‌
‌در دست انتشار
«رومولا»
حکایت یأس و امید
جورج الیوت
ترجمهٔ رضا رضایی

در سلسله‌ی رمان‌نویسان بزرگ انگلیسی در قرن نوزدهم، که از جین آستین و خواهران برونته آغاز می‌شود و به چارلز دیکنز و تاماس هاردی می‌رسد، جورج الیوت به‌سبب مهارت و ژرف‌بینی‌اش در توصیف انگیزه‌ها مقام منحصربه‌فردی دارد، به‌طوری که بسیاری از نقادان مدرن او را بزرگ‌ترین رمان‌نویس انگلیسی قرن نوزدهم می‌دانند.
قهرمان داستان زنی است اصیل و شجاع که سرخوردگی‌هایی را تجربه می‌کند و به آگاهی بیشتری نایل می‌شود. سال‌های تلاطم سیاسی را پشت سر می‌گذارد، در حیات اجتماعی زادگاهش مشارکت می‌کند، به «بیداری» فکری و روحی می‌رسد و در بحبحوهٔ همهٔ سختی‌ها و بحران‌ها سلامت اخلاقی خود را حفظ می‌کند. او زنی است «آرمانی» در زمانه‌ای که آرمان‌ها زدوده می‌شوند.‌

‌
‌الیزابت: ... ما خوشبخت نیستیم، ژان! به خودمون نگاه کن...  مثل موش‌ دل‌مرده‌ایم... دو تا موش گنده توی یه خونهٔ خارج از شهر! هیچ‌کس دوروبرمون نیست، ژان... ته جنگل، تنهای تنها. خانواده‌ای که از هم‌ پاشیده، خانواده‌ایه که راه رو درست نرفته!
ژان: کاری که اون با ما کرد قابل بخشش نیست!
الیزابت: مسیح برای پاک کردن گناه‌های ما به صلیب کشیده شد، اون‌وقت تو دامادت رو نمی‌تونی ببخشی؟
ژان: ولم کن برم بالا!
الیزابت: دوست داشتن دشمن‌ها، جلو آوردن اون طرف گونه؟ تو رو یاد چیزی نمی‌ندازه؟
ژان: موعظه‌هات رو تموم کن! این آدم یه منحرف فاسده!
الیزابت : گونه‌ت رو ببر جلوش، ژان!

از نمایش‌نامهٔ «رامسس دوم»
سباستین تیِری
ترجمهٔ شهلا حائری

‌
‌بعد از انقلاب نیز بلوچستان سرزمینی حاشیه‌ای باقی ماند. وضعیت کنونی بلوچستان نمایانگر این است که تمام ادعاهایی که پس از این واقعه در باب مرکززدایی و توسعۀ متوازن و پایدار مطرح شد در حد شعار باقی مانده و عملیاتی نشده است. لذا مردم منطقه هنوز دچار انواع محرومیت‌هایند. پس از چهار دهه از گذشت انقلاب، هنوز نام بلوچ و بلوچستان از مجرای موضوعاتی چون تروریسم و قاچاق، بی‌آبی، و فقر در اخبار کشور به میان می‌آید و همۀ این‌ها از توسعه‌نیافتگی و محرومیت چندجانبۀ مردم بلوچ حکایت دارد.
تاریخ بلوچستان در ایران معاصر تاریخ مردمان ستم‌کشیده‌ای است که بارها در معرض قتل و غارت و ستمگری قرار گرفته‌اند، ستمی که از درون خودِ نظام سلسله‌مراتبی برمی‌خاسته و با دست‌اندازی‌ها و تجاوزهای نیروهای بیرون از این نظام به اوج می‌رسیده است. اکنون نیز صاحبان ثروت از فقر بخش قابل‌توجهی از جمعیت این منطقه بهره می‌برند و از آنان در جهت مقاصد خویش استفاده می‌کنند.

از کتابِ «قشربندی اجتماعی در بلوچستان»
از دورهٔ قاجاریه تا پس از انقلاب ۱۳۵۷
داریوش مبارکی

‌
‌آرام‌آرام راه می‌رفتم تا شانسم برای پیدا کردنِ تو بیشتر باشد. دیوارِ حیاط را دنبال کردم و رسیدم پای پله‌هایی که به پشت‌بام می‌رفت. می‌دانستم نباید از آن‌ها بالا بروم و نباید کسی ببیندم که دارم آن دور‌و‌بر پرسه می‌زنم و همین که از روی پله‌‌ها صدای پا شنیدم خواستم فرار کنم، ولی در همان حین دزدکی نگاهی انداختم و دیدم ــ مثل معجزه بود ــ که تویی، آرام‌آرام داشتی از پله‌ها می‌آمدی پایین، شالت روی صورتت بود، ولی افتاده بود پایین، طوری که می‌توانستم خطوط بینی و گونه‌هایت را ببینم. نمی‌دانم این دستِ سرنوشت بود که تو آن‌جا بودی، یا من را دیده بودی که از سرِ جایم بلند شدم و آمده بودی دنبالم. جوابت هر کدام که باشد فکر نمی‌کنم ناامیدم کند. دیدنِ تو حسِ خیلی فوق‌العاده‌ای داشت. تنها چیزی بود که آن شب می‌خواستم.
به احتمال زیاد مثل آدم‌های احمق نیشم را باز کرده بودم، ولی از این بابت شرمنده نبودم. می‌دانستم عشق آدم‌ها را احمق می‌کند و از این بابت خوشحال بودم که در حدِ نیاز احمق شده بودم.

از کتابِ «در باغ، پرستوها»
پیتر هابز
ترجمهٔ کاوه بلوری

‌
‌مفهوم «فیلم هنری» به‌لحاظ لغوی مفهومی نامتعارف و غیرمعمول است. ما در گفت‌وگوهای روزمره هرگز از واژه‌هایی چون «رمان هنری»، «نقاشی هنری» یا «موسیقی هنری» استفاده نمی‌کنیم، چراکه اعتقاد داریم ادبیات، نقاشی و موسیقی فی‌نفسه هنرند. همه‌ی این‌ها فرم‌هایی هنری با ژانرهای گوناگون‌اند. اگرچه ژانرهای هر فرم ممکن است ارزش‌ها و ماهیت متمایزی داشته باشند و با برچسب‌هایی نظیر «خوب» و «بد»، «والا» و «توده‌ای» یا «جدی» و «عامه‌پسند» از هم تفکیک شوند، اما جملگی آن‌ها به‌لحاظ اصطلاح‌شناختی ذیل حوزه‌ی بزرگ‌ترِ فرم هنری مربوطه قرار می‌گیرند. درحالی‌که این داستان درمورد فیلم صدق نمی‌کند و برای فهم چگونگی کاربرد مفهومِ نامتعارف فیلم هنری می‌بایست پرسش دیگری را مطرح کنیم: سینما به‌مثابه‌ی هنر، یا به‌تعبیر همیشگی مبلغانش «هنر هفتم»، در متن کدام شرایط تاریخی‌ـ اجتماعی پدید آمد و چگونه شکل گرفت؟ چنین پرسشی بلافاصله ما را به یاد بوردیو می‌اندازد، زیرا او بیش از هر جامعه‌شناسِ دیگری مسئله‌ی شکل‌گیری تاریخی میدان‌های هنری در بسترهای مختلف را مورد بررسی قرار داده است.

از کتاب جامعه‌شناسی هنر
دیوید انگلیس و جان هاگسون
ترجمهٔ جمال محمدی

آن‌چه طبق برداشت دریدا «خورشید‌محوری» نام می‌گیرد، زبانی است مبتنی بر استعاره‌های نور و تاریکی. بر طبق این مدل، «نور» استعاره‌ای برای «حقیقت» است و «تاریکی» استعاره‌ای برای «خطا» و یا «ناحقیقت». دریدا می‌گوید که این زبان خورشیدمحور، همان زبانی است که بنیان گفتمان فلسفی غرب را نهاده است. بنابراین، می‌توان گفت که اساساً همین زبان، مشخصه‌ی آن‌گونه از گفتمان فلسفی‌ای است که درون سنّت اروپایی به کار گرفته می‌شود. نفوذ این تحلیل در گسترهٔ وسیعی از زمینه‌های فلسفی «روشن می‌شود». ارسطو به هنگام سخن گفتن از استعاره در کتاب فّن شعر، آن را فرایند جانشانی‌ای تعریف می‌کند که طی آن به چیزی نامی داده می‌شود که [آن نام اصالتاً] متعلق به چیز دیگری است. از دید دریدا، چنین تعریفی را می‌توان به دو روش منظور داشت. از یک سو، چنین تعریفی از استعاره صرفاً عبارت است از: قضیه‌ای فلسفی که ادعایی را در مورد طبیعت استعاره ارائه می‌کند. ولی از سوی دیگر، «[این تعریف] گفتمانی فلسفی نیز هست که تمام سطحش با استعاره‌گری ترتیب داده شده است.»

از کتابِ «دکارت تا دریدا»
مروری بر فلسفهٔ اروپایی
پیتر سجویک
ترجمهٔ محمدرضا آخوندزاده

‌
‌چاپ سی‌وچهارم منتشر شد
«ایران بین دو انقلاب»
یرواند آبراهامیان
ترجمهٔ احمد گل‌محمدی و محمدابراهیم فتاحی

یرواند آبراهامیان در این کتاب به تحلیل تأثیرات متقابل سازمان‌های سیاسی و نیروهای اجتماعی ایران از سدهٔ نوزدهم میلادی تا انقلاب اسلامی ۱۳۵۷ می‌پردازد. نیروهای اجتماعی را به «گروه‌های قومی» و «طبقات اجتماعی» تقسیم می‌کند و با توجه به دستاوردهای جامعه‌شناسان تأثیرات نظام‌های سیاسی بر نظام‌های اجتماعی را بررسی می‌کند. آبراهامیان کارش را با تبیین ساختار اجتماعی سیاسی دورهٔ قاجار و علل و پیامدهای انقلاب مشروطیت آغاز می‌کند، با بررسی دورهٔ رضاشاه و سقوط او و سال‌های بحرانی شهریور ۲۰ تا مرداد ۱۳۳۲ ادامه می‌دهد و بر این دوره، به‌ویژه تأثیر و تأثرهای نیروهای سیاسی، تأکید می‌کند، سال‌های پس از کودتا را تا آستانهٔ انقلاب اسلامی به انگیزهٔ ریشه‌یابی علل وقوع انقلاب و نیروهای مؤثر در آن از نظر می‌گذراند و اهم حوادث و نیروهای سیاسی و اجتماعیِ مؤثر این دوره را تجزیه و تحلیل می‌کند و این‌گونه نتیجه می‌گیرد که علت وقوع انقلاب توسعه‌ی ناهمگونی بود که رژیم محمدرضاشاه، خواه ناخواه، درپیش گرفته بود.

‌
‌قهر و غضب استالین دیگر کجا می‌توانست برود، چگونه می‌توانست تشدید شود و گسترش یابد؟ زنی که شوهرش دو هفته پیشْ از گرسنگی جان داده بود به جرم دزدیِ چند سیب‌زمینی به ده سال مجازات در گولاک محکوم شد. کم‌کم باب شد که اطفال یتیم را دسته‌جمعی به گلوله بندند. چکا دامپزشکان و هواشناسان را هم اعدام می‌کرد. ناگهان ۲۰ هزار تن از مدیران و فعالان کمونیست بازداشت می‌شوند (به جرم «تکبر جنایی» در مبارزه)، تا ارعابگران خود مرعوب گردند، تا وحشت روی وحشت جمع شود، و ترور و باز ترور و باز هم ترور، تا آنکه استالینِ فزون‌خواه به ترور غیرعادی نهایی، یعنی قحطی، دست یازید.
هرچه از میزان محصولات بیشتر کاسته شد بر سهمیهٔ مصادره‌ها افزوده شد و یگانه پیامد ممکن روی داد. استالین آن‌قدر روستایی از بین برد که دیگر کسی نماند تا بذری برای سال بعد بیفشاند.

از کتابِ «استالین مخوف»
مارتین ایمیس
ترجمه‌ی حسن کامشاد

‌
‌در دست انتشار
«فیلسوفان بزرگ یونان باستان و قرون وسطا»
لوچانو دِکرشِنتزو
ترجمهٔ عباس باقری
‌
‌از شوخی‌های زنون تا جدّیت آکویناس: تاریخ فلسفه به طعم لبخند!
این کتاب مجموعه‌ای است از سه‌گانهٔ فلسفی لوچانو دِکرِشِنتزو در یک مجلد که خواننده را به ملاقاتی روشنگرانه با فیلسوفان یونان باستان (پیشاسقراطیان و پساسقراطیان) و اندیشمندان قرون وسطا می‌برد. او با زبانی خودمانی، شیرین و طنزآلود مهم‌ترین دوره‌های فلسفهٔ یونان و قرون وسطا را روایت می‌کند. بنابراین، اگر تا به حال مرسوم بوده که فلسفه فقط مخصوص آدم‌های خیلی جدّی و حرف‌های قلمبه‌سلمبه باشد، این کتاب همهٔ آن تصورات را باطل می‌کند. هنر دکرشنتزو کنار زدنِ اصطلاحات پیچیده و روایت‌های کسل‌کننده است و ثابت می‌کند فلسفه می‌تواند چقدر جذاب و حتی خنده‌دار باشد! و البته، در این میان، طعنه‌ای جانانه هم به متخصصان فلسفه می‌زند و از آن‌ها گلایه می‌کند که گویی «همگی به‌عمد تصمیم گرفته‌اند کاری کنند که جوانان زیاد از فلسفه سر در نیاورند!»

‌
‌می‌دونی دربارۀ چی حرف می‌زنه؟ ترس. یه زندگی که توی ترس سپری شده، می‌گه، توی کتاب یعنی، گفته شده، لازم نیست این‌جوری باشه...‌ فکر می‌کنی «من، من تنها آدمی هستم توی تمام این سیاره که می‌دونه اوضاع چقدر بده... این‌که چی داره سرمون می‌آد... این بلا حتماً سرمون می‌آد...» من چی‌کار می‌تونم بکنم...؟ آدم نمی‌تونه که بره تو صومعه بست بشینه، یا «موهاشو بتراشه» یا، یا، یا، می‌فهمی، درد ما اینه، من فکر می‌کنم، ما نمی‌تونیم مسیح رو درک کنیم. اون، بعد اون می‌گه: «من می‌دانم، و لازم نیست بترسید.» و من متوجه شدم که قبل از این اصلاً نفس نمی‌کشیدم. از کِی؟ سال‌های ساله. از چی، نمی‌دونم. از ترس و وحشت. سال‌ها نه، شاید همیشه همین‌جور بودم. و آدم با خودش می‌گه، چطور این حرفو می‌زنن؟ یعنی زندگی ما این‌قدر بده؟ نه. نه. اما داره تموم می‌شه. زندگی‌مون داره تموم می‌شه. بله. درسته. و اون می‌گه که این دوران دورانِ سیاهی و تباهیه. (مکث.) نه این‌که بعداً قرار باشه بیاد، نه، دورۀ سیاهی و تباهی همین حالاست. همین دوره‌ای که داریم توش زندگی می‌کنیم.

نمایش‌نامهٔ «از تو برکت»
دیوید ممت؛ ترجمهٔ رضا بهرامی
از مجموعه‌ جهان نمایش

‌
‌در دست انتشار
«عروض و قافیهٔ عربی»
تلفیق عروض خلیل و عروض جدید
علی‌اصغر قهرمانی مقبل

عروض خلیل، با قدمتی بیش از دوازده قرن، همچنان کارآمد است و از عهدهٔ توصیف بسیاری از ویژگی‌های وزن شعر عربی برمی‌آید. بنابراین، مؤلف کتاب درصدد مخالفت با روش خلیل نبوده، بلکه کوشیده است روش این نابغه را امروزی کرده و برخی خلأهای آن را پر کند. از این رو، در کنار پرداختن به عروض شعر نو، بدون آن‌که منکرِ کارآیی سبب و وتد باشد، توصیف هجایی را جایگزین روش سنتیِ متحرک و ساکن کرده است و، بدون آن‌که زحاف و عله را کنار گذاشته باشد، از اصطلاح «جواز وزنی» برای توصیف اختیارات شاعری، و اصطلاح «ممیِّز وزنی» برای تعیین وزن‌های هر بحر بهره برده است.
کتاب حاضر، علاوه بر اهداف پژوهشی، آموزش عروض و قافیه را به صورت کاربردی و با استفاده از جداول متعدد و شواهد متنوع، از سطح مقدماتی تا پیشرفته دنبال می‌کند. نگارش این کتاب محصول بیست سال تحقیق مستمر و تدریس عروض و قافیهٔ عربی است.

‌
‌چاپ بیستم منتشر شد
«تضاد دولت و ملت»
نظریهٔ تاریخ و سیاست در ایران
محمدعلی همایون کاتوزیان
ترجمهٔ علیرضا طیب

برای بررسی گذشته و حال ایران رویکردی که به‌راستی توانایی تبیین و پیش‌بینی داشته باشد لازم به‌نظر می‌رسد. این رویکرد و بررسی‌های مبتنی بر آن به ما کمک می‌کند تا تاریخ و سیاست ایران را بهتر بفهمیم. و به حل بسیاری از مسائل پیچیده و بغرنج ــ مانند علل دشمنی مستمر میان دولت و جامعه ایران‌ــ دست یابیم.
این کتاب مجموعه مقالاتی مستقل و، درعین‌حال، وابسته به‌هم‌اند که در مجموع دلایل و شواهد مؤید نظریهٔ حکومت خودکامه را به‌دست می‌دهند. و در آن‌ها ریشه‌ها و اعتبار علمی نظریهٔ حکومت خودکامه و مطالعات موردی مرتبط با آن ارائه شده است. همچنین نظریهٔ عمومی انقلاب‌های ایرانی، فرّه ایزدی و حق الهی پادشاهان، لیبرالیسم اروپایی و مفاهیم نو آزادی در ایران، و … مورد بررسی قرار گرفته است.

▫️بخشی از کتاب

‌
‌در دست انتشار
«پایانی که آغاز من است»
واپسین گفت‌وگو و آخرین نگاه به گذشته
تیتسیانو ترتسانی
ترجمهٔ عطا گیلانی

«همه‌چیز تاریخ است. همه‌چیز را باید در بستر تاریخی آن مشاهده کرد و باید بگویم هرگاه که تاریخ به زایش مهمی می‌رسید آن را حس می‌کردم. در تمام دوران کار ژورنالیستی‌ام صدای پای تاریخ را به‌وضوح می‌شنیدم.»
تیتسیانو ترتسانی ایتالیایی و خبرنگار اشپیگل بود و در تمام بزنگاه‌های عصر خود چونان شاهدی عینی حاضر می‌شد و می‌کوشید جانبِ درست دورانش را بسنجد و گزارش دهد. کتابِ حاضر گفت‌وگوی اوست با پسرش دربارهٔ هر آنچه در عمر شصت‌وچند ساله‌اش در اقصی‌نقاط جهان دید و لمس کرد. زاویهٔ دید ترتسانی به جنگ‌ها و انقلاب‌ها و اتفاقات فرهنگی، عمدتاً در آسیا، زاویه‌ای است به دور از سیاست و منشِ معمول ژورنالیستی. چشمِ او چشمی است که جزئیات و کلیّات را به موازات یکدیگر شالودهٔ مشاهدات می‌کند و طریقِ دیدن تاریخ را به میدانی دیگر می‌برد. او معتقد است: «کسی که حوادث روز را در بستر تاریخی آن دنبال نکند از هیچ‌چیز سر در نمی‌آورد… کسی که تاریخ را نفهمد روزگار خودش را هم درک نخواهد کرد...

‌
‌روزگار آموزگار بى‌گذشتى است و فردوسى بازى‌ها و شگردهايش را مى‌شناخت و از خود در گمان نمى‌افتاد، خوب مى‌دانست كه انسان در تن و در جان كرانمند است و كمال او در كوشيدن و رفتن به راه خرد است نه در تصرف و غلبه بر آن. پس بى‌خردى، و درنتيجه نادانى و ناتوانى، هميشه در كمين است، از زبان بوذرجمهر، در مجلس نوشيروان آمده است كه

سپردن به داناى داننده گوش
به تن توشه بايد به دل راى و هوش
شنيده سخن‌ها فرامش مكن
كه تاج است بر تخت شاهى سخن ...
تو در انجمن خامشى برگزين
چو خواهى كه يكسر كنند آفرين
چو گويى همان گوى كآموختى
به آموختن در جگر سوختى

براى همين گمان مى‌كنم كه او سخن را، به سبب وسواس در كمال، از صافى سنجش و رايزنى و آزمون مى‌گذراند؛ به اميد آنكه به كمال انديشه در سخن و كمال سخن در انديشه، به سحر كلام برسد، كلامى كه چون ترفند جادوگران شنونده را سحر مى‌كند و از خود برمى‌كند.

از کتابِ ارمغان مور
جستاری در شاهنامه
شاهرخ مسکوب

زيگموند فرويد: ما می‌دانيم که دوران سوگواری، هر اندازه هم دردناک باشد، به‌گونه‌ای خودانگيخته روزی پايان می‌گيرد و وقتی از همۀ آنچه از دست داده است چشم بپوشد، خود نيز تضعيف می‌شود و از پا می‌افتد. آنگاه زمانی فرا می‌رسد که نيروی غريزۀ جنسیِ ما دوباره رها می‌شود و اگر هنوز جوان و سرزنده و دارای نيروی حيات باشيم هدف‌هايی تازه و حتی‌الامکان مشابۀ هدف‌های از دست‌رفتۀ پيشين، اما ارزشمند و ارزشمندتر، را جايگزين آن‌ها خواهيم کرد. اين اميد وجود دارد که در مورد تلفات و ضايعات و خسارات اين جنگ نيز همين روال پيش بيايد. زمانی که ما دوران سوگواری را از سر بگذرانيم، آنگاه معلوم خواهد شد که آيا نگرش ستايش‌آميز ما به سرمايه‌های فرهنگی‌مان، در اثر تجربۀ شکنندگی و بی‌ثباتی آن‌ها، آسيب ديده است. ما همۀ آنچه را جنگ نابود کرده است دوباره باز خواهيم ساخت؛ حتی شايد بر بنيانی استوارتر و پايدارتر.

از کتابِ «چرا جنگ؟»
نامه‌نگاری آلبرت آینشتاین و زیگموند فروید
ترجمۀ خسرو ناقد

‌
دستاورد لاکان در خصوص کوگیتو و شک را می‌توان در عملیات مقدماتی گرچه پردامنهٔ ادراک کردن (و بَعد گرفتن نتایج نظری از) قرابت میان شک دکارتی و شکی که در دل روان‌نژندیِ (وسواسِ) اجباری خانه دارد خلاصه کرد. این گام به هیچ روی به‌معنای «روانشناختی‌کردن فلسفه» ــ فروکاستن رویکردهای فلسفی به نمود حالات بیمارگونهٔ ذهن ــ نیست، بلکه دقیقاً به‌معنای عکس آن است، یعنی «فلسفی‌کردن یا فلسفیدنِ» مقولاتِ بالینی: با لاکان، روان‌نژندی اجباری، انحراف، هیستری، و جز اینها دیگر همچون عناوین بالینی ساده عمل نمی‌کنند بلکه نام‌هایی می‌شوند برای مواضع وجودی‌ـ‌هستی‌شناختی، نام‌هایی برای آنچه هگل، در درآمد دایرة‌المعارف علوم فلسفی، «رویکردهای اندیشه نسبت به ابژکتیویته»، نامید. به بیان کوتاه، می‌توان گفت که لاکان «من شک می‌کنم، پس هستم» دکارت را ــ یعنی یقین مطلق به‌دست‌آمده از این حقیقت که حتی ریشه‌ای‌ترین شک و تردیدم نیز مستلزم وجودم به‌مثابه سوژهٔ اندیشنده است ــ با سخت‌ترکردن شرایط و وارونه‌کردن منطق آن تکمیل می‌کند: من هستم تنها تا آن‌جا که شک می‌کنم.

از کتاب «درنگیدن با امر منفی»
اسلاوی ژیژک
ترجمهٔ علی حسن‌زاده

‌
‌ما را برداشت‌های خاصِ احاطه کرده است و دقیقاً بر همین اساس است که کنش‌ها، انتخاب‌ها و درجات مختلفِ مسئولیت‌پذیری‌ آن‌ها نیز ما را در بر گرفته است. تبلیغات تجاری، از همۀ انواع و اقسامش، آن دسته از آمال و آرزوهایی را هدف گرفته‌اند که با آن‌چه آدمی می‌خواهد در این جهان باشد پیوند خورده است و این را [به‌نوبۀ خود] به تصاحب کالاها پیوند می‌زنند. وقتی با این فنون اقناع که منابع مالی عظیمی صرفشان شده است احاطه شده‌ایم، آیا می‌توان گفت انتخاب‌هایمان حاصل تصمیم‌گیری‌های آگاهانه‌ای است که پیش از دست‌یازی به عمل، به‌طور روشن و عقلانی، صورت‌بندی‌شان کرده‌ایم؟ بسیاری از کنش‌های ما نه با سنجیدگی و آزادیِ انتخاب که از روی عادت انجام می‌شوند. به‌رغم این، ممکن است به ما گوشزد کنند که مسئول پیامدهای تصمیم‌هایمان هستیم.

از کتابِ «جامعه‌شناسانه اندیشیدن»
زیگمونت باومن و تیم می
ترجمهٔ فرهنگ ارشاد

‌
‌وقتى از خانه‌ات بيرون مى‌روى، چنان برو كه گويى هرگز باز نمى‌گردى. بدين‌گونه، فرامين سامورايى به‌تدريج شكل گرفت، و  بوشى دو، مرام پهلوانى، آفريده شد. فرامين صريح، طبقه‌بندى ژاپنى ارزش‌ها:
۱. افتخار و وظيفه بالاتر از همه.
۲. اطاعت بى‌چون و چرا از امپراتور.
۳. جسارت؛ مرگ را به ديدهٔ تحقير بنگر؛ هر لحظه براى مردن آماده باش.
۴. انضباط خشک روح و جسم.
۵. ادب و رفتار مهرآميز نسبت به دوستان.
۶. انتقام بى‌رحمانه گرفتن از دشمن.
۷. سخاوت (امساک يكى از شكل‌هاى نامردى است).

با اين فرامين آتشين، دون كيشوت‌اى ناب و كله‌شق، سامورايى‌ها، تاريخ ژاپن را طوفانى كردند. با همين فرامين، آنان جنگيدند، و بوشى دو را تا حد يک مذهب جديد ارتقا دادند. ژاپنى‌هاى معاصر كوشيدند تا نسل جديد و كاملاً به‌شكل نوين درآمدهٔ پهلوانان را كه تاريخ جهان را طوفانى مى‌كنند، مهار كنند... ژاپنی‌‏ها خواسته‌هاى عظيمى دارند، اما وسايلى كه براى تحقق‌بخشيدن آن‏ها به كار مى‌برند كاملاً نوين است. و روشى كه به‌كار مى‌بندند همه صبر است و سكوت و سماجت.

از کتابِ چین و ژاپن
سفرنامه
نیکوس کازانتزاکیس
ترجمهٔ محمد دهقانی