‌
‌چاپ چهارم منتشر شد
«ادام بید»
قصه‌ی باشکوه همدلی‌ها
جورج الیوت
ترجمه‌ی رضا رضایی

در سلسله‌ی رمان‌نویسان بزرگ انگلیسی در قرن نوزدهم، که از جین آستین و خواهران برونته آغاز می‌شود و به چارلز دیکنز و تاماس هاردی می‌رسد، جورج الیوت به‌سبب مهارت و ژرف‌بینی‌اش در توصیف انگیزه‌ها مقام منحصربه‌فردی دارد، به‌طوری که بسیاری از نقادان مدرن او را بزرگ‌ترین رمان‌نویس انگلیسی قرن نوزدهم می‌دانند.
ادام بید رمانی است درباره‌ی آدم‌های معمولی که زندگی ساده‌ای دارند و روابط آن‌ها نیز در محیط کوچک‌شان ساده می‌نماید، اما آیا این نظم عادی ادامه می‌یابد؟ تقدیر چه‌ها در آستین دارد؟ ضربه‌ی سرنوشت چه‌گونه فرود می‌آید؟

‌
‌«انسان‌ چندین هزار سال همان چیزی باقی ماند که نزد ارسطو بود: جانوری زنده که همچنین دارای قابلیتِ اضافی تجربۀ هستی سیاسی است؛ انسان مدرن جانوری است که سیاستش هستی او در مقام موجودی زنده را زیر سؤال می‌برد.»
میشل فوکو

از کتابِ قانون و خشونت
گزیده مقالاتی از جورجو آگامبن، کارل اشمیت، والتر بنیامین و...
گروه مترجمان، زیر نظر مراد فرهاد‌پور

‌
‌گفتی: «اسمت چیه؟» و بهت گفتم.
گفتی: «باغ بالای تپه مال شماست؟»
گفتم: «مال پدرم است.» و تو خنده‌ات گرفت، حالا یا از ملانقطی‌بازی‌ام یا از احساسِ غرورم. بعد سرت را خم کردی انگار که بخواهی چیزی را ورانداز کنی.
گفتی: «من سبا هستم.» و این اسم مثلِ هدیه‌ای فوق‌العاده به نظرم آمد.
هنوز هم نظرم همین است. مدت‌هاست که این هدیه را پیشِ خودم نگه داشته‌ام. این اسم باارزش‌ترین چیزی بود که داشتم. به‌ندرت آن را به زبان می‌آوردم تا مبادا محیط اطراف آلوده‌اش کند. در عمقِ وجودم حفظش می‌کردم و هر وقت چیزی نداشتم که به آن توسل کنم توی تاریکی نجواکنان اسمِ تو را به زبان می‌آوردم. مراقب بودم کسی نشنود، و با این کار چیزی از تو در وجودم جان می‌گرفت و چیزی از خودم در من حفظ می‌شد.

از کتابِ در باغ، پرستوها
نوشته‌ی پیتر هابز
ترجمه‌ی کاوه بلوری

‌‌‌
‌در‌‌حالی‌که سنت‌های یهودی ـ‌ مسیحی به ما آموخته بودند انسان‌ها با هدفی از پیش مقدر زاده می‌شوند، دوبووار و سارتر بدیلی انقلابی مطرح کردند. آن‌ها استدلال کردند که انسان‌ها آزاد متولد می‌شوند و بدون طرحی الهی به هستی پرتاب شده‌اند. همان‌طور که دوبووار اذعان کرد، این آزادی هم یک موهبت است و هم یک بار. او در کتاب «اخلاق ابهام» استدلال کرد که بزرگترین دستور اخلاقی ما این است که زندگی خودمان را معنادار کنیم و در عین حال از آزادی دیگران برای انجام این‌کار محافظت کنیم. همان طور که دوبووار نوشت: «آزادی‌ای که صرفاً در پی نفی آزادی باشد، باید نفی شود».
دوبووار نوشت: «کسی زن زاده نمی‌شود، بلکه تبدیل به زن می‌شود». و استدلال کرد که «زن شدن»، به معنای تبدیل شدن به دیگری‌ست. دوبووار دیگری‌شدن را فرآیند برچسب‌زدن به زنان به عنوان موجوداتی که کمتر از مردان هستند تعریف کرد؛ مردانی که از نظر تاریخی به عنوان سوژه‌های انسانی ایدئال تعریف شده‌اند.

معنای زندگی از منظر سیمون دوبووار
ویدئو از وب‌سایت TED-Ed
ترجمه‌ی معصومه موسوی
تهیه و تنظیم: نشر نی

‌‌‌
‌‌‌‌‌‌«آه، این گیسوان کنده به بسیار سوگ را پریشان می‌کنیم
و بر طره‌های افشان‌مان خاکستر سوزان میهن می‌پاشیم
پیرهن از شانه‌هامان فرو می‌افتد
و سینه‌هامان به خود می‌خواند دست‌های کوبنده را
هان و هان ای اندوه، همه نیروی خود بنما
باشد که زمین بشنود و به خود آید
باشد که دریا و آسمان اندوه ما را بر سینه بنگارند.»‌‌
‌‌
از نمایش‌نامه‌‌ی ‌‌«زنان تروا و توئستس»‌‌
‌‌سنکا‌‌
‌‌ترجمه‌ی عبدالله کوثری

🔸 نام نقاشی: نخستین سوگواری
اثرِ ویلیام-آدولف بوگرو

محبوب من همیشه با پاییز می‌آید، انگار پاییز جای قدم‌های اوست بر زمین... اما حالا از میان آواهای جنون‌آمیز سمفونی مرگ و انفجار به بالینم آمد، با پیکری دریده به سرب، مثل آخرین بار که دیدمش... می‌دوم سوی سینه‌اش که شیشه‌های شکسته‌ی نوک‌تیز در آن کاشته شده و هرچه سخت‌تر در آغوشش می‌گیرم، آن تکه‌ها در سینه‌ام بیشتر فرو می‌رود. یکی می‌شویم به یُمن مرگ و درد و دشنه‌های شیشه‌ای پل‌هایی بل رگ‌هایی مشترک می‌شود میان تن‌هامان. رفته‌رفته تاریکی همه جا را می‌گیرد. او بر دستان من متلاشی می‌شود و من فریاد می‌زنم: اما آخر دوستت دارم هنوز...

از کتابِ «کابوس‌های بیروت»
نوشته‌ی غادة‌السمان
ترجمه‌ی احسان موسوی خلخالی

‌‌
‌‌‌‌آنا آخماتووا در خاطراتش بازگو می‌کند که وقتی در اوج تصفیه‌های استالینی در صف بلندی در برابر زندان لنینگراد منتظر بوده است تا از پسر بازداشت‌شده‌اش لِف خبر بگیرد چه برایش پیش آمده است:
روزی یک نفر از آن جمعیت انبوه مرا شناخت. در پشت سر من زن جوانی قرار داشت که از سرما لب‌هایش کبود شده بود و قطعاً هرگز مرا به اسم نمی‌شناخت. او پس از شنیدن نام من از رخوتی که همه‌ی ما را فرا گرفته بود بیرون آمد و نجواکنان پرسید (آن‌جا همه نجواکنان صحبت می‌کردند) «آیا می‌توانی این وضع را توصیف کنی؟» من پاسخ دادم «بله می‌توانم». این‌جا بود که روی چهره‌اش که دیگر به چهره‌ی آدمیزاد نمی‌آمد لبخند بی‌جان و زودگذری نقش بست.‌‌
‌‌‌
از کتابِ ‌‌«خشونت»‌
‌اسلاوی ژیژک‌
‌ترجمه‌ی علیرضا پاک‌نهاد
‌
‌🔸 تصویر پرتره‌ی آنا آخماتووا اثر کوزما پتروف ودکین

وقتی شرّ می‌ورزیم قادر به دانستنش نیستیم، زیرا شرّ از نور می‌گریزد.
همه‌ی گناهان انتقالِ شرّ است از درون آن‌ که شرّ می‌ورزد به درون آن ‌که نتیجه‌ی عمل بر او عارض می‌شود...
آیا شرّ آن‌چنان‌که هنگام مرتکب‌نشدنش آن را حس می‌کنیم وجود دارد؟ آیا شری که به آن مبادرت می‌کنیم چیزی ساده و طبیعی به نظر نمی‌رسد که ما را وادار به عمل می‌کند؟ آیا شرّ همانند وهم نیست؟ هنگامی که قربانی توهمی هستیم احساس می‌کنیم که نه توهم بلکه واقعیت است. شاید در مورد شرّ نیز همین‌گونه باشد. شرّ آن‌گاه که در چنگالش اسیر هستیم نه همچون شرّ که همچون یک ضرورت یا حتی وظیفه جلوه می‌کند.
دستگاه عدالت کیفری، پس از قرن‌ها که بی هیچ پالایش و اصلاحی با بدکاران سر‌و‌کار داشته، چنان به شرّ آلوده شده است که احکام محکومیت در آن اغلب انتقال شرّ است از خود دستگاه کیفری به انسان محکوم؛ و حتی هنگامی که محکومْ گناهکار است و مجازات نامتناسب نیست باز هم چنین احتمالی هست. جانیان حرفه‌ای یگانه کسانی هستند که دستگاه کیفری نمی‌تواند آسیبی به آن‌ها برساند. اما به بی‌گناهان آسیبی هولناک می‌رساند.

از کتابِ «جاذبه و رحمت»
نوشته‌ی سیمون وی
ترجمه‌ی بهزاد حسین‌زاده

کسی که تلاش می‌کند تا انسان دیگری را در حیطه‌ی قدرت مطلق خود قرار دهد خود را در وضعیت جنگ با او قرار داده است. چنین عملی نشان‌دهنده‌ی آن است که قصد جان او را کرده باشد. از این امر نتیجه می‌گیرم که کسی که بدون توافق من، مرا در حیطه‌ی قدرت خود درآورد، هر گونه که بخواهد از من بهره‌کشی می‌کند، و هر زمان که هوس کند مرا تباه خواهد کرد. زیرا کسی خواهان آن نیست که مرا در حیطه‌ی قدرت مطلق خود درآورد مگر این‌که بخواهد آزادی مرا، بدون رضایت من، از من بگیرد و مرا برده‌ی خود گرداند. تنها ضامن بقای من این است که خود را از چنین زورگویی رها سازم؛ و عقل حکم می‌کند که کسی را که می‌خواهد آزادی مرا، که حافظ بقای من است، از من بگیرد دشمن خود به شمار آورم. از این رو، کسی که تلاش می‌کند تا مرا برده‌ی خود سازد خود را در وضعیت جنگ با من قرار داده است. کسی که در وضعیت طبیعی قصد گرفتن آزادی‌ای را داشته باشد که متعلق به همه‌ی کسانی است که در آن وضعیت به سر می‌برند، باید یقین داشت که او قصد گرفتن همه‌ی چیزهای دیگر را نیز دارد، چرا که آزادی بنیان و اساس همه‌ی چیزهای دیگر است. 

از کتابِ رساله‌ای درباره‌ی حکومت
جان لاک
ترجمه‌ حمید عضدانلو

‌
‌‌من این خوش‌اقبالی را داشتم که دوران جوانی‌ام را در ایام جنگ عمدتاً در اردوگاه‌ها سپری کرده بودم. واژه‌ی «خوش‌اقبالی» یک لغزش زبانی نیست؛ من از دوران نوجوانی تجربه‌های گرانبهایی به دست آورده بودم. نخست این‌که اگر شخصی می‌خواهد در حالی زندگی کند و جان به در ببرد که خطر دائماً بیخ گوش اوست، بایستی قدرت تطبیق پیدا کند، یعنی حتی بدترین شرایط را موقعیتی مسلم و ناگزیر بداند، و بعد بکوشد حتی در این شرایط یک زندگی انسانی را به سر برد. در اردوگاه این بدان معنا بود که من می‌بایستی شأن انسانی و تعادل روحی‌ام را حفظ کنم: جهان درونی‌ام را، امیدم را، و آزادی درونی‌ام را حفظ کنم و هرگز تسلیم هراس یا نومیدی نشوم. کسانی که از عهده‌‌ی این کار برنمی‌آمدند از دست می‌رفتند! ثانیاً، که این البته اهمیت کمتری دارد، یاد گرفتم که آدم باید این شرایط را مسلم بگیرد، اما فقط در لحظاتی خاص؛ آدم همچنان امیدوار است که شرایط تغییر خواهد یافت، که جنون نمی‌تواند یک وضع دائمی انسانی یا یک حیات اجتماعی همیشگی باشد. ما در ضمن به این دلیل به حیات‌مان ادامه دادیم که (با یک خوشبینی افراطی) معتقد بودیم جنگ در عرض یک یا دو هفته یا یکی دو ماه تمام خواهد شد. و سرانجام، در طول جنگ بصیرتی مهم نسبت به حرفه‌ام پیدا کردم. برای نویسنده هیچ تجربه‌ای بی‌فایده نیست ــ بلکه برعکس. هرچه تجربه‌ی آدمی هولناک‌تر باشد، هرچه موقعیتی که در آن قرار می‌گیرد افراطی‌تر باشد، برای کارهای آتی‌اش سودمندتر است.


از کتابِ «روح پراگ»
ایوان کلیما
ترجمه‌ی خشایار دیهیمی

‌‌نیکلاس کوچولو مطمئناً با غرور نمرد. او یک غیرنظامی بود. چریک‌های توی حیاط هم غیرنظامی بودند و تجربه‌ای از مردن نداشتند. از مردن، وحشتناک می‌ترسیدند. بالای ابرها نجیب‌زاده‌ای چرخ می‌زد و با غرور بر سرشان بمب می‌ریخت. آن‌ها روی شکم‌هایشان می‌خوابیدند و توی گل دمر می‌خزیدند و هراسان بودند. اغلب وقتی مسلسل‌ها شروع می‌کردند به پارس کردن، طبیعی‌ترین کار را می‌کردند: فرار. پیش از آن که بمباران شوند با فریاد کمک می‌خواستند و مادرهایشان را صدا می‌زدند. دوست داشتند فوتبال بازی کنند، کاهو به نیش بکشند و خواب دوران بعد از جنگ را ببینند که همه‌شان باسواد می‌شدند و می‌توانستند هفته‌ای دوبار گوشت بخورند، چون وقتی که جنگ تمام می‌شد، زندگی واقعاً شروع می‌شد. آن‌ها باور داشتند که زندگی خوب و لازم است و حتا جنگیدن برای زندگی کردن، و حتا مردن برای آن که دیگران زندگی کنند. تمام این‌ها را باور داشتند و چون زندگی‌شان بسته به این باور بود، از مرگ نمی‌ترسیدند. اما از مردن وحشتناک می‌ترسیدند. چون غیرنظامی بودند، سربازان مردم، سربازان زندگی و نه سربازان مرگ.

از کتابِ گفت‌وگو با مرگ
آرتور کوستلر
ترجمه‌ی خشایار دیهیمی و نصرالله دیهیمی

‌
‌‌والتر بنیامین می‌گوید نیروهای پلیس «به دلایل امنیتی» در موارد بی‌شماری مداخله می‌کنند که هیچ وضعیت قضایی واضحی در این موارد وجود ندارد، ‌مانند زمانی که نیروهای پلیس، بدون هیچ نسبتی با اهداف قانونی، در ایذا و مزاحمت سبعانۀ مردم مشارکت یا مساعدت می‌کنند و حتا زندگی شهروندان را که به وسیلۀ اوامر و نواهی متعدد تنظیم شده می‌پایند. این یکی از بندهای بسیار مناقشه‌انگیز و جنجالی «نقد خشونت» بنیامین است: «و هرچند ممکن است پلیس، در امور جزئی، در همه جا به یک شیوه ظاهر شود، سر آخر نمی‌توان انکار کرد که در سلطنت مطلقه، یعنی نظامی که نیروهای پلیس در آن بازنمایندۀ قدرت شخصی حاکم‌اند که قوای مجریه و مقننه در وجود او به وحدت رسیده‌اند، روحیۀ ویرانگر نیروهای پلیس به‌مراتب کمتر است تا در دموکراسی‌ها، چون در نظام‌های دموکراتیک وجود پلیس به‌واسطۀ هیچ نسبتی از این دست رفعت نمی‌یابد و از همین رو گواه عظیم‌ترین انحطاط قابل تصور خشونت است.»

از کتابِ قانون و خشونت

شرح عکس: سرکوب خونین قیام سیاسی اسپارتاکیست‌ها در ژانویۀ ۱۹۱۹ توسط دولت سوسیال‌دموکرات آلمان

‌
‌‌‌آیشمن می‌دانست که آنچه در آن زمان وظیفه‌ی خود تشخیص می‌داد اکنون جنایت نام گرفته است و قوانین کیفری جدید را مانند یک زبان جدید می‌پذیرفت و بس... انسان اگر همیشه به مقتضای اندیشه عمل می‌کرد بسیار زود از پا درمی‌آمد؛ اما آیشمن این‌گونه نبود. این نبودِ کامل اندیشه توجه مرا جلب کرد. آیا بدی کردن (نه تنها ارتکاب گناهانی ناشی از ترک فعل بلکه گناهان ناشی از انجام فعل نیز) در صورتی که علاوه بر نداشتنِ «انگیزه‌های سزاوار سرزنش» فاقد هر انگیزه‌ای، کمترین سودی و یا منظور خاصی باشد امکان‌پذیر است؟ آیا ناتوانی از اندیشیدن، نبودِ فاجعه‌بار آن چیزی نیست که وجدانش می‌نامیم؟ آیا این واقعیتِ کاملاً شناخته‌شده و غالباً نگران‌کننده، که تنها اشخاص خوب از عذاب وجدان رنج می‌برند و جنایتکاران واقعی بسیار کم به آن حالت دچار می‌شوند، فوریت طرح این مسائل را بیشتر نمی‌کند؟ وجدانِ خوب جز در نبود وجدان بد وجود ندارد.

از کتابِ اندیشیدن و ملاحظات اخلاقی
هانا آرنت

شرح عکس: محاکمه‌ی آدولف آیشمن، مسئول «اداره‌ی امور مربوط به یهودیان» آلمان نازی، دادگاه اورشلیم، سال ۱۹۶۱

اهمیت جنبش حق رأی بعد از سال ۱۸۹۰

چرا رأی دادن این چنین مهم شد؟ تاریخ‌نگاران دلیل روی‌آوردن فعالان به حق رأی را توفیق یا عدم توفیق زیاد ایشان در مورد سایر اصلاحات ذکر کرده‌اند. بی‌شک، فمینیست‌هایی در هر گروه بودند؛ برخی به جنبش رأی می‌پیوستند زیرا دریافته بودند که تمهیداتی مانند قوانین مالکیت زنان متأهل یا انتصاب‌های مدنی محلی نه کافی است و نه اعتباری برای دغدغه‌های فمینسیتی به همراه می‌آورد. برای ایشان حق رأی راهی به‌سوی دستاوردهای مهمتر بود که طیفی از حقوق کامل مدنی را دربرمی‌گرفت. در امریکا و انگلستان، بسیاری متقاعد شده بودند که حق رأی زنان راهی برای اصلاح شرایط دشوار کاری و دستمزدهای اندک است؛ و در فرانسه حق رأی صرفاً وسیله‌ای برای دفاع از حق زنان برای دستیابی به کار با دستمزد به حساب می‌آمد. و زنان امریکایی و کانادایی افریقایی‌تبار به حق رأی نه‌تنها همچون نماد حقوق برابر، بلکه همچون راهی برای رسیدن به نیازهای خاص خود، همانند دسترسی به تحصیل یا مبارزه با بهره‌کشی جنسی می‌نگریستند. 

از کتابِ «زنان در روزگارشان»

شرح عکس: بازداشت یکی از اعضای گروه زنان مدافع حق رأی برای زنان در تظاهرات کاخ باکینگهام، ۱۹۱۴

‌
‌‌کم‌وبیش متناقض می‌نماید که بگوییم انقلاب زاییدۀ مساعیِ طبقاتی بود که کمترین تأثیر را از انواع ایدئولوژی‌های لیبرال پذیرفته بودند. از دید تاریخ‌نگاران مارکسیست اساسی‌ترین نکته این است که طبقات کارگر بیش از بقیه جان خود را پای سنگرها گذاشتند:
در برلین فقط حدود پانزده نفر [از طبقۀ متوسط] و تقریباً سی استادکار جزو سی‌صد قربانیِ زدوخوردِ ماه مارس بودند؛ در میلان، فقط دوازده دانشجو، کارگرِ پردرآمد یا مالک جزو ۳۵۰ کشتۀ قیام مردمی دیده می‌شدند. آن‌ها [یعنی کارگران] از فرط گرسنگی تظاهرات به راه انداختند و همان تظاهرات به هیئت انقلاب درآمد.
چنین توصیفی از وقایع بر این فرض استوار است که عوامل اجتماعی و اقتصادی حیاتی‌ترین نقش را در انقلاب‌های ۱۸۴۸ ایفا کردند. با این‌همه، دومین شیوۀ توصیف دایر است بر ناتوانی هیئت‌های حاکمه در مواجهه با معضلاتی که عن‌قریب از راه می‌‌رسید. چنین استدلالی اصولاً تأثیر عواملِ کم‌وبیش اتفاقی را مهم می‌شمرد و این‌ها عواملی است برآمده از بی‌کفایتی پاره‌ای از حاکمان. گیزو ازجمله رجالِ بی‌اعتبار، سختگیر و ناآگاه به مشکلات پیش رو بود؛ فریدریش ویلهلم چهارم، پادشاه پروس، بی‌گدار به آب زد و اعتنایی به نصایح مشاورانش نشان نداد؛ مترنیخ برخلاف ایام جوانی قاطع و مصمم نبود؛ در عین حال پاپ پیوس نهم با تأییدِ اصلاحات لیبرالی، آن‌هم در زمانی نامساعد، توقعات را بالا برده بود. روی همین اصل، پیتر استِرنز می‌نویسد، «حکومت‌های غفلت‌زده عملاً متکی به فرامین حاکمان سست‌عقیده و مردد بودند... که همین امر سبب شد تا منازعات خیابانی در هیئت انقلابی تمام‌عیار جلوه‌گر شود». برای اطلاع از دقایقِ این شیوۀ استدلال، می‌طلبد که رویدادهای هر سرزمین را به‌طور مجزا وارسی نماییم، لیکن چنین رویکردی مشخصاً انگشتِ تأکید بر بی‌لیاقتی و درماندگیِ حکام می‌نهد. «ضعف و آشفتگی در رأس هرم... نقشی حیاتی در حدوث انقلاب‌های ۱۸۴۸ داشت.

از کتابِ «انقلاب‌های ۱۸۴۸»
پیتر جونز
ترجمۀ بابک محقق
مجموعۀ کارگاه تاریخ

‌
‌‌نظر ادگار یونگ در باب «انقلاب محافظه‌کارانه»


در این سند ادگار یونگ، روزنامه‌نگار محافظه‌کار مشهور، از تغییر و تحولات فکری آلمان در ۱۹۳۲ می‌گوید.

اینک ما خود را در بحبوحۀ انقلاب آلمان می‌بینیم، انقلابی که بعید است در هیئت هجوم فرانسویان به باستیل رخ بنماید. این انقلاب به‌مانند نهضت اصلاح دین درازمدت است، لیکن مُهر و نشان خود را با قدرت هرچه تمام‌تر بر پیشانی بشریت خواهد نشاند. تجدیدنظری بی‌رحمانه در تمامی ارزش‌های انسانی و همۀ قراردادهای خشک و قالبی را موجب خواهد گشت. با نیروهای روشنفکری که از دل موازین و اهداف انقلاب فرانسه برآمده است، سر عناد خواهد داشت. انقلاب محافظه‌کارانۀ عظیمی در راه است که بر بشریت غربی مُهر باطل خواهد زد، نظم نوینی برپا خواهد داشت، نظمی با خصایل جدید و اتحادی نو در غرب و تحت رهبری آلمان... زبان انقلاب آلمان... زبانی جهانگیر خواهد بود. ما در راه بقای خویش، نخستین بار به زبانی تکلم خواهیم کرد که قلوب دیگر ملل را تسخیر نماید... پُر بیراه نخواهد بود اگر بگوییم مقتضی است که ناسیونال   ـ   سوسیالیسم با تحولی فکری اشاعه یابد، تحولی که در دهۀ گذشته آلمان از برکات آن متنعّم شده است. البته هنوز می‌توان رسالت تاریخیِ محدودتری برای ناسیونال   ـ   سوسیالیسم قائل شد و آن نابودی جهان فاسد و همچنین ایجاد بستری وسیع است تا بتوان بذری نو در آن پاشید. در این امر جای تردید نیست: شوروشوق همۀ اقشار ملت برای جان‌فشانی در راه ناسیونال   ـ   سوسیالیسم که برخاسته از میراث خونیِ محافظه‌کاری عظیمی است که در رگ‌وپی ملت جریان دارد و آن را به چنین حرکتی وامی‌دارد.


از کتابِ «ه ی ت ل ر و ظهور حزب نازی»
فرانک مک‌دانو
ترجمۀ آرش کلانتری
مجموعۀ کارگاه تاریخ

‌
‌هر دو دسته انتقادات محافظه‌کارانه و لیبرال از انقلاب فرانسه آن را چونان رخداد بنیان‌گذار تمامیت‌خواهی مدرن معرفی می‌کنند: ریشه‌ی تمامی بدترین شرهای قرن بیستم از هولوکاست و گولاگ تا حملات یازدهم سپتامبر را باید در دوره‌ی «حاکمیت ترور» ژاکوبن‌ها جستجو کرد. مرتکبین جنایات ژاکوبن گاه در مقام هیولاهای تشنه‌ی خون تقبیح می‌شوند و گاه به شیوه‌ای ظریف‌تر اعتراف می‌شود که آن‌ها به‌شخصه افرادی شریف و خالص و مخلص بودند، اما بلافاصله اضافه می‌شود که درست همین ویژگی، تعصب‌ورزی آن‌ها را بسیار خطرناک‌تر می‌سازد. لذا نتیجه به همان آموزه‌ی کلبی‌مسلکانه‌ی معروف ختم می‌شود: فساد بهتر از خلوص اخلاقی است؛ شهوتِ صریح برای قدرت بهتر از باوری وسواسی به رسالتی برای خویش است.

از پیشگفتار کتابِ «ترور علیه تروریسم»، به قلمِ اسلاوی ژیژک
نوشته‌ی سوفی وانیچ
ترجمه‌ی فؤاد حبیبی

نقاشی: فتح باستیل
اثرِ ژان-پیر اوئل، ۱۷۸۹

‌
‌‌ای حصارها و ای خاک و ای دریای تابان
و ای خدایان اورنگ نهاده بر آسمان
و ای خفته در خاکْ نامداران
که گورگاه شما را نیاکان ما نیایشگر بودند و پاسداران
و ای زئوس، ای سومین به نیایش
که درماندگان را یاری و راستکاران را پاسداری
بادا که دل سخت مداری و از سینه‌ی خرم این خاک
مهربان نسیمی برگماری
که دلجوی این خسته زنان باشد به غمخواری و دوستاری.

از نمایش‌نامه‌ی «پناه‌جویان»
مجموعه آثار آیسخولوس
ترجمه‌ی عبدالله کوثری

نام نقاشی: آلیونوشکا
اثرِ ویکتور واسنتسوف

‌
‌‌من همان‌طور، با دقت تمام موهاش رو صاف کردم، بعد به دو بافه‌ی مساوی کردم تا براش گیس ببافم. کار بافتن راحت پیش نرفت، یا به آن سرعتی که آرایشگرهای حرفه‌ای فکر می‌کنند سر نگرفت. آرام، خیلی آرام، از لمس کردن آن بافه‌های انبوه که پاره‌ای از وجود او بود لذت می‌بردم. ناشیانه کار می‌کردم، هم به خاطر بی دست و پایی مطلق و هم از روی عمد تا هرچه بافته بودم باز کنم و دوباره ببافم. انگشت‌هام که به گردنش یا گرده‌اش با آن پیرهن نخی می‌سایید، احساس دلپذیری بود. اما سرانجام، اگرچه آرزو می‌کردم آن لحظه‌ها به پایان نرسد، دیگر مویی دستم نماند. به آسمان متوسل نشدم تا بافه‌های موی او را به درازی گیسوی اورورا بکند، چون هنوز آن روزها با الهه‌ای که شاعران بعدها به‌ام معرفی کردند آشنا نبودم. اما باید بگویم که دلم می‌خواست تا ابد آن گیسو را شانه بزنم و دوگیس ببافم که تمامی بی‌نهایت و زمان‌های بی‌شمار هر تابش پنهان شود. ای خواننده‌ی کم حوصله اگر این حرف‌ها به نظرت شعار و مایه‌ی کلافگی می‌آید، به این دلیل است که هیچ‌وقت موی دختری را شانه نزده‌اید.

از کتاب «دن کاسمورو»
ماشادو د آسیس
ترجمه‌ی عبدالله کوثری

نقاشی اثر تارسیلا دو آمارال

‌
‌‌‌مفهوم مرگ برای کودکان

‌مرگ یکی از والدین برای کودک فاجعه است. واکنش او بستگی به چند عامل دارد: کیفیت رابطه‌اش با والد ازدست‌رفته، چگونگی مرگ والد (مثلاً اینکه کودک شاهد مرگی طبیعی یا خشن بوده است؟)، برخورد والد در طول بیماری منجر به فوتش و وجود والد بازمانده‌ی نیرومند و اجتماع اطراف و منابع حمایتی خانواده. کودک از یک سو، به فقدانی عمیق دچار است و از سوی دیگر، این نگرانی فوق‌العاده شدید احاطه‌اش می‌کند که مبادا رفتار یا خیال‌پردازی‌های پرخاشگرانه‌ی او نسبت به والد، باعث مرگش شده است.
کودکِ مادرازدست‌داده بعداً نسبت به همه‌ی فشارهای روانیِ پیشِ رویَش آسیب‌پذیرتر خواهد بود. کودک نه‌تنها در معرض اضطراب ناشی از مرگ‌آگاهی قرار می‌گیرد، بلکه اضطراب حاصل از فشارهای دیگر روانی هم برایش عذاب مفرطی در پی می‌آوَرَد که به‌سختی قادر به تحمل آن خواهد بود. بنابراین چنین کودکی در معرض بروز علائم و سازوکارهای دفاعی روان‌نژندانه‌ای‌ست که هرچه در زندگی پیشتر رَوَد، لایه‌لایه بر هم انباشته می‌شوند.

از کتاب «روان‌درمانی اگزیستانسیال»
نوشته‌ی اروین یالوم
ترجمه‌ی سپیده حبیب

نقاشی: دخترِ آبی‌پوش، اثرِ آمادئو مودیلیانی، ۱۹۱۸