‌
‌در دست انتشار
«عروض و قافیهٔ عربی»
تلفیق عروض خلیل و عروض جدید
علی‌اصغر قهرمانی مقبل

عروض خلیل، با قدمتی بیش از دوازده قرن، همچنان کارآمد است و از عهدهٔ توصیف بسیاری از ویژگی‌های وزن شعر عربی برمی‌آید. بنابراین، مؤلف کتاب درصدد مخالفت با روش خلیل نبوده، بلکه کوشیده است روش این نابغه را امروزی کرده و برخی خلأهای آن را پر کند. از این رو، در کنار پرداختن به عروض شعر نو، بدون آن‌که منکرِ کارآیی سبب و وتد باشد، توصیف هجایی را جایگزین روش سنتیِ متحرک و ساکن کرده است و، بدون آن‌که زحاف و عله را کنار گذاشته باشد، از اصطلاح «جواز وزنی» برای توصیف اختیارات شاعری، و اصطلاح «ممیِّز وزنی» برای تعیین وزن‌های هر بحر بهره برده است.
کتاب حاضر، علاوه بر اهداف پژوهشی، آموزش عروض و قافیه را به صورت کاربردی و با استفاده از جداول متعدد و شواهد متنوع، از سطح مقدماتی تا پیشرفته دنبال می‌کند. نگارش این کتاب محصول بیست سال تحقیق مستمر و تدریس عروض و قافیهٔ عربی است.

‌
‌چاپ بیستم منتشر شد
«تضاد دولت و ملت»
نظریهٔ تاریخ و سیاست در ایران
محمدعلی همایون کاتوزیان
ترجمهٔ علیرضا طیب

برای بررسی گذشته و حال ایران رویکردی که به‌راستی توانایی تبیین و پیش‌بینی داشته باشد لازم به‌نظر می‌رسد. این رویکرد و بررسی‌های مبتنی بر آن به ما کمک می‌کند تا تاریخ و سیاست ایران را بهتر بفهمیم. و به حل بسیاری از مسائل پیچیده و بغرنج ــ مانند علل دشمنی مستمر میان دولت و جامعه ایران‌ــ دست یابیم.
این کتاب مجموعه مقالاتی مستقل و، درعین‌حال، وابسته به‌هم‌اند که در مجموع دلایل و شواهد مؤید نظریهٔ حکومت خودکامه را به‌دست می‌دهند. و در آن‌ها ریشه‌ها و اعتبار علمی نظریهٔ حکومت خودکامه و مطالعات موردی مرتبط با آن ارائه شده است. همچنین نظریهٔ عمومی انقلاب‌های ایرانی، فرّه ایزدی و حق الهی پادشاهان، لیبرالیسم اروپایی و مفاهیم نو آزادی در ایران، و … مورد بررسی قرار گرفته است.

▫️بخشی از کتاب

‌
‌در دست انتشار
«پایانی که آغاز من است»
واپسین گفت‌وگو و آخرین نگاه به گذشته
تیتسیانو ترتسانی
ترجمهٔ عطا گیلانی

«همه‌چیز تاریخ است. همه‌چیز را باید در بستر تاریخی آن مشاهده کرد و باید بگویم هرگاه که تاریخ به زایش مهمی می‌رسید آن را حس می‌کردم. در تمام دوران کار ژورنالیستی‌ام صدای پای تاریخ را به‌وضوح می‌شنیدم.»
تیتسیانو ترتسانی ایتالیایی و خبرنگار اشپیگل بود و در تمام بزنگاه‌های عصر خود چونان شاهدی عینی حاضر می‌شد و می‌کوشید جانبِ درست دورانش را بسنجد و گزارش دهد. کتابِ حاضر گفت‌وگوی اوست با پسرش دربارهٔ هر آنچه در عمر شصت‌وچند ساله‌اش در اقصی‌نقاط جهان دید و لمس کرد. زاویهٔ دید ترتسانی به جنگ‌ها و انقلاب‌ها و اتفاقات فرهنگی، عمدتاً در آسیا، زاویه‌ای است به دور از سیاست و منشِ معمول ژورنالیستی. چشمِ او چشمی است که جزئیات و کلیّات را به موازات یکدیگر شالودهٔ مشاهدات می‌کند و طریقِ دیدن تاریخ را به میدانی دیگر می‌برد. او معتقد است: «کسی که حوادث روز را در بستر تاریخی آن دنبال نکند از هیچ‌چیز سر در نمی‌آورد… کسی که تاریخ را نفهمد روزگار خودش را هم درک نخواهد کرد...

‌
‌روزگار آموزگار بى‌گذشتى است و فردوسى بازى‌ها و شگردهايش را مى‌شناخت و از خود در گمان نمى‌افتاد، خوب مى‌دانست كه انسان در تن و در جان كرانمند است و كمال او در كوشيدن و رفتن به راه خرد است نه در تصرف و غلبه بر آن. پس بى‌خردى، و درنتيجه نادانى و ناتوانى، هميشه در كمين است، از زبان بوذرجمهر، در مجلس نوشيروان آمده است كه

سپردن به داناى داننده گوش
به تن توشه بايد به دل راى و هوش
شنيده سخن‌ها فرامش مكن
كه تاج است بر تخت شاهى سخن ...
تو در انجمن خامشى برگزين
چو خواهى كه يكسر كنند آفرين
چو گويى همان گوى كآموختى
به آموختن در جگر سوختى

براى همين گمان مى‌كنم كه او سخن را، به سبب وسواس در كمال، از صافى سنجش و رايزنى و آزمون مى‌گذراند؛ به اميد آنكه به كمال انديشه در سخن و كمال سخن در انديشه، به سحر كلام برسد، كلامى كه چون ترفند جادوگران شنونده را سحر مى‌كند و از خود برمى‌كند.

از کتابِ ارمغان مور
جستاری در شاهنامه
شاهرخ مسکوب

زيگموند فرويد: ما می‌دانيم که دوران سوگواری، هر اندازه هم دردناک باشد، به‌گونه‌ای خودانگيخته روزی پايان می‌گيرد و وقتی از همۀ آنچه از دست داده است چشم بپوشد، خود نيز تضعيف می‌شود و از پا می‌افتد. آنگاه زمانی فرا می‌رسد که نيروی غريزۀ جنسیِ ما دوباره رها می‌شود و اگر هنوز جوان و سرزنده و دارای نيروی حيات باشيم هدف‌هايی تازه و حتی‌الامکان مشابۀ هدف‌های از دست‌رفتۀ پيشين، اما ارزشمند و ارزشمندتر، را جايگزين آن‌ها خواهيم کرد. اين اميد وجود دارد که در مورد تلفات و ضايعات و خسارات اين جنگ نيز همين روال پيش بيايد. زمانی که ما دوران سوگواری را از سر بگذرانيم، آنگاه معلوم خواهد شد که آيا نگرش ستايش‌آميز ما به سرمايه‌های فرهنگی‌مان، در اثر تجربۀ شکنندگی و بی‌ثباتی آن‌ها، آسيب ديده است. ما همۀ آنچه را جنگ نابود کرده است دوباره باز خواهيم ساخت؛ حتی شايد بر بنيانی استوارتر و پايدارتر.

از کتابِ «چرا جنگ؟»
نامه‌نگاری آلبرت آینشتاین و زیگموند فروید
ترجمۀ خسرو ناقد

‌
دستاورد لاکان در خصوص کوگیتو و شک را می‌توان در عملیات مقدماتی گرچه پردامنهٔ ادراک کردن (و بَعد گرفتن نتایج نظری از) قرابت میان شک دکارتی و شکی که در دل روان‌نژندیِ (وسواسِ) اجباری خانه دارد خلاصه کرد. این گام به هیچ روی به‌معنای «روانشناختی‌کردن فلسفه» ــ فروکاستن رویکردهای فلسفی به نمود حالات بیمارگونهٔ ذهن ــ نیست، بلکه دقیقاً به‌معنای عکس آن است، یعنی «فلسفی‌کردن یا فلسفیدنِ» مقولاتِ بالینی: با لاکان، روان‌نژندی اجباری، انحراف، هیستری، و جز اینها دیگر همچون عناوین بالینی ساده عمل نمی‌کنند بلکه نام‌هایی می‌شوند برای مواضع وجودی‌ـ‌هستی‌شناختی، نام‌هایی برای آنچه هگل، در درآمد دایرة‌المعارف علوم فلسفی، «رویکردهای اندیشه نسبت به ابژکتیویته»، نامید. به بیان کوتاه، می‌توان گفت که لاکان «من شک می‌کنم، پس هستم» دکارت را ــ یعنی یقین مطلق به‌دست‌آمده از این حقیقت که حتی ریشه‌ای‌ترین شک و تردیدم نیز مستلزم وجودم به‌مثابه سوژهٔ اندیشنده است ــ با سخت‌ترکردن شرایط و وارونه‌کردن منطق آن تکمیل می‌کند: من هستم تنها تا آن‌جا که شک می‌کنم.

از کتاب «درنگیدن با امر منفی»
اسلاوی ژیژک
ترجمهٔ علی حسن‌زاده

‌
‌ما را برداشت‌های خاصِ احاطه کرده است و دقیقاً بر همین اساس است که کنش‌ها، انتخاب‌ها و درجات مختلفِ مسئولیت‌پذیری‌ آن‌ها نیز ما را در بر گرفته است. تبلیغات تجاری، از همۀ انواع و اقسامش، آن دسته از آمال و آرزوهایی را هدف گرفته‌اند که با آن‌چه آدمی می‌خواهد در این جهان باشد پیوند خورده است و این را [به‌نوبۀ خود] به تصاحب کالاها پیوند می‌زنند. وقتی با این فنون اقناع که منابع مالی عظیمی صرفشان شده است احاطه شده‌ایم، آیا می‌توان گفت انتخاب‌هایمان حاصل تصمیم‌گیری‌های آگاهانه‌ای است که پیش از دست‌یازی به عمل، به‌طور روشن و عقلانی، صورت‌بندی‌شان کرده‌ایم؟ بسیاری از کنش‌های ما نه با سنجیدگی و آزادیِ انتخاب که از روی عادت انجام می‌شوند. به‌رغم این، ممکن است به ما گوشزد کنند که مسئول پیامدهای تصمیم‌هایمان هستیم.

از کتابِ «جامعه‌شناسانه اندیشیدن»
زیگمونت باومن و تیم می
ترجمهٔ فرهنگ ارشاد

‌
‌وقتى از خانه‌ات بيرون مى‌روى، چنان برو كه گويى هرگز باز نمى‌گردى. بدين‌گونه، فرامين سامورايى به‌تدريج شكل گرفت، و  بوشى دو، مرام پهلوانى، آفريده شد. فرامين صريح، طبقه‌بندى ژاپنى ارزش‌ها:
۱. افتخار و وظيفه بالاتر از همه.
۲. اطاعت بى‌چون و چرا از امپراتور.
۳. جسارت؛ مرگ را به ديدهٔ تحقير بنگر؛ هر لحظه براى مردن آماده باش.
۴. انضباط خشک روح و جسم.
۵. ادب و رفتار مهرآميز نسبت به دوستان.
۶. انتقام بى‌رحمانه گرفتن از دشمن.
۷. سخاوت (امساک يكى از شكل‌هاى نامردى است).

با اين فرامين آتشين، دون كيشوت‌اى ناب و كله‌شق، سامورايى‌ها، تاريخ ژاپن را طوفانى كردند. با همين فرامين، آنان جنگيدند، و بوشى دو را تا حد يک مذهب جديد ارتقا دادند. ژاپنى‌هاى معاصر كوشيدند تا نسل جديد و كاملاً به‌شكل نوين درآمدهٔ پهلوانان را كه تاريخ جهان را طوفانى مى‌كنند، مهار كنند... ژاپنی‌‏ها خواسته‌هاى عظيمى دارند، اما وسايلى كه براى تحقق‌بخشيدن آن‏ها به كار مى‌برند كاملاً نوين است. و روشى كه به‌كار مى‌بندند همه صبر است و سكوت و سماجت.

از کتابِ چین و ژاپن
سفرنامه
نیکوس کازانتزاکیس
ترجمهٔ محمد دهقانی

‌
وجودداشتن به چه معناست؟ نزد اسپینوزا این بحث نسبتاً پیچیده‌ای است، چراکه تعریفی بسیار دقیق از آنچه «وجودداشتن» می‌خواند ارائه می‌کند. اما اگر بخواهیم از ساده‌ترین [صورت‌بندی این تعریف] شروع کنیم، می‌توان گفت: وجودداشتن، درواقع، داشتنِ بی‌نهایتی از اجزای ممتد یا امتدادی است، اجزایی بیرونی؛ داشتن بی‌نهایتی از اجزای بیرونیِ بی‌نهایت‌کوچک که تحت نسبتی خاص به من تعلق دارند. درواقع، تا وقتی که دارای اجزایی ممتد هستم که تحت نسبتی خاص به من تعلق دارند، اجزایی بی‌نهایت‌کوچک که متعلق به منند، می‌توانم بگویم: وجود دارم. وقتی می‌میرم ــ این‌جا هم باید مفاهیم اسپینوزایی را دقیق به کار بگیریم ــ وقتی می‌میرم چه اتفاقی می‌افتد؟ مردن دقیقاً به این معناست: اجزایی که به من تعلق داشتند دیگر به من تعلق ندارند. چرا؟ آن‌ها فقط از آن حیث به من تعلق دارند که نسبتی را تحقق می‌بخشند، نسبتی که سرشت‌نمای من است. وقتی اجزایی که به من تعلق دارند، یا تعلق داشتند، وادار می‌شوند وارد نسبت دیگری شوند که سرشت‌نمای بدن دیگری است، من می‌میرم: خوراک کرم‌ها خواهم شد! «خوراک کرم‌ها خواهم شد!»

از کتابِ «جهان اسپینوزا»
ژیل دلوز
ترجمهٔ حامد موحدی

‌
‌واقعیت آن است که در آلمان جستار به‌مثابۀ پدیده‌ای دورگه تخطئه می‌شود، این صورت از نوشتن در آلمان فاقد سنّتی نیرومند است و الزامات دشوار آن به‌ندرت رعایت می‌شود. همۀ این نکته‌ها چندان که باید گفته و نقد شده است. «امروزه هنوز صورت جستار به آن راه استقلال گام نگذاشته که خواهرش، شعر، مدت‌هاست پیموده است ــ راه تکامل از وحدتی ابتدایی و تفکیک‌نیافته با علم، اخلاق و هنر.» ولی پیش‌داوری رایج آلمانی‌ها دربارۀ این صورت ادبی به‌هیچ‌وجه تغییر نکرده است؛ نه با نارضایتی از این وضعیت و نه با نارضایتی از ذهنیتی که در واکنش به همین وضعیت دور تا دور هنر را به‌عنوان منطقۀ حفاظت‌شدۀ عقل‌گریزی حصار می‌کشد و معرفت را با علوم سازمان‌یافته یکی می‌کند و هرآنچه را با این تقابل نمی‌خواند به‌مثابۀ ناخالصی طرد می‌کند. حتی امروزه نیز ستایش کردن از کسی به‌عنوان ادیب (écrivain) برای راه ندادن او به دانشگاه کافی است.

از کتابِ  «سیاست جستار»
جستارهایی از: جورج لوکاچ، تئودور آدورنو، جودیت باتلر، رابرت هالوت کنتور، مایکل هامبورگر
ترجمه: مراد فرهاد‌پور، صالح نجفی، رضا رضایی، امیر کمالی
گردآوری: امیر کمالی

‌
از نعمت توانایی جسمی‌تان تا آن‌جا که می‌توانید لذت ببرید، و آن هنگام که آن قدرت از جسم‌تان رخت بربست هیچ افسوس نخورید ــ همان‌طور که یک مرد جوان نباید از پایان دوران نوجوانی افسوس بخورد یا آنان که به میانسالی می‌رسند نباید برای از کف رفتن جوانی ماتم بگیرند. فصول زندگی تغییرناپذیر است ــ طبیعت فقط یک راه در پیش دارد، و شما نمی‌توانید از آن راه بیش از یک‌بار سفر کنید. هر فصلی از زندگی ویژگی‌های خاص خود را دارد: پسرک‌ها ضعیف‌اند، جوانان در اوج خود مهاجم‌اند، مردان میانسال باوقارند، و افراد سالخورده پخته و بالغ. طبیعت بذر هریک از این خصوصیات را [در ما] نهاده است تا به هنگامش برسد.

از کتابِ «دربارهٔ پیری»
مجموعه مقالات فلسفی
ترجمهٔ آرش نراقی

‌
«‌صدایی که شنیده نشد»
علی اسدی و مجید تهرانیان

این کتاب بخشی از تحقیقاتی است که در دهه‌ی ۵۰ شمسی با عنوان «طرح آینده‌نگری» انجام شد. گذشت سالیان متمادی از زمان انجام این تحقیقات، ارزش‌های آن را بیش از پیش آشکار کرد. این تحقیق از اولین نظرسنجی‌های ملی در کشور است و اطلاعات منحصربه‌فرد تجربی از نگرش مردم در دهه‌ی ۵۰ شمسی به‌دست می‌دهد، و نشان می‌دهد که چگونه در زیر پوست جامعه، جریان دینی در حال رشد بود. برای ما که در سال‌های بعد از این تحقیق، شاهد انقلاب بوده‌ایم، شاید جای شگفتی باشد که چگونه چنین علامت‌هایی دیده و صدای جامعه‌ای که در این تحقیق پژواک یافته بود،‌ شنیده نشد. این تحقیق هم از فضل تقدم در میان پیمایش‌های اجتماعی برخوردار است و هم به‌خاطر تصویری که از وضعیتِ نگرشیِ آن روزگار ارائه می‌کند، دارای اهمیت است. علاوه بر آن باید به پیوند دیدگاه‌‌های نظری و تحقیق تجربی اشاره کنیم که «آینده‌نگری» به آن توجه جدی داشت.
اکنون که چهار دهه از زمان انجام این تحقیق می‌گذرد، در موقعیتی قرار داریم که با فاصله‌ی عاطفی به نتایج بنگریم و تفسیری دقیق‌تر از شیوه‌ی واکنش ذهنی و رفتاری جامعه به «نوسازی» ارائه کنیم.

تخیل و نبوت

امیر مازیار

نبوت در اسلام
فلسفه و اعتقاد رسمی
فضل‌الرحمان
ترجمه امیر صادقی
ویراستار: امیر مازیار
نشر نی ، چاپ نخست ۱۴۰۲


خدای ارسطو صرفا " اندیشه خود اندیش"بود و هیچ فعل دیگری در عالم انجام نمی‌داد . بسط و گسترش این خدا به شکل علت آفریننده جهان در سنت‌های بعدی تغییری اساسی در این تلقی ایجاد نکرد. بنابراین هنگامی که تفکر فلسفی یونان وارد جهان اسلامی شد و با تلقی دینی از خدا مواجه گشت این پرسش پیش آمد که چگونه ممکن است به خدای مجرد و بی‌تغییر  گفت‌وگو با انسان یا مداخله در تاریخ یا خوشنودی و خشم را نسبت داد.
فضل‌الرحمان(1919-1988) در کتاب نبوت در اسلام (1958) یکی از دقیق‌ترین شرح‌ها از تلقی غیر راست‌کیشانه نبوت نزد فارابی و ابن‌سینا را آورده‌ و توضیح داده‌است که چگونه این فیلسوفان به مدد قوه متخیله و مفهوم میمسیس ( محاکات/بازنمایی ) وحی را تبیین کرده‌اند تبیینی که در آن خدا به معنایی مجازی سخن‌گو است و وحیِ زبانی در رویا و درون خود فرد صاحب تجربه  شکل می‌گیرد.
خود فضل‌الرحمان به این نظریه متمایل بود و کلام خدا را همان کلام محمد می‌دانست. در ترجمه فارسی این کتاب  مقاله جنجال برانگیز " پیامبر و وحی الهی"(۱۹۷۸) او هم آمده که در آن دیدگاه خود را با مدد از اندیشه‌های اقبال و ولی‌الله دهلوی توضیح می‌دهد.

از بخش‌های بسیار جالب و مفید کتاب شرح وجه سیاسی نبوت در فلسفه اسلامی و پیوند آن با تخیل است .
برخی از پژوهشگران گمان کرده‌اند که نقش برجسته تخیل در اندیشه سیاسی فیلسوفانی همچون فارابی برآمده از اندیشه‌های ایرانی است اما فضل‌الرحمان به خوبی نشان می‌دهد که سرچشمه این اندیشه نیز به منابع یونانی و رومی باز می‌گردد.

@amirmaziar1

‌
‌این واقعیت که تقابل فاشیسم و کمونیسم دو خطرِ جنگ داخلی و جنگ جهانی را دربر دارد شاید مهم‌ترین نشانگان ضعف عقلانیت در ما باشد، زیرا کافی است معنای امروزی این دو کلمه را بررسی کنیم تا دریابیم این دو کلمه تقریباً مفاهیم اجتماعی و سیاسی یکسانی هستند. در هر دوِ این نظام‌ها، دولت اختیار همۀ شئون زندگی فردی و اجتماعی را در دست می‌گیرد؛ در هردو، نوعی نظامی‌گری افسارگسیخته و اتحاد کاذب وجود دارد که با تهدید به دست آمده است و در خدمت یک حزب واحد است که خود را مساوی دولت می‌داند و هویت خود را وام‌دار این تساوی دروغین است، و نهایتاً در هر دوِ آن‌ها به جای نظام رایج پرداخت دستمزد نوع واحدی از نظام رعیتی به تودۀ کارگر تحمیل می‌شود. ساختار هیچ دو کشوری به اندازۀ آلمان و روسیه به هم شباهت ندارد، د‌رحالی‌که هریک دیگری را به جهاد بین‌المللی تهدید می‌کند. بنابراین با خیال راحت می‌توان گفت اختلاف فاشیسم و کمونیسم اکیداً بی‌معناست. پیروزی فاشیسم در نابودی کمونیست‌ها و پیروزی کمونیسم در نابودی فاشیست‌ها است.

از کتاب قدرت کلمات
سیمون وی
ترجمهٔ بهزاد حسین‌زاده

‌
‌ماهیت ایدئولوژی پان‌ترکی، با وجود برخی تفاوت‌ها، همان ویژگی چند مکتب دیگر پان را دارد. این ایدئولوژی با توجه به دامنهٔ گستردهٔ جاه‌طلبی‌ها و احساس نیرومند نسبت به سرنوشت خود، جنبهٔ رمانتیک دارد و به پان ژرمنیسم، پان اسلاویسم، پان عربیسم، و صهیونیسم شبیه است و از نظر جهان‌بینی سیاه و سفید خود، تنها «خیلی خوب» و «قطعاً شریر» را می‌بیند.
با توسعه و تحول ایدئولوژی پان‌ترکی، این ایدئولوژی بیش از پیش و به‌طور آشکار الحاق‌گرا شد. یعنی نخست به ضرورت محافظت از گروه‌های ترک‌تبار خارج اشاره کرد، و سپس برای کمک به رهایی و وحدت آن‌ها، با یکدیگر و آن‌گاه وحدت با ترکیه، دست به تلاش زد. پان‌ترکیست‌ها بارها و بارها دربارهٔ تشکیل یک «ترکیهٔ بزرگ» از مدیترانه تا اقیانوس آرام سخن گفته‌اند.

«پان ترکیسم»
یک قرن در تکاپوی الحاق گری
جیکوب لاندو
ترجمهٔ حمید احمدی

▫️بخشی از کتاب

‌
گوستاو لوبون بیان عمومی خواست توده‌ها را نه نظرات خردمندانه و فردیِ بی‌شمار، بلکه نظری نابخردانه و علی‌السّویه می‌داند. طبق دیدگاه او، «در توده امر همگون امر ناهمگون را فرامی‌گیرد و عوامل ناخودآگاه دست بالا را دارد.» توده‌ها اساساً بی‌خرد و در برابر تأثیرات بیرونی آسیب‌پذیرند؛ آنان به‌طور طبیعی و ضرورتاً دنباله‌رو رهبری‌اند که با اعمال کنترل خود، اتحاد آنان را از رهگذرِ فراگیری و تکرار تضمین می‌کند. در واقع، هراس (panic) را می‌توان اصلی‌ترین احساس توده دانست. الههٔ یونانی پَن (pan) که اصطلاح هراس (panic) از نام آن مشتق شده است، توده‌ها را پیش می‌برد و آنان را احمق می‌کند: عوام‌الناس مردم بی‌گناه را به کشتن می‌دهند، بازارها از بین می‌روند، ارزش پول سقوط می‌کند و جنگ‌ها از سر گرفته می‌شوند. بنابراین، طبق این دیدگاه فاجعه‌بار دوم، افکار عمومی تا این حد خطرناک است، چرا که هم قابلیت یکپارچی دارد و هم در معرض فریب است.

از کتابِ «انبوه خلق»
جنگ و دموکراسی در عصر امپراتوری
آنتونیو نگری و مایکل هارت
ترجمهٔ رضا نجف‌زاده