‌
‌تو عصبانی هستی، اِلِنا. خشمگینی. خیلی غمگینی. می‌دانی که داری گوشت‌تلخ می‌شوی؟ تلخ مثل آن توت‌های کوچکی که گاز می‌زدی، یادت هست؟ آن روز توی جنگل. تو ترسیدی، رنجیدی. حتماً تصمیمم به نظرت خیلی بی‌رحمانه یا احمقانه آمد. بدگمان شدی. خسته شدی. هیچ‌وقت تو را این همه خسته ندیده بودم. و بی‌شک، صبوری، خیلی صبوری، النا. کینه‌توز‌ی‌ات، خشونتت، و ناراحتی‌ات صبوری‌ات را می‌کوبد توی صورتم. صبرت بی‌رحم است، مهاجم است. منتظر چیزی است، مثل هر صبری که در انتظار چیزی است، منتظر توجیهی که فکر می‌کنی جوری خلاصت می‌کند، حتی شاید فقط از چنگ انتظار مهیبت. ولی من نمی‌توانم توجیهت کنم، نه حالا و نه هیچ‌وقت. این تنها چیزی است که می‌توانم به تو بدهم. اگر دوست داری می‌توانی اسمش را بگذاری توجیه. برای من اما مایۀ لکنت زبان است، فریادی است در تاریکی.

‌از کتاب خنده‌های خطرناک
استیون میلهاوزر
ترجمهٔ مهنام نجفی‌

‌
‌فلوبر خود را با همۀ وجودش، با همۀ توانش، میان رنج‌ها رها می‌کند. دلداری‌ تسلی‌اش نمی‌دهد، حتی این دلداری نامعقول که گویا بداقبالی‌اش حتماً جزای یکی از خطاهای اوست. خودش را مردی می‌بیند که به آخر خط رسیده است.
*
در اتاقش در کروئاسه عریان است. تابستان است. صبح شده. از پنجرۀ باز صدای باران به گوش می‌رسد.
کمد شیشه‌ای انعکاس این تن عریان را پیش چشمش نمایان می‌کند. چشم‌های محزون، سبیل‌ آویزان، پوست خون‌مرده و تن سست او را به بازیگر ناشی پیر یا سلّاخ پیر شبیه می‌کنند، یا مردی که از فرط کارِ خسته‌کننده‌ای که دیگر هیچ اعتقادی بدان ندارد فرسوده شده است. روی هم چیدن نقش‌ها، سر بریدن حیوان‌ها، ردیف کردن جمله‌ها، همه یک‌چیزند. زیر نقاب‌های مختلف، همان رؤیای تجسد نهفته است، از کلام تن می‌سازد، تن آغشته به کلام. درنهایت، چه می‌ماند؟ کپه‌ای گوشت، تلی از کلمه‌ها، بازیگری ناشی‌ که فقط بلد است نقش خودش را بازی کند. وقتش رسیده که پرده بیفتد.


از کتاب ِ «پاییز فلوبر»
آلکساندر پوستل
ترجمهٔ ساناز ساعی دیباور

‌
‌نشر نی برگزار می‌کند:
جلسهٔ نقد و بررسی کتاب «به جز این سرا سرایی»
تمنای مهاجرت و زیستن دائمی در وضعیت موقت
نوشتهٔ امید آسایش و عبدالمحمد کاظمی‌پور

با حضور:
محمد فاضلی
نفیسه آزاد
عبدالمحمد کاظمی‌پور (آنلاین)
امید آسایش (آنلاین)
محسن آزموده

زمان: دوشنبه ۲۲ تیرماه، ساعت ۱۸
مکان: خیابان فاطمی، خیابان رهی معیری، نبش خیابان فکوری، پلاک ۲۰، ساختمان نشر نی، طبقهٔ پنجم

‌
‌منتشر شد
«رقابت یا همکاری»
مقایسهٔ آموزش و یادگیری در ژاپن و امریکا
تاکه‌او دوای، کاترین لوئیس، یوکی‌کو سوگا، یوشی‌یوکی ماتسودا
ترجمهٔ محمدرضا سرکار آرانی، نائومی شیمیزو، تویوکو موریتا

این اثر روایتی بین‌فرهنگی است که با طرح پرسش‌های انتقادی آقای دکتر تاکه‌او دوای دربارهٔ سیر تحول آموزش مدرسه‌ای ژاپن آغاز می‌شود. در ادامه، گفت‌وگوهای وی با خانم دکتر کاترین لوئیس از امریکا، معیاری برای ارزیابی نقدها به دست می‌دهد و لایه‌های پنهان آن‌ها را روشن‌تر‌ می‌سازد. بازخوردهای مادرانهٔ خانم یوکی‌کو سوگا دربارهٔ رویکردهای فرهنگی به آموزش و یادگیری نیز روایت‌‌های این اثر را برای والدین، مربیان و آموزگاران خواندنی‌تر کرده‌ است.
مقدمهٔ اختصاصی دکتر اسدالله مرادی بر ویراست تازهٔ این اثر، از یک دهه مواجههٔ او با نظرات ژرف خانم لوئیس و نقدهای موشکافانهٔ آقای دوای حکایت دارد؛ مواجهه‌ای که نشان می‌دهد آموزش مدرسه‌ای در ژاپن بیشتر بر «همکاری» و فعالیت‌های گروهی تأکید دارد حال آن‌که در امریکا «رقابت» و توانایی‌های فردی برجسته می‌شود...

▫️بخشی از کتاب

‌
‌نشر نی برگزار می‌کند:
کارگاه ویرایش محتوایی متون تألیفی
مدرس: مجید ملکان

زمان: روزهای شنبه و سه‌شنبه (ساعت ۱۶ تا ۱۹)
مهلت ثبت‌نام: تا ۲۷ تیرماه
شروع کارگاه: ‌۳۰ تیرماه
مدت: پنج هفته

داوطلبان برای ثبت‌نام رزومه‌ی خود را به آی‌دی تلگرام @nashreney_pr  ارسال کنند.

در این کارگاه ویرایش متون تألیفی به منظور تولید متنِ منسجم و منطقی آموزش داده می‌شود. اگر به‌دنبال ویرایش زبانی و صوری/ فنی (درست و نادرست در زبان فارسی، اعمالِ رسم‌الخط و فاصله‌گذاری، مباحثِ «غلط ننویسیم» و ...) هستید، این کارگاه حتماً فایده‌ای برای شما نخواهد داشت.

‌
‌یکی از مضامین تکرارشونده در اینستاگرام و توییترحس سوگواری جمعی برای کشوری است که در نگاه بسیاری از مهاجران و غیرمهاجران ایرانی دیگر قابل‌سکونت نیست. این احساساتِ موافقِ مهاجرت چنان قوی‌اند که می‌توانند در میان کسانی که تمایلی به مهاجرت ندارند یا قادر به ترک کشور نیستند حس ناامیدی ایجاد کنند. یکی از کاربران در توییتی این احساس را چنین بیان کرده است: «نظر نامحبوب: دیدن این‌همه آدم که مهاجرت می‌کنند، در تلاش برای مهاجرت هستند و مدام شنیدن جملۀ ”برنامه‌ات چیه؟ تو اپلای نمی‌کنی؟“... حالم را بد می‌کند. انگار این تنها مسیر موفقیت است.» چنین صداهایی گواهی بر آنند که مهاجرت به‌شدت در ذهنیت عمومی نفوذ کرده است. در عین حال، مهاجرت به مسئله‌ای عمیقاً سیاسی تبدیل شده است، به طوری که شمار زیادی از کاربران فساد، سوءمدیریت سیستماتیک، نبود آزادی‌های مدنی و سرکوب سیاسی را عامل اصلی مهاجرت می‌دانند.
‌
‌از کتابِ «به جز این سرا سرایی»
تمنای مهاجرت و زیستن دائمی در وضعیت موقت
امید آسایش و عبدالمحمد کاظمی‌پور

‌
منتشر شد
«دنیاگیری‌ها»
بیماری‌های مرگبار از طاعون خیارکی تا کرونا
دیوید والتنر تیوز
ترجمهٔ رشاد مردوخی


چرا بیماری‌های مشترک انسان و حیوان از حیوانات به انسان‌ها سرایت می‌کنند و چرا برخی از آن‌ها تصمیم می‌گیرند برای همیشه در انسان بمانند؟
حکومت‌ها در طول تاریخ، خوب یا بد، چگونه به دنیاگیری‌ها و همه‌گیری‌ها واکنش نشان داده‌اند؟
تغییرات آب‌وهوایی، کشاورزی صنعتی، رفتار فرهنگی، فقدان تنوع زیستی، و جهانی شدن در ایجاد این بیماری‌ها نقشی بسزا داشته و نه‌تنها تأثیرات ممکن، بلکه اجتناب‌ناپذیری بر شیوه‌ی زندگی امروزی گذاشته‌‌است.
کروناویروس‌ها، از جمله آن‌هایی که باعث سارس و کوویدـ۱۹ می‌شوند، احتمالاً قرن‌ها خفاش‌ها را مسکن خود کرده‌ بودند. قبل از آن که سارس خود را نشان دهد، نمی‌دانستیم وجود دارد، حتی نمی‌دانستیم چه ویروس‌های مرگبار و ناشناختۀ دیگری ممکن است در حیات وحش پنهان شده باشند.
این کتاب تأثیر بزرگ بیماری‌های حیوانات بر دنیای ما را نشان می‌دهد، و ما را فرامی‌خواند تا به رفتارمان در قبال دنیاگیری‌ها از نو بیندیشیم، مگر بتوانیم در جهت حفظ سلامت خودمان و سیاره‌مان گام‌های کوچکی برداریم.

▫️بخشی از کتاب

‌
‌درهم‌شکستگی. خوابیدن ناممکن، بیدار ماندن ناممکن، زندگی کردن ناممکن؛ به بیانی دقیق‌تر، تحمل توالی حیات ناممکن. ساعت‌های درون و برون با هم سازگار نیستند؛ ساعتِ زیستی بی‌رحمانه یا دیوانه‌وار یا به ‌هر حال به‌گونه‌ای غیرانسانی پیش می‌رود و ساعت بیرونی لنگ‌لنگان به راه همیشگی خود ادامه می‌دهد. چه اتفاق دیگری می‌تواند رخ بدهد جز آنکه این دو جهان متفاوت از هم جدا شوند، آری از هم جدا شده‌اند یا دست‌کم به‌گونه‌ای ترسناک با هم در کشمکش‌اند. این عنان‌گسیختگی جریان درونی دلایل گوناگونی دارد که آشکارترین آنها درون‌نگری است که هیچ تصوری را آرام نمی‌گذارد؛ هر تصوری را به بیرون می‌راند تا خود نیز چون تصور دیگری از درون‌نگری تازه‌ای رانده شود. ... تنهایی که از دیرباز بخش بزرگی از آن به من تحمیل شده و بخشی از آن خودخواسته بوده ــ مگر این هم چیزی دیگری جز اجبار است ــ اینک یکسره آشکار شده و به مرز تحمل‌ناپذیری رسیده است. این تنهایی به ‌کجا منتهی می‌شود؟ انگار که ناگزیر به جنون منجر خواهد شد.
‌
‌از کتابِ «گم‌گشته در کدام جهان؟»
سیمای پیدا و پنهان فرانتس کافکا
خسرو ناقد

فایل صوتی جلسهٔ نقد و بررسی کتاب «به جز این سرا سرایی»
تمنای مهاجرت و زیستن دائمی در وضعیت موقت
نوشتهٔ امید آسایش و عبدالمحمد کاظمی‌پور

با حضور:
محمد فاضلی
نفیسه آزاد
عبدالمحمد کاظمی‌پور (آنلاین)
امید آسایش (آنلاین)
محسن آزموده

‌
‌اگر خودکامگی در خودکامه خلاصه شود و با دید فردی و متغیرهای شخصی با آن برخورد گردد، حاکم خودکامه را با خودکامهٔ دیگری جایگزین می‌کنند و این همان روند جمشید، ضحاک و فریدون می‌شود که خسارتی جبران ناپذیر برای مملکت به همراه دارد. مبارزه با خودکامه مبارزه‌ای انفعالی است که در آن معمولاً همکاری با دولت قطع می‌شود و سپس حالت تخریب به خود می‌گیرد و نهایتاً موجب متلاشی شدن حکومت می‌گردد یا دولت به دست بیگانگان ساقط می‌شود. در حالی که مبارزه با خودکامگی حالت فعال و سازنده‌ای دارد. کسی که می‌خواهد با خودکامگی مبارزه کند با تمام زمینه‌های سازندهٔ خودکامگی برخورد فعال و اصلاحی می‌کند و این امر هوش و کار و خلاقیت زیادی می‌طلبد. تجربه ثابت کرده است عموماً جوامع دمکراسی لیبرالِ فعلی در زمان گذشته با خودکامگی مبارزه کردند و شرقی ها با خودکامه.

از کتابِ «جامعه‌شناسی خودکامگی»
علی رضاقلی

‌
‌منتشر شد
«سه‌گانهٔ صندلی»
من کسی را ندارم، اتاق مخفی، صندلی (سه نمایش‌نامه)
ادوارد باند
ترجمهٔ حمید دشتی
از مجموعهٔ جهان نمایش

جهان نمایش مجموعه‌ای است از متن‌هایی که برای صحنه‌ی نمایش یا درباره‌ی آن نوشته شده‌اند. انواع نمایش‌نامه، چه برای اجرا و چه صرفاً برای خوانده شدن، از جمله نمایش‌نامه‌هایی با اقتباس از آثار ادبی یا سینمایی، و نیز متن‌های نظری در حوزه‌ی درام و نقد آثار نمایشی، در این مجموعه جای می‌گیرند.

«جهان به آرامی به سمت فاجعه پیش می‌رود و این همواره موضوع اصلی نمایش‌نامه‌هایم بوده است. ما قدرت تکنولوژی روز را با ساختارهای سیاسی‌ـ‌ ‌‌اجتماعی خود همراه نمی‌کنیم. اساس تمام آثار من همین نکته است.»
«ص ۱۱»
ادوارد باند با زبانی ساده اما صریح شخصیت‌هایی خلق می‌کند که گرفتار ساده‌ترین و در عین حال عمیق‌ترین پرسش‌ها هستند. باند از مقطعی به بعد نمایش‌نامه‌هایی نوشت که داستان آن‌ها در آینده (۲۰۷۷) اتفاق می‌افتد. از نظر او تا داستان‌هایی از آینده خلق نکنیم که نمود زندگی کنونی‌مان باشند خودمان را نخواهیم شناخت. باند در سه‌گانهٔ صندلی آینده‌ای به تصویر می‌کشد که یک صندلی کانون درگیری‌ شخصیت‌ها می‌شود.

‌
‌چه روز و شب بدى است. قلبم خفه شده است. چنان سنگين و افسرده‌‏ام كه انگار مرگ در رگ‏‌هايم جريان دارد. احساس مرگ مى‌‏كنم: نه تلخ است، نه اندوهگين و جان‌‏گزاست، هيچ نيست. سنگين است و مثل سنگى كه به پاى مردى در دريا بسته شده باشد مرا به اعماق مى‌‏كشد، فرومى‏‌روم، از آفتاب و هوا دور مى‌‏شوم در ظلماتى بى‌‏هيچ اميد آبِ حياتى. اين است احساس وصف‌‏ناپذير من...‌

‌از کتابِ «سوگ مادر»، شاهرخ مسکوب

‌
چاپ دهم ‌منتشر شد
«کودکی را می‌زنند»
زیگموند فروید
ترجمهٔ مهدی حبیب‌زاده

نوشته‌های بالینی فروید که در این‌جا گزیده‌ای از آن‌ها گرد آمده، تأملاتی هستند که به شکلی از رابطه‌ی سوژه با خود، مجال بیان می‌دهند. در این بیان‌شدن، آنالیز در مقام رابطه و کردار، مبنای صورت‌بندی برخی مفاهیم قرار گرفته که اهمیت انتقادی‌شان بعدها به واسطه‌ی «بازگشت به فروید» برجسته‌تر می‌شود. این نوشته‌ها از نسبتی میان درمان بالینی و تأمل در نفس حکایت دارند که در نتیجه‌ی آن، مسائل روانی به منزله‌ی مسائلی برخاسته از شکاف‌های زندگی مدرن ظاهر می‌شوند. روان‌کاوی از طریق این نوع مسئله‌سازی، گفتار روان‌شناسی را از ظرفیتی انتقادی برخوردار می‌کند؛ ظرفیتی معطوف به رهایی زندگی که حضور بالقوه‌اش در نوشته‌های بالینی فروید حس می‌شود. در این نوشته‌ها، این سویه‌ی انتقادی به‌ویژه از خلال تأمل بر آن پیچ‌وخم‌ها و تناقض‌هایی رخ می‌نماید که ردشان بر زندگی عاشقانه حک شده است.

‌
‌اما نه يک روزمان بى‌اندوه گذشت و نه يک شب‌مان
از ماتمى نو به نو تهى بود
پس باز و باز شيون و زارى
و باز و باز كوفتن بر اين سينه‌ها
اكنون تو اى شهبانوى آزرده تقدير
آموزگار ما باش و سوگ سالار ما
و ما گوش به فرمانت مى‌نهيم
گرچه خود رسم و راه شيون و افغانِ نوميدوار را نيک آموخته‌ايم.‌‌
‌
‌از نمایش‌نامهٔ زنان تروا
مجموعهٔ زنان تروا و توئستس
سنکا
ترجمهٔ عبدالله کوثری

شیخ حسین‌خان چاه‌کوتاهی از خاندان‌های عربِ جنوب ایران بود و با حکمرانان بوشهر روابط خوبی داشت و اغلب در مقام بازوی نظامی آن‌ها در تنگستان عمل می‌کرد. پیش از جنگ جهانی اول شیخ حسین‌خان با انگلیسی‌ها روابط تجاری و دوستانه داشت، اما در طول جنگ جهانی اول وقتی شیخ حسین‌خان نقض آشکار حقوق ایران از سوی انگلیسی‌ها را به چشم دید از مخالفان سرسخت انگلیس شد و با همکاری رئیس‌علی دلواری، زائر خضرخان و غضنفرالسلطنه برازجانی مبارزه‌ای سرسختانه را با نیروهای انگلیسی در بوشهر و تنگستان و دشتی و دشتستان آغاز کرد. نبرد آن‌ها سبب شد سه سال نیروهای انگلیسی در این مناطق زمین‌گیر شوند و نتوانند خواسته‌های دولت انگلستان را در جنوب ایران اجرا کنند. مدتی پیش از ورود مصدق به ایالت فارس شیخ حسین‌خان چاه‌کوتاهی به دست پلیس جنوب کشته شد.
اواخر مهر ۱۲۹۹ ماژور وی‌یر، قنسول انگلیس، برای دیدار و گفت‌وگو با مصدق به ارگ کریمخانی آمد. او ضمن صحبت‌هایش به والی گفت: «پلیس جنوب را مأمور کرده‌ایم آن عده از خوانین تنگستانی را که موجب بی‌نظمی و ناامنی می‌شوند تنبیه کنند.» مصدق با شنیدن این حرف وجناتش یک‌باره تغییر کرد و حالش بد شد. ماژور وی‌یر پرسید: «چرا حالتان تغییر کرد؟» مصدق گفت:
این بیانات را هرکس می‌شنید حالش از این هم بدتر می‌شد. مگر نبود که جلسۀ قبل شما گفتید مردم فارس از پلیس جنوب متنفرند و باید کاری کنیم از این تنفر بکاهیم. اکنون می‌خواهید پلیس جنوب را مأمور تنبیه عده‌ای از هموطنان من بکنید و بر انزجار مردم بیفزایید. هنوز فراموش نشده که قتل شیخ حسین‌خان چاه‌کوتاهی را که نسبت به یکی از عمال انگلیس دادند مردم طهران در نقاط عدیده مجلس ختم گذاشتند و او را مثل یکی از شهدای وطن شناختند. از این بیانات مقصودم این نیست که بخواهم تنگستانی‌ها را از نسبتی که به آن‌ها می‌دهید مبرا کنم، بلکه می‌خواهم این تذکر را بدهم که دخالت پلیس جنوب سبب خواهد شد که مردم بر تنفر خود بیفزایند و این کار علیه خودتان تمام می‌شود. و اما آنچه راجع به شخص من است در اموری که مربوط به ایالت است شما نمی‌بایست دخالت کنید. از ناامنی راه باید به من شکایت نمایید تا من به وظیفۀ خود عمل کنم. اکنون که می‌خواهید برخلاف رویه عمل کنید، بگذارید من از خاک فارس بروم، آن وقت هرطور می‌خواهید عمل کنید.
‌
‌از کتابِ «مصدق ۱۲۹۹»
روایتی تاریخی از والی‌گری محمد مصدق در ایالت فارس
شیرین کریمی

‌
‌چاپ سوم منتشر شد
«درآمدی بر متافیزیک»
ژان گروندن
ترجمهٔ سعید تقوایی ابریشمی

نقدهای ناظر بر متافیزیک بی‌تردید از یک جهت صائب‌اند: متافیزیک، هرچند نه به صورت پیوسته، در حکم رشته‌ی راهنمای سراسر سنت غرب بوده است. مسئله بر سر این است که آیا به‌واقع باید از بند آن گریخت؟ و در کل چه نیازی به آن داریم؟ به قراری که در این کتاب شرحش رفته، در بدایت امر، متافیزیک‌های پرشماری در کارند. متافیزیکی که منتقد متافیزیک رد یا انکار می‌کند تنها یک متافیزیک در میان شمار فراوان متافیزیک‌های ممکن است و این مهم نیز همواره به نام متافیزیک از گونه‌ی دیگر انجام می‌شود. … اما این تنوع بی‌پایان اندیشه‌های متافیزیکی بی‌بهره از هسته‌ای مشترک نیست؛ هسته‌ی مشترکی که بی آن سخن گفتن از متافیزیک معنایی ندارد. این کتاب را به این امید نگاشتم تا نشان دهم متافیزیک، در ذاتش، کوشش خود‌ـ‌انتقادگرانه‌ی ذهن انسان است برای فهمیدن کل واقعیت و اسباب عقلانی آن، و سنت اندیشه‌ی غربی بر عهده گرفته است که این کوشش را پاسداری کند.

برگرفته از متن کتاب

‌
‌
امنیت از نیازهای اساسی روح است. معنای امنیت این است که روح انسان زیر فشار ترس و وحشت نباشد، مگر در نتیجۀ تقارن اتفاقی اوضاع و احوال و برای مدتی کوتاه و استثنائی. ترس و وحشت، که از حالات آشنای روح هستند، کمابیش دو زهر قاتلند، خواه ترس از بیکاری آن دو را پدید آورَد، خواه آزارِ پلیس، یا ظهور فاتحی بیگانه، یا تهاجم قریب‌الوقوع دشمن، یا هر مصیبت دیگری که خارج از حد تحمل انسان باشد.
اربابان رومی به شیوۀ مرسوم آن زمان تازیانه‌ای را در دالان عمارت در معرض دید بردگانشان قرار می‌دادند، چون می‌دانستند این منظره نوعی حالت دل‌مُردگی ایجاد می‌کند که لازمۀ بردگی است. درمقابل مصریان اعتقاد داشتند مرد دادگر کسی است که پس از مرگ بتواند بگوید: «هرگز هیچ انسانی را نترساندم.»

از کتابِ «نیاز به ریشه‌ها»
درآمدی بر اعلامیهٔ وظایف بشر
سیمون وی
ترجمه‌ی بهزاد حسین‌زاده