‌
نام ژنرال سانتیِرا از همین نام‌هایی است که با جوهر سرد قلم جاودانه شده. او اهل امریکای جنوبی بود، خانوادۀ اصیلی هم داشت، و در کتاب‌هایی که در زمان حیاتش چاپ شده بودند نام او در فهرست قهرمانان آزادی‌بخش آن قاره از یوغ حکومت ظالم اسپانیا قرار داشت.
این نبرد طول و دراز، که یک طرف برای استقلال می‌جنگید و طرف مقابل برای حفظ سلطۀ خود، طی سالیان متمادی و با فراز و نشیب‌هایی که کفۀ اقبال را هربار برای یکی از طرفین سنگین می‌کرد، در وحشی‌گری و جنبه‌های غیرانسانی به نبردی برای بقا تبدیل شده بود. احساسات حاکی از محبت و شفقت با شدت یافتن نفرت سیاسی همه از بین رفته بودند و، مثل همۀ جنگ‌ها، عموم مردم که کمترین منفعت را از این ماجرا می‌بردند بیشترین آسیب را از لحاظ جان ناقابل و مال ناچیزشان متحمل می‌شدند.

از داستانِ گاسپار روئیس: قصۀ عاشقانه
از مجموعه داستانِ قصه‌های جنگ
جوزف کنراد
ترجمۀ نیما حضرتی

‌
‌▫️تمنای مهاجرت

وقتی «رفتن» به فرهنگ تبدیل می‌شود

نشست نقد و بررسی کتاب به جز این سرا، سرایی؛ تمنای مهاجرت و زیستن دائمی در وضعیت موقت نوشتهٔ امید آسایش و عبدالمحمد کاظمی‌پور، با حضور محمد فاضلی پژوهشگر علوم سیاسی، نفیسه آزاد جامعه‌شناس، محسن آزموده روزنامه‌نگار و حضور برخط دو نویسندهٔ کتاب برگزار شد. محور اصلی بحث، نه خود مهاجرت، بلکه «فرهنگ مهاجرت» بود؛ مفهومی که نویسندگان کتاب آن را برای توصیف وضعیتی به کار می‌برند که در آن، میل به مهاجرت از یک تصمیم فردی فراتر رفته و به بخشی از ذهنیت و تجربهٔ اجتماعی ایرانیان تبدیل شده است. سخنرانان این نشست نیز هر یک از زاویه‌ای متفاوت، از ابعاد اجتماعی، سیاسی و فرهنگی این پدیده سخن گفتند؛ از تبدیل شدن مهاجرت به «دکمهٔ اضطراری» حل همهٔ مشکلات تا شکل‌گیری دوگانهٔ «ماندگان» و «رفتگان» و پیامدهای آن برای جامعهٔ ایران.
در ادامه گزارشی از این نشست از نظر می گذرد.

https://etemadnewspaper.ir/fa/main/detail/250503/

‌
‌راسل می‌نویسد:‌
تا آن‏جا که به من مربوط می‌شود، مدت‌زمانی که در روسیه به‏ سر بُردم، برایم مانند کابوسی بود که روزبه‏‌روز بر ‏شدت آن افزوده می‌شد. من تاکنون آنچه را که با تأمل و تعمق به ‌‏نظرم حقیقت امور جاری در روسیه می‌رسید، در مطبوعات منتشر کرده‌ام. اما از احساس وحشت و هراس فوق‌العاده‌ای که در این مدت وجود مرا فراگرفته بود تا امروز چیزی به زبان نیاورده‌ام: سنگدلی و بی‌رحمی، فقر، بی‌اعتمادی، فضایی پُرتنش که همه‌جا حاکم بود و اذیت و آزاری که به امری عادی تبدیل شده بود. مدام گپ و گفت‌وگوهای ما را مخفیانه به ‌گوش نشسته بودند. نیمه‌شب صدای شلیک تیر به گوش می‌رسید و معلوم بود که آرمان‌گرای دیگری را در زندان تیرباران می‌کنند. با ظاهر‌سازی ریاکارانه‌ای ادعای برابری می‌شد و چنان وانمود می‌شد که همه با هم برابرند. همدیگر را رفیق صدا می‌کردند، ولی چگونگی بر زبان آوردن این واژه، بسته به این‏که مخاطب لنین باشد یا یک خدمتکار هیچ‌کاره، به‌گونه‌ای حیرت‌آور متفاوت بود. یک بار در پتروگراد (نام این شهر در آن‌زمان) چهار نفر ژنده‌پوش با ریش‌های بلند، ناخن‌های کثیف و موهای ژولیده به دیدار من آمدند. این چهار نفر از شاعران صاحب‌نام روسیه بودند. دولت به یکی از آن‌ها اجازه داده بود تا برای امرار معاش اوزان عروضی تدریس کند، ولی او اظهار ناخشنودی می‌کرد که تحت فشار قرار گرفته است و از او خواسته‌اند تا این مضمون را از زاویۀ دید مارکسیستی تعلیم بدهد؛ و این شاعر در تمام عمرش نتوانسته بود دریابد که این موضوع چه ارتباطی با مارکس دارد. ‌‌
‌
‌از کتاب «خردکُشی»
روشنفکران و انقلاب اکتبر
نوشتۀ خسرو ناقد

‌
‌یادداشتی بر کتاب «رقابت یا همکاری»

سرویس دین‌ و اندیشه خبرگزاری کتاب ایران (ایبنا) الهام عبادتی:

مدرسه در سرزمین آفتاب تابان

بازاندیشی در فلسفه آموزش از دریچه تجربه ژاپن
در گفت‌وگوهای کتاب، بارها بر این نکته تأکید می‌شود که مدارس ژاپن تنها محلی برای آموزش خواندن، نوشتن یا ریاضیات نیستند، بلکه فضایی برای یادگیری زندگی جمعی به شمار می‌آیند. کودکان از همان سال‌های نخست مدرسه، مسئولیت نظافت کلاس، همکاری در فعالیت‌های گروهی، حل تعارض‌ها و احترام به دیگران را تجربه می‌کنند
کمتر موضوعی در حوزه تعلیم و تربیت به اندازه نسبت «رقابت» و «همکاری» محل مناقشه بوده است. از یک سو، نظام‌های آموزشی مدرن، به‌ویژه در جوامع صنعتی، سال‌ها بر این باور استوار بوده‌اند که رقابت، انگیزه پیشرفت، نوآوری و موفقیت فردی را تقویت می‌کند. از سوی دیگر، پژوهش‌های جدید در روان‌شناسی تربیتی، جامعه‌شناسی آموزش و مطالعات فرهنگی نشان داده‌اند که یادگیری پایدار، پرورش مهارت‌های اجتماعی و شکل‌گیری شخصیت، بیش از آنکه محصول رقابت فردی باشند، در بستر همکاری، مشارکت و تعامل جمعی شکل می‌گیرند.

ادامه‌ی مطلب

‌
‌مسئلۀ تدبیر حیات و ممات، به رسم روزگار، اکیداً از قلمرو خندۀ سرخوشانه بیرون گذاشته شده است. رابله نیز مانند بوکاچو «ارزش سرگرم‌کنندگی» دارد، اما در زمرۀ نویسندگان تسلی‌بخش و آموزگاران تدبیر حیات و ممات نیست. و این‌ها همه در حالی است که رابله در نظر معاصرانش دقیقاً تسلی‌بخش و آموزنده می‌نمود. آنان هنوز در قلمرو شادی و خنده به این مسائل می‌پرداختند.
رابله، سروانتس و شکسپیر معرف نقطۀ عطفی مهم در تاریخ خنده‌اند. مرزهایی که رنسانس را از قرن هفدهم و دوره‌های مابعدش جدا می‌کند در هیچ‌ جای دیگری چنین وضوحی ندارند.
برداشت رنسانسی از خنده را به ‌طور سردستی می‌توان چنین خلاصه کرد: خنده معنای عمیق فلسفی دارد؛ یکی از فرم‌های اصلی تجلی حقیقت جهان در مقام کل و حقیقت تاریخ و انسان است؛ خنده معرف نظرگاهی خاص به جهان است و آن را به صورتی نو در نظر می‌آورد که غنایش اگر از جدی نگریستن به جهان بیشتر نباشد کمتر هم نیست. بنابراین در ادبیات والا، از نظر طرح مسائل کلی، خنده دست‌کمی از جدیت ندارد

از کتابِ «رابله و جهانش»
میخائیل باختین
ترجمهٔ محمد سپاهی
ایده‌های رادیکال

‌
‌نشر نی برگزار می‌کند:
جلسهٔ نقد و بررسی کتاب «مکاشفات جادو»
مجموعهٔ سی نمایش‌نامه
نوشتهٔ نغمه ثمینی

با حضور:
افسانه ماهیان
اصغر دشتی
بابک احمدی
بهاالدین مرشدی
و نغمه ثمینی

زمان: شنبه ۱۰ مرداد ماه، ساعت ۱۸
مکان: خیابان فاطمی، خیابان رهی معیری، نبش خیابان فکوری، پلاک ۲۰، ساختمان نشر نی، طبقهٔ پنجم

ورود برای عموم آزاد است.

‌
در دست انتشار
میدان قهرمانان و کلاوس پایمان برای خودش شلوار می‌خرد و با من غذا می‌خورد
توماس برنهارت
ترجمهٔ سارا اباذری
نمایش‌نامه؛ از مجموعهٔ جهان نمایش (۸۲)

‌چیزی که نویسنده‌ها می‌‎نویسن
در برابر واقعیت هیچه
بله بله اون‌ها می‌‎نویسن که همه‌‌چی هولناکه
که همه‌چیز پوسیده و روبه‌زواله
که همه‌چیز فاجعه‌باره
و همه‌چیز بیهوده‌س
ولی همهٔ این چیزهایی که اون‌ها می‌نویسن
در مقایسه با واقعیت هیچه
واقعیت چنان اسفناکه
که نمی‌شه اونو توصیف کرد
هنوز هیچ نویسنده‌ای واقعیتو اون‌جور که هست
توصیف نکرده
اینه که هولناکه
(از متن نمایش‌نامه)

جهان نمایش مجموعه‌ای است از متن‌هایی که برای صحنه‌ی نمایش یا درباره‌ی آن نوشته شده‌اند. انواع نمایش‌نامه، چه برای اجرا و چه صرفاً برای خوانده شدن، از جمله نمایش‌نامه‌هایی با اقتباس از آثار ادبی یا سینمایی، و نیز متن‌های نظری در حوزه‌ی درام و نقد آثار نمایشی، در این مجموعه جای می‌گیرند.

‌
‌فروش ویژه برای عناوینی از کتاب‌های نشر نی

▫️خرید حضوری از کتابفروشی نشرنی
▫️سفارش از دایرکت اینستاگرام کتابفروشی نشر نی neybookstore
▫️سفارش تلفنی ۸۰۰۴۶۵۸-۹

‌
در دست انتشار
مارینو فالیرو، دوک ونیز
لرد بایرون
ترجمهٔ حسین قدسی
نمایش‌نامه؛ از مجموعهٔ جهان نمایش (۸۴)

– به دادخواهی آمده‌ام.
– نزد که؟
– خدا، و دوک ونیز.
– افسوس دوست من! دادخواهی‌ات را نزد دو کسی آورده‌ای
که کمترین ارزش و احترام را در ونیز دارند.
(از متن نمایش‌نامه)

جهان نمایش مجموعه‌ای است از متن‌هایی که برای صحنه‌ی نمایش یا درباره‌ی آن نوشته شده‌اند. انواع نمایش‌نامه، چه برای اجرا و چه صرفاً برای خوانده شدن، از جمله نمایش‌نامه‌هایی با اقتباس از آثار ادبی یا سینمایی، و نیز متن‌های نظری در حوزه‌ی درام و نقد آثار نمایشی، در این مجموعه جای می‌گیرند.