‌
‌لوییز: راستش اگه دوست‌شون نداشتیم راحت‌تر بود.
ژول: آره خب! پدر و مادرها باید کاری کنن که بچه‌هاشون ازشون متنفر باشن. کار اصلی‌شون باید این باشه. این‌طوری وقتی مُردن، ما راحت می‌شیم و زندگی ادامه پیدا می‌کنه.
پیِر: آره واقعاً، تازه بهتر از قبلش. (هر سه لبخند می‌زنند و سپس جدی می‌شوند.) حقش بود بیشتر به‌شون می‌گفتم دوست‌شون دارم.


فرزندان خانواده‌ای پیامی اضطراری از پدر و مادرشان دریافت می‌کنند تا هر چه زودتر خودشان را نزد آن‌ها در شهر دیگری برسانند. سه فرزند این خانواده سراسیمه راهی منزل پدر و مادرشان می‌شوند و هر کدام در ذهن بدترین فرضیه‌ها را تجسم می‌کنند. سرانجام حقیقت آشکار می‌شود، سرشار از ناگفته‌ها و کشمکش‌ها و زخم‌‌های نهفته خانواده‌ای که تا آن روز خود را منسجم و متحد می‌دانست. این نمایش‌نامه به چندین زبان ترجمه شده و، پس از چهار سال، همچنان در پاریس بر روی صحنه است.

نمایش‌نامهٔ «پدر و مادر عزیزم»
نوشتهٔ امانوئل پاترون و آرمل پاترون
ترجمهٔ شهلا حائری

‌
‌طبیعت هم کلک‌های خودش را دارد. عین خیالش نیست که تو مریضی، علیلی یا داری می‌میری. همه رفتنی‌اند و همه‌چیز می‌گذرد، بیمار و بیماری! دردمند و درد! این است آن حکمت بزرگی که از طبیعت می‌شود آموخت. دمی درنگ کن و به این برگ‌های سبز نگاهی بینداز، به برگ شفاف این گلابی‌ها که در باد ملایم می‌رقصند نگاه کن، برای آن‌ها چه ارزشی دارد که من الساعه در چه حالی هستم و چه دردی دارد جانم را می‌کاهد؟ طبیعت مانند سلطانی جبار پوزخند‌زنان به این منظر نگاه می‌کند. جان عزیزان ما برایش پشیزی نمی‌ارزد. از او باید آموخت: نه اشکی، نه آهی و نه حتی نگاهی!
پس ما هم می‌توانیم به آنچه داده‌شده رضا بدهیم و بی‌هول‌و‌هراس سرنوشتمان را بپذیریم. خوب که نگاه کنی، هول‌و‌هراسی هم نیست، برای هیچ‌کس نیست، برای ما هم نیست. برای این دار‌و‌درخت هم، برای این چمن هم، برای آن گل‌های زرد که توجه کسی را به‌ خود جلب نمی‌کنند اما هر روز کمی قد می‌کشند و جزئی از آن کل پرشکوه به‌ حساب می‌آیند هم.

از کتابِ «پایانی که آغاز من است»
واپسین گفت‌وگو و آخرین نگاه به گذشته
تیتسیانو ترتسانی
ترجمهٔ عطا گیلانی

‌
‌منتشر شد
«گم‌گشته در کدام جهان؟»
سیمای پیدا و پنهان فرانتس کافکا
خسرو ناقد

بی‌تردید یکی از درخشان‌ترین ویژگی‌های داستان‌نویسی کافکا واقعی نشان دادن غیرواقعیت‌ها و تبدیل رؤیاهای خود به واقعیت است. با این همه، در آنچه به تصویر کشیده‌ شده، هر چند غیرواقعی و غیرعقلانی، هر چند خواب‌آلوده و خیالی، خواننده این احساس را دارد که او نیز ممکن است در چنین وضعیتی قرار بگیرد و با همین احساس و تصویر است که خیال‌پردازی‌ها و رؤیانوشته‌های کافکا را واقعیت می‌انگارد. اینکه خواننده برداشتی یا تفسیری جامعه‌شناسانه، روان‌شناسانه یا مذهبی از آثار او داشته باشد در مرتبۀ دوم اهمیت قرار دارد. شخصیت‌های داستانی کافکا در واقع فقط انگاره‌ها و الگوهایی‌‌اند گمنام که همچنان گمنام می‌مانند ــ حتی اگر به نام خوانده شوند ــ ولی به نظر می‌رسد که می‌توانند یکی از ما باشند، شاید من یا تو. کافکا قادر است به‌سادگی فضایی میان خواب و بیداری بیافریند و خواننده را در مدار و مسیری قرار ‌دهد که هر کس به‌گونه‌ای با شخصیت‌های داستان‌های او هم‌ذات‌پنداری کند.

📃 بخشی از کتاب

‌
‌عصر سه‌شنبه‌های بخارا

به مناسبت انتشار کتاب «ذهن این‌چنین کار نمی‌کند» نوشتهٔ جری فودور، ترجمهٔ دکتر صالح طباطبایی، شصتمین نشست از سلسله نشست‌های عصر سه‌شنبه‌های بخارا به نقد و بررسی این کتاب اختصاص یافته است. این نشست در ساعت پنج بعدازظهر سه‌شنبه بیست و ششم خرداد ۱۴۰۵ در شهر کتاب نیاوران برگزار خواهد شد.

جری الن فودور، فیلسوف نامور آمریکایی و استاد فلسفۀ ذهن، در کتاب حاضر به تبیین محدودیت‌‏های جدی «نظریۀ رایانشی ذهن» پرداخته و در خلال آن بر مسائل خطیری که «نظریۀ پیوندگرا»، «نظریۀ پودمانگی کلان» و «روان‏شناسی فرگشتی» با آن‏‌ها مواجه‏‌اند تأکید کرده است. فودور در این کتاب بنیاد آرای فیلسوفان ذهن و دانشمندان شناختی دیگری چون استیون پینکر و هنری پلاتکین را به نقد کشیده است، چه، به رأی او، اینان با مسلّم پنداشتن «نظریۀ پودمانگی کلان» خواسته‏‌اند همۀ کارکردهای شناختی ذهن را بر پایۀ «نظریۀ رایانشی ذهن» تبیین کنند، حال آن‌که، به باور فودور، کارکرد شناختی ذهن بسی پیچیده‌‏تر از آن است که بتوان آن را با چنین مفروضاتی تبیین کرد.

شهر کتاب نیاوران: خ باهنر (نیاوران)، روبروی کامرانیۀ شمالی، شمارۀ ۱۳۷ و ۱۳۵

‌
بر این باورم که اصولاً فقط باید کتاب‌هایی را خواند که گَزَنده و نیشدار باشند. اگر کتابی که می‌خوانیم ما را با ضربۀ مُشتی بر سرمان هشیار و آگاه نکند، اصلاً برای چه می‌خوانیم؟ برای آنکه حالمان را خوش کند؟ خدای من، ما همین‌طور هم حالمان خوش می‌بود، حتی اگر کتاب هم نمی‌داشتیم. آن کتاب‌هایی که حال ما را خوش می‌کنند، اگر لازم می‌بود، خودمان هم می‌توانستیم بنویسیم. اما ما به کتاب‌هایی نیاز داریم که چون مصیبت بر سرمان آوار شوند، که درد به جانمان بیفکنند، همچون مرگِ کسی که ما بیش از خودمان عزیزش می‌داشتیم، مانند زمانی که تک‌وتنها و دور از همه در جنگلی رها می‌شویم، همچون مرگی خودخواسته. کتاب باید تبر باشد برای دریای منجمد درونمان.

از کتابِ «گم‌گشته در کدام جهان؟»
سیمای پیدا و پنهان فرانتس کافکا
خسرو ناقد

‌
‌در دل نظام‌های حکمرانی و در پس حکمرانانی که آمده و رفته‌اند، گنجینه‌ای ارزشمند از وقایع نهفته است که با اندک کاوشی می‌توان به آن دست یافت... غم‌انگیزتر آن‌که این نوع نگاه با رویکردی حتی شدیدتر، جهان را هم دربر می‌گیرد. به این معنی که قرار نیست و نباید از «بیگانگان» بیاموزیم و در امتداد همین رویکرد حتی علوم ادارۀ کشور را هم غیرقابل قبول اعلام می‌کنیم. از این هم غم‌انگیزتر آن‌که در قضاوت‌های رسمی خود در مورد دولت‌های مختلف، حکمرانی در دهه‌های اخیر را هم باز به دوره‌های خوب و دوره‌های بد تقسیم‌بندی کرده‌ایم. حاصل این رویکرد مخرب آن شده است که هر دولتی که روی کار می آید، از همان روز نخست تمام اقدامات مثبت را به خود نسبت می‌دهد و برعکس، از نظر هر دولت جدید مشکلات و موانع عمری به درازای همۀ تاریخ دارند. غایب اصلی این داستان غمناک همان یادگیری است که در نتیجۀ آن بسیاری از اقداماتی که از منظر یک دولت سرنوشت‌ساز و اساسی شمرده می‌شوند، تکرار تصمیماتی است که قبلاً نتیجه نداده است.

از کتابِ «ناتوانی دولت‌ها در یادگیری»
بررسی چهل سال تجربهٔ مسعود نیلی
بهمن احمدی امویی در گفت‌وگو با مسعود نیلی

‌
‌در سال‌های اخیر جامعۀ ایران شاهد رشد چشمگیر دو پدیدۀ مهم بوده است: صعود قابل‌توجه جمعیت مهاجران ایرانی در کشورهای مختلف، و افزایش چشمگیر میل به مهاجرت در میان شهروندان ساکن کشور. این وضعیت ویژه موجب شده مهاجرت به مسئلۀ اجتماعی بزرگی تبدیل شود که بدون در نظر گرفتن آن تحلیل دقیق و عمیق بسیاری از تحولات جامعه ایران ناممکن می‌نماید. این پدیدۀ نوظهور در مسیر پیدایش خود به شکل‌گیری گروه‌های متعددی در جامعۀ ایران، با زندگی‌ها، تجربیات و زیست‌جهان‌هایی بسیار متفاوت با یکدیگر، انجامیده است. این کتاب با تکیه بر مطالعۀ میدانی گسترده و داده‌های آماری متنوع، و با استفاده از مفاهیم و موضوعاتی همچون «فرهنگ مهاجرت»، «مهاجرت دافعه‌محور» و ارتباط میان «مهاجرت و جنبش‌های اجتماعی»، به بررسی چهار گروه عمدۀ اجتماعی پرداخته است:‌ مهاجرت‌اندیشان، مهاجرت‌ستیزان، مهاجران کامیاب و مهاجران بازگشته. این اثر دعوتی است به بازاندیشی در باب ویژگی‌های منحصربه‌فرد جامعه‌ای که فردای خود را در «جایی دیگر»‌ تصور می‌کند.

«به جز این سرا سرایی»
تمنای مهاجرت و زیستن دائمی در وضعیت موقت
امید آسایش و عبدالمحمد کاظمی‌پور

‌
‌در دست انتشار‌
‌«کار کودک در ادبیات داستانی»
۱۲۸۵ تا ۱۳۵۷
سپیده سالاروند و مصطفی لک قمی
از مجموعهٔ پژوهش‌های اجتماعی دربارهٔ ایران

کار کودک در ادبیات داستانی حاصل بخشی از پروژۀ گروه پژوهش انجمن «پرندۀ درخت کوچک» است که در پاییز ۱۳۹۹ آغاز شد. اعضای این انجمن، پس از سال‌ها فعالیت در سازمان‌های مردم‌نهاد در حوزۀ کودکان تصمیم گرفتند نگاهی‌ ریشه‌ای‌تر به پدیدۀ کار کودک بیندازند و ابعاد پیچیدۀ آن را به صورت تاریخی بررسی کنند.
این کتاب به دنبال فهم سؤالاتی در مورد چندوچون کار کودکان و شرایط زیست آن‌ها در بازۀ تاریخی ۱۲۸۵ تا ۱۳۵۷ است. و تلاش می‌کند تصویری از تحول کار کودکان در این بازۀ زمانی ارائه دهد. نویسندگان، در شرایطی که داده‌های تاریخی و مردم‌نگارانۀ چندانی در مورد کار کودکان موجود نیست، برای فهم جزئیات کار کودک و ابعاد مختلف آن به سراغ ادبیات رفته و تلاش کرده‎اند از لابه‌لای صحنه‌های داستانی دلایل کار، نوع کار، فهم کودکان از کار، شرایط کاری‌، میزان دستمزد و نظر عموم جامعه در مورد کار کودک را بررسی کنند. ‌

‌
‌یادم است در آن خواب‌ها هم، مثل همین، خواب بود و مرگ، و احتمالاً یادت است صبحی را که توی همین اتاق از خواب پریدم، درحالی‌که تمام صورتم خیس بود و حرف نمی‌توانستم بزنم. از صدای گریه‌ی من بیدار شده بودی، انگار که ترسیده باشی، سراسیمه رفتی و آب آوردی. این را حالا به تو می‌گویم، آب را که می‌خوردم، تهِ لیوان صورتِ تو را می‌دیدم که موج برداشته بود. تو تاب می‌خوردی توی لیوانِ شیشه‌ای، هر بخش از صورتت در یکی از موج‌ها بازی می‌کرد. راستش را بخواهی همان‌جا، نمی‌دانم چرا، ولی ترسیدم. نگران شدم. نگرانی‌یی که هنوز هم همراه من است و وقتی یادِ تو می‌افتم، آن تکه‌های مواج پشتِ شیشه جلو چشمم ردیف می‌شوند.

از مجموعه‌داستان «احتمال عکس و انزوا»
امین علی‌اکبری

‌
‌▫️کالایی‌شدن آموزش، خروج از خیر عمومی است

«آموزش در پاورقی» اثر فاطمه مقدسی در گفت‌وگو با محمود مهرمحمدی؛

سرویس دین و اندیشه خبرگزاری کتاب ایران(ایبنا)- بهاءالدین مرشدی؛ «آموزش در پاورقی» را که خواندم، قرار شد با محمود مهرمحمدی درباره آن گفت‌وگو کنم. عنوان کتاب از همان ابتدا ذهنم را درگیر کرده بود؛ اینکه چگونه ممکن است آموزش، این موضوع به ظاهر بدیهی و زیربنایی، به پاورقی رانده شده باشد. کتاب را می‌خواندم و همزمان به مدرسه، معلم‌ها، عدالت آموزشی و شکاف‌هایی فکر می‌کردم که هر روز بیشتر از قبل درباره‌شان می‌شنویم.
در کتابفروشی نشر نی با محمود مهرمحمدی، استاد علوم تربیتی و از شناخته‌شده‌ترین چهره‌های حوزه آموزش و پرورش، قرار گفت‌وگو گذاشتیم. می‌خواستم بدانم آیا واقعاً آموزش در ایران به حاشیه رفته است؟ نقش دولت در این میان چیست؟ و آیا می‌توان از دل نظام آموزشی به استقبال عدالت اجتماعی رفت یا برعکس، باید ابتدا منتظر بهبود شرایط اقتصادی و اجتماعی ماند؟

متن کامل گفت‌وگو

‌
در گورستان پِر لاشز پرچم‌های سرخ آویزان است. در انتهای صحنه دولکلوز، خمیده، بدون کلاه و با کتی بلند ایستاده است. پشت او تعدادی از اعضای کمون ایستاده‌اند.

دولکلوز (با صدایی غمگین و بسیار آرام.): سخنرانی‌ طولانی‌یی برای‌تان نمی‌کنم. آن‌ها مصیبت عظیمی بر ما وارد کردند. باشد که عدالت برای خانوادهٔ قربانیان و این شهر بزرگ برقرار شود. شهری که بعد از پنج ماه محاصره حکومتش به او خیانت کرد و اکنون محاصرهٔ دوم بر او تحمیل شد، ولی هنوز آیندهٔ انسانیت در دست‌هایش است. برادرانم مثل قهرمانان نگذارید اشک‌های‌تان جاری شود، برعکس قسم بخورید انتقام‌شان را بگیرید و راه‌شان را ادامه دهید که همان نجات آزادی، کمون و جمهوری بود.

از نمایش‌نامهٔ «بهار ۷۱»
آرتور آداموف
ترجمهٔ مهسا خیراللهی

‌
روى‌هم‌‏رفته در شاهنامه نيز - مانند اوستا - پيوند ديرين و پنهان عناصر طبيعت با نمونه‌هاى ازلى و آسمانى گسسته نيست؛ آب و آتش و گياه مظهر پاكى و رويندگى‌اند. آب گناهكاران (جمشيد و افراسياب) را كه در بن دو درياى دور پنهان شده‌اند پناه نمى‌دهد كه هيچ، بلكه از وجود افراسياب تار و تيره مى‌شود. تن زنان شبستان ضحاك را پس از رهايى، و گشتاسپ را پس از پيروزى بر اژدها، مى‌شويند تا روانشان پاك شود. آتش به سياوش بى‌گناه زيانى نمى‏رساند و از خون او - كه زمين نمى‌پذيرد - نو به نو پر سياوشان مى‌رويد. چون سرى تاجدار را به خوارى و زارى ببرند «گياهى كه رويد بدان بوم و بر/ نگون دارد از شرم خورشيد سر». سپهر از اين سوگ مى‌گريد و بلبل نه در فراق گل كه در مرگ اسفنديار مى‌نالد. آسمان و زمين با آدمى همدل و همدردند و در برابر آدمى است كه به خواست آسمان، زمين را از بند مى‌گشايد: شبى سروش به خواب گودرز مى‌آيد و به وى مژده مى‌دهد كه فرزند سياوش، كيخسرو، در توران‌زمين است و از يلان ايران تنها فرزند تو گيو مى‌تواند او را بيابد و به ايران بياورد. پس گودرز به گيو مى‌گويد:

... چنين كرد بخشش سپهر بلند
كه از تو گشايد غم و رنج و بند
همى نام جستى ميان دو صف
كنون نام جاويدت آمد به كف
كه تا در جهان مردم‏ست و سخن
چنين نام هرگز نگردد كهن
زمين را همانا سپهر بلند
به‌دست تو خواهد گشادن ز بند

از کتابِ «ارمغان مور»
جستاری در شاهنامه
شاهرخ مسکوب

‌
‌در دست انتشار
«دنیاگیری‌ها»
بیماری‌های مرگبار از طاعون خیارکی تا کرونا
دیوید والتنر تیوز
ترجمهٔ رشاد مردوخی


چرا بیماری‌های مشترک انسان و حیوان از حیوانات به انسان‌ها سرایت می‌کنند و چرا برخی از آن‌ها تصمیم می‌گیرند برای همیشه در انسان بمانند؟
حکومت‌ها در طول تاریخ، خوب یا بد، چگونه به دنیاگیری‌ها و همه‌گیری‌ها واکنش نشان داده‌اند؟
تغییرات آب‌وهوایی، کشاورزی صنعتی، رفتار فرهنگی، فقدان تنوع زیستی، و جهانی شدن در ایجاد این بیماری‌ها نقشی بسزا داشته و نه‌تنها تأثیرات ممکن، بلکه اجتناب‌ناپذیری بر شیوه‌ی زندگی امروزی گذاشته‌‌است.
کروناویروس‌ها، از جمله آن‌هایی که باعث سارس و کوویدـ۱۹ می‌شوند، احتمالاً قرن‌ها خفاش‌ها را مسکن خود کرده‌ بودند. قبل از آن که سارس خود را نشان دهد، نمی‌دانستیم وجود دارد، حتی نمی‌دانستیم چه ویروس‌های مرگبار و ناشناختۀ دیگری ممکن است در حیات وحش پنهان شده باشند.
این کتاب تأثیر بزرگ بیماری‌های حیوانات بر دنیای ما را نشان می‌دهد، و ما را فرامی‌خواند تا به رفتارمان در قبال دنیاگیری‌ها از نو بیندیشیم، مگر بتوانیم در جهت حفظ سلامت خودمان و سیاره‌مان گام‌های کوچکی برداریم.

‌
‌تلقّی نیچه از آزادی با تلقّی او از خوشبختی پیوند نزدیکی دارد. نوشته است که «فرمول من برای خوشبختی» عبارت است از «یک آری، یک نه، یک مسیر مستقیم، یک هدف»؛ به عبارت دیگر، هدفی که زندگی را تعریف کند. (چنان که آمد، به مالویدا می‌گفت که زندگی‌ای که بیش از همه به آن غبطه می‌خورد زندگی وطن‌پرست ایتالیایی، جوزپه ماتزینی، است، زیرا «تمرکز مطلق آن متوجّه هدفی واحد» ــ یعنی وحدت ایتالیا ــ بود که «درون او چون شعله‌ای سرکش برمی‌افروخت».) همین نکته را در یکی از به‌یادماندنی‌ترین گزین‌گویه‌های غروب بتان هم می‌بینیم:
اگر چِرا ؟ی خود را در زندگی داری می‌توانی با تقریباً هر چگونه؟ای به سر بری. آدمی تشنۀ خوشبختی نیست؛ فقط آدم انگلیسی چنین است. 
آدم «انگلیسی» در اینجا جان استوارت میل است، همان طرفدار اصل «فایده‌باوری» که معتقد بود ما همه باید در پی تولید «بیشترین خوشبختی برای بیشترین تعداد» باشیم. این گزین‌گویه بیان دیگری از همان «معمای خوشبختی» است.

از کتابِ فریدریش نیچه؛ زندگی‌نامه‌ای فلسفی
جولیان یانگ
ترجمهٔ محمد دهقانی

‌
در دست انتشار
«توسعهٔ اقتصادی»
مایکل تودارو و استیفن اسمیت
ترجمهٔ حمیدرضا ارباب

ویراست سیزدهم کتاب توسعه‌ٔ اقتصادی تودارو‌ـ‌اسمیت کتابی مرجع در گرایش توسعهٔ اقتصادی و شامل مجموعهٔ کاملی از نظریه‌های کلاسیک رشد و توسعهٔ اقتصادی و الگوهای معاصر توسعه و توسعه‌نیافتگی است. سایر موضوعات مهم کتاب عبارتند از: فقر، نابرابری و توسعه، رشد جمعیت و توسعهٔ اقتصادی، شهرنشینی، مهاجرت و توسعه، آموزش، سلامت و توسعهٔ اقتصادی، بخش کشاورزی و توسعه، محیط زیست و توسعه، برنامه‌ریزی، سیاست‌گذاری و نقش دولت در توسعه و نهایتاً تجارت بین‌الملل و توسعه.
نویسندگان تلاش کرده‌اند تا اهمیت نظریه‌های اقتصادی در حل مشکلات کشورهای در حال توسعه را به روشنی بیان کنند.

‌

درونمایۀ کمدی نیروی عادت هنـر و هنـرمند و نسبت میان این دو است. شخصیت اصلی نمـایش‌نامه، رهبـر سیـرک کاریبالدی، بیست‌و‌دو سال بیهوده تلاش کرده تا بی‌نقص‌ترین اجرای ممکن از کوئینتت قزل‌آلای شوبرت را به نمایش درآورد. تمرین‌های هرروزۀ او و گروهش تبدیل به آیینی مضحک و عذاب‌آور شده است. این تمرین‌ها همواره به فاجعه ختم می‌شوند، و همچنین متن را به مضحکه‌ای برای تمام ایده‌های کمال هنری تبدیل می‌کند. در مجموع، این نمایش‌نامۀ برنهارت اثری خاص و موفق در مورد یکی از مهم‌ترین موضوع‌های ادبی است: شکست هنرمند وقتی در تلاش است اثر هنری کامل و بی‌نقصی بسازد.

«همه‌چی منزجرکننده‌ست
هر چیزی که اتفاق می‌افته
به طرز منزجرکننده‌ای اتفاق می‌افته
زندگی
هستی
...
ما این زندگیو نمی‌خوایم
ولی باید زندگی کرد
ما از کوئینتت قزل‌آلا متنفریم
ولی باید نواخته بشه»

از مقدمهٔ نمایش‌نامه‌ی «نیروی عادت »
توماس برنهارت
ترجمهٔ امیر شمس
از مجموعهٔ جهان نمایش

‌
‌محدود كردن و قاعده وضع كردن به‏‌نام مصالح همگانى، مشتبه ساختنِ وضع كنونى جامعه‌ها با منشأ جنگجويانهٔ آن‌هاست، پذيرش الگوى حكومتى نامناسب و مقهور توهم است: و درست برعكس با دادنِ آزادى يعنى تشويق فعاليت و دلبستگى‌هاى حامىِ آن، خواسته‌هاى همگانى برآورده مى‌شوند.
اينجاست كه به تركيب بازرگانى خارجى و صنايع فرآورده‌هاى زينتى، و نقشى كه هيوم براى آن قائل است پى مى‌بريم. فرآورده‌هاى زينتى نه تنها چيزى بيهوده و نكبتى نيستند بلكه نيرو و ثروتى افزوده، براى دولت‌اند - هيوم، برخلاف روسو و فِنِلون، آن‌ها را مصرفى‌هاى موّلد مى‌داند - اما افزون بر اين درنتيجه تركيب آن‌ها با يكديگر، انسان‌ها از تنبلى خود بيرون مى‌آيند. به‌طور كلى سهم مشاركت فرد در فرآورده‌هاى زائد و بيهوده، نيروى محرك پيشرفت جامعه‌ها و ترقيات آن‌هاست؛ و با توجه به همين معناست كه مى‌بينيم آن استدلال سطحى، اصلاح مى‌شود.

از کتابِ «لیبرالیسم در تاریخ اندیشهٔ غرب»
با متن‌هایی از لاک، هیوم، کنه، اسمیت، کانت و ...
میکائل گاراندو
ترجمهٔ عباس باقری