Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
کوتاه درباره‌ی اگزیستانسیالیسم
ترجمه‌ی ویدئو از: معصومه موسوی
این پرسشی‌ست که هزاران سال است که انسان را گرفتار کرده: «هدف من چیست؟» «چرا این‌جا هستم؟» شاید پاسخ اگزیستانسیالیست‌ها برای بسیاری مأیوس‌کننده به نظر برسد اما اگر به دقت به آن فکر کنید، واقعاً مأیوس‌کننده نیست. اگزیستانسیالیسم یک فلسفه‌ي اروپایی‌ست که در میانه‌ی قرن ۱۹ آغاز شد و در طول سال‌های وحشتناک جنگ جهانی دوم محبوب شد. زمانی که بسیاری از افراد ـ بر مبنای فجایع هولناک رخ داده در طول جنگ ـ کم‌کم به ایده‌ي سنتی در خصوص الوهیت اخلاقی شک کردند.
اولین فیلسوفی که در واقع اگزیستانسیالیست شناخته شد، احتمالاً ژان پل سارتر است. کسی که می‌گفت: همه‌ي اگزیستانسالیست‌ها در این آموزه‌ی بنیادین مشترک‌اند که وجود مقدم بر ماهیت است.
کوتاه درباره‌ی اگزیستانسیالیسم
ترجمه‌ی ویدئو از: معصومه موسوی
این پرسشی‌ست که هزاران سال است که انسان را گرفتار کرده: «هدف من چیست؟» «چرا این‌جا هستم؟» شاید پاسخ اگزیستانسیالیست‌ها برای بسیاری مأیوس‌کننده به نظر برسد اما اگر به دقت به آن فکر کنید، واقعاً مأیوس‌کننده نیست. اگزیستانسیالیسم یک فلسفه‌ي اروپایی‌ست که در میانه‌ی قرن ۱۹ آغاز شد و در طول سال‌های وحشتناک جنگ جهانی دوم محبوب شد. زمانی که بسیاری از افراد ـ بر مبنای فجایع هولناک رخ داده در طول جنگ ـ کم‌کم به ایده‌ي سنتی در خصوص الوهیت اخلاقی شک کردند.
اولین فیلسوفی که در واقع اگزیستانسیالیست شناخته شد، احتمالاً ژان پل سارتر است. کسی که می‌گفت: همه‌ي اگزیستانسالیست‌ها در این آموزه‌ی بنیادین مشترک‌اند که وجود مقدم بر ماهیت است.
👍9
«از این فیلم خوشم آمد/ از آن فیلم خوشم نیامد.»
بارها و بارها هنگام بیرون آمدن از سالن سینما یا پس از تماشای فیلمی از تلویزیون، این دو جمله را گفته‌ایم یا شنیده‌ایم. این جمله‌ها تا حدّی ذائقه و سلیقه‌ی تماشاگر را روشن می‌کنند، اما ربط چندانی به خودِ فیلم‌ها ندارند.
نقطه‌ی آغاز برای بررسی فیلم‌ها (و نه صرفاً تماشای آن‌ها) فرا رفتن از مبحث دوست داشتن‌ها و دوست نداشتن‌هاست. یک راه این است که فیلم را با دور کُند تماشا کنید و ببینید چگونه ساخته شده است. شاید شگفت‌زده شوید از این‌که تا چه حد هنرمندی، صنعت‌گری و مهارت فنی/ تکنیکی صرفِ تولید یک فیلم خوش‌ساخت شده است؛ چه فیلمی هنری از سینمای اروپا مانند هشت و نیم فلینی (۱۹۶۳)، چه فیلمی پرفروش از سینمای هالیوود مانند پارک ژوراسیکِ اسپیلبرگ (۱۹۹۳).
«مبانی مطالعات سینمایی و نقد فیلم»
با بررسی و تحلیل نمونه‌هایی از فیلم‌های مهم تاریخ سینما از آغاز تا امروز
نوشته‌ی وارن باکلند
ترجمه‌ی پژمان طهرانیان
«از این فیلم خوشم آمد/ از آن فیلم خوشم نیامد.»
بارها و بارها هنگام بیرون آمدن از سالن سینما یا پس از تماشای فیلمی از تلویزیون، این دو جمله را گفته‌ایم یا شنیده‌ایم. این جمله‌ها تا حدّی ذائقه و سلیقه‌ی تماشاگر را روشن می‌کنند، اما ربط چندانی به خودِ فیلم‌ها ندارند.
نقطه‌ی آغاز برای بررسی فیلم‌ها (و نه صرفاً تماشای آن‌ها) فرا رفتن از مبحث دوست داشتن‌ها و دوست نداشتن‌هاست. یک راه این است که فیلم را با دور کُند تماشا کنید و ببینید چگونه ساخته شده است. شاید شگفت‌زده شوید از این‌که تا چه حد هنرمندی، صنعت‌گری و مهارت فنی/ تکنیکی صرفِ تولید یک فیلم خوش‌ساخت شده است؛ چه فیلمی هنری از سینمای اروپا مانند هشت و نیم فلینی (۱۹۶۳)، چه فیلمی پرفروش از سینمای هالیوود مانند پارک ژوراسیکِ اسپیلبرگ (۱۹۹۳).
«مبانی مطالعات سینمایی و نقد فیلم»
با بررسی و تحلیل نمونه‌هایی از فیلم‌های مهم تاریخ سینما از آغاز تا امروز
نوشته‌ی وارن باکلند
ترجمه‌ی پژمان طهرانیان
👍5
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
🔸 به روایت نویسنده
معرفی کتاب «راهنمای نگارش پژوهش دانشگاهی»
نوشته‌ی سعید عدالت‌نژاد
این کتاب برای نگارشِ پژوهش‌ها چارچوبی عرضه می‌کند تا نویسنده بتواند اولاً، ادعای خود را شفاف و مستدل بیان کند. ثانیاً، اطلاعات به‌دست‌آمده را ساماندهی و در قالبی معین به خواننده ارائه کند و از نوشتن مطالب بی‌ارتباط با موضوع و تکراری در اثر خود بپرهیزد. ثالثاً، به اهمیتِ تفکیک منابع دست اول، منابع دست دوم پی برد و از رجوع به منابع غیرمعتبر و آثار صرفاً تبلیغی و جانبدارانه پرهیز کند.
روش تحقیق با روش نگارشِ تحقیق یکی نیست ولی نوشتن به سبک دانشگاهی خود فرآیند تحقیقی است که نحوه‌ی فکرکردن را سامان می‌دهد و به محقق فرصت می‌دهد تا نظریه‌های مختلف را ارزیابی کند و از دیدگاه‌های نادر هم باخبر باشد. این سبک نوشتن راهی برای یافتن حقیقت و یکی از بهترین راه‌ها برای احاطه بر یک موضوع و محقق‌شدن در آن است. آن دیدگاه وسیع و نزدیک‌شدن به حقیقت که در سایه‌ی نوشتن مقاله و رساله‌ی دانشگاهی به‌دست می‌آورید بیش از پاداش تلاش شماست.
#به_روایت_نویسنده
🔸 به روایت نویسنده
معرفی کتاب «راهنمای نگارش پژوهش دانشگاهی»
نوشته‌ی سعید عدالت‌نژاد
این کتاب برای نگارشِ پژوهش‌ها چارچوبی عرضه می‌کند تا نویسنده بتواند اولاً، ادعای خود را شفاف و مستدل بیان کند. ثانیاً، اطلاعات به‌دست‌آمده را ساماندهی و در قالبی معین به خواننده ارائه کند و از نوشتن مطالب بی‌ارتباط با موضوع و تکراری در اثر خود بپرهیزد. ثالثاً، به اهمیتِ تفکیک منابع دست اول، منابع دست دوم پی برد و از رجوع به منابع غیرمعتبر و آثار صرفاً تبلیغی و جانبدارانه پرهیز کند.
روش تحقیق با روش نگارشِ تحقیق یکی نیست ولی نوشتن به سبک دانشگاهی خود فرآیند تحقیقی است که نحوه‌ی فکرکردن را سامان می‌دهد و به محقق فرصت می‌دهد تا نظریه‌های مختلف را ارزیابی کند و از دیدگاه‌های نادر هم باخبر باشد. این سبک نوشتن راهی برای یافتن حقیقت و یکی از بهترین راه‌ها برای احاطه بر یک موضوع و محقق‌شدن در آن است. آن دیدگاه وسیع و نزدیک‌شدن به حقیقت که در سایه‌ی نوشتن مقاله و رساله‌ی دانشگاهی به‌دست می‌آورید بیش از پاداش تلاش شماست.
#به_روایت_نویسنده
👍4👎1
استالین: چقدر از دیدن‌تون خوشحالم، آقای رئیس‌جمهور.
روزولت: من هم همین‌طور، جناب. خیلی وقته که ندیدم‌تون.
استالین: تا این شهر دورافتاده‌ی روسیه هم کلی راه اومدین!
روزولت: خوشحالم که سالم و سرحال می‌بینم‌تون، آقای دبیرکل.
استالین: سلامتی نقطه‌ی قوت منه.
روزولت: چرچیل هنوز نیومده؟
استالین: تا اون‌جا که خبر دارم، نه.
روزولت: شنیدم باز وزن اضافه کرده!
استالین: وینستن؟
روزولت: بله!
استالین: عجب! چطور می‌تونه تو شرایط جنگی وزن اضافه کنه؟
روزولت: چه می‌دونم.
استالین: آدم هیچ‌وقت نباید به یه کاپیتالیست اعتماد کنه.
از نمایشنامهی «کنفرانس یالتا و قطار هیچ و پوچ»
از مجموعه‌ی جهان نمایش (شمارهی ۲۱)
نوشته‌ی اریزا هیراتا
ترجمه‌ی نگار خلیلی
استالین: چقدر از دیدن‌تون خوشحالم، آقای رئیس‌جمهور.
روزولت: من هم همین‌طور، جناب. خیلی وقته که ندیدم‌تون.
استالین: تا این شهر دورافتاده‌ی روسیه هم کلی راه اومدین!
روزولت: خوشحالم که سالم و سرحال می‌بینم‌تون، آقای دبیرکل.
استالین: سلامتی نقطه‌ی قوت منه.
روزولت: چرچیل هنوز نیومده؟
استالین: تا اون‌جا که خبر دارم، نه.
روزولت: شنیدم باز وزن اضافه کرده!
استالین: وینستن؟
روزولت: بله!
استالین: عجب! چطور می‌تونه تو شرایط جنگی وزن اضافه کنه؟
روزولت: چه می‌دونم.
استالین: آدم هیچ‌وقت نباید به یه کاپیتالیست اعتماد کنه.
از نمایشنامهی «کنفرانس یالتا و قطار هیچ و پوچ»
از مجموعه‌ی جهان نمایش (شمارهی ۲۱)
نوشته‌ی اریزا هیراتا
ترجمه‌ی نگار خلیلی
👍13👎1
اگر «بحث و تبادل نظر» را ذات سیاست انگاریم، آیا باید نتیجه بگیریم که میان این «بحث و تبادل نظر» و هر شکلی از حقیقت تخاصم هست؟ بستگی دارد که هدف از بحث و تبادل نظر چه باشد. در این‌جا از نو با بن‌بست‌های ناشی از انفصال میان «حکم» و «ضابطه‌ی عمل» مواجه می‌شویم. مثل روز روشن است که، سوای کسانی که «ذات زندگی سیاسی» را در بحث‌های فلسفی در کافه‌ها یا گپ‌وگفت میان دوستان می‌جویند، تبادل نظر فقط تا جایی سیاسی است که در تصمیمی جمعی تبلور یابد. پس مسئله‌ی امکان حقیقت‌های سیاسی را نباید فقط بر اساس «تبادل نظر» ــ که، اگر با تصمیم همراه نشود، «سیاست» را بدل می‌کند به اظهار نظرهای منفعلانه درباره‌ی مسائل روز، یعنی قسمی گسترش جمعی روزنامه‌خوانی ــ بلکه باید در فرایندی پیچیده بررسی کرد که تبادل نظر را با تصمیم متحد می‌سازد، یا تبادل نظر را در قالب گزاره‌هایی سیاسی فشرده می‌سازد که امکان یک یا چند مداخله را فراهم می‌کنند. حتی در تبادل نظرهای علنی در پارلمان می‌توان آن صورت حداقل‌گرای مداخله‌ی عمومی را که به نام رأی‌گیری می‌شناسیم مشاهده کرد...
از کتاب «فراسیاست»
نوشته‌ی آلن بدیو
ترجمه‌ی صالح نجفی و مهدی امیرخانلو
از کتاب «فراسیاست»
نوشته‌ی آلن بدیو
ترجمه‌ی صالح نجفی و مهدی امیرخانلو
👍6
این‌جا... همون‌جاست، نه؟ جاده‌ها... درخت‌ها... درست همین‌جا. همین‌جا نبود که روی زمین نگهم داشتی؟ پات روی کمرم بود، سینه‌م توی گل. همین‌جا بود، نه؟ یه نفر... یه نفر منو نگه داشته بود و تو داشتی میخ بلند فلزی رو با چکش فرو می‌کردی توی مچ پام. آره، همین بود! یه میخ بلند! زیر آفتاب برق می‌زد. بازوهای قوی تو. قطره قطره خون. تک‌تک رگ‌ها. هنوز توی مچ پام حسش می‌کنم. (مکث.) شاید هم نه... شاید این‌جا همون‌جاست که منو گذاشتی و رفتی؟ ممکنه. گیج‌و‌گنگ بودی. راز فاش شد. شاید به همین خاطر بود. چه ترسی برت داشته بود. می‌لرزیدی... می‌دویدی... منو پشتت گذاشته بودی و می‌بردی. مثل یه تیکه پوست اضافی تکون‌تکون می‌خوردم. فکر می‌کنی یادم می‌ره؟ نفس‌هات... مثل گوساله‌ی نری که تازه به دنیا اومده باشه نفس‌نفس می‌زدی. روز و شب. میون برگ و باد. ولم کردی تا بمیرم. از درخت زیتون آویزون بودم. بچه‌ی آدمیزاد. ولم کردی تا بمیرم. (اویدیپوس صحنه را ترک می‌کند. نور عوض می‌شود.)
از نمایشنامهی «رد ترس»
نمایشنامه؛ از مجموعه‌ی جهان نمایش (شمارهی ۲۷)
برداشتی از نمایشنامهی اویدیپوس اثر سوفوکلس
نوشته‌ی سم شپرد
ترجمه‌ی نفیسه کریمی
از نمایشنامهی «رد ترس»
نمایشنامه؛ از مجموعه‌ی جهان نمایش (شمارهی ۲۷)
برداشتی از نمایشنامهی اویدیپوس اثر سوفوکلس
نوشته‌ی سم شپرد
ترجمه‌ی نفیسه کریمی
👍3
در رساله‌ی پارمنیدس، که بدون شک مهم‌ترین مکالمه‌ی افلاطون است، پارمنیدس سؤالی می‌پرسد که باعث سردرگمی سقراط می‌شود و وادارش می‌کند به محدودیت خود اعتراف کند: آیا برای نازل‌ترین چیزهای مادی نیز ایده‌ای وجود دارد، ایده‌ی مدفوع، ایده‌ی گردوخاک؟ آیا ایدوسی ــ فرم ایدئال جاویدانی ــ برای «چیزهایی که ممکن است مهمل به نظر برسند، مانند مو و گل‌ولای و آشغال، یا هر چیز دیگری که کاملاً بی‌ارزش و بی‌مقدار باشد، وجود دارد؟» این پرسش فقط متضمن این واقعیت شرم‌آور نیست که مفهوم والای فرم‌ها یا مثُل را به اشیاء پست و فرومایه هم می‌شود اطلاق کرد، بلکه نکته در پارادوکس بسیار دقیق‌تری نهفته است که افلاطون در رساله‌ی دولت‌مرد به سراغ آن می‌رود، پارادوکسی که در آن این مدعای کلیدی مطرح می‌شود: تقسیم‌بندی (یک جنس به انواع) باید بر اساس گرهگاه‌های مناسب انجام شود. به طور مثال اشتباه است که جنس همه‌ی انسان‌ها را به یونانیان و بربرها تقسیم کنیم: «بربرها» فرم مناسبی نیست چون معرف گروهی (نوعی) نیست که بتوان آن را به صورت ایجابی تعریف کرد...
از کتاب رخداد
نوشته‌ی اسلاوی ژیژک
ترجمه‌ی امیررضا گلابی
تصویر بخشی از نقاشی مکتب آتن، اثر رافائل
از کتاب رخداد
نوشته‌ی اسلاوی ژیژک
ترجمه‌ی امیررضا گلابی
تصویر بخشی از نقاشی مکتب آتن، اثر رافائل
👍8👎1
نسبت میان سرمایه‌داری و بازار مبتنی بر این واقعیت است که تمامی عوامل تولید ــ یعنی کار، زمین و سرمایه ــ کالاهایی قلمداد می‌شوند که به‌منظور کاهش هزینه‌ها و افزایش سود و میزان بهره‌وری می‌توانند به نحو رقابتی در بازار خرید و فروش شوند. بنابراین، سرگذشت بازارهای مدرن صرفاً با تخصصی‌شدنِ کارکردیِ فعالیت‌هایِ تولیدی مرتبط نیست بلکه با کالایی‌شدن همه‌ی چیزهایی که موضوع این فعالیت‌ها هستند هم پیوند خورده است. و این یعنی توجه به آن‌چه مارکس آن را مناسبات اجتماعی تولید می‌نامید؛ مناسباتی که خودِ بازار را در مرتبه‌ای نازل‌تر قرار می‌دهد. اندیشه‌ی مدرن، و نه فقط سنت مارکسیستی، برای این گذار تاریخی مهم از تولید در واحد خانوادگی برای مصرف خانگی به وضعیتی که اعضای خانوار در ازای دستمزد برای کارفرمایان کار می‌کنند، اهمیتی اساسی قائل شده است. بنابراین می‌توان گفت که اعضای خانوار به جای تولید کالاهایی که نیازهای عاجل‌شان را برطرف کند ناچارند برای گذران زندگی خود و وابستگان‌شان «نیروی کار» خود را به عنوان یک کالا در بازار کار به «فروش» برسانند.
از کتاب «جامعه‌ی بازار»
نوشته‌ی دن اسلیتر و فرن تونکیس
ترجمه‌ی حسین قاضیان
نسبت میان سرمایه‌داری و بازار مبتنی بر این واقعیت است که تمامی عوامل تولید ــ یعنی کار، زمین و سرمایه ــ کالاهایی قلمداد می‌شوند که به‌منظور کاهش هزینه‌ها و افزایش سود و میزان بهره‌وری می‌توانند به نحو رقابتی در بازار خرید و فروش شوند. بنابراین، سرگذشت بازارهای مدرن صرفاً با تخصصی‌شدنِ کارکردیِ فعالیت‌هایِ تولیدی مرتبط نیست بلکه با کالایی‌شدن همه‌ی چیزهایی که موضوع این فعالیت‌ها هستند هم پیوند خورده است. و این یعنی توجه به آن‌چه مارکس آن را مناسبات اجتماعی تولید می‌نامید؛ مناسباتی که خودِ بازار را در مرتبه‌ای نازل‌تر قرار می‌دهد. اندیشه‌ی مدرن، و نه فقط سنت مارکسیستی، برای این گذار تاریخی مهم از تولید در واحد خانوادگی برای مصرف خانگی به وضعیتی که اعضای خانوار در ازای دستمزد برای کارفرمایان کار می‌کنند، اهمیتی اساسی قائل شده است. بنابراین می‌توان گفت که اعضای خانوار به جای تولید کالاهایی که نیازهای عاجل‌شان را برطرف کند ناچارند برای گذران زندگی خود و وابستگان‌شان «نیروی کار» خود را به عنوان یک کالا در بازار کار به «فروش» برسانند.
از کتاب «جامعه‌ی بازار»
نوشته‌ی دن اسلیتر و فرن تونکیس
ترجمه‌ی حسین قاضیان
👍3
شاه: حالا که از خشکی حرف می‌زنیم باید بگوییم که ما دریا را اولین‌بار در سی‌وپنج سالگی دیدیم. پنج هفت تا سی‌وپنج تا، پنج هشت تا چهل تا. به ما گفته بودند دریا آبی است، همه‌ی شاعران می‌گفتند آبی است، خوانده بودیم، خوانده بودیم، خوانده بودیم، خوانده بودیم، خوانده بودیم که آبی است، آبی، اما آبی نبود، اصلاً آبی نبود، خاکستری، خاکستری، خاکستری. ما اما سرخورده نشدیم، مثل همه‌ی چیزهای دیگر است، می‌روی و با چشم‌های خودت می‌بینی و متوجه می‌شوی اصلاً آن‌طور که می‌گفتند نیست. دریا آبی نبود اما دیگر نمی‌دانیم وقتی که برای آبتنی به دریا رفتیم چه رنگی بود، حالا دیگر نمی‌توانیم آبتنی کنیم، چرا؟ آب در پوست‌مان نفوذ می‌کند. نشتی داریم. سوراخ‌هایی روی پوست‌مان هست. آب را در خود می‌کشیم. فرو‌می‌رویم، غرق می‌شویم. دکترها سوراخ‌های بیشتری در پوست‌مان درست کرده‌اند پس در یک لحظه به قعر آب می‌رویم.
از نمایشنامهی «جنون جرج سوم»
از مجموعه‌ی جهان نمایش (شمارهی ۹)
نوشته‌ی الن بنت
ترجمه‌ی مزدک بلوری
شاه: حالا که از خشکی حرف می‌زنیم باید بگوییم که ما دریا را اولین‌بار در سی‌وپنج سالگی دیدیم. پنج هفت تا سی‌وپنج تا، پنج هشت تا چهل تا. به ما گفته بودند دریا آبی است، همه‌ی شاعران می‌گفتند آبی است، خوانده بودیم، خوانده بودیم، خوانده بودیم، خوانده بودیم، خوانده بودیم که آبی است، آبی، اما آبی نبود، اصلاً آبی نبود، خاکستری، خاکستری، خاکستری. ما اما سرخورده نشدیم، مثل همه‌ی چیزهای دیگر است، می‌روی و با چشم‌های خودت می‌بینی و متوجه می‌شوی اصلاً آن‌طور که می‌گفتند نیست. دریا آبی نبود اما دیگر نمی‌دانیم وقتی که برای آبتنی به دریا رفتیم چه رنگی بود، حالا دیگر نمی‌توانیم آبتنی کنیم، چرا؟ آب در پوست‌مان نفوذ می‌کند. نشتی داریم. سوراخ‌هایی روی پوست‌مان هست. آب را در خود می‌کشیم. فرو‌می‌رویم، غرق می‌شویم. دکترها سوراخ‌های بیشتری در پوست‌مان درست کرده‌اند پس در یک لحظه به قعر آب می‌رویم.
از نمایشنامهی «جنون جرج سوم»
از مجموعه‌ی جهان نمایش (شمارهی ۹)
نوشته‌ی الن بنت
ترجمه‌ی مزدک بلوری
👍3
چاپ چهارم منتشر شد
«چگونه داروین بخوانیم»
نوشته‌ی مارک ریدلی
ترجمه‌ی محمود رافع
میراث پایدار داروین را باید در نظریات انقلابی او جست. نظریه‌های گسترده‌ی او در باب تکامل بر مبنای انتخاب طبیعی، همگی بر شالوده‌ی شواهد و مستنداتی از تاریخ طبیعی پی‌ریزی شده‌اند که داروین عمرش را صرف گردآوری آن‌ها کرد. مارک ریدلی در این کتاب، با رویکرد پرسش و پاسخ می‌کوشد نشان دهد که داروین چگونه به مسائل و دغدغه‌های خود می‌نگریست، و خواننده‌ی داروین چگونه می‌تواند به درک براهین داروین نائل شود. عمده‌ی این پرسش و پاسخ‌ها همان‌هایی هستند که خود داروین در ذهن داشته و آن‌ها را بر قلم آورده است.
🔸 ارسال رایگان به سراسر کشور www.nashreney.com
چاپ چهارم منتشر شد
«چگونه داروین بخوانیم»
نوشته‌ی مارک ریدلی
ترجمه‌ی محمود رافع
میراث پایدار داروین را باید در نظریات انقلابی او جست. نظریه‌های گسترده‌ی او در باب تکامل بر مبنای انتخاب طبیعی، همگی بر شالوده‌ی شواهد و مستنداتی از تاریخ طبیعی پی‌ریزی شده‌اند که داروین عمرش را صرف گردآوری آن‌ها کرد. مارک ریدلی در این کتاب، با رویکرد پرسش و پاسخ می‌کوشد نشان دهد که داروین چگونه به مسائل و دغدغه‌های خود می‌نگریست، و خواننده‌ی داروین چگونه می‌تواند به درک براهین داروین نائل شود. عمده‌ی این پرسش و پاسخ‌ها همان‌هایی هستند که خود داروین در ذهن داشته و آن‌ها را بر قلم آورده است.
🔸 ارسال رایگان به سراسر کشور www.nashreney.com
👍6❤1🔥1
چاپ ششم منتشر شد
«ریچارد سوم»
ویلیام شکسپیر
ترجمه‌ی عبدالله کوثری
تو جهانی به خون آلودی و انجامت نیز چنین خواهد بود
زندگی‌ات به رسوایی گذشت و مرگت نیز قرین رسوایی خواهد بود
نمایشنامهی ریچارد سوم که در سال ۳-۱۵۹۲ نوشته شده، از همان آغاز با استقبال فراوان خوانندگان و تماشاگران روبرو شد، چندان که آن را در کنار هملت و رومئو و ژولیت در شمار محبوب‌ترین آثار شکسپیر جای داده‌اند.
این نمایشنامه داستان برآمدن و فروافتادن شاهی منفور را بازمی‌گوید. اما شکسپیر سیمای این مرد زشت‌صورت و زشت‌سیرت را چنان تصویر کرده که حضورش بر صحنه، همه‌ی شخصیت‌های دیگر را به محاق می‌برد. این هیولای بی‌شفقت که در راه رسیدن به تاج و تخت انگلیستان از هیچ دروغ و خدعه و جنایتی رویگردان نیست، با هوشی اهریمنی و نگاهی ژرفکاو تا اعماق وجود قربانیانش نفوذ می‌کند و آز و شهوت این یک یا عقل سست‌پای دیگری را آماج خود می‌گیرد. از این روست که جملگی را به‌آسانی می‌فریبد و سرانجام به نابودی می‌کشاند. اما فزون‌خواهی و غرور بی‌حدش سرانجام او را نیز قرین رسوایی و تباهی می‌کند.
🔸 ارسال رایگان به سراسر کشور www.nashreney.com
چاپ ششم منتشر شد
«ریچارد سوم»
ویلیام شکسپیر
ترجمه‌ی عبدالله کوثری
تو جهانی به خون آلودی و انجامت نیز چنین خواهد بود
زندگی‌ات به رسوایی گذشت و مرگت نیز قرین رسوایی خواهد بود
نمایشنامهی ریچارد سوم که در سال ۳-۱۵۹۲ نوشته شده، از همان آغاز با استقبال فراوان خوانندگان و تماشاگران روبرو شد، چندان که آن را در کنار هملت و رومئو و ژولیت در شمار محبوب‌ترین آثار شکسپیر جای داده‌اند.
این نمایشنامه داستان برآمدن و فروافتادن شاهی منفور را بازمی‌گوید. اما شکسپیر سیمای این مرد زشت‌صورت و زشت‌سیرت را چنان تصویر کرده که حضورش بر صحنه، همه‌ی شخصیت‌های دیگر را به محاق می‌برد. این هیولای بی‌شفقت که در راه رسیدن به تاج و تخت انگلیستان از هیچ دروغ و خدعه و جنایتی رویگردان نیست، با هوشی اهریمنی و نگاهی ژرفکاو تا اعماق وجود قربانیانش نفوذ می‌کند و آز و شهوت این یک یا عقل سست‌پای دیگری را آماج خود می‌گیرد. از این روست که جملگی را به‌آسانی می‌فریبد و سرانجام به نابودی می‌کشاند. اما فزون‌خواهی و غرور بی‌حدش سرانجام او را نیز قرین رسوایی و تباهی می‌کند.
🔸 ارسال رایگان به سراسر کشور www.nashreney.com
👍4🔥1
بِلیساریو: مامانی، آن روز برادر لِئونسیو توی کلاس تعلیمات دینی گفت که غرور بدترینِ گناهان است. گفت که گناهِ شیطان است.
مامانی: خیلی خب، بر فرض که باشد. اما غرور زندگی را برای بانوی جوان تاکنایی قابل تحمل کرده، می‌فهمی؟ غرور این توان را به او داده که با ناامیدی‌ها، تنهایی و همۀ آن محرومیت‌ها کنار بیاید. اگر غرور نداشت، خیلی رنج می‌کشید. به‌علاوه، غرور تنها چیزی بود که داشت.
بِلیساریو: نمی‌دانم چرا این‌قدر به غرور بها می‌دهی؟ اگر بانوی تاکنایی عاشق نامزدش بود، و اگر نامزدش هم عذرخواهی کرده بود بابت خیانتی که به‌خاطر آن زن بدطینت مرتکب شده بود، در این صورت بهتر نبود که بانوی تاکنایی او را می‌بخشید و با او ازدواج می‌کرد؟ آن‌همه غرور چه فایده‌ای برای او داشت؟ عاقبت که پیردختر شد. غیر از این است؟
مامانی: تو خیلی جوانی و درک نمی‌کنی. غرور مهم‌ترین چیزی است که آدم در کل زندگی‌اش می‌تواند داشته باشد. غرور از تو در برابر هرچیزی محافظت می‌کند. به‌محض این‌که از دستش بدهی، چه زن باشی چه مرد، دنیا تو را مثل کهنه‌پارچه‌ای لگدمال می‌کند.
از نمایشنامهی «بانویی از تاکنا»
نوشته‌ی ماریو بارگاس یوسا
ترجمه‌ی لیلا حسین‌رشیدی
مامانی: خیلی خب، بر فرض که باشد. اما غرور زندگی را برای بانوی جوان تاکنایی قابل تحمل کرده، می‌فهمی؟ غرور این توان را به او داده که با ناامیدی‌ها، تنهایی و همۀ آن محرومیت‌ها کنار بیاید. اگر غرور نداشت، خیلی رنج می‌کشید. به‌علاوه، غرور تنها چیزی بود که داشت.
بِلیساریو: نمی‌دانم چرا این‌قدر به غرور بها می‌دهی؟ اگر بانوی تاکنایی عاشق نامزدش بود، و اگر نامزدش هم عذرخواهی کرده بود بابت خیانتی که به‌خاطر آن زن بدطینت مرتکب شده بود، در این صورت بهتر نبود که بانوی تاکنایی او را می‌بخشید و با او ازدواج می‌کرد؟ آن‌همه غرور چه فایده‌ای برای او داشت؟ عاقبت که پیردختر شد. غیر از این است؟
مامانی: تو خیلی جوانی و درک نمی‌کنی. غرور مهم‌ترین چیزی است که آدم در کل زندگی‌اش می‌تواند داشته باشد. غرور از تو در برابر هرچیزی محافظت می‌کند. به‌محض این‌که از دستش بدهی، چه زن باشی چه مرد، دنیا تو را مثل کهنه‌پارچه‌ای لگدمال می‌کند.
از نمایشنامهی «بانویی از تاکنا»
نوشته‌ی ماریو بارگاس یوسا
ترجمه‌ی لیلا حسین‌رشیدی
👍3
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
کاوشگر جهان، کاوشگر بلندی‌های ذهن که از هر چهار سو پرتگاه‌هایی دارد؛ پرتگاه‌هایی ترسناک که هیچ‌کس تا بلندای آن‌ها پر نکشیده. نام او کارل گوستاو یونگ بود.
او در ۱۹۵۹، دو سال پیش از مرگش، با جان فریمن از بی‌بی‌سی درباره‌ی زندگی‌اش صحبت کرد.
یونگ یکی از پیشگامان بزرگ روانپزشکی مدرن بود. درون‌گرا، برون‌گرا، سرنمون‌ها، عقده، این‌ها واژه‌هایی‌ست که آن‌ها را مدیون یونگ هستیم این در حالی است که سال‌ها بسیاری از اتم‌باوران او را کنار گذاشتند.
ترجمه‌ی ویدئو از معصومه موسوی
کاوشگر جهان، کاوشگر بلندی‌های ذهن که از هر چهار سو پرتگاه‌هایی دارد؛ پرتگاه‌هایی ترسناک که هیچ‌کس تا بلندای آن‌ها پر نکشیده. نام او کارل گوستاو یونگ بود.
او در ۱۹۵۹، دو سال پیش از مرگش، با جان فریمن از بی‌بی‌سی درباره‌ی زندگی‌اش صحبت کرد.
یونگ یکی از پیشگامان بزرگ روانپزشکی مدرن بود. درون‌گرا، برون‌گرا، سرنمون‌ها، عقده، این‌ها واژه‌هایی‌ست که آن‌ها را مدیون یونگ هستیم این در حالی است که سال‌ها بسیاری از اتم‌باوران او را کنار گذاشتند.
ترجمه‌ی ویدئو از معصومه موسوی
👍2
هفته‌ی پیش تو دفتر اتحادیه داشتم تو یه دوره‌ی آموزشی مزخرف ثبت نام می‌کردم که یه یارو سفیدپوست پیری اومد تو صورتم گفت ما موقعیت شغلیشو گرفتیم. ما؟ ازش پرسیدم درباره‌ی کی داره حرف می‌زنه و اون انگشتشو گرفت طرف من. من؟ گفتم کجای کاری؟! من و تو که توی یه خط کار می‌کنیم. شاید فکر کنی این دهنشو بست. اما نه. دور برداشت و گفت اومدین این‌جا همه‌چیزو نابود کردین. انگار منو تازه با کشتی از افریقا آورده‌ن. داستان زندگی‌مو نمی‌دونست. پدرم دوم اکتبر ۱۹۵۲ آخرین عدل پنبه‌شو برداشت کرد و داس و انجیلشو برداشت و راه افتاد سمت شمال. ده روز بعد تو کارخونه‌ی کشبافی دیکسنز یه شغل داشت. از کثافتِ محوطه، خودشو به زحمت تا نمایندگی اتحادیه کشید بالا و برای الدنگ‌های عوضی‌ای مثل همون یارو سفیدپوسته جنگید.
از نمایشنامهی «عرق سرد»
نوشته‌ی لین ناتج
ترجمه‌ی محمدرضا ترک‌تتاری
از مجموعه‌ی جهان نمایش (شمارهی ۲۴)
هفته‌ی پیش تو دفتر اتحادیه داشتم تو یه دوره‌ی آموزشی مزخرف ثبت نام می‌کردم که یه یارو سفیدپوست پیری اومد تو صورتم گفت ما موقعیت شغلیشو گرفتیم. ما؟ ازش پرسیدم درباره‌ی کی داره حرف می‌زنه و اون انگشتشو گرفت طرف من. من؟ گفتم کجای کاری؟! من و تو که توی یه خط کار می‌کنیم. شاید فکر کنی این دهنشو بست. اما نه. دور برداشت و گفت اومدین این‌جا همه‌چیزو نابود کردین. انگار منو تازه با کشتی از افریقا آورده‌ن. داستان زندگی‌مو نمی‌دونست. پدرم دوم اکتبر ۱۹۵۲ آخرین عدل پنبه‌شو برداشت کرد و داس و انجیلشو برداشت و راه افتاد سمت شمال. ده روز بعد تو کارخونه‌ی کشبافی دیکسنز یه شغل داشت. از کثافتِ محوطه، خودشو به زحمت تا نمایندگی اتحادیه کشید بالا و برای الدنگ‌های عوضی‌ای مثل همون یارو سفیدپوسته جنگید.
از نمایشنامهی «عرق سرد»
نوشته‌ی لین ناتج
ترجمه‌ی محمدرضا ترک‌تتاری
از مجموعه‌ی جهان نمایش (شمارهی ۲۴)
👍2