جلوه و اثر اجرا استفاده می‌کند بی‌این‌که اصول اجرا را زیر سؤال ببرد.
می‌ماند شیوۀ سومی که هدف از آن نه تقویت جلوه‌ها و تأثیرات بلکه مسئله‌دار کردن خودِ رابطۀ علت و معلول و مجموعۀ پیش‌فرض‌هایی است که منطق تحمیق را استمرار می‌بخشند. در مقابلِ حاد ـ تئاتر که درصدد است بازنمایی را به حضور و انفعال را به فعالیت تبدیل کند، پیشنهاد این شیوۀ سوم لغو امتیاز سرزندگی و قدرت اشتراکی منتسب به صحنۀ تئاتری است، بدین منظور که تئاتر به جایگاهی برابر با روایت کردن، کتاب‌ خواندن یا نگاه افکندن بر تصویر بازگردانده شود. در مجموع، پیشنهاد این شیوه اندیشیدن به صحنۀ تئاتری در مقام صحنۀ جدیدی از برابری است که در آن اجراهای ناهمگون به یکدیگر ترجمه می‌شوند. زیرا آن‌چه در همۀ این اجرا‌ها دخالت دارد عبارت است از پیوند دادن چیزی که می‌دانیم با چیزی که نمی‌دانیم، وجود همزمان در مقام اجراگری که توانایی‌های خود را به کار می‌گیرد و تماشاگری که محصول احتمالی این توانایی‌ها را در زمینه و بستری جدید در میان دیگر تماشاگران نظاره می‌کند.

از کتابِ «تماشاگر رهایی‌یافته»
ژاک رانسیر
ترجمهٔ اشکان صالحی

‌
تابلوی زنده از آثار داوینچی

تماشاگر رهایی‌یافته؛ ژاک رانسیر

‌
‌ارتشى‌ها هميشه گمان مى‌كنند كه اگر شكستى را پيروزى بنامند، واقعاً هم پيروزى است، و مرده‌ها بلند می‌شوند، راه می‌افتند. به اثر جادويى تبليغات دروغ ايمان دارند، درست همان‌طور كه وحشى‌هاى جنگلى به اوراد حكيم جادوگر.‌

‌از کتابِ «گفت‌و‌گو با مرگ»
شهادتنامه‌ی  اسپانیا
آرتور کوستلر
ترجمه‌ی نصرالله دیهیمی‌ و خشایار دیهیمی  ‌
‌
‌«گفت‌وگو با مرگ» شرح چند ماه زندانی است که آرتور کوستلر در دوران جنگ داخلی اسپانیا در خوف از اعدام سپری کرده است. کتاب کاملاً مستند است، اما زمینهٔ سیاسی و تاریخی در آن اهمیت چندانی ندارد. کوستلر خود می‌گوید دلبستگی اصلی من در این کتاب یک دلبستگی خویشتن‌نگرانه بوده است: تأثیر روان‌شناختی سلول اعدام. کوستلر در طول ماه‌های اسارت شاهد اعدام هم‌زنجیرهایش بود و هر لحظه نیز فکر می‌کرد خودش را هم اعدام خواهند کرد.

‌
منتشر شد
«گادامر: هرمنوتیک، سنت و عقل»
جورجیا وارنکه
ترجمه‌ی اصغر واعظی

هرمنوتیک فلسفی با هایدگر پایه‌ریزی شد و با گادامر به اوج رسید. گادامر با انتشار کتاب حقیقت و روش در سال ۱۹۶۰ فصلی نو را در تاریخ هرمنوتیک رقم زد و طیف گسترده‌ای از مسائل مرتبط با فهم و تفسیر را بررسی کرد. اندیشه‌های نو و چالش‌برانگیز او بازتاب وسیعی در علوم مختلف و حتی ارزیابی دوباره‌ی خود فلسفه داشت.
این کتاب از آثار ارزشمندی است که روایتی دقیق و معتبر از مهم‌ترین آرای هرمنوتیکی گادامر ارائه می‌کند. نویسنده‌ی کتاب، جورجیا وارنکه، با ایجاد تقابل میان مواضع هرمنوتیکی گادامر و دیگر فیلسوفانی چون شلایرماخر، دیلتای، هرش، اپل، هابرماس و رورتی، نقاط اشتراک و اختلاف گادامر با آن‌ها را برجسته می‌کند.
کتاب حاضر می‌تواند کاستی منابع معتبر و روزآمد درباره‌ی هرمنوتیک فلسفی و آرای گادامر را تا حدی جبران کند و برای دانشجویان و دانش‌پژوهان رشته‌هایی چون فلسفه، الهیات، هنر، حقوق، تاریخ و جامعه‌شناسی سودمند باشد.

▫️بخشی از کتاب

‌
‌‌لیبیدو اصطلاحی است که از نظریهٔ عواطف برگرفته شده است. لیبیدو نامی است که ما بر انرژیِ (این انرژی از نظر ما دارای شأنی کمّی است که البته در حال حاضر اندازه‌پذیر نیست) آن غرایزی می‌نهیم که با همهٔ چیزهایی سروکار دارند که می‌توان آن‌ها را ذیل عنوان عشق گرد آورد. هستهٔ اصلی آن‌چه عشق می‌نامیم قطعاً همان چیزی است که عموماً عشق خوانده می‌شود و شعرا در مورد آن شعر می‌سرایند، یعنی عشق جسمانی با هدف نزدیکی جنسی. با وجود این، سایر چیزهایی را که در عنوان عشق با هم مشترک‌اند، از این مفهوم جدا نمی‌کنیم. مثلاً از یک‌سو عشق به خود و از سوی دیگر عشق والدین و فرزندان، دوستی، عشق کلی به بشر و حتی خود را وقف اشیای انضمامی یا ایده‌های انتزاعی کردن. توجیه ما این است که بررسی روان‌کاوانه نشان داده که همهٔ این امیال تعابیری‌اند از همان محرک‌های غریزی که دو جنس مخالف را به نزدیکی جنسی سوق می‌دهند. گرچه در شرایطی دیگر ممکن است این محرک‌های غریزی از آن هدف جنسی دور رانده شوند یا به آن دست یابند، اما همچنان همواره ماهیت اصلی خود را تا آن اندازه حفظ خواهند کرد که هویت‌شان قابل تشخیص بماند (از جمله در ازخودگذشتگی و گرایش به نزدیکی).
پس احساس می‌کنیم که زبان با واژهٔ «عشق» در کاربردهای چندگانه‌اش ایجاز کاملاً موجهی ایجاد کرده است و ما کاری بهتر از بنانهادن بحث‌ها و توصیفات علمی خود بر همان بنیان نمی‌توانیم انجام دهیم. روان‌کاوی با اتخاذ این تصمیم، طوفانی از خشم به راه انداخت، گویی که به سبب نوآوری‌ای بوالهوسانه گناهکار است. اما روان‌کاوی با اتخاذ این مفهوم‌پردازی «گسترش‌یافته» از عشق کار اصیلی انجام نداده است. همان‌طور که ناخمانزون و پفیستر به‌تفصیل و با ذکر جزئیات نشان داده‌اند، «اروس» افلاطون فیلسوف از حیث عملکرد اصلی‌اش و نسبتش با عشق جنسی، کاملاً با مفهوم لیبیدو در روان‌کاوی مطابقت دارد و اگر پولس رسول در نخستین رسالهٔ مشهورش به قرنتیان عشق را فراتر از همه‌چیز ارج نهاده، بی‌شک عشق را در همان «معانی گسترده» در نظر داشته است. همهٔ این‌ها نشان می‌دهد که مردم همیشه متفکران بزرگ خود را جدی نمی‌گیرند، حتی زمانی که ادعا می‌کنند احترام زیادی برای آن‌ها قائل‌اند.

از کتابِ «روان‌شناسی توده‌‌ای و تحلیل اگو»
زیگموند فروید
ترجمهٔ سایرا رفیعی

🦚 معرفی کتاب زندگی‌نامهٔ فلسفی نیچه در اینستاگرام


🦚#نیچه
🦚#زندگی‌نامه‌_فلسفی
🦚#جولیان_یانگ
🦚#ترجمه_محمد_دهقانی





💠 @dmdehghani

‌
‌نشر نی برگزار می‌کند:
جلسهٔ رونمایی و نقد کتاب «فریدریش نیچه: زندگی‌نامه‌ای فلسفی»
نوشتهٔ جولیان یانگ
ترجمهٔ محمد دهقانی

با حضور:
حسین معصومی همدانی
منوچهر بدیعی
امیر مازیار
محمد دهقانی

زمان: دوشنبه ۷ اسفند، ساعت ۱۸ تا ۲۰
مکان: تهران، خیابان فاطمی، خیابان رهی معیری، نبش خیابان فکوری، پلاک ۲۰، ساختمان نشر نی، طبقهٔ پنجم

▫️ورود برای عموم آزاد است.

‌
منتشر شد
از مجموعه‌ی جهان نمایش
«اسلو»
نمایش‌نامه؛ شماره‌ی ۶۳
جی. تی. راجرز
ترجمه‌ی محمدرضا ترک تتاری

جهان نمایش مجموعه‌ای است از متن‌هایی که برای صحنه‌ی نمایش یا درباره‌ی آن نوشته شده‌اند. انواع نمایش‌نامه، چه برای اجرا و چه صرفاً برای خوانده شدن، از جمله نمایش‌نامه‌هایی با اقتباس از آثار ادبی یا سینمایی، و نیز متن‌های نظری در حوزه‌ی درام و نقد آثار نمایشی، در این مجموعه جای می‌گیرند.

▫️بین مردم ما و مردم شما یه اقیانوس فاصله‌ست و بزرگ‌ترین قایق‌هایی که توش هستن قایق‌های تک‌نفره‌ن. قایق‌هایی که به اون سمت رفته‌ن یا هنوز راه نیفتاده راهِ برگشت پیش گرفته‌ن یا این‌که غرق شده‌ن. بیایین برای اولین بار از این اقیانوس بگذریم و پا روی ساحل مقابل بذاریم.
ص ۴۹

‌
‌ژیژک: عمل نکنیم، فکر کنیم.

وسوسه می‌شم این‌طور بگم که نقطه‌ی قوت‌ سرمایه‌داری ـ هرچند من شدیداً ناقد سرمایه‌داری هستم ـ اینه که از نظر من یک مقوله‌ی اخلاقی/ مذهبیه. درست نیست که به طرفداران سرمایه‌داری این‌طور حمله کنیم که گویی افراد خودخواهی هستند و به کسی اهمیت نمی‌دند. نه! سرمایه‌دارِ ایدئال کسیه که حاضره زندگیش رو به خطر بندازه، همه‌جوره خطر کنه تا فقط تولید رشد کنه، سود رشد کنه و سرمایه به گردش در بیاد. ملاحظات شخصی یا سعادت اون کاملاً فرع بر این‌هاست. این چیزیه که فکر می‌کنم والتر بنیامین ـ متفکر بزرگ پیرو مکتب فرانکفورت ـ مدنظر داشت وقتی گفت سرمایه‌داری نوعی دین هستش. شما نمی‌تونید رفتار یه مدافع سرسخت سرمایه‌داری ـ کسی که تمام فکر و ذکرش گردش مالی بیشتر و پیشرفت شرکتشه ـ رو در چارچوب سعادت شخصی تبیین کنید و توضیح بدید. البته من اساساً مخالف سرمایه‌داری هستم اما بیایید درگیر توهمات نشیم.

ترجمه‌ی معصومه موسوی
تهیه و تنظیم: نشر نی

در‌عمل میان بردگی سفت‌و‌سخت و شکل‌های متفاوت کارِ کم‌و‌بیش اجباری نوعی پیوستگی وجود دارد. پس از لغو بردگی، زمامداران بریتانیایی و فرانسوی سامانه‌های نوینی ابداع کردند که به آنان امکان می‌داد نیروی کار را از طریق عقد قراردادهای درازمدت (معروف به «تعهد‌آور» در مورد فرانسه و «کارگران کارآموز» در مورد انگلیس) از سرزمین‌های دور، به‌ويژه از هند در مورد رئونیون و جزیرهٔ موریس، به مستعمره‌ها بیاورند. «تعهد» کارگران هندی عبارت بود از بازپرداخت هزینهٔ سفر در دراز‌مدت به کارفرمایانی که آن را تقبل کرده بودند، برای نمونه به‌مدت ۱۰ سال، از راه اختصاص دادن بخش مهمی از دستمزد خود. در صورت ناکارایی در کار، یا بدتر، در صورت بی‌انضباطی این اجبار بازپرداخت می‌توانست ۱۰ سال دیگر تمدید شود. بایگانی‌های حقوقی نگه‌داری شده‌اند و به‌روشنی نشان می‌دهند که وقتی نظام حقوقی به سود کارفرمایان تنظیم شده باشد، چنین رژیمی می‌تواند به شکل‌هایی از بهره‌کشی و خودکامگی منتهی شود که هرچند با برده‌داری محض متفاوت‌اند، اما با آن فاصلهٔ زیادی ندارند. داده‌های موجود همچنین نشان می‌دهند که چگونه کارفرمایان و دادگاه‌ها بر سر دگرگونی رژیم انضباطی در محیط کار مذاکره می‌کردند. مالکان به‌تدریج می‌پذیرفتند استفاده از تنبیه بدنی را که در دوران بردگی رواج داشت کاهش دهند، اما به شرطی که مقام‌های قانونی به آنان اجازه دهند مجازات‌های مالیِ همچنان کارآمدی را اعمال کنند.
مورد مشخص کار اجباری به‌شکل قانونی، (یا دست‌کم به شکلی که ظاهر قانونی داشته باشد)، کار کارگران مستعمره‌های فرانسه از ۱۹۱۲ تا ۱۹۴۶ بود. در پایان قرن نوزدهم، هنگامی‌که اروپایی‌ها به درون سرزمین‌ها رخنه کردند تا ثروت‌های طبیعی و معدنی قارهٔ آفریقا را، در وضعیتی اغلب بسیار خشونت‌بار، استثمار کنند، به‌طرز گسترده‌ای به کار اجباری روی آوردند. با چند‌برابر شدن گواهی‌های مربوط به فجایع استعمارگران در کنگوی بلژیک، که از ۱۸۸۵ به ملک شخصی لئوپولد دوم درآمده بود، جنجال‌هایی بر سر زبان‌ها افتاد. در این مستعمره، استثمار کائوچو براساس شیوه‌های بسیار خشنی صورت می‌گرفت که هدف‌شان بسیج نیروی کار محلی و برقراری انضباط در محل کار بود. سرانجام، اروپایی‌ها‌ خواهان آن شدند که این سرزمین در سال ۱۹۰۸ به بلژیک واگذار شود، به امید آن‌که سرپرستی پارلمان رژیم استعماری را ملایم‌تر گرداند.

از کتابِ «تاریخ مختصر برابری»
توما پیکتی
ترجمهٔ جلال علوی‌نیا

‌
منتشر شد
«زبان، واقعیت و ارزش در فلسفه مک‌داول»
نوشته‌ی ایمان همتی

هدف این کتاب ارائه‌ی شرحی انتقادی از فلسفه‌ی جان مک‌داول است. مک‌داول از نمایندگان اصلی فلسفه‌ی تحلیلی و پساتحلیلی است که به‌واسطه‌ی دانش گسترده‌اش از تاریخ فلسفه و شناخت آراء برخی فیلسوفان قاره‌ای همچون گادامر، توانسته میان فیلسوفان تحلیلی و سنت فلسفی گفت‌وگوهایی بارور پدید آورد و زمینه‌ای برای طرح گفت‌وگوهای نقادانه میان جریان‌ها و سنت‌های گوناگون فلسفی فراهم آورد.
در این کتاب می‌کوشیم نشان دهیم چگونه رهیافت پساتحلیلی مک‌داول که پیامد چرخش زبانی است و به فروپاشی دوگانه‌ی واقعیت و ارزش می‌انجامد، او را با مسئله‌ی نسبی‌انگاری روبه‌رو می‌کند. در گام بعد بناست تا نشان داده شود که چگونه می‌توان از رهگذر انگاره‌ی بازشناسی متقابل هگلی در پاسخ او به مسئله‌ی نسبی‌انگاری، تکاملی ایجاد کرد، بی‌آن‌که در معنای مورد نقد مک‌داول به نظریه‌پردازی متافیزیکی دچار شد.

▫️بخشی از کتاب

فایل صوتی جلسهٔ رونمایی و نقد کتاب «فریدریش نیچه: زندگی‌نامه‌ای فلسفی»
نوشتهٔ جولیان یانگ
ترجمهٔ محمد دهقانی

با حضور:
حسین معصومی همدانی
منوچهر بدیعی
امیر مازیار
محمد دهقانی

‌
‌بخش‌هایی از جلسهٔ رونمایی و نقد کتاب «فریدریش نیچه: زندگی‌نامه‌ای فلسفی»
نوشتهٔ جولیان یانگ
ترجمهٔ محمد دهقانی

با حضور:
حسین معصومی همدانی
منوچهر بدیعی
امیر مازیار
محمد دهقانی

فایل صوتی کامل جلسه