فهرست کتاب‌های نشر نی؛ بهار ۱۴۰۳

‌
‌وانگ آن - شين هزار سال پيش در چين چنين سرود:

نيمه‌شبان.
هركس در خانهٔ خويش خفته است،
حتى ساعت شيشه‌اى باز ايستاده است.
اما من نمى‌توانم خفت،
زيرا گل‌هاى رقصان بهار،
كه سايه‌شان را ماه بر ديوار مى‌افكند،
زيباتر از آن‌اند كه آدمى تاب آورد.

از کتابِ «چین و ژاپن»
نیکوس کازانتزاکیس
ترجمهٔ محمد دهقانی

آن‌جا که پای زندانیان در میان است، هدفِ قدرتِ انضباطی سرکوب منافع و امیال آن‌ها نیست، شکل دادن به آن‌ها در مقام [سوژه‌های] بهنجار است. در این‌جا بدن‌ها در معرض خشونت بیرونی قرار نمی‌گیرند، [مثلاً] به همان سیاقی که قدرت پیشا‌مدرن بدن دامی‌ین را مثله کرد. قدرتِ قهری درونی می‌شود و زندانی به زندانبانِ خودش بدل می‌گردد. اگرچه بدن در گذشته هم پیوندی تنگاتنگ با قدرت و نظم اجتماعی داشته است، فوکو مدعی است قدرت انضباطی از این حیث اساساً پدیده‌ای مدرن و جدید است. برخلاف شکل‌های قدیمی‌ترِ رفتار قهرآمیز با بدن، این قدرتِ جدیدْ بدن مجرم را مثله نمی‌کند، بلکه آن را به شیوه‌هایی عمیق‌تر و جزئی‌نگرانه‌تر شکل می‌دهد. مجرم به معنای دقیق کلمه اهداف قدرت را از آنِ خود می‌کند و این اهداف به هنجاری برای مقاصد و رفتار خود او بدل می‌شوند. فوکو این امر را به وجهی شاعرانه تقریر می‌کند، آن هم با طرح این مدعا که «روح» زندانی ــ که گمان می‌رود اصیل‌ترین بخش وجود اوست ــ درواقع چیزی نیست مگر معلول انقیاد بدن او:

انسانی که از او برای ما سخن می‌گویند و ما را به آزادسازی‌اش فرا می‌خوانند، پیشاپیش در خودش معلول انقیادی به‌مراتب عمیق‌تر از خویش است. «روح»ی که در او ساکن است و به او هستی می‌دهد، خود قطعه‌ای است در تسلطی که قدرت آن را بر بدن اعمال می‌کند. روح معلول و ابزار کالبدشناسی سیاسی است؛ روح زندان بدن است. (مراقبت و تنبیه)

از کتابِ «چگونه فوکو بخوانیم»
یوهانا اوکسالا
ترجمهٔ علیرضا خالقی دامغانی و نرگس ایمانی مرنی

‌
‌نشر نی برگزار می‌کند:
خوانش رمان فارسی (رمان‌های رضا براهنی در دههٔ شصت)
(حضوری)
مدرس: محمد راغب

یکشنبه‌ها، ساعت ۱۷ تا ۱۹
چهار جلسه، شروع از ۲۶ فروردین‌ماه
هزینهٔ دوره : ۵۰۰ هزار تومان
مهلت ثبت‌نام: تا ۲۱ فروردین‌ماه

برنامهٔ جلسات:

جلسهٔ اول: رازهای سرزمین من (۱۳۶۶)
جلسهٔ دوم: بعد از عروسی چه گذشت (۱۳۶۱)
جلسهٔ سوم: چاه به چاه (۱۳۶۲)
جلسهٔ چهارم: آواز کشتگان (۱۳۶۲)

محل برگزاری: خیابان فاطمی، خیابان رهی معیری، بعد از تقاطع فکوری، ساختمان نشر نی، پلاک ۲۰، طبقه پنجم‌
‌

ثبت نام: negaryouneszadeh@gmail.com

‌
‌آی... تو!
چگونه برای تو یا با تو یا از تو بگویم؟
داستان‌هایی را بگویم که می‌دانی؟ یا ساکت بمانم و بگذارمت به جایی بروی که می‌خواهی؟
نزدیکت می‌شوم. پاورچین می‌آیم تا بیدارت نکنم، ولی بعد، خنده‌ام می‌گیرد. من که از این دنیا جز بیدار شدن تو چیزی نمی‌خواهم. فقط یک چیز کم دارم. خدایا فقط یک چیز. این مرد که شناورِ چشمانِ خویش است برخیزد، چشم باز کند و چیزی بگوید.
ولی دارم دروغ می‌گویم.
هیچ می‌دانی دروغگویم کرده‌ای؟
می‌گویم فقط یک چیز می‌خواهم، ولی هزاران چیز می‌خواهم. دروغ می‌گویم، تا شاید خدا به من و تو و مادر بیچاره‌ات رحم کند. درست است، مادرت را فراموش کردیم. برایم همۀ قصه‌ها را گفتی، ولی نگفتی که مادرت چگونه مُرد. از مرگ پدرِ کورت برایم گفتی و این‌که چگونه دزدانه وارد جلیل شدی و در تشییع جنازه‌اش شرکت کردی. بالای تپۀ مشرف بر روستای دیرُالاسد ایستادی. می‌دیدی و دیده نمی‌شدی، گریه می‌کردی و گریه نمی‌کردی.

از کتابِ «دروازه خوشید»
الیاس خوری
ترجمهٔ نرگس قندیل‌زاده

خاطرات یک دلال هنری، اثر آمبرواز ولار، داستان‌های متعددی با موضوع عدم درک مخاطبان از اثر هنری دارد. مثلاً یکی از عاشقان هنر که محو تابلوی مزرعۀ گل‌های خشخاش اثر ون‌گوگ شده بود سرانجام یکی از آثار دتای را برای جهیزیۀ دخترش انتخاب کرد. دتای، نقاش رسمی و از شاگردان مسونیه، متخصص نقاشی‌های میهن‌دوستانه بود و آثارش در آن زمان جایگاه تثبیت‌شده‌ای برای سرمایه‌گذاری داشتند. البته بیست‌وپنج سال بعد سرانجامِ آثارش به اتاق زیرشیروانی موزۀ لوکزامبورگ کشید. اما قیمت آثار ون‌گوگ به بیش از ۳۰۰،۰۰۰ فرانک رسیده بود.
تعداد انگشت‌شماری از عاشقان هنر از نمایش آثارشان در این نگارخانۀ فرصت‌های سوخته، اشتباه‌های بزرگ یا داوری‌های کاملاً خلافِ نظر آیندگان، سر باز زدند. ازجمله می‌توان به پدر تانگی اشاره کرد که مشهور است رنگ‌فروشی خود را به نمایشگاه آثار ناشناختۀ بزرگ تبدیل کرده بود. همچنین می‌توان مجموعه‌داری را نام برد که چنان دل‌بستۀ گل‌های آفتاب‌گردان ون‌گوگ بود که پزشکش به قصد رهانیدن او از وضعیت خطرناکِ کوفتگی نسخۀ شوک‌آوری برایش پیچید و فقط تهدید به فروشِ این نقاشی در شفای او کارگر افتاد. دست‌آخر در باب داوری همقطارهای ون‌گوگ دربارۀ او باید گفت که ولار ستایش گوگن یا امیل برنار را [در باب هنر ون‌گوگ] بی‌اهمیت می‌شمرد و بر تردیدهای ایشان تأکید می‌کرد. بدین‌ترتیب او نظرات مبهم رنوار و سزان را در ردّ آثار ون‌گوگ مثال می‌آورد: «اوضاع ون‌گوگ حتی [از سزان] هم بدتر بود: جسورترین‌ها هم تحمل نقاشی او را نداشتند. چطور می‌شد از مقاومت عامۀ مردم [در برابر پذیرش این آثار] تعجب کرد، وقتی می‌شد پیشروترین هنرمندهایی مثل رنوار و سزان را دید که یکی ون‌گوگ را به‌خاطر “غرابت” آثارش سرزنش می‌کرد و دیگری به او می‌گفت: “صادقانه بگویم نقاشی تو جنون‌آمیز است.”»

از کتابِ‌ «شکوه ون‌گوگ»
ناتالی انیک
ترجمهٔ حسن خیاطی

‌
‌نمى‏دانى بشر چطور تحمل مى‏كند كه فرديتش بى‏رحمانه زير ديكتاتورىِ ماشينى، خرد شده و تمام عمر جزئى از صنعت، ملت و تشكيلات دولتى محسوب شود. آزادى، آزادىِ تمام و كمال در گوشه‏اى از تقويم منتظر است. احتمال دارد در تمام اين مدت چيز خوبى درون تاريكى جوانه زده و رشد كرده باشد.

از کتابِ «خاطرات سیلویا پلات»
ترجمه‌ی مهسا ملک مرزبان

‌
‌یک سده از نوشته‌های نیچه نگذشته بود که مارکوزه از منظری متفاوت به مسئلۀ والایش‌زدایی پرداخت و در مورد رهاسازی غیرآزادکنندۀ انرژی‌های غریزی در سرمایه‌داری پساجنگ نظریه‌پردازی کرد. آن‌چه مارکوزه اصطلاحاً «والایش‌زدایی سرکوبگرانه» می‌نامد، در چارچوب نظام سلطه و استثمار سرمایه‌دارانه و «نیازهای کاذب» [ای که می‌آفریند] رخ می‌دهد، یعنی زمانی که فناوری نیازهای ضروری را برآورده می‌کند و میل بالکل درون یک فرهنگ کالایی، یعنی همان فرهنگ طبقۀ متوسطِ در حال رشد، ادغام می‌شود. ویژگی‌ این نوع سامان عبارت است از وفور لذت، از آن میان، لذت حاصل از کاهش چشمگیر سخت‌گیری‌های مربوط به سکسوالیته (هر چه محقق‌کردن میل راحت‌تر، نیاز به والایش کمتر)، اما نه لذت حاصل از رهایی. به‌جای آن‌که امرونهی‌های اجتماعی و اقتصادی مستقیماً با انرژی‌های غریزی مخالفت بورزند و آن‌ها را به‌شدت سرکوب و والایش کنند، اینک تولید و بازاریابیِ سرمایه‌دارانه همین انرژی‌های غریزی را به خدمت خود درمی‌آورند. وقتی لذت، و خاصه سکسوالیته، با بندبند فرهنگ سرمایه‌داری می‌آمیزد، آنتاگونیسم دیرین میان اصل لذت و اصل واقعیت هم آرام‌آرام مضمحل می‌شود. لذت به‌جای آن‌که بر ضد کار شاق و استثمار نیروی کار طغیان کند و آن‌ها را به مبارزه بطلبد، بدل می‌شود به آلت دست سرمایه‌داری برای تولید انقیاد. 

از کتابِ «اقتدارگرایی»
سه کاوش در نظریۀ انتقادی
وندی براون، پیتر ای. گردن، ماکس پنسکی 
ترجمۀ نرگس ایمانی مرنی، سعید اسماعیلی، صالح نجفی

‌
‌‌به رغم آغازِ روند اصلاحات از ۱۸۶۰، رژیم امپراتوری دوم به مشی غیرلیبرالی خود ادامه داد تا آن‌‌که اصلاحات همه‌جانبۀ قانون اساسی در ۱۸۶۹ از راه رسید. حکایت مکررِ معضلات فزایندۀ سیاسی، تشدید مخالفت‌ها، همراه با فرسودگی و بی‌تصمیمیِ روزافزونِ امپراتور و وزرای کِبار گویی به ‌صدای بلند از سقوط محتوم رژیم سخن می‌گفت. با این همه، چنین رویکردی به معنای تغافل از مشکلات واقعیِ منبعث از تغییر موضع رژیم در زمانه‌ای است که شخص اول (یا رجال) مملکت بر آن شد (شدند) تا خود را با اوضاع و احوالِ جدید سیاسی تطبیق دهد (دهند). آیا اصلاحاتی که به آزادی فعالیت سیاسی و تضمین حق اعتصاب منجر می‌گردد و از همین رهگذر نور امید و مطالبۀ تحولات افزون‌تر را روشن نگاه می‌دارد، تلنگری است که زمینه‌ساز سقوط نظام می‌شود یا، با کاهش نارضایتی‌ها، به تقویت موضع آن یاری می‌رساند؟ مشکلاتی که اینک گریبان‌گیر روسیۀ پساکمونیست شده به‌روشنی گویای معضلاتی است که در پی تغییر وضع از نظام سیاسی خودکامه به دموکراتیک عارض می‌گردد.

از کتابِ «ناپلئون سوم و امپراتوری دوم»
راجر پرایس
ترجمۀ بابک محقق
از مجموعۀ کارگاه تاریخ

‌
‌کتاب‌های وسیوس وُنگ درباره‌ی اصول طراحی، از کتاب‌های کلاسیک آموزش هنر و طراحی در سراسر دنیا به‌شمار می‌رود. در این کتاب، وُنگ مطالب سه کتاب دیگر خود را در یک کتاب جامع درباره‌ی اصول و مبانی عملی طراحی، گرد آورده است.
کتاب که به سه بخش تقسیم شده است:
• اصول و مبانی طراحی را با تأکید بر فرم‌های مسطح و انتزاعی شرح می‌دهد.
• چگونگی خلق فرم‌ها را با تمرکز روی جنبه‌های بازنمایی‌شده نشان می‌دهد و فرهنگ معلومات بصری طراح را گسترده‌تر می‌کند.
• چگونگی استفاده از خط و سطح را برای ساخت اشیای خودایستا در جهان واقعی شرح می‌دهد.
توضیح اصول طراحی دوبعدی و سه‌بعدی با جدیدترین مطالب در مورد گرافیک رایانه‌ای تلفیق شده است. وُنگ ابتدا وسایل و نرم‌افزارهای مناسب با احتیاجات طراح را معرفی می‌کند و سپس نحوه‌ی استفاده از رایانه را برای پیاده‌کردن اصول طراحی مورد گفتگو در باقی کتاب شرح می‌دهد.


«اصول فرم و طرح»
وسیوس ونگ
ترجمه‌‌ی آزاده بیداربخت و نسترن لواسانی

‌
‌جنبش‌های انقلابی به نیرویی توده‌وار نیاز دارند تا به موفقیت دست یابند، اما بسیج چنین نیرویی بدون توانایی رهبران در ترغیب توده‌ها و بدون امیدهای واهی و وعده‌های غیر عملی با آنان امکان‌پذیر نیست. از همین رو، پیروزی انقلاب صرفاً می‌تواند موفقیتی ظاهری باشد که از همان آغاز با تضاد زاده می‌شود. جنبش‌های انقلابی فقط به این معنا می‌توانند با موفقیت همراه باشند که ارادۀ خود را به جامعه تحمیل کنند، اما همواره آن‌جا شکست می‌خورند که قادر به تحقق وعده‌ها و انتظارها نیستند، وعده‌ها و امیدهایی که عنصر ضروری و حیاتی نیرویی است که بدون آن جنبشی انقلابی به نتیجه نمی‌رسید. تاکنون هیچ انقلابی پیروز نشده است که از همان لحظۀ پیروزی، با ناامیدی و سرخوردگی دردناکِ همراهان انقلاب همراه نبوده باشد.

از کتابِ «رویارویی با پاسداران مطلق‌گرایی»
جهان اندیشگی لِشک کولاکوفسکی
تدوین و ترجمهٔ خسرو ناقد

چون تصمیم‌گیری برای برخی افراد فوق‌العاده دشوار و دردناک است، غیرمنتظره نیست که فرد به‌دنبال شیوه‌هایی برای احتراز از تصمیم‌گیری باشد. آشکارترین شیوه تعلل است و هر درمانگری، بیمارانی دارد که معذب و مردد، جلوی دروازهٔ تصمیم قدم می‌زنند. ولی شیوه‌های نامحسوس‌تری هم برای کنارآمدن با رنج درونی تصمیم‌گیری وجود دارد، شیوه‌هایی که اجازه می‌دهند فرد تصمیم بگیرد ولی تصمیم‌گیری‌اش را از چشم خودش نیز پنهان کند. گذشته از هر چیز، این فرایند تصمیم است که دردناک است، نه محتوای آن؛ و اگر فرد بتواند بدون آگاهٔ به آن‌چه انجام می‌دهد، تصمیم بگیرد، چه بهتر از این! من به این پرسش که چرا تصمیم‌گیری دشوار است پاسخ دادم: بر چشم‌پوشی،‌ اضطراب و احساس گناه ملازم با تصمیم‌گیری تأکید کردم. برای کاستن از آگاهی و رنج تصمیم، فرد باید دفاع‌هایی در برابر این تهدیدات برافرازد: می‌تواند با تحریف شق‌ها از چشم‌پوشی احتراز کند و یا با مقررکردن این‌که فرد یا چیز دیگری به‌جایش تصمیم بگیرد، از اضطراب اگزیستانسیال دوری کند.

از کتابِ «روان‌درمانی اگزیستانسیال»
اروین یالوم
ترجمهٔ سپیده حبیب

‌‌معرفی کتاب «دریدا در متن»؛ نوشته‌ی عبدالکریم رشیدیان در روزنامه‌ی هم‌میهن

خوانش فوق‌پیشرفته‌ی دریدا
«دریدا در متن» پیشنهادی تازه برای مواجهه غیرتصادفی با افکار یک فیلسوف

باز‌کردن بدن مرده کار مطبوعی نیست. بدن پس از مرگ به‌سرعت تباه می‌شود و بو می‌گیرد، و در زمان وزالیوس هیچ‌ راهی برای جلوگیری از فاسد‌شدن آن وجود نداشت. این بدان معنا بود که تشریح باید سریع انجام و قبل از آن‌که بو طاقت‌فرسا شود تمام می‌شد. شکم را اول تشریح می‌کردند، چون روده‌ اولین قسمتی بود که فاسد می‌شد. در ادامه سر و مغز، و سپس قلب، ریه‌ها، و سایر اندام‌های حفرهٔ سینه تشریح می‌شدند. دست‌ها و پاها آخرین مرحله بودند، چون بیشتر از سایر جاها باقی می‌ماندند. کل کار باید ظرف دو یا سه روز انجام می‌شد و کالبدشکافی هم معمولاً در زمستان‌ها انجام می‌شد، چون تباهی در هوای سردتر کمی به تأخیر می‌افتاد و پزشکان فرصت بیشتری داشتند.
نمی‌دانیم وزالیوس چند جسد را تکه‌تکه کرد، اما تعدادشان حتماً باید زیاد می‌بود، چون او بیشتر از هر کس دیگری در آن روزگار دربارهٔ‌ بدن انسان می‌دانست. وزالیوس شاهکارش را در سال ۱۵۴۳ منتشر کرد. عنوان کتاب در باب ساختار بدن انسان بود که هنوز هم به دی فابریکا معروف است. تصاویر کتاب وزالیوس حیرت‌آور بودند: تا پیش از آن هیچ‌گاه بدن انسان با چنان دقتی در جزئیات به تصویر کشیده نشده بود. وزالیوس موقع کالبدشکافی از بدن انسان استفاده می‌کرد و خودش آن‌ها را تشریح می‌کرد: کاری فوق‌العاده جسورانه برای مردی جوان که هنوز سی سالش هم نشده بود.
از جمله تصاویر شگفت‌انگیزِ کتابش آن‌هایی هستند که عضلات بدن را در پشت و جلو نشان می‌دهند، درحالی‌که عضلات نزدیک‌تر به سطح برش خورده‌اند تا عضلات درونی‌تر آشکار شوند. این «انسان‌های عضله‌ای» در جلو چشم‌اندازها، ساختمان‌ها، درخت‌ها، سنگ‌ها و تپه‌ماهورها قرار داده شده‌اند. یکی از مردان عضله‌ای وزالیوس به دار آویخته شده است، یادآور این موضوع که وزالیوس خیلی‌وقت‌ها از جسد جنایتکاران در تشریح‌هایش استفاده می‌کرد. در واقع یک بار با جنایتکاری مواجه شد که به دار آویخته شده بود و پرندگان جسدش را تماماً و تمیز خورده و فقط اسکلتش را به جای گذاشته بودند. وزالیوس استخوان‌ها را یکی‌یکی قاچاقی به اتاقش برد تا آن‌ها را در خلوت مطالعه کند.
دی فابریکا هنوز هم از بزرگ‌ترین کتاب‌های زمانه است:‌ تلفیقی از هنر، کالبدشناسی، و چاپ که هنوز هم تحسین می‌شود. وزالیوس با این کتاب دو هدیهٔ ماندگار به ما داد. اول این‌که سایر پزشکان را تشویق کرد تا کار توصیف دقیق از ساختار بدن انسان را ادامه بدهند، دوم این‌که در برابر جالینوس ایستاد.

از کتابِ «تاریخ مختصر علم»
ویلیام باینم
ترجمهٔ ماندانا فرهادیان

تصاویری از کتاب دی فابریکا، اثر وزالیوس