‌
‌منتشر شد
«ماتریدی و گسترش کلام اهل سنت در سمرقند»
اولریش رودلف
ترجمهٔ سید لطف‌الله جلالی

ماتُریدی و گسترش کلام اهل سنت در سمرقند نگاشتۀ اولریش رودُلف، استاد دانشگاه زوریخ سوئیس، پژوهشی آگاهی‌بخش دربارۀ کلام حنفی ـ ماتریدی است که در سال ۱۹۹۷ میلادی به زبان آلمانی منتشر شده است. ترجمۀ انگلیسی این اثر در سال ۲۰۱۵ راهی بازار کتاب شد و چندان مورد استقبال گستردۀ جامعۀ علمی قرار گرفت که به زبان‌های روسی، ازبکی، بوسنیایی و عربی نیز ترجمه شد.
این کتاب که تاریخ اندیشۀ کلامی اهل سنت، به‌ویژه در شرق جهان اسلام در دورۀ تاریخی اواسط قرن دوم تا نیمۀ نخست قرن چهارم هجری را پوشش می‌دهد، به معرفی حیات و اندیشۀ ابومنصور ماتریدی می‌پردازد، اما بر حلقۀ مفقود بین ابوحنیفه و ماتریدی نیز اهتمامی ویژه دارد و، افزون بر بررسی انتقادی آثار کلامی منسوب به ابوحنیفه، منابع مهم اثرگذار بر ماتریدی را مورد مطالعه قرار می‌دهد.
کتاب حاضر از روی نسخه‌های آلمانی و انگلیسی ترجمه شده و همراه با پیش‌گفتار مؤلف بر ترجمۀ فارسی تقدیم خوانندگان می‌شود.

▫️بخشی از کتاب

‌
منتشر شد
نمایش‌نامهٔ «ضیافت درندگان»
واهه کاچا
ترجمهٔ شهلا حائری

چند دوست در خانۀ سوفی جمع می‌شوند تا تولدش را جشن بگیرند. جنگ جهانی دوم است و فرانسه در اشغال نازی‌ها.
واهه کاچا در ضیافت درندگان، به جای بازنمایی مستقیم جنگ یا اشغال، آدم‌های عادی را در فضای کوچک یک مهمانی نشان می‌دهد که ناگهان با انتخابی مرگبار روبه‌رو می‌شوند.

از متن نمایش‌نامه:
دکتر: خب چرا زودتر نگفتی؟
ونسان: نمی‌خواستم لذت تماشا کردن آدم‌های این دوره‌زمونه رو از دست بدم.
آندره: یادت نره که خودت هم جزوشونی.
ونسان: آره، این مشکل هم‌دوره بودنه: آدم خواسته ناخواسته قاطی اون‌ها می‌شه.

‌
منتشر شد
«ناامنی»
نمایش‌نامه
هاله مشتاقی نیا
از مجموعهٔ جهان نمایش

از متن نمایش‌نامه:
آدم‌ها همون‌قدر در معرض اتهامن که دیگرانو متهم می‌کنن. همون‌جوری قضاوت می‌شن که دیگرانو قضاوت می‌کنن. عدالت خودِ ماییم. ناعدالتی هم خودمون. فقط باید زمان بگذره. زمان بهترین قاضیه.

این نمایش‌نامه آینه‌ای است از ناامنی‌های نسلی که در پیوندها و گسست‌هایش، میان ماندن و رفتن و میان ایستادن و تسلیم شدن، در پی معنایی بوده است، اما شخصیت‌هایش برای «اکنون» همچنان جان دارند و داستان درهم‌تنیده روابط‌شان شوق دنبال کردن را در ما برمی‌انگیزد.

‌
منتشر شد
«سه‌گانهٔ کوچ: : استرالیا، اهالی کاله، مدیترانه‌ای»
نمایش‌نامه
نوشتهٔ پیام لاریان
از مجموعهٔ جهان نمایش

کوچ پدیده‌ای صرفاً فیزیکی نیست و شاید از همین روست که ادبیات به آن توجه دارد. در مهاجرت، هویت بی‌معنا می‌شود و دوباره ساخته می‌شود. مهاجرت انگار نوعی هماهنگی وجودی با سازوکارِ خلق ادبی دارد، با فروپاشی، دوپار‌گی و آفرینش دوباره. از هجرت اودوسئوس گرفته تا سفر دانته و از سلوک فاوست تا گذارِ آناکارنینا و بلوم و والژان، کوچ رنج‌مایهٔ وسوسه‌انگیزی است برای نوشتن. من این رنج و وسوسه را در این سه نمایش‌نامه‌ آزمودم.
در طول زندگی‌ام خیلی‌ها مهاجرت کرده‌اند، گاهی فیزیکی و گاهی غیر از آن. خود مهاجران را نمی‌دانم، اما در من هر بار چیزی فروپاشید، دوپاره شد و به شکلی دیگر درآمد. چند باری به مهاجرت اندیشیدم یا برایش اقدام کردم، اما هیچ‌وقت نتوانستم آن را در خود حل کنم. احتمالاً برای همین است که درباره‌اش نوشتم. نوشتم تا شاید ازدست‌داد‌گانم را دوباره به دست بیاورم.

‌
‌شكاكيت انواع و همچنين درجات بسيارى دارد. بيش‌تر ما به حافظهٔ خود كم‏وبيش با ديده‌اى شكاكانه مى‌نگريم. همچنين احتمالاً دربارهٔ تجارب حسى خودمان نيز قدرى شكاكيم (البته نه آن‌قدرها كه بايد). اگر حق با فرانكفورت باشد كه ياوه‏‌گويى در روزگار ما رواج فراوان دارد، آن‌گاه بايد به آن‌چه ديگران تصديق مى‌كنند نيز قدرى شكاكانه نگريست. اگر اين را هم مدّ نظر قرار دهيم كه حتى در صورتى كه مردم ياوه نگويند باز بيش‌تر اوقات دروغ مى‌گويند يا واقعاً اشتباه مى‌كنند، آن وقت است كه دلايل بيش‌ترى براى شكاكانه نگريستن به آن‌چه ديگران تصديق مى‌كنند در اختيار خواهيم داشت.

از کتابِ «معرفت‌شناسی»
لیندا زاگزبسکی
ترجمهٔ کاوه بهبهانی

‌
‌همان‌طور که روسو پی برده بود، هیچ نظام سرکوبگری نگران رفاه حال سرکوب‌شدگان نیست؛ هرچه وضع سرکوب‌شدگان فلاکت‌بارتر باشد یوغ سرکوب آسان‌تر بر گُرده‌شان خواهد نشست.
از همین حالا می‌توان تصور کرد یک رژیم دیکتاتور دیوان‌سالار چه نوع جو اخلاقی‌ای به وجود خواهد آورد. تنها هدف نظام سرمایه‌داری سوءاستفاده از کار تولیدی است؛ نظام سرمایه‌داری جز در مورد تلاش کارگران برای آزادی در تمامی زمینه‌های فعالیت برای خلاقیت، پژوهش آزاد، ابداع و نبوغ به افراد آزادی کامل داده است. از طرف دیگر، دستگاه دیوان‌سالاری که هرگونه زیرکی و نبوغ را طرد می‌کند ذاتاً میل به تجمیع قدرت در خود دارد، لذا این دستگاه هر عنصر ارزشمندی را که از یک رژیم بورژوا به جا مانده باشد تهدید به نابودی می‌کند. در چنین فضایی به جای تضارب آراءِ مخالف، در همۀ موضوعاتْ باوری رسمی حاکم می‌گردد که هیچ‌کس قدرت سرپیچی از آن را نخواهد داشت.

از کتابِ «آزادی و سرکوب»
سیمون وی
ترجمهٔ بهزاد حسین‌زاده

‌
‌اگر كفرگويى به معناى تخطى از يک حريم باشد، آيا انتقاد سكولار نشانه‏‌ى آزادى است؟ در جوامع مدرن به‌طور قطع در حوزه‌ى ارتباطات محدوديت‌هاى قانونى وجود دارد. براى مثال، قوانين مربوط به كپى‌رايت، ثبت اختراعات، و علامت تجارى و همين‌طور قوانين حافظ اسرار تجارى، هركدام به نوعى محدودكننده‌ى گردش آزادانه‌ى نظرها و عقايد هستند. آيا اگر شخصى غير از خالق يک اثر هنرى، آن را به‌منظور تفسير اثر، به شكلى وارونه بازتوليد كند، حقوق مالكيت مربوط به آن اثر هنرى خدشه‌دار شده است؟
و اگر اين‌طور است، اين تخلف چه تفاوتى با مدعيات مربوط به كفرگويى دارد؟ منظور من اين نيست كه در اين ميان هيچ تفاوتى وجود ندارد، اما نكته اين است كه در جوامع دموكراتيک ليبرال، ضابطه‌هاى قانونى تعيين مى‌كنند چه چيزى مى‌تواند آزادانه مطرح شود و چگونه. بنابراين، چرخش و گردش گفتمان عمومى شكل خاصى دارد كه «آزادى» آن را تعيين مى‌كند.

از کتابِ «آیا نقد سکولار است؟»
کفرگویی، جراحت، و آزادی بیان
طلال اسد، جودیت باتلر، وندی براون، صبا محمود
ترجمه‌ی آلما بهمن‌پور

‌
‌
چاپ سوم منتشر شد
«پدیدارشناسی ادراک»
موریس مرلوپونتی
ترجمه‌ی مسعود علیا

پدیدارشناسی ادراک در زمره‌ی مهم‌ترین متون جنبش پدیدارشناسی و فلسفه‌ی قرن بیستم جای دارد. این اثر کلاسیک، که اکنون به هشتاد سال پس از انتشار به فارسی درآمده است، نمونه‌ای است کم‌نظیر از رویکرد پدیدارشناسانه به قلم فیلسوفی که بنیادکاوانه در تجربه‌ی زیسته و زیست‌جهان نقب می‌زند تا از کار ادراک و ساختارها و مقومات آن سردرآورد. در نظر او، پدیدارِ ادراک بنیادی‌ترین سطح تماس و مراوده‌ی ما با جهان است که سطوح دیگر تجربه و فرهنگ و شناخت و فهم و تعقل قائم به آن‌اند و در نهایت از آن قوت و قوّت می‌گیرند. ادراک پدیداری پرمایه است که روشن‌سازی پدیدارشناسانه‌اش (هم از حیث مُدرِک یا سوژه‌ی بدنمند و هم از حیث مُدرَک یا جهانی که به ادراک درمی‌آید) گاه مفهوم‌پردازی‌ها و صورت‌بندی‌های بدیعی می‌طلبد و گاه مستلزم بازنگری در مفهوم پردازی و صورت‌بندیِ بسیاری از پدیدارهای دیگری است که در تاریخ فلسفه مطرح بوده‌اند.

▫️بخشی از کتاب

‌
‌در همهٔ دفاعياتى كه از مسئلهٔ تساهل صورت گرفته است، یک استدلال اصلى وجود دارد كه به شيوه‌هاى  متفاوتى ابراز شده است. استدلال اين است كه اعتقاد به یک دين، ضرورتاً همراه با پذيرش اختيارى و داوطلبانهٔ آن است. زور و اجبار، هيچ‌گاه قادر نيست كه اعتقاد قلبى و حقيقى به وجود آورد، همين برهان به شكل ديگرى نيز بيان شده است و آن اين‌كه هدف همهٔ اديان رستگارى انسان است و اين هدف تنها به‌وسيلهٔ اعتقاد آزادانه و داوطلبانهٔ مذهبى امكان‌پذير است و هيچ‌گاه با زور و اجبارِ وجدانِ انسان‌ها، فلاح و رستگارى آنان ممكن نمى‌گردد. عقايدى كه بر آدميان تحميل شده باشد همگى از سر اضطرار و اجبار است و اضطرار و اجبار ابزارهايى هستند كه با غايت و هدف دين در تعارض‌اند. جان كلام اين كه استدلال دوم، ابزار زور و قدرت را در تدارک غايت دين كه همان فلاح و رستگارى انسان‌ها است، ناكام مى‌داند.

از کتابِ «نامه‌ای در باب تساهل»
جان لاک
ترجمهٔ شیرزاد گلشاهی کریم

‌
‌چاپ هفتم منتشر شد
«پدیدارشناسی روح»
گئورگ ویلهلم فریدریش هگل
ترجمهٔ سیدمسعود حسینی و
محمدمهدی اردبیلی

پدیدارشناسیِ روح دانشِ پدیدارشونده را عرضه می‌کند و می‌بایست جایگزینِ تبیین‌های روان‌شناسانه یا همچنین مباحث انتزاعی‌تر درباره‌ی بنیان‌گذاریِ دانش شود. این اثر تمهید برای علم را از نظرگاهی موردِ ملاحظه قرار می‌دهد که به‌وسیله‌ی آنْ این تمهیدْ نوعی فلسفه‌ی تازه، جالبِ توجه و نخستین علمِ فلسفه است. این اثر قالب‌های مختلفِ روح را در مقام منزلگاه‌های یک راه دربرمی‌گیرد، راهی که از طریقِ آنْ این روح به دانشِ محض یا روحِ مطلق بدل می‌شود. از این رو، در بخش‌بندی‌های اصلیِ این علم، بخش‌هایی که دوباره به چندین بخش تقسیم می‌شوند، آگاهی، خودآگاهی، عقلِ مشاهده‌گر و کنش‌گر، خودِ روح، به‌منزله‌ی روحِ اخلاقی عرفی، فرهیخته و اخلاقی، و نهایتاً به‌منزله‌ی روحِ دینی در صورِ مختلف‌اش، موردِ ملاحظه قرار می‌گیرند. غنای نمودهای روح، غنایی که در نظرِ اول آشوبناک به نظر می‌رسد، در این اثر به قالبِ نظمی علمی درمی‌آید که این نمودها را بر حسبِ ضرورت‌شان نمایش می‌دهد...

‌
آن‌چه نیچه «تراژیک» می‌خواند دقیقاً چیست؟ او نگرشِ تراژیکِ جهان را با دو نگرشِ دیگر در تقابل قرار می‌دهد: نگرشِ دیالکتیکی و نگرشِ مسیحی. به بیانِ بهتر، دقیق اگر بشماریم، تراژدی به سه طریق می‌میرد: بارِ نخست دیالکتیکِ سقراط باعثِ مرگش می‌شود، این مرگِ «اوریپیدیِ» تراژدی است. بارِ دوم مسیحیت سببِ مرگِ تراژدی می‌شود. سومین‌بار تراژدی بر اثرِ ضربه‌های توأمانِ دیالکتیکِ مدرن و شخصِ واگنر می‌میرد. نیچه بر این نکات تأکید می‌ورزد: سرشتِ اساساً مسیحیِ دیالکتیک و فلسفه‌ی آلمانی؛ ناتوانیِ موروثیِ مسیحیت و دیالکتیک از زیستن، فهمیدن و اندیشیدنِ امرِ تراژیک. «امرِ تراژیک را من کشف کردم»، حتا یونانیان نیز آن را به‌جا نیاوردند.
دیالکتیک برداشتی خاص از امرِ تراژیک عرضه می‌کند: دیالکتیک امرِ تراژیک را به امرِ منفی، به تضاد، به تناقض پیوند می‌زند. تناقضِ رنج و زندگی، تناقضِ متناهی و نامتناهی در خودِ زندگی، تناقضِ سرنوشتِ جزئی و روحِ عمومی در ایده؛ حرکتِ تناقض، و همچنین حلِ آن: امرِ تراژیک این‌گونه بازنمایی می‌شود.

از کتابِ «نیچه و فلسفه»
ژیل دلوز
ترجمه‌ی عادل مشایخی

‌
‌«امروز همهٔ ما نقاشی‌های ادوارد هاپر هستیم»: زنی تنها در یک سالن سینمای متروک، مردی بی‌کس‌وکار در آپارتمان مدرن خود، مغازه‌داری تنها، و مردمی که دور از هم سر میزهای تکی یا دونفری در یک غذاخوری نشسته‌اند.
هاپر تنهایی را موضوع کار تمام عمر خود کرد، او تصویر آدم‌هایی را می‌کشید که انگار هیچ‌وقت در عمرشان به هیچ مهمانی‌ای دعوت نشده‌اند.
زندگی مدرن برای هاپر بی‌اندازه خصمانه است. موجودات بینوای هاپر نیازی به همه‌گیری ندارند تا به انزوا بروند. پنجره‌هایی با شیشه‌های سرد، ساختمان‌های سربه‌فلک‌کشیدهٔ شهری که آدم‌های تک‌وتنهایش در آپارتمان‌های مجزا زندگی می‌کنند، پمپ‌بنزین‌هایی در وسط ناکجاآباد ــ برای هاپر ساختار شهرها و محیط‌های مدرن ماشینی است که تنهایی تولید می‌کند. آدم‌های نقاشی‌های او هم نمی‌دانند باید چه کار کنند.
پیام هاپر این است که زندگی مدرن می‌تواند خیلی تنهایی‌آور باشد. آدم‌های نقاشی‌های او همان‌قدر در کنار دیگران در غذاخوری‌ها و رستوران‌ها تنها هستند که در کنار پنجرهٔ آپارتمان‌شان. از این جهت، او نمونهٔ بارزی از هنرمندان مدرن است.

از کتاب «عشق در دو نگاه»
گزیده‌ای از نوشته‌ها و ترجمه‌ها
نرگس انتخابی

‌
‌تو عصبانی هستی، اِلِنا. خشمگینی. خیلی غمگینی. می‌دانی که داری گوشت‌تلخ می‌شوی؟ تلخ مثل آن توت‌های کوچکی که گاز می‌زدی، یادت هست؟ آن روز توی جنگل. تو ترسیدی، رنجیدی. حتماً تصمیمم به نظرت خیلی بی‌رحمانه یا احمقانه آمد. بدگمان شدی. خسته شدی. هیچ‌وقت تو را این همه خسته ندیده بودم. و بی‌شک، صبوری، خیلی صبوری، النا. کینه‌توز‌ی‌ات، خشونتت، و ناراحتی‌ات صبوری‌ات را می‌کوبد توی صورتم. صبرت بی‌رحم است، مهاجم است. منتظر چیزی است، مثل هر صبری که در انتظار چیزی است، منتظر توجیهی که فکر می‌کنی جوری خلاصت می‌کند، حتی شاید فقط از چنگ انتظار مهیبت. ولی من نمی‌توانم توجیهت کنم، نه حالا و نه هیچ‌وقت. این تنها چیزی است که می‌توانم به تو بدهم. اگر دوست داری می‌توانی اسمش را بگذاری توجیه. برای من اما مایۀ لکنت زبان است، فریادی است در تاریکی.

‌از کتاب خنده‌های خطرناک
استیون میلهاوزر
ترجمهٔ مهنام نجفی‌

‌
‌فلوبر خود را با همۀ وجودش، با همۀ توانش، میان رنج‌ها رها می‌کند. دلداری‌ تسلی‌اش نمی‌دهد، حتی این دلداری نامعقول که گویا بداقبالی‌اش حتماً جزای یکی از خطاهای اوست. خودش را مردی می‌بیند که به آخر خط رسیده است.
*
در اتاقش در کروئاسه عریان است. تابستان است. صبح شده. از پنجرۀ باز صدای باران به گوش می‌رسد.
کمد شیشه‌ای انعکاس این تن عریان را پیش چشمش نمایان می‌کند. چشم‌های محزون، سبیل‌ آویزان، پوست خون‌مرده و تن سست او را به بازیگر ناشی پیر یا سلّاخ پیر شبیه می‌کنند، یا مردی که از فرط کارِ خسته‌کننده‌ای که دیگر هیچ اعتقادی بدان ندارد فرسوده شده است. روی هم چیدن نقش‌ها، سر بریدن حیوان‌ها، ردیف کردن جمله‌ها، همه یک‌چیزند. زیر نقاب‌های مختلف، همان رؤیای تجسد نهفته است، از کلام تن می‌سازد، تن آغشته به کلام. درنهایت، چه می‌ماند؟ کپه‌ای گوشت، تلی از کلمه‌ها، بازیگری ناشی‌ که فقط بلد است نقش خودش را بازی کند. وقتش رسیده که پرده بیفتد.


از کتاب ِ «پاییز فلوبر»
آلکساندر پوستل
ترجمهٔ ساناز ساعی دیباور

‌
‌نشر نی برگزار می‌کند:
جلسهٔ نقد و بررسی کتاب «به جز این سرا سرایی»
تمنای مهاجرت و زیستن دائمی در وضعیت موقت
نوشتهٔ امید آسایش و عبدالمحمد کاظمی‌پور

با حضور:
محمد فاضلی
نفیسه آزاد
عبدالمحمد کاظمی‌پور (آنلاین)
امید آسایش (آنلاین)
محسن آزموده

زمان: دوشنبه ۲۲ تیرماه، ساعت ۱۸
مکان: خیابان فاطمی، خیابان رهی معیری، نبش خیابان فکوری، پلاک ۲۰، ساختمان نشر نی، طبقهٔ پنجم

‌
‌منتشر شد
«رقابت یا همکاری»
مقایسهٔ آموزش و یادگیری در ژاپن و امریکا
تاکه‌او دوای، کاترین لوئیس، یوکی‌کو سوگا، یوشی‌یوکی ماتسودا
ترجمهٔ محمدرضا سرکار آرانی، نائومی شیمیزو، تویوکو موریتا

این اثر روایتی بین‌فرهنگی است که با طرح پرسش‌های انتقادی آقای دکتر تاکه‌او دوای دربارهٔ سیر تحول آموزش مدرسه‌ای ژاپن آغاز می‌شود. در ادامه، گفت‌وگوهای وی با خانم دکتر کاترین لوئیس از امریکا، معیاری برای ارزیابی نقدها به دست می‌دهد و لایه‌های پنهان آن‌ها را روشن‌تر‌ می‌سازد. بازخوردهای مادرانهٔ خانم یوکی‌کو سوگا دربارهٔ رویکردهای فرهنگی به آموزش و یادگیری نیز روایت‌‌های این اثر را برای والدین، مربیان و آموزگاران خواندنی‌تر کرده‌ است.
مقدمهٔ اختصاصی دکتر اسدالله مرادی بر ویراست تازهٔ این اثر، از یک دهه مواجههٔ او با نظرات ژرف خانم لوئیس و نقدهای موشکافانهٔ آقای دوای حکایت دارد؛ مواجهه‌ای که نشان می‌دهد آموزش مدرسه‌ای در ژاپن بیشتر بر «همکاری» و فعالیت‌های گروهی تأکید دارد حال آن‌که در امریکا «رقابت» و توانایی‌های فردی برجسته می‌شود...

▫️بخشی از کتاب

‌
‌نشر نی برگزار می‌کند:
کارگاه ویرایش محتوایی متون تألیفی
مدرس: مجید ملکان

زمان: روزهای شنبه و سه‌شنبه (ساعت ۱۶ تا ۱۹)
مهلت ثبت‌نام: تا ۲۷ تیرماه
شروع کارگاه: ‌۳۰ تیرماه
مدت: پنج هفته

داوطلبان برای ثبت‌نام رزومه‌ی خود را به آی‌دی تلگرام @nashreney_pr  ارسال کنند.

در این کارگاه ویرایش متون تألیفی به منظور تولید متنِ منسجم و منطقی آموزش داده می‌شود. اگر به‌دنبال ویرایش زبانی و صوری/ فنی (درست و نادرست در زبان فارسی، اعمالِ رسم‌الخط و فاصله‌گذاری، مباحثِ «غلط ننویسیم» و ...) هستید، این کارگاه حتماً فایده‌ای برای شما نخواهد داشت.

‌
‌یکی از مضامین تکرارشونده در اینستاگرام و توییترحس سوگواری جمعی برای کشوری است که در نگاه بسیاری از مهاجران و غیرمهاجران ایرانی دیگر قابل‌سکونت نیست. این احساساتِ موافقِ مهاجرت چنان قوی‌اند که می‌توانند در میان کسانی که تمایلی به مهاجرت ندارند یا قادر به ترک کشور نیستند حس ناامیدی ایجاد کنند. یکی از کاربران در توییتی این احساس را چنین بیان کرده است: «نظر نامحبوب: دیدن این‌همه آدم که مهاجرت می‌کنند، در تلاش برای مهاجرت هستند و مدام شنیدن جملۀ ”برنامه‌ات چیه؟ تو اپلای نمی‌کنی؟“... حالم را بد می‌کند. انگار این تنها مسیر موفقیت است.» چنین صداهایی گواهی بر آنند که مهاجرت به‌شدت در ذهنیت عمومی نفوذ کرده است. در عین حال، مهاجرت به مسئله‌ای عمیقاً سیاسی تبدیل شده است، به طوری که شمار زیادی از کاربران فساد، سوءمدیریت سیستماتیک، نبود آزادی‌های مدنی و سرکوب سیاسی را عامل اصلی مهاجرت می‌دانند.
‌
‌از کتابِ «به جز این سرا سرایی»
تمنای مهاجرت و زیستن دائمی در وضعیت موقت
امید آسایش و عبدالمحمد کاظمی‌پور