‌
‌ما مسئولیم برای این‌که اون‌طور که می‌بایست نجنگیدیم، مسئولیم برای این‌که همه توان‌مون، تمام شور و هیجان‌مون رو به کار نبردیم تا بقیه رو، آدم‌های اطراف‌مون رو متقاعد کنیم، مسئولیم چون دندان‌هامون رو فشار ندادیم رو هم و محکم ضربه نزدیم. مردها و زن‌ها و بچه‌ها به سوی مرگ فرستاده شدن. خانواده‌هایی یه‌جا قتل‌عام شدن، شکنجه شدن، و ما همچنان زندگی حقیر هر روزۀ خودمون رو ادامه می‌دیم، بی‌اختیار عین ماشین، مثل آدم‌های تنگ‌نظرِ بخیل. وقتی همۀ این‌ها بگذره و این رؤیای هولناک از بین بره، نفس راحتی می‌کشیم و در رژۀ پیروزی شرکت می‌کنیم. برای نجات‌دهندگان شجاع‌مون دست می‌زنیم و از این‌که به این راحتی قسر در رفته‌ایم در پوست خود نمی‌گنجیم. به سلامتی هم می‌نوشیم. وطن‌فروش‌ها، مبارز‌ها، فرصت‌طلب‌ها و سود‌جوها، همه، غرق در همون شور و شعف. گاهی آرزو می‌کنم که جنگ تا ابد طول بکشه که مجبور نشم این وضع رو تحمل کنم.
‌
از نمایش‌نامهٔ «ضیافت درندگان»
واهه کاچا
ترجمهٔ شهلا حائری

‌
فایل صوتی جلسهٔ نقد و بررسی کتاب «موضع اوتیستیک ــ مجاور»
تامس آگدن
ترجمهٔ مهدی حبیب‌زاده

با حضور:
کوثر جوادزاده
ناتاشا محرم‌زاده
و مترجم

‌
‌چاپ بیستم منتشر شد
«تاریخ هنر»
ارنست گامبریچ
ترجمهٔ علی رامین

تاریخ هنر گامبریچ یکی از مشهورترین و پرخواستارترین کتاب‌هایی است که تاکنون دربارهٔ هنر نگاشته شده است. این کتاب همچون مدخلی برای ورود به دنیای هنر، از نخستین تجربهٔ هنری انسان در نقش‌پردازی داخل غارها گرفته تا واپسین آثار هنری امروز جهان، در پنجاه سال گذشته رقیب و همتایی نداشته است. خوانندگان از هر گروه سنی و زمینهٔ فرهنگی در سراسر عالم، کتاب ارنست گامبریچ را شاهکاری مسلم دانسته‌اند که دانش و خرد را، با بهره‌گیری از استعداد فوق‌العادهٔ خویش در انتقال مفاهیم ظریف و پیچیده درهم آمیخته است. این تاریخ هنر، پسندیدگی ماندگار خود را به سلاست و روانی شیوهٔ نگارش، و نیز چیره‌دستی نگارندهٔ فاضل و متفکر آن در تحلیل‌های روشن و خواندنی رخدادهای هنر جهان، وامدار است.

‌
‌چقدر كودن و بى‌شيله‌پيله بودم: آدمى كه صادقانه عشق بورزد چقدر احمق است. كسى را فريب نده. اين دوبار. رفتن و به ناكجا رفتن خيلى دردناک است. اعتمادم به تد، كه شبيه مردهاى ديگر مغرور، پيچيده و خودخواه نبود، خنده‌دارترين، مسخره‌ترين و زيان‌بارترين كارى بود كه در زندگى انجام دادم. در راه هدفم زحمت كشيدم. پول خرج كردم، پول مادرم را، همين قضيه بيش از هر چيز ديگرى عذابم مى‌دهد، برايش لباس خريدم و شش ماه از سال و هشت ماه از نوشتنم را مايه گذاشتم، بارها كلى از شعرهايش را ماشين كردم. چه كارها كه براى شعر مدرن امريكا و انگلستان نكردم. آنچه فراموش كردنش برايم دشوار است، خيانت است - مهم نيست كه چقدر برايم سخت باشد، ترجيح مى‌دهم حقيقت چيزى را كه امروز به وضوح ديدم و شديداً تكانم داد از دهان خودش بشنوم تا اينكه بخواهم طفره‌روى‌هاى قبيح، آشفتگى‌ها و كج‌خلقى‌هايش را ببينم. عمرى دارم كه اينجا به پايان مى‌رسد. اما واقعاً بدون اعتماد چه بر سر زندگى مى‌آيد - احساس مى‌كنم عشق دروغى بيش نيست و همهٔ فداكارى‌هاى لذتبخش صرفاً وظيفه‌اى ناخوشايند و از سر ترس است.

از کتاب خاطرات سیلویا پلات
با مقدمه‌ای از تد هیوز
ترجمهٔ مهسا ملک‌مرزبان

‌
‌دوگانهٔ آموزش فرزندان در گفت‌وگو با محمدرضا سرکار آرانی؛
«رقابت» در امریکا،‌ «همکاری» در ژاپن

📝 سرویس دین‌واندیشه خبرگزاری کتاب ایران (ایبنا) – رضا دستجردی

«رقابت یا همکاری؛ مقایسه آموزش و یادگیری در ژاپن و امریکا» به‌قلم تاکه‌او دوای، کاترین لوئیس، یوکی‌کو سوگا و یوشی‌یوکی ماتسودا از تازه‌های نشر نی است که با مقدمه اسدالله مرادی و ترجمه محمدرضا سرکار آرانی، نائومی شیمیزیو و تویوکو موریتا روانه بازار نشر شده است. کتاب که در قالب روایتی بین‌فرهنگی در اختیار مخاطب قرار گرفته، نخست با طرح پرسش‌های انتقادی تاکه‌او دوای در باب سیر تحول آموزش مدرسه‌ای ژاپن آغاز شده، با گفت‌وگوهای وی با کاترین لوئیس ادامه یافته، معیاری برای ارزیابی نقدها به دست می‌دهد و لایه‌های پنهان آن‌ها را روشن‌تر می‌سازد. در این اثر، بازخوردهای یوکی‌کو سوگا در خصوص رویکردهای فرهنگی به آموزش و یادگیری نیز روایت‌های این اثر را به‌ویژه برای والدین، مربیان و آموزگاران خواندنی‌تر کرده‌ است.

متن کامل گزارش

‌
‌
‌رؤیاها و خواست‌های ما در تنش بین دو نیاز آشکار می‌شوند و برآوردن این نیازها به‌طور جداگانه دشوار است. این دو عبارت‌اند از: نیاز به تعلق داشتن و نیاز به فردیت، که باید قابلیتِ عمل کردن به مقتضای جای‌گیری به اَشکال متفاوت در دل روابط اجتماعی را به آن‌ها افزود. تعلقْ ما را به جست‌و‌جوی پیوند‌های قوی و امن با دیگران می‌کشاند. این نیاز را هرگاه که دربارۀ با هم بودن یا اجتماع سخن می‌گوییم بروز می‌دهیم. فردیت، ما را به خلوت‌گزینی سوق می‌دهد؛ وضعیتی که در آن از فشارها مصون و رها از مطالبۀ انجام دادن هر چیزی هستیم که فکر می‌کنیم ارزشش را دارد. با این حال، چیزی که از نظر ما ارزشمند است، باید از نظر دیگران نیز ارزشمند باشد. هر دو این نیازها قدرتمند و پُرزور‌ند. هر‌چه آدمی به برآوردن یکی از نیازها نزدیک‌تر می‌شود، چشم‌پوشی از نیاز دیگر عذاب‌آورتر می‌شود. اجتماع بدونِ خلوت داشتن بیشتر حس و حالی شبیه به سرکوب دارد تا تعلق داشتن؛ در حالی که خلوت داشتن بدون برخورداری از اجتماعْ بیشتر حس تنهایی می‌دهد تا میل و خواستِ «خود بودن».
‌
‌از کتابِ «جامعه‌شناسانه اندیشیدن»
زیگمونت باومن و تیم می
ترجمهٔ فرهنگ ارشاد

‌
‌من هنوز جرئت ندارم زمین خالی کنار خونه‌مونو نگاه کنم. هنوز هم وقتی از کنارِ یه مهد کودک رد می‌شم پاهام می‌لرزه، نفسم می‌گیره،دست‌هام خیس عرق می‌شه. برای ما که وسط بمباران بودیم، هیچ‌چیز هیچ‌وقت تموم نمی‌شه، ولی هر چیزی ما رو می‌بره به اون دوران. حتی پریدن این فیوز برقِ... لعنتی!
(از متن نمایش‌نامه)

«ناامنی»
نمایش‌نامه
هاله مشتاقی نیا
از مجموعهٔ جهان نمایش

این نمایش‌نامه آینه‌ای است از ناامنی‌های نسلی که در پیوندها و گسست‌هایش، میان ماندن و رفتن و میان ایستادن و تسلیم شدن، در پی معنایی بوده است، اما شخصیت‌هایش برای «اکنون» همچنان جان دارند و داستان درهم‌تنیده روابط‌شان شوق دنبال کردن را در ما برمی‌انگیزد.

‌
‌ظهور پرزحمت انسان به‌منزلۀ محتوای هنر از همان نخستین نمونه‌هایش در هنر مصر تا بیان کامل آن در مجسمه‌سازی یونانی با تنزل امر حیوانی در ابتدای عصر کلاسیک آغاز شد. درحالی‌که حیوانات در ادیان سمبولیک مقام خدایی داشتند، یونانیان آن‌ها را قربانی می‌کردند. به‌این‌ترتیب، انسان نشان داد که «می‌خواهد از ابژۀ متبرک خدایانش صرفِ‌نظر و استفادۀ خود از آن را ملغی کند.» در هنر سمبولیکْ فرم‌های انسانی در مواردی مانند ابوالهول یا آنوبیس به‌واسطۀ ترکیب با فرم‌های حیوانی منزلت پیدا می‌کرد. در مقابل، انسان‌های خاطی در دگردیسی‌های اووید از طریق استحاله به حیوانات مجازات می‌شدند. خدایان بیش‌ازپیش با فرم واقعی انسانی بازنمایی شدند و تلفیق‌های خیالی یا تشبیه آنان به حیوانات رفته‌رفته رنگ باخت. هگل در دایرةالمعارف می‌نویسد هنر زیبا (منظورش در اینجا هنر یونان است) «روح را از اسارت در اصنام عجیب و طلسم‌های غریب تطهیر کرد.» این تطهیر در اینجا آغاز شده بود.
‌
از کتابِ «زیباشناسی هگل»
هنر ایدئالیسم
لیدیا مالَند
ترجمهٔ محمدرضا ابوالقاسمی

گريه‌کنان از ترس مرگ پيش از مرگ، بيم آن داشت که اگر کمى ديگر در ظلمت آن گورخانه رنگ بماند يکباره تمام وجودش فروب‏ريزد. آن هواى سردى که از درون گورخانه به صورتش وزيده بود منجمدش کرده بود تا او ديگر قادر به زيستن نباشد، چون زندگى بد بود، و حالا جوديت گريه مى‌کرد و از مانونگو مى‌خواست به او قول بدهد که از تمام دنيا نجاتش مى‌دهد. مانونگو، مانونگو، کمکم کن کفش‌هام را بپوشم و فرار کنم. بعد خودش را از آغوش مانونگو درآورد و ميان هزارتويى از نمازخانه‌ها و آرامگاه‌ها و سنگ‌هاى شکسته به دويدن افتاد، چند بار به بن‌بست رسيد و برگشت و به اطراف نگاه کرد و نتوانست از کلاف سردرگم اموات سردربياورد. سرانجام مانونگو به کمکش آمد و او را به راه خروجى رساند و تمام اين مدت دست به کمرش انداخته بود تا پايش به سنگ‏‌هاى درهم‌شکسته نگيرد.
زير درختان سرو ايستادند تا مانونگو موهای او را شانه بزند.
«جوديت، مى‌آيى برويم؟»
«براى هميشه.»
«و اين گورها و بچه‌ها و مبارزه را همين‌جا بگذاريم، همه چيز را؟»
«همه چيز. قول بده هيچ‌وقت نگذارى به اينجا برگردم.»
«هيچ‏‌وقت. کلامى کوتاه که باز هم دراز بود. مثل هميشه. منفورترين کلمه براى مانونگو. اما جوديت حال و حوصلهٔ سنجش کلمات را نداشت. دلش مى‌خواست برود خانه، رخت و لباسى بردارد و فردا راه بيفتد.

از رمانِ «حکومت نظامی»
خوسه دونوسو
ترجمهٔ عبدالله کوثری

‌
‌«عشق می‌آید، عشق می‌رود. همواره به زمان خویش و هیچ‌گاه به زمان ما. برای آمدن، تمامی آسمان را، تمامی واژگان را می‌طلبد. نمی‌تواند در تنگنای یک معنی بگنجد. حتی نمی‌تواند به یک خوشبختی اکتفا کند. عشق آزادی است. آزادی با خوشبختی همراه نیست. با شادی همراه است. شادی در قلب ما مانند نردبانی از نور است. نردبانی که از ما بسی بالاتر می‌رود، که از خودش بسی بالاتر می‌رود: آن‌جا که دیگر هیچ‌چیز برای به چنگ آوردن وجود ندارد، غیر از آن‌چه دست‌نیافتنی است. مسلماً، دیگر حقیقتاً پاسخ پرسش شما را نمی‌دهم: می‌سرایم، اما آیا از پرنده دلیل سرودنش را می‌پرسند؟»

از کتابِ «شش اثر»
کریستیان بوبن
ترجمه‌ٔ مهتاب بلوکی

‌
‌حالا دیگه همه‌چی به نازل‌ترین سطح خودش رسیده
همه‌چی نه فقط از نظر سیاسی
مردم فرهنگ همه‌چی
تا چند دهۀ دیگه همه‌چی از دست رفته
تا صد سال دیگه هم درست نمی‌شه
وقتی آدم فکر می‌کنه این اتریش
زمانی چی بوده
نباید فکرشو هم کرد
وگرنه باید درجا خودتو بکشی
من هیچ‌وقت طرفدار سلطنت نبودم
در این شکی نیست
هیچ‌کدوم از ما نبودیم
ولی کاری که این آدم‌ها با اتریش کردن
غیرقابل توصیفه
یه فاضلابِ بی‌روح و بی‌فرهنگ
که تو تمام اروپا بوی گند زننده‌شو پخش می‌کنه
‌
‌از نمایش‌نامهٔ میدان قهرمانان
توماس برنهارت
ترجمهٔ سارا اباذری
نمایش‌نامه؛ از مجموعهٔ جهان نمایش (۸۲)

‌
‌«نورشناسی»
رساله‌ای دربارهٔ بازتاب‌ها، شکست‌ها، خمیدگی‌ها و رنگ‌های نور
آیزاک نیوتن
ترجمهٔ بهنام شیخ‌باقری
‌
‌باید در پژوهش موضوعات مشکل فلسفه‌ی طبیعی همچون ریاضیات، روش تحلیلی را بر روش ترکیبی مقدم شمرد. روش تحلیلی، که مشتمل بر مشاهده، آزمایش، و استخراج نتایج کلی از آن‌ها به کمک استقراست، هیچ اعتراضی را به نتایجی که از آزمایش‌ها و دیگر حقایق قطعی گرفته شده است نمی‌پذیرد؛ زیرا در فلسفه‌ی تجربی فرضیه‌ها اهمیتی ندارند. با این حال، اگرچه استدلال استقرایی از روی مشاهدات و تجربیات به‌منزله‌ی اثبات نتایج کلی حاصله نیست، باز هم بهترین روش در هماهنگی با سرشت پدیده‌هاست، به طوری که هرچه استقرا عام‌تر باشد استدلال قوی‌تر است. همچنین، اگر هیچ استثنایی در پدیده مشاهده نشود، اعلام می‌شود که نتیجه‌ی حاصل عام است. اما هرگاه پس از آن در آزمایش‌ها استثنایی پدید آید، آن نتیجه با ذکر آن استثنا بیان می‌شود. با این روش می‌توانیم از ترکیبات به اجزای تشکلی‌دهنده و از حرکات به نیروهای ایجادکننده و به‌طور کلی از معلول‌ها به علل آن‌ها، و از علل خاص به علل عمومی‌تر دست یابیم...

‌
‌چگونه می‌توانیم خیر ناشی از کمک به خیریه‌های امور حیوانات را با نیکی حاصل از فعالیت‌های خیرخواهانهٔ دیگر مقایسه کنیم؟ در این‌جا معمولاً دو پرسش متمایز از هم با یکدیگر اشتباه گرفته می‌شوند. یکی پرسشی عملی است: آیا حیوانات به اندازهٔ انسان‌ها رنج می‌کشند؟ دیگری پرسشی اخلاقی است: با فرض این‌که حیوانات به اندازهٔ انسان‌ها رنج ببرند، آیا این رنج کشیدنشان به اندازهٔ رنج کشیدن انسان‌ها اهمیت دارد؟
پاسخ پرسش اخلاقی مثبت است. در کتاب آزادی حیوانات استدلال می‌کنم که اگر در مقایسه با انسان تمرکز کمتری بر روی حیوانات بکنیم، صرفاً به این دلیل که جزو گونهٔ ما نیستند، به گونه‌پرستی دچار شده‌ایم و این اخلاقاً همان‌قدر نارواست که نژادپرستی و تبعیض جنسیتی. گونه‌پرستی نوعی تبعیض علیه منافع آن‌هایی است که جزو «ما» نیستند. خطی که ما و دیگر حیوانات را از هم جدا می‌کند بر پایهٔ چیزی است که اخلاقاً نامربوط به موضوع است. برداشت خود من این است که اکثر فلاسفه‌ای که با این پرسش درگیر شده‌اند پذیرفته‌اند که «گونه» از عوامل اخلاقاً نامربوط است و این‌که به چه گونه‌ای تعلق داریم اهمیت رنجی را که می‌کشیم کم یا بیشتر نمی‌کند.‌
‌
از کتابِ «دیگردوستی مؤثر»
رساندن بیشترین خیر چگونه فهم ما را از زندگی اخلاقی تغییر می‌دهد
پیتر سینگر
ترجمه‌ی آرمین نیاکان

‌
‌خشونت فرهنگ، که نخستین تأثیر ملموس و صدمه‌اش همان بی‌خانمان شدن و کارتن‌خوابی است، به خشونت فیزیکی دیگران مشروعیت می‌بخشد. خشونت فیزیکی علیه معتادها در طیفی از کردارها، از ضرب و شتم گرفته تا کشتن، عملی می‌شود. مردم محلۀ دروازه‌غار، به واسطۀ این‌که هر روز و از نزدیک با معتادهای کارتن‌خواب برخورد می‌کنند، بیش از همه تحت‌تأثیر این خشونت فرهنگ به طور عملی به حضور معتادها واکنش نشان می‌دهند: لگد می‌زنند، فحش می‌دهند و بساطشان را به هم می‌ریزند. مأموران دولتی هر جایی در کوچه و خیابان دروازه‌غار که معتادها را بیابند وحشیانه کتک می‌زنند. اما تراژیک‌ترین و تندترین خشونت فیزیکی، در کمپ‌های ترک اجباری روی می‌دهد. مثلاً کمپ شفق، یا به قول خود معتادها اردوگاه شفق، ‌جایی است که چون فقط معتادها متصدیان کمپ را می‌بینند، عریان‌ترین واکنش‌ها نمایان می‌شوند: تحقیر کردن، کتک زدن، گرسنگی دادن، مریض کردن و کشتن. نتیجۀ خشونت فرهنگ، شکل گرفتن یک «فرهنگ ترور» تمام‌عیار علیه معتادهاست.
‌
‌از کتاب «افیون‌زدگان»
مردم‌نگاری در جنوب تهران
اصغر ایزدی جیران
پژوهش‌های اجتماعی دربارهٔ ایران (۴)

‌
‌‌کتاب حاضر شامل دو بخش و پنج مقاله است. موضوع سه مقاله‌ی بخش اول «غفلت» از اهمیت و ضرورتِ برنامه‌ریزی و مدیریت تحولات کالبدی در «منطقه‌ها یا مجموعه‌های شهری» ــ به‌عنوان عرصه‌ی واقعی شهرها ــ است. این منطقه‌ها یا مجموعه‌های شهری هریک شامل یک (یا چند) شهر اصلی با تعداد زیادی شهر و روستا و مراکز کار و فعالیت در پیرامون آن‌ها هستند و بازارهای واحدی از سکونت و فعالیت را تشکیل می‌دهند. بخش دوم شامل دو مقاله است. مقاله‌ی چهارم شرح ناکامی تجربه‌ی «طرح ساختاری ـ راهبردی» در ایران به‌عنوان مصداق بارزی از یک «سوءتفاهمِ» رایج است مبنی بر این‌که می‌توان آموزه‌ها، الگوها و دستاوردهای غرب در حوزه‌های اجتماعی‌ ـ سیاسی را ــ مانند کالاهای ساخته‌شده و انواع فناوری‌های نوین ــ به کشور وارد و از آن‌ها استفاده کرد. مقاله‌ی پنجم نیز شرح مختصر آثار و نتایج زیانبار یک «سو‌ءتفاهمِ» دیگر است مبنی بر این‌که با تعیین ضوابط و استانداردهای «سرانه» می‌توان، ضمن رفع کمبودهای موجود، نیازهای آینده‌ی شهرها را در زمینه‌ی انواع خدمات و تسهیلات شهری ــ با جانمایی آن‌ها در نقشه‌های جامع شهرها ــ تأمین کرد.

«یک غفلت و دو سوءتفاهم»
مجید غمامی

‌
‌دوبووار در فصلى از یکی كتاب‌های خود به نوشته‌هاى پنج مردِ نويسنده دربارهٔ زنان پرداخت تا نشان دهد هريک از ايشان چگونه بر حسب تصاوير ذهنى خويش الگويى آرمانى از زن پرداخته‌اند. «مونترلان در زنِ آرمانى خود تنها جنبهٔ حيوانى مى‌جويد، لارنسِ احليل‌پرست از او مى‏‌خواهد تجسم كلىِ جنس زن باشد، كلودل او را خواهر روحى خود مى‌نامد، برتونِ شاعر او را كه ريشه در طبيعت دارد مى‌ستايد و به زن/كودک اميد مى‌بندد، استاندال محبوبهٔ خويش را هوشمند و فرهيخته و آزاده در روح و رفتار يعنى هم‌ارز خود مى‌خواهد.»
وجه مشترک اين آراى بسيار متفاوت آن است كه همگى زن آرمانى را به فراموش كردن، انكار يا كمابيش نفى خود تشويق مى‌كنند. براى مونترلان زن آرمانى سبب‌ساز احساس سرزندگى در مرد خويش است. زن آرمانىِ دى‌اچ لارنس از خواست‌هاى خود درمى‌گذرد تا مرد او بتواند آن‏چه مى‌خواهد بشود. براى پل كلودل او نه‌تنها خادم خدا بلكه خادم مرد است. محبوبهٔ آرمانىِ آندره برتون بار گناهى سنگين را به دوش مى‌كشد و اگر عشق او به اندازهٔ كافى عميق باشد مى‌تواند مرد خود را به رستگارى برساند وگرنه او را با خود به حضيض ذلت خواهد برد. و زنِ آرمانى استاندال مشتاقانه از جسم و جان خود مايه مى‌گذارد تا محبوب خويش را از ذلت و حبس و مرگ برهاند. به نظر دوبووار مشكلى كه اين الگوهاى زن آرمانى ايجاد مى‌كنند آن است كه كمابيش در تمامى آن‏ها گويى زن وظيفه دارد خود را براى مرد فدا كند.

از کتابِ «نقد و نظر: درآمدی جامع بر نظریه‌های فمینیستی»
رزمری تانگ
ترجمۀ منیژه نجم‌عراقی

‌
‌سخنگویان بنیادها همواره ماهیت نوع‌دوستانه‌ی مؤسسات خود را مورد تأکید قرار داده‌اند و در همان حال این اتهام را نیز رد کرده‌اند که گویا هدف اصلی ایشان پیشبرد اهداف ملی یا حزبی خاص بوده است. چنین ادعاهایی پس از پایان جنگ جهانی دوم با شدت و تناوت بیشتری عنوان شده‌اند. دوران پس از جنگ شاهد گسترش سریع برنامه‌های برون‌مرزی بنیاد کارنگی و بنیاد راکفلر و همچنین ورود بنیاد فورد به صحنه‌ی فعالیت‌های خارجی بوده است. این ادعای بنیادها در مورد ماهیت صرفاً بشردوستانه‌ی فعالیت‌شان در داخل و خارج با بررسی نامه‌ها، خط‌مشی‌های اعلام‌شده، گزارش‌های درون‌سازمانی و خاطرات مقامات آن‌ها رد می‌شود. اسناد فوق آشکارا نشان می‌دهند که چگونه برنامه‌های بنیادها به منظور پیشبرد علایق سیاست خارجی ایالات متحد تدوین شده است.‌
‌
«‌کنترل فرهنگ»
نقش بنیادهای کارنگی، فورد و راکفلر در سیاست خارجی آمریکا
ادوارد برمن
ترجمهٔ حمید الیاسی

‌
‌معرفی کتاب «پیدایش یهودیت»
از زبان آرش آبائی

سنت‌های کهن در چشم‌انداز معاصر
کریستین هیز
ترجمهٔ محمدمهدی سیاهکالی مرادی



جلسهٔ نقد و بررسی این کتاب روز سه‌شنبه ۲۴ شهریورماه ساعت ۱۸، با حضور پیروز سیار، علی شهبازی، آرش آبائی، محسن آزموده و مترجم برگزار خواهد شد.

مکان: خیابان فاطمی، خیابان رهی معیری، نبش خیابان فکوری، پلاک ۲۰، ساختمان نشر نی، طبقهٔ پنجم

‌
منتشر شد
«قهوه‌خانه‌های اصفهان»
زندگی شهری، معماری و عرصهٔ عمومی در ایران صفوی
فرشید امامی، نیلوفر لاری
از مجموعهٔ در اقلیم هنر
دبیر مجموعه: امیر مازیار

قهوه‌خانه‌های اصفهان روایتی نو از فضاهای شهری، فرهنگِ مصرفی و عرصۀ عمومی در عصر صفوی است. قهوه‌خانه‌های صفوی فقط محلی برای نوشیدن قهوه نبودند، بلکه فضاهای جدید زندگی شهری، گفت‌وگو و تماشای عمومی بودند. فرشید امامی، مورّخ معماری و هنرِ سرزمین‌های اسلامی در دوران مدرنِ متقدم، در این کتاب، با نگاهی میان‌رشته‌ای، فرهنگِ نوظهور ملازم با قهوه را در پیوند با ویژگی‌های کالبدی قهوه‌خانه‌ها و نقش آن‌ها در شکل‌گیری عرصۀ عمومی بازخوانی می‌کند و با ترسیم جزئیات تاریخیِ عالمانه و معمارانه، تجربۀ تازه‌ای از اصفهانِ عصر صفوی از دریچۀ قهوه‌خانه‌های این شهر به خوانندگان ارائه می‌دهد.
در نیمۀ دوم این کتاب، رسالۀ ناشناختۀ سالک‌الدین محمد حموی یزدی معرفی و تصحیح شده است. این رساله نخستین واکنش‌ها را به رواج نوشیدنی‌های تازه‌واردی چون قهوه و چای و موادی مانند پادزهر بررسی می‌کند و در این بین، تصویری ارزشمند از طب و دانش اجتماعی صفویان عرضه می‌کند...

📝بخشی از کتاب