🍃
ردپای گوتیهای باستانی از مرز چین تا مصر
برگرفته از: دانشنامه کاشان - جلد ٣ و ۴، دکتر جهانشاه درخشانی
کهنترین اشاره به سرزمین گوتیوم (کوتیوم)، در دوران پیش از فرمانروایی سارگُن یکم و در سندی از «لوگَلآنِهموندو» فرمانروای شهر اَدَب در میانرودان (۴۵٠٠ سال پیش) بوده است.
در این سند، به سرزمین گوتیوم همراه سرزمینهای سوبَرتو و «کور-/گیش/اِرین»(١) در پهنۀ شمال خاوری و ایلام در پهنۀ جنوب خاوریِ میانرودان و سرانجام سرزمین پَرَشی در خاور ایران اشاره میشود.
سارگُن اَکدّی (۴٣۵٠ سال پیش)، گوتیوم را با دیگر سرزمینهای شمالِ خاوری یعنی لولوبی، اَرمَنو، اِرین و اَکدّ جزو سرزمینهای زیر فرمان خود برمیشمارد.
نَرامسین (۴٣٠٠-۴٢۵٠ سال پیش) هم از گوتیوم گزارش میدهد که همراه دیگر سرزمینها به دست قوم «اومانمَندَه» ویران شده است. در زمان پسر و جانشین او «شَرکَلیشَّری»، درگیریها میان اَکدّ، آمورو و گوتیوم بالا میگیرد که سرانجام به فروپاشی دودمان اَکدّ میانجامد.
آنگاه فرمانروایی کم و بیش ١١۵ سالۀ گوتیها در میانرودان، به دست «اوتوخِگَل»(۴١٠٠ و اندی سال پیش) پایان میپذیرد و فرمانروایی دودمان سوم اور آغاز میشود.
کمی پس از این رویدادهای سرنوشتساز در میانرودان، در مصر نیز رویدادهای همگونی رخ میدهد.
آموهای آسیایی در پایان دودمان ششم و آغاز دودمان هفتم، یعنی در سال ٢١٨٠ پ.م، از راستای شمال خاوریِ دلتای نیل (فلسطین و صحرای سینا) به مصر میتازند.
پیوند این قوم با گوتیها از پارهای متنهای میانرودان برداشت میشود، چنانکه گوتیها با آموروها یکی انگاشته شدهاند. آموها که با آموروهای میانرودان خویشاوند بودند، سرانجام بخشهایی از مصر را زیر فرمان خود درمیآورند و به این ترتیب «نخستین دورۀ فترت (فرمانروایی بیگانگان)» در مصر آغاز میشود.
از این رو میتوان گفت، گوتیها همراه با آمورها از فلات ایران به سوی باختر رفته و بر گسترههایی از میانرودان تا مصر چیره شدهاند...
#گوتی #آمو #مصر #درخشانی
@oldhistor
http://s5.picofile.com/file/8152985984/SCAN_20141118_160552197.jpg
دنباله نوشتار 👇
https://irane-ayandeh.blogsky.com/1393/09/01/post-28/
ردپای گوتیهای باستانی از مرز چین تا مصر
برگرفته از: دانشنامه کاشان - جلد ٣ و ۴، دکتر جهانشاه درخشانی
کهنترین اشاره به سرزمین گوتیوم (کوتیوم)، در دوران پیش از فرمانروایی سارگُن یکم و در سندی از «لوگَلآنِهموندو» فرمانروای شهر اَدَب در میانرودان (۴۵٠٠ سال پیش) بوده است.
در این سند، به سرزمین گوتیوم همراه سرزمینهای سوبَرتو و «کور-/گیش/اِرین»(١) در پهنۀ شمال خاوری و ایلام در پهنۀ جنوب خاوریِ میانرودان و سرانجام سرزمین پَرَشی در خاور ایران اشاره میشود.
سارگُن اَکدّی (۴٣۵٠ سال پیش)، گوتیوم را با دیگر سرزمینهای شمالِ خاوری یعنی لولوبی، اَرمَنو، اِرین و اَکدّ جزو سرزمینهای زیر فرمان خود برمیشمارد.
نَرامسین (۴٣٠٠-۴٢۵٠ سال پیش) هم از گوتیوم گزارش میدهد که همراه دیگر سرزمینها به دست قوم «اومانمَندَه» ویران شده است. در زمان پسر و جانشین او «شَرکَلیشَّری»، درگیریها میان اَکدّ، آمورو و گوتیوم بالا میگیرد که سرانجام به فروپاشی دودمان اَکدّ میانجامد.
آنگاه فرمانروایی کم و بیش ١١۵ سالۀ گوتیها در میانرودان، به دست «اوتوخِگَل»(۴١٠٠ و اندی سال پیش) پایان میپذیرد و فرمانروایی دودمان سوم اور آغاز میشود.
کمی پس از این رویدادهای سرنوشتساز در میانرودان، در مصر نیز رویدادهای همگونی رخ میدهد.
آموهای آسیایی در پایان دودمان ششم و آغاز دودمان هفتم، یعنی در سال ٢١٨٠ پ.م، از راستای شمال خاوریِ دلتای نیل (فلسطین و صحرای سینا) به مصر میتازند.
پیوند این قوم با گوتیها از پارهای متنهای میانرودان برداشت میشود، چنانکه گوتیها با آموروها یکی انگاشته شدهاند. آموها که با آموروهای میانرودان خویشاوند بودند، سرانجام بخشهایی از مصر را زیر فرمان خود درمیآورند و به این ترتیب «نخستین دورۀ فترت (فرمانروایی بیگانگان)» در مصر آغاز میشود.
از این رو میتوان گفت، گوتیها همراه با آمورها از فلات ایران به سوی باختر رفته و بر گسترههایی از میانرودان تا مصر چیره شدهاند...
#گوتی #آمو #مصر #درخشانی
@oldhistor
http://s5.picofile.com/file/8152985984/SCAN_20141118_160552197.jpg
دنباله نوشتار 👇
https://irane-ayandeh.blogsky.com/1393/09/01/post-28/
👏2
🍃
هگل تاریخنویسی را سه بخش میکند:
-نخست «گزارش»(report)، و او برین باور است که راستترین نوع تاریخ همین «گزارش» است. این همان مطالبی است که حاضرینِ در هر رویدادی، آن را به مقام بالاتر ارائه میدهند.
-دومین نوعِ تاریخنویسی را «تاریخِ اندیشیده (reflechi)» مینامد، و آن تاریخی است که به باور او «معمولی» بوده و تاریخنویسان مینویسند، یعنی همان تاریخی که اندیشۀ ما در آن دخیل است.
-نوع دیگری که او آن را فراتر از تاریخ میداند، «فلسفۀ تاریخ» است؛ که در آن اندیشه و به ویژه آرمانهایمان را دخالت میدهیم.
در کتابِ «تاریخ چیست؟» ادوارد هالتکار، میآید: «تاریخ نوشتن، به معنای آینده را در گذشته دیدن است.»
پس هر رخدادنگار سادهای هم که بر بیطرفی بکوشد، کاری که در علوم انسانی، بسیار دشوار است؛ باز هم در پایان، رخدادها را از غربال ذهنش گذرانده و آرای شخصی و آرمانهایش را در آن دخالت خواهد داد.
اکنون تصور کنید که با چنین باوری، تاریخ ملتی را دشمنانش بنویسند و بعد نیز همۀ جهان آن را تایید نمایند.
#هگل #تاریخ #فلسفه #ایران
@oldhistor
هگل تاریخنویسی را سه بخش میکند:
-نخست «گزارش»(report)، و او برین باور است که راستترین نوع تاریخ همین «گزارش» است. این همان مطالبی است که حاضرینِ در هر رویدادی، آن را به مقام بالاتر ارائه میدهند.
-دومین نوعِ تاریخنویسی را «تاریخِ اندیشیده (reflechi)» مینامد، و آن تاریخی است که به باور او «معمولی» بوده و تاریخنویسان مینویسند، یعنی همان تاریخی که اندیشۀ ما در آن دخیل است.
-نوع دیگری که او آن را فراتر از تاریخ میداند، «فلسفۀ تاریخ» است؛ که در آن اندیشه و به ویژه آرمانهایمان را دخالت میدهیم.
در کتابِ «تاریخ چیست؟» ادوارد هالتکار، میآید: «تاریخ نوشتن، به معنای آینده را در گذشته دیدن است.»
پس هر رخدادنگار سادهای هم که بر بیطرفی بکوشد، کاری که در علوم انسانی، بسیار دشوار است؛ باز هم در پایان، رخدادها را از غربال ذهنش گذرانده و آرای شخصی و آرمانهایش را در آن دخالت خواهد داد.
اکنون تصور کنید که با چنین باوری، تاریخ ملتی را دشمنانش بنویسند و بعد نیز همۀ جهان آن را تایید نمایند.
#هگل #تاریخ #فلسفه #ایران
@oldhistor
🍃
دکتر جهانشاه درخشانی:
از نظر زبانشناسی، زبان ایرانی کهن از شرق در زبان کرهای تاثیر گذاشته و حدود ۲۰۰ واژۀ ایرانی در زبان کرهای وجود دارد.
جالب است بدانید که ژنتیک کرهای، کاملاً با چینی و ژاپنی متفاوت است. در کرهایها، افراد قدبلند و حتی چشمآبی دیده میشود، که در چین و ژاپن چنین مواردی وجود ندارد.
از این نکات ثابت میشود که جمعیتهای ایرانی تا آنجا جلو رفته بودند و روی فرهنگ کره تاثیر گذاشتند.
تماس با سرزمینهاى شرقى مثل چین و کره، به علت در دسترس نبودن منابع لازم، خیلى کم بررسى شده است.
#کره #شرق #ایران #ژنتیک
@oldhistor
دکتر جهانشاه درخشانی:
از نظر زبانشناسی، زبان ایرانی کهن از شرق در زبان کرهای تاثیر گذاشته و حدود ۲۰۰ واژۀ ایرانی در زبان کرهای وجود دارد.
جالب است بدانید که ژنتیک کرهای، کاملاً با چینی و ژاپنی متفاوت است. در کرهایها، افراد قدبلند و حتی چشمآبی دیده میشود، که در چین و ژاپن چنین مواردی وجود ندارد.
از این نکات ثابت میشود که جمعیتهای ایرانی تا آنجا جلو رفته بودند و روی فرهنگ کره تاثیر گذاشتند.
تماس با سرزمینهاى شرقى مثل چین و کره، به علت در دسترس نبودن منابع لازم، خیلى کم بررسى شده است.
#کره #شرق #ایران #ژنتیک
@oldhistor
🍃
نام ایران به خط میخی و پهلوی:
ایرییَ (پارسی باستان)
اِیران (پهلوی ساسانی)
#ایران #پهلوی #پارسی #ساسانی
@oldhistor
https://irane-ayandeh.blogsky.com/1401/05/16/post-178
نام ایران به خط میخی و پهلوی:
ایرییَ (پارسی باستان)
اِیران (پهلوی ساسانی)
#ایران #پهلوی #پارسی #ساسانی
@oldhistor
https://irane-ayandeh.blogsky.com/1401/05/16/post-178
🍃
کهنترین نشانههای اسب در شرق باستان
دکتر جهانشاه درخشانی
اَسْب، جانوری که از دیرباز در امور گوناگون زندگی انسان چون سواری، کشیدن بار، راندن ارابه و سوارکاری مورد استفاده قرار گرفته است.
منشأ اسب اهلی در منطقۀ بزرگی از جنوب ولگا در پایان هزارۀ پنجم (گامکرلیدزه، ۳۸)، اروپای شرقی، حوزۀ شمالی دریای سیاه در نیمۀ دوم هزارۀ چهارم (همو، ۳۸-۳۹) و آسیای مرکزی یا خاور ایران حدس زده شده است. اگرچه با تکیه بر دستاوردهای باستانشناختی و استخوانشناختی، پیشینۀ وجود اسب اهلی را میتوان در جاهای گوناگونی پی گرفت، اما باید یادآور شد که پژوهشهای باستانشناختی انجام گرفته در حوزۀ فرهنگی ایران هنوز در مراحل آغازین است و از این رو، ناگزیر به بهرهگیری از شواهد زبانشناختی هستیم.
در جستجوی کهنترین نشانههای حضور اسب اهلی در شرق باستان، شواهد زبانشناختی، ما را متوجه خاور ایران و آسیای مرکزی میکند. مسیر گسترش واژۀ اسب در آسیای مقدم و نیز دگرگونی آن در زبانهای اقوام مختلف، تصویر درستی از منشأ هندوایرانی بهرهگیری از اسب را نمایان میسازد.
واژۀ اسب برگرفته از هندواروپایی کهن «اِکوس» است که در سنسکریت به صورت اشوه، در اوستایی و مادی اسپه، لاتین اِکوس، فارسی باستان اَسه و در فارسی میانه به صورت اسپ تحول یافته است (پکرنی، I/۳۰۱؛ مایرهوفر، واژهنامۀ هندوآریایی، I/۱۳۹؛ کنت، ۱۷۳).
نام اسب، به احتمال بسیار، با کوچندگانی که ارابۀ سبک رزمی همراه داشتهاند، به سوریه راه یافته است (هلک، ۵۰۶). واژۀ اسب تنها میتوانسته است همراه با خود اسب به سرزمینهای آسیای مقدم راه یافته باشد. به کمک زبانشناسی به این نکته پی میبریم که واژۀ اسب از فلات ایران، نخست به میانرودان و آسیای خرد، و سپس از راه سوریه و فلسطین، به مصر رفته است. گذشته از نام اسب، واژههای مرتبط با پرورش و شیوۀ استفاده از آن در زبانهای آسیای مقدم نیز مستقیماً با تکیه بر ریشههای ایرانی ساخته شدهاند...
#اسب #فلات #مصر #درخشانی
@oldhistor
http://paradiseclub.ir/public/user_data/images/1222193054cf9e62da0428.jpg
دنباله نوشتار👇
https://irane-ayandeh.blogsky.com/1396/06/05/post-76/
کهنترین نشانههای اسب در شرق باستان
دکتر جهانشاه درخشانی
اَسْب، جانوری که از دیرباز در امور گوناگون زندگی انسان چون سواری، کشیدن بار، راندن ارابه و سوارکاری مورد استفاده قرار گرفته است.
منشأ اسب اهلی در منطقۀ بزرگی از جنوب ولگا در پایان هزارۀ پنجم (گامکرلیدزه، ۳۸)، اروپای شرقی، حوزۀ شمالی دریای سیاه در نیمۀ دوم هزارۀ چهارم (همو، ۳۸-۳۹) و آسیای مرکزی یا خاور ایران حدس زده شده است. اگرچه با تکیه بر دستاوردهای باستانشناختی و استخوانشناختی، پیشینۀ وجود اسب اهلی را میتوان در جاهای گوناگونی پی گرفت، اما باید یادآور شد که پژوهشهای باستانشناختی انجام گرفته در حوزۀ فرهنگی ایران هنوز در مراحل آغازین است و از این رو، ناگزیر به بهرهگیری از شواهد زبانشناختی هستیم.
در جستجوی کهنترین نشانههای حضور اسب اهلی در شرق باستان، شواهد زبانشناختی، ما را متوجه خاور ایران و آسیای مرکزی میکند. مسیر گسترش واژۀ اسب در آسیای مقدم و نیز دگرگونی آن در زبانهای اقوام مختلف، تصویر درستی از منشأ هندوایرانی بهرهگیری از اسب را نمایان میسازد.
واژۀ اسب برگرفته از هندواروپایی کهن «اِکوس» است که در سنسکریت به صورت اشوه، در اوستایی و مادی اسپه، لاتین اِکوس، فارسی باستان اَسه و در فارسی میانه به صورت اسپ تحول یافته است (پکرنی، I/۳۰۱؛ مایرهوفر، واژهنامۀ هندوآریایی، I/۱۳۹؛ کنت، ۱۷۳).
نام اسب، به احتمال بسیار، با کوچندگانی که ارابۀ سبک رزمی همراه داشتهاند، به سوریه راه یافته است (هلک، ۵۰۶). واژۀ اسب تنها میتوانسته است همراه با خود اسب به سرزمینهای آسیای مقدم راه یافته باشد. به کمک زبانشناسی به این نکته پی میبریم که واژۀ اسب از فلات ایران، نخست به میانرودان و آسیای خرد، و سپس از راه سوریه و فلسطین، به مصر رفته است. گذشته از نام اسب، واژههای مرتبط با پرورش و شیوۀ استفاده از آن در زبانهای آسیای مقدم نیز مستقیماً با تکیه بر ریشههای ایرانی ساخته شدهاند...
#اسب #فلات #مصر #درخشانی
@oldhistor
http://paradiseclub.ir/public/user_data/images/1222193054cf9e62da0428.jpg
دنباله نوشتار👇
https://irane-ayandeh.blogsky.com/1396/06/05/post-76/
👏2
🍃
داستان سینوهه در متنهای مصری
داستان سینوهه به شکل افسانه نیز منتشر شده است که ارزش تاریخی ندارد. متن اصلی سینوهه به خط هیروگلیف مصری، بیشتر از ۶۵۸ سطر کوتاه نیست.
شغل سینوهه نیز آنگونه که در افسانه آمده، پزشک نبوده، بلکه از کارگزاران دربار بوده است. زمان زندگی وی نیز در دوران آمنمهت یکم و سسوستریس یکم بوده، نه در زمان آخناتن که در افسانه آمده است.
آمنمهت یکم در پی توطئه درباریان جان خود را میبازد و فرمانروایی مصر به پسرش سسوستریس یکم (۱۹۲۸-۱۹۷۲ پ.م) میرسد. یکی از درباریان به نام سینوهه، از ترس بستن گناه به وی و آگاهی از زمینهٔ این توطئه، از مصر میگریزد و از راه صحرای سینا به فلسطین میرود.
داستان سینوهه دربردارندهٔ آگاهیهای شایان توجهی دربارهٔ سرزمین رثنو، که در اینجا برای نخستین بار میآید، و همچنین از قوم آمو است. نام این سرزمین در متنهای پسین بارها آمده است. رثنوی فرازین که جای آن در پهنههای کوهستانی خاوری سوریه و فلسطین گمان رفته است، آشکارا سرزمینی با مردمی کشاورز بود.
سینوهه در داستان خود، از این سرزمین به نام جایی یاد میکند که شهر یا روستایی نداشت و تنها دارای اردوگاه بود. در آنجا تنها یک بار و از یک خانه سخن رفته است: «خانهٔ من بزرگ و زیباست» و در دیگر جاها از چادر گزارش شده است. در سرزمین رثنو، تاکستانها و درختان زیتون و انجیر فراوان بود. انگبین فرآوری و گلههای گوناگون نگهداری میشد و مردم آن به شکار میپرداختند. مردم آنجا گوشت مرغ و اردک و دیگر جانداران خانگی و شکار، و نیز غذاهای پخته با آرد و فرآوردههای شیر میخوردند و مِی مینوشیدند...
-دانشنامه کاشان، ج ۳: ۸-۳۵۷
#سینوهه #مصر #آمو #فلسطین
@oldhistor
http://s9.picofile.com/file/8303165284/photo_2017_08_11_02_10_02.jpg
دنباله نوشتار 👇
https://irane-ayandeh.blogsky.com/1399/09/04/post-97/
داستان سینوهه در متنهای مصری
داستان سینوهه به شکل افسانه نیز منتشر شده است که ارزش تاریخی ندارد. متن اصلی سینوهه به خط هیروگلیف مصری، بیشتر از ۶۵۸ سطر کوتاه نیست.
شغل سینوهه نیز آنگونه که در افسانه آمده، پزشک نبوده، بلکه از کارگزاران دربار بوده است. زمان زندگی وی نیز در دوران آمنمهت یکم و سسوستریس یکم بوده، نه در زمان آخناتن که در افسانه آمده است.
آمنمهت یکم در پی توطئه درباریان جان خود را میبازد و فرمانروایی مصر به پسرش سسوستریس یکم (۱۹۲۸-۱۹۷۲ پ.م) میرسد. یکی از درباریان به نام سینوهه، از ترس بستن گناه به وی و آگاهی از زمینهٔ این توطئه، از مصر میگریزد و از راه صحرای سینا به فلسطین میرود.
داستان سینوهه دربردارندهٔ آگاهیهای شایان توجهی دربارهٔ سرزمین رثنو، که در اینجا برای نخستین بار میآید، و همچنین از قوم آمو است. نام این سرزمین در متنهای پسین بارها آمده است. رثنوی فرازین که جای آن در پهنههای کوهستانی خاوری سوریه و فلسطین گمان رفته است، آشکارا سرزمینی با مردمی کشاورز بود.
سینوهه در داستان خود، از این سرزمین به نام جایی یاد میکند که شهر یا روستایی نداشت و تنها دارای اردوگاه بود. در آنجا تنها یک بار و از یک خانه سخن رفته است: «خانهٔ من بزرگ و زیباست» و در دیگر جاها از چادر گزارش شده است. در سرزمین رثنو، تاکستانها و درختان زیتون و انجیر فراوان بود. انگبین فرآوری و گلههای گوناگون نگهداری میشد و مردم آن به شکار میپرداختند. مردم آنجا گوشت مرغ و اردک و دیگر جانداران خانگی و شکار، و نیز غذاهای پخته با آرد و فرآوردههای شیر میخوردند و مِی مینوشیدند...
-دانشنامه کاشان، ج ۳: ۸-۳۵۷
#سینوهه #مصر #آمو #فلسطین
@oldhistor
http://s9.picofile.com/file/8303165284/photo_2017_08_11_02_10_02.jpg
دنباله نوشتار 👇
https://irane-ayandeh.blogsky.com/1399/09/04/post-97/
👏2
🍃
نگاهی به جنگهای ایلام باستان
عباس پارسافخر
هالتامتی سرزمینی باستانی بود که نخستین بار در هزاره پنجم پ.م در عرصهٔ جهانی ظهور پیدا کرد.
شوش قلب تپندهٔ این تمدن و پایتخت آن به شمار میرفت. قلمرو این تمدن، شامل استانهای کنونی خوزستان، لرستان، کهگیلویه و بویراحمد، فارس، بوشهر و ایلام بود.
شهرهای مهم آن عبارت بودند از شوش و انزان (خوزستان)، ماداکتو (ایلام)، خایدالو (لرستان) و لیان (بوشهر) که طوایف مختلف ایلامی در این شهرها سکونت داشتند. این طوایف عبارت بودند از: آوان، سیماشکی، اپرتی، انشانی...
اکثریت آنها فقط مسلح به یک کمان بلند بودند و تعداد کمی نیزه داشتند. ظاهرا آنها بر خلاف آشوریان عادت به شمشیرزنی نداشتند، زیرا یکی از کتیبههای آشوربانیپال چنین میگوید: «مدافعین شوش شکست خوردند. زیرا آنها بیش از اندازه به کمان و نیزه خود اعتماد کرده بودند».
آشوربانیپال گارد سلطنتی ایلام را اینگونه توصیف میکند: «آنها زرهی نیمتنه در بر دارند و چکمههای بلند پوشیدهاند و کلاهخودی کرویشکل که دو گوش بلند آهنین داشتند و یک پر بلند در وسط آن که به عقب برگشته بود».
پارسیان نیز به عنوان متحد ایلام در جنگهای هلولا و توللیز در کنار ایلام قرار داشتند...
-تاریخ و تمدن ایلام، یوسف مجیدزاده
-سومر و سومریان، هریت کرافورد
-باستانشناسی ایلام، دانیل.تی.پاتس
#ایلام #سومر #پارسافخر #آشور
@oldhistor
@IranAncient
https://s17.picofile.com/file/8415401450/photo_2016_05_10_17_49_24.jpg
دنباله نوشتار 👇
https://irane-ayandeh.blogsky.com/1399/09/06/post-98/
نگاهی به جنگهای ایلام باستان
عباس پارسافخر
هالتامتی سرزمینی باستانی بود که نخستین بار در هزاره پنجم پ.م در عرصهٔ جهانی ظهور پیدا کرد.
شوش قلب تپندهٔ این تمدن و پایتخت آن به شمار میرفت. قلمرو این تمدن، شامل استانهای کنونی خوزستان، لرستان، کهگیلویه و بویراحمد، فارس، بوشهر و ایلام بود.
شهرهای مهم آن عبارت بودند از شوش و انزان (خوزستان)، ماداکتو (ایلام)، خایدالو (لرستان) و لیان (بوشهر) که طوایف مختلف ایلامی در این شهرها سکونت داشتند. این طوایف عبارت بودند از: آوان، سیماشکی، اپرتی، انشانی...
اکثریت آنها فقط مسلح به یک کمان بلند بودند و تعداد کمی نیزه داشتند. ظاهرا آنها بر خلاف آشوریان عادت به شمشیرزنی نداشتند، زیرا یکی از کتیبههای آشوربانیپال چنین میگوید: «مدافعین شوش شکست خوردند. زیرا آنها بیش از اندازه به کمان و نیزه خود اعتماد کرده بودند».
آشوربانیپال گارد سلطنتی ایلام را اینگونه توصیف میکند: «آنها زرهی نیمتنه در بر دارند و چکمههای بلند پوشیدهاند و کلاهخودی کرویشکل که دو گوش بلند آهنین داشتند و یک پر بلند در وسط آن که به عقب برگشته بود».
پارسیان نیز به عنوان متحد ایلام در جنگهای هلولا و توللیز در کنار ایلام قرار داشتند...
-تاریخ و تمدن ایلام، یوسف مجیدزاده
-سومر و سومریان، هریت کرافورد
-باستانشناسی ایلام، دانیل.تی.پاتس
#ایلام #سومر #پارسافخر #آشور
@oldhistor
@IranAncient
https://s17.picofile.com/file/8415401450/photo_2016_05_10_17_49_24.jpg
دنباله نوشتار 👇
https://irane-ayandeh.blogsky.com/1399/09/06/post-98/
🍃
نام کوروش، نامی کهن در متون تاریخی
تاریخ نگارش نام کوروش بسیار کهن است و علاوه بر سنگنگارههای هخامنشی و بابلی، در تواریخ یونانی مانند هرودت، کتزیاس و گزنفون نیز آمده است.
در تورات و همچنین متون دوره اسلامی مانند آثارالباقیه، تاریخ حمزه اصفهانی، مروج الذهب مسعودی، تاریخ طبری، تاریخ کامل ابناثیر و منابع دیگر هم به صراحت از کوروش نام برده شده است.
#کوروش #طبری #نگارش #میخی
@oldhistor
نام کوروش، نامی کهن در متون تاریخی
تاریخ نگارش نام کوروش بسیار کهن است و علاوه بر سنگنگارههای هخامنشی و بابلی، در تواریخ یونانی مانند هرودت، کتزیاس و گزنفون نیز آمده است.
در تورات و همچنین متون دوره اسلامی مانند آثارالباقیه، تاریخ حمزه اصفهانی، مروج الذهب مسعودی، تاریخ طبری، تاریخ کامل ابناثیر و منابع دیگر هم به صراحت از کوروش نام برده شده است.
#کوروش #طبری #نگارش #میخی
@oldhistor
🍃
کوروش، که همان کیخسرو نیست
مهرداد ایرانمهر
-نام کوروش در استوانهٔ خط میخی بابلی (اکدی نو)، کتیبهٔ بیستون داریوش، سالنامهٔ نبونید و کتیبهٔ کاخ پاسارگاد ثبت شده است.
-تواریخ یونانی مانند هرودت، کتزیاس و گزنفون در زبان یونانی آن را «کورُس» میگفتهاند، که همین نام با اندکی اختلاف در روم (اروپا) «سایروس» یا «سیروس» خوانده میشود.
-در اثر موسی خورنی مورخ ارمنی سده ۵ م. آمده، «خداوند یاری کرد که کوروش مادها را براندازد».
-ابن بلخی مورخ قرن ششم میگوید، «کرش (کوروش) که یهودیان را آزاد ساخت و آخرین پادشاه آشور را شکست داد».
-از مورخین سدههای اسلامی، ابوالفرج بن عبری در کتاب مختصر تاریخالدول «کورش الفارسی» و ابوریحان بیرونی در آثارالباقیه نام این شاه را «کورُش»، مسعودی در مروجالذهب «کورُس»، طبری در تاریخ الرسل و الملوک و ابن اثیر در الکامل «کِیرُش» و حمزه اصفهانی نیز در تاریخ سنی ملوک الارض و الانبیا «کوروش» نوشتهاند. دینوری نیز در داستان بهمن، از «کوروش» نام برده است.
-در سفرنامه پیترو دلاواله (۱۰۲۵ هجری) آمده است، «میگویند آنان (ایرانیان زرتشتی) برای حفظ آتش کماکان به همان طریقی که مغها در زمان کوروش و داریوش عمل میکردند، رفتار میکنند» (صفحه ۷۹).
-در تفسیر قرآن حسینی (مواهب علیه) ملاحسین واعظ کاشفی (۸۹۸ هجری) در باب سوره اسرا آمده، «بختنصر مجوسی را که کاتب سنحاریب (سناخریب) بود ... بر ایشان گماشت تا بیامد و بایشان حرب کرده غالب شد و مسجد ... توریت (تورات) را بسوخت ... بعد از آن کوروش همدانی ... ازین حال خبر یافته...».
-تفسیر سورآبادی معروف به تفسیرالتفاسیر، تفسیری از قرآن و حاصل کار ابوبکر عتیق نیشابوری در قرن پنجم که کهنترین تفسیرهای فارسی قرآن است، در تفسیر آیه ۵ سورهٔ اسرا آورده، «آن بندگانی که خداوند برای مجازات یهودیان بر ایشان گماشت قوم بختالنصر بودند که همگی گَور (گبر، زرتشتی) بودند. خود بختالنصر از فرزندان کیقباد بود و در اصل کیکوروش نام داشت ... بختالنصر یا کیکوروش بعد از سلیمان پادشاه عجم شد و به اورشلیم لشگر کشید ... آنگاه پس از او کوروش همدانی به سلطنت رسید که یهودیان تبعید شده را آزاد کرد».
-سمعانی (قرن ششم) در الانساب، شعری عربی را به نقل از یک شاعر ایرانی (وافر) نقل کرده است:
و بیتالمقدس المعمور بیت
ورثناه عن المتقدمینا
بناه کورش البانی المعالی
بامرالله خیر الآمرینا
بیتالمقدس، این خانهٔ آباد را ما از پیشینیان خود به میراث بردهایم. کوروش آن بنیانگذار بزرگواریها به دستور خداوند که بهترین فرماندهان است، آن را بنا نهاد...
#کوروش #کیخسرو #بیرونی #تاریخ
@oldhistor
http://s9.picofile.com/file/8310411426/%D8%AA%D8%B5%D9%88%DB%8C%D8%B1_%D9%85%D9%82%D8%A7%D9%84%D9%87_%DA%A9%DB%8C%D8%AE%D8%B3%D8%B1%D9%88.JPG
دنباله نوشتار👇
https://irane-ayandeh.blogsky.com/1396/08/08/post-78/
کوروش، که همان کیخسرو نیست
مهرداد ایرانمهر
-نام کوروش در استوانهٔ خط میخی بابلی (اکدی نو)، کتیبهٔ بیستون داریوش، سالنامهٔ نبونید و کتیبهٔ کاخ پاسارگاد ثبت شده است.
-تواریخ یونانی مانند هرودت، کتزیاس و گزنفون در زبان یونانی آن را «کورُس» میگفتهاند، که همین نام با اندکی اختلاف در روم (اروپا) «سایروس» یا «سیروس» خوانده میشود.
-در اثر موسی خورنی مورخ ارمنی سده ۵ م. آمده، «خداوند یاری کرد که کوروش مادها را براندازد».
-ابن بلخی مورخ قرن ششم میگوید، «کرش (کوروش) که یهودیان را آزاد ساخت و آخرین پادشاه آشور را شکست داد».
-از مورخین سدههای اسلامی، ابوالفرج بن عبری در کتاب مختصر تاریخالدول «کورش الفارسی» و ابوریحان بیرونی در آثارالباقیه نام این شاه را «کورُش»، مسعودی در مروجالذهب «کورُس»، طبری در تاریخ الرسل و الملوک و ابن اثیر در الکامل «کِیرُش» و حمزه اصفهانی نیز در تاریخ سنی ملوک الارض و الانبیا «کوروش» نوشتهاند. دینوری نیز در داستان بهمن، از «کوروش» نام برده است.
-در سفرنامه پیترو دلاواله (۱۰۲۵ هجری) آمده است، «میگویند آنان (ایرانیان زرتشتی) برای حفظ آتش کماکان به همان طریقی که مغها در زمان کوروش و داریوش عمل میکردند، رفتار میکنند» (صفحه ۷۹).
-در تفسیر قرآن حسینی (مواهب علیه) ملاحسین واعظ کاشفی (۸۹۸ هجری) در باب سوره اسرا آمده، «بختنصر مجوسی را که کاتب سنحاریب (سناخریب) بود ... بر ایشان گماشت تا بیامد و بایشان حرب کرده غالب شد و مسجد ... توریت (تورات) را بسوخت ... بعد از آن کوروش همدانی ... ازین حال خبر یافته...».
-تفسیر سورآبادی معروف به تفسیرالتفاسیر، تفسیری از قرآن و حاصل کار ابوبکر عتیق نیشابوری در قرن پنجم که کهنترین تفسیرهای فارسی قرآن است، در تفسیر آیه ۵ سورهٔ اسرا آورده، «آن بندگانی که خداوند برای مجازات یهودیان بر ایشان گماشت قوم بختالنصر بودند که همگی گَور (گبر، زرتشتی) بودند. خود بختالنصر از فرزندان کیقباد بود و در اصل کیکوروش نام داشت ... بختالنصر یا کیکوروش بعد از سلیمان پادشاه عجم شد و به اورشلیم لشگر کشید ... آنگاه پس از او کوروش همدانی به سلطنت رسید که یهودیان تبعید شده را آزاد کرد».
-سمعانی (قرن ششم) در الانساب، شعری عربی را به نقل از یک شاعر ایرانی (وافر) نقل کرده است:
و بیتالمقدس المعمور بیت
ورثناه عن المتقدمینا
بناه کورش البانی المعالی
بامرالله خیر الآمرینا
بیتالمقدس، این خانهٔ آباد را ما از پیشینیان خود به میراث بردهایم. کوروش آن بنیانگذار بزرگواریها به دستور خداوند که بهترین فرماندهان است، آن را بنا نهاد...
#کوروش #کیخسرو #بیرونی #تاریخ
@oldhistor
http://s9.picofile.com/file/8310411426/%D8%AA%D8%B5%D9%88%DB%8C%D8%B1_%D9%85%D9%82%D8%A7%D9%84%D9%87_%DA%A9%DB%8C%D8%AE%D8%B3%D8%B1%D9%88.JPG
دنباله نوشتار👇
https://irane-ayandeh.blogsky.com/1396/08/08/post-78/
👏2
🍃
آجرنوشتهٔ اوروک
خط میخی بابلی
منم کوروش، شاه سرزمینها، نگهبان معابد اساگیلا و اِزیدا (در بورسیپا) فرزند کمبوجیه که شاهی مقتدر بود.
#کوروش #اساگیلا #کمبوجیه #اوروک
@oldhistor
@atorabanorg
آجرنوشتهٔ اوروک
خط میخی بابلی
منم کوروش، شاه سرزمینها، نگهبان معابد اساگیلا و اِزیدا (در بورسیپا) فرزند کمبوجیه که شاهی مقتدر بود.
#کوروش #اساگیلا #کمبوجیه #اوروک
@oldhistor
@atorabanorg
❤1
🍃
سالنامه نبونئید، ستون ٣، بندهای ١٢-١۴
(ترجمه شاهپور شهبازی):
«در ماه تَشریتو (مهر و آبان) هنگامی که کوروش بر سپاه اکد در اوپیس بر کرانه دجله تاختن برد، ساکنان اکد سر به شورش برداشتند. لیکن «او» ساکنان را از دمِ تیغ گذرانید.»
چنانچه کسی اندک آشنایی با سنت کتیبههای میانرودانی داشته باشد، میداند که ضمیر «او»، همواره اشاره به شاه مستقر دارد، یعنی نبونید.
علت خشم وی از مردم اوپیس هم، شورش ایشان بود که نسبت به انتقال پیکرهٔ خدایانشان اعتراض داشتند.
#کوروش #اوپیس #نبونید #اکد
@oldhistor
سالنامه نبونئید، ستون ٣، بندهای ١٢-١۴
(ترجمه شاهپور شهبازی):
«در ماه تَشریتو (مهر و آبان) هنگامی که کوروش بر سپاه اکد در اوپیس بر کرانه دجله تاختن برد، ساکنان اکد سر به شورش برداشتند. لیکن «او» ساکنان را از دمِ تیغ گذرانید.»
چنانچه کسی اندک آشنایی با سنت کتیبههای میانرودانی داشته باشد، میداند که ضمیر «او»، همواره اشاره به شاه مستقر دارد، یعنی نبونید.
علت خشم وی از مردم اوپیس هم، شورش ایشان بود که نسبت به انتقال پیکرهٔ خدایانشان اعتراض داشتند.
#کوروش #اوپیس #نبونید #اکد
@oldhistor
🍃
تنها اسناد کهن به جا مانده که غیرمستقیم به زمان مرگ کوروش اشاره میکند، دو لوح گلی یافت شده در بابل است.
نخستین آن مربوط به ۲۱ام امرداد ۵۳۰ پ.م است که تاریخ آن «نهمین سال کوروش، شاه کشورها» را نشان میدهد.
سند دوم که مربوط به ۹ام شهریور ۵۳۰ پ.م است، «سال آغاز فرمانروایی کمبوجیه، شاه کشورها» را بر خود دارد.
این دو سند نشان میدهند که کوروش در فاصلهٔ میان ۲۱ امرداد تا ۹ شهریور سال ۵۳۰ پ.م درگذشته است، و یا خبر مرگ وی و بر تخت نشستن کمبوجیه در این تاریخ به بابل رسیده است.
#کوروش #کمبوجیه #بابل #شاه
@oldhistor
@IranAncient
تنها اسناد کهن به جا مانده که غیرمستقیم به زمان مرگ کوروش اشاره میکند، دو لوح گلی یافت شده در بابل است.
نخستین آن مربوط به ۲۱ام امرداد ۵۳۰ پ.م است که تاریخ آن «نهمین سال کوروش، شاه کشورها» را نشان میدهد.
سند دوم که مربوط به ۹ام شهریور ۵۳۰ پ.م است، «سال آغاز فرمانروایی کمبوجیه، شاه کشورها» را بر خود دارد.
این دو سند نشان میدهند که کوروش در فاصلهٔ میان ۲۱ امرداد تا ۹ شهریور سال ۵۳۰ پ.م درگذشته است، و یا خبر مرگ وی و بر تخت نشستن کمبوجیه در این تاریخ به بابل رسیده است.
#کوروش #کمبوجیه #بابل #شاه
@oldhistor
@IranAncient
🍃
بررسی واژهٔ ذوالقرنین
مهرداد ایرانمهر
نخست سنجیده شود واژۀ اوستایی «سَرَه (سر)» در پیوند با واژۀ لووی هیروگلیفیِ «شَری (بالا)» (از گونۀ سَتِم)، در برابرِ واژۀ یونانیِ «کَرَه /کر/ (سر)» (از گونۀ کِنتوم)؛
واژۀ اوستایی «سرو /س صامت/ (شاخ)» در پیوند با واژۀ لووی هیروگلیفیِ «سورنَه، شَوَتَر (شاخ)»، در برابرِ واژۀ لاتین «کُرنو /کُرن/ (شاخ)» (وامواژۀ عربیِ «قرن /شاخ/، ذوالقرنین»).
در افسانۀ هُروس (خداشاهین مصری)، «مدی (مذای)» مورد اشارۀ خدای «سِت» قرار میگیرد، که اشاره به مردم بیگانۀ ماد در مصر است.
اگرچه، خدای «هُروس» نیز خدایی بیگانه (غیرمصری) و از سرزمینی دوردست (خاوری) به شمار میرفته که در دورانی کهن دستنشاندۀ پارسها بوده است.(بازگوکنندۀ ورود پارسهای پیش از هخامنشیان همراه با مادها به مصر)
هیکسوسها پیرامون ٣٧٠٠ سال پیش (سدۀ ١٧ پ.م) به مصر رخنه میکنند و دورۀ «فترت دوم» در این سرزمین آغاز میشود.(دورۀ «فترت نخست» را آموهای ایرانی پیرامون ۴٢٠٠ سال پیش در دوران دودمان ششم باعث گردیدند)
مصریان در طول تاریخ، تنها دو قوم را «هیکسوس» نامیدهاند. یکی خودِ هیکسوسها، که آنان خود را «آمو» میخواندند و دیگری هخامنشیان را که ١٢ سده پس از هیکسوسها گام به مصر گذاردند...
*«ذوالقرنین» یعنی دارای دو شاخ (بر روی کلاهخود).
#کوروش #ذوالقرنین #مصر #درخشانی
@oldhistor
http://s8.picofile.com/file/8293661826/%D8%B1%D8%B9.JPG
دنباله نوشتار👇
https://irane-ayandeh.blogsky.com/1400/08/01/post-106/
بررسی واژهٔ ذوالقرنین
مهرداد ایرانمهر
نخست سنجیده شود واژۀ اوستایی «سَرَه (سر)» در پیوند با واژۀ لووی هیروگلیفیِ «شَری (بالا)» (از گونۀ سَتِم)، در برابرِ واژۀ یونانیِ «کَرَه /کر/ (سر)» (از گونۀ کِنتوم)؛
واژۀ اوستایی «سرو /س صامت/ (شاخ)» در پیوند با واژۀ لووی هیروگلیفیِ «سورنَه، شَوَتَر (شاخ)»، در برابرِ واژۀ لاتین «کُرنو /کُرن/ (شاخ)» (وامواژۀ عربیِ «قرن /شاخ/، ذوالقرنین»).
در افسانۀ هُروس (خداشاهین مصری)، «مدی (مذای)» مورد اشارۀ خدای «سِت» قرار میگیرد، که اشاره به مردم بیگانۀ ماد در مصر است.
اگرچه، خدای «هُروس» نیز خدایی بیگانه (غیرمصری) و از سرزمینی دوردست (خاوری) به شمار میرفته که در دورانی کهن دستنشاندۀ پارسها بوده است.(بازگوکنندۀ ورود پارسهای پیش از هخامنشیان همراه با مادها به مصر)
هیکسوسها پیرامون ٣٧٠٠ سال پیش (سدۀ ١٧ پ.م) به مصر رخنه میکنند و دورۀ «فترت دوم» در این سرزمین آغاز میشود.(دورۀ «فترت نخست» را آموهای ایرانی پیرامون ۴٢٠٠ سال پیش در دوران دودمان ششم باعث گردیدند)
مصریان در طول تاریخ، تنها دو قوم را «هیکسوس» نامیدهاند. یکی خودِ هیکسوسها، که آنان خود را «آمو» میخواندند و دیگری هخامنشیان را که ١٢ سده پس از هیکسوسها گام به مصر گذاردند...
*«ذوالقرنین» یعنی دارای دو شاخ (بر روی کلاهخود).
#کوروش #ذوالقرنین #مصر #درخشانی
@oldhistor
http://s8.picofile.com/file/8293661826/%D8%B1%D8%B9.JPG
دنباله نوشتار👇
https://irane-ayandeh.blogsky.com/1400/08/01/post-106/
🍃
کوروش یا کورش؟
امروزه برخی درباره نامواژۀ کهن «کوروش» سردودمان جهانشاهی هخامنشی، در این اندیشه فرورفتهاند که میبایست این نام را به گونۀ «کورش» نوشت، نه «کوروش». سندهایی چند نیز برای این مدعا برمیشمارند.
برخی در این باره میگویند، «میبایست به سنت خط و زبان فارسی پایبند بود، و از آن رو باید ضبط کورش را به کار ببریم.»
اما باید دانست، چنانچه بخواهیم سراپا به همۀ سنتهای یکهزارۀ گذشته پایبند باشیم، بایستی آنچه را در اسکندرنامهها آمده و نیز مهد و خاستگاهِ دانش و تمدن بودن یونان و... را نیز بپذیریم. از سویی، آگاهیم بیشتر پژوهندگان سدههای سوم تا سیزدهم قمری ناتوان بر خواندن خطهای میخی و پهلوی بوده، و تنها شیوۀ سینه به سینه در خوانش نامواژگان کهن به کار میرفته است. بنابراین پایبندی صرف به سنتهای پیشین، به تنهایی نمیتواند راهنمای خوبی برای دریافت آنچه در تاریخ نهان مانده، به شمار آید.
در این باره برخی دو گونه ضبط Kuroš و Kuruš را مثال آورده و ریخت نخست را کورُش و دومی را نیز کوروش خواندهاند.
برخی میگویند، «واژگانی مانند کورش، سدهها در زبان فارسی فراموش شده بود...». با آنکه این گفتۀ ایشان با سندهایی از متون ایران دوره اسلامی و تفسیرهای قرآن، همخوانی ندارد؛ اما به هر رو، میدانیم که در این اسناد نیز هر دو شکل کوروش و کورش به کار رفته است.
به هر روی، این نام در همۀ تمدنهای دیگر که در دولت هخامنشی جذب شدند نیز به همین شکل «کوروش» ثبت شده است. اگرچه در تورات، آن را به شکل «کورَش» میبینیم که شکل اکدی (برگرفته از ایلامی) آن را نشان میدهد.
ثبت یونانی کوروش نیز به شکل «کوروس» بوده که رومیان آن را با آوانگاری لاتین به شکل «سایروس» ثبت کردهاند. همین نام در زبانهای اروپایی رواج یافت و خوانش فرانسوی آن در دوران مشروطه دوباره به ایران بازگشت. به همین رو، این نام با گذر از یونانی، لاتین و فرانسه، به «سیروس»(نه سیرُس) تبدیل شد و در فارسی امروزین نیز رواج یافت.
در پایان، بهتر است ما نیز مانند نیاکانمان، بنویسیم کوروش و بخوانیم کورُش...
#کوروش #کورش #فارسی #خط_میخی
@oldhistor
http://s8.picofile.com/file/8267950534/%DA%A9%D9%88%D8%B1%D9%88%D8%B4_.JPG
دنباله نوشتار👇
https://irane-ayandeh.blogsky.com/1400/08/04/post-108/
کوروش یا کورش؟
امروزه برخی درباره نامواژۀ کهن «کوروش» سردودمان جهانشاهی هخامنشی، در این اندیشه فرورفتهاند که میبایست این نام را به گونۀ «کورش» نوشت، نه «کوروش». سندهایی چند نیز برای این مدعا برمیشمارند.
برخی در این باره میگویند، «میبایست به سنت خط و زبان فارسی پایبند بود، و از آن رو باید ضبط کورش را به کار ببریم.»
اما باید دانست، چنانچه بخواهیم سراپا به همۀ سنتهای یکهزارۀ گذشته پایبند باشیم، بایستی آنچه را در اسکندرنامهها آمده و نیز مهد و خاستگاهِ دانش و تمدن بودن یونان و... را نیز بپذیریم. از سویی، آگاهیم بیشتر پژوهندگان سدههای سوم تا سیزدهم قمری ناتوان بر خواندن خطهای میخی و پهلوی بوده، و تنها شیوۀ سینه به سینه در خوانش نامواژگان کهن به کار میرفته است. بنابراین پایبندی صرف به سنتهای پیشین، به تنهایی نمیتواند راهنمای خوبی برای دریافت آنچه در تاریخ نهان مانده، به شمار آید.
در این باره برخی دو گونه ضبط Kuroš و Kuruš را مثال آورده و ریخت نخست را کورُش و دومی را نیز کوروش خواندهاند.
برخی میگویند، «واژگانی مانند کورش، سدهها در زبان فارسی فراموش شده بود...». با آنکه این گفتۀ ایشان با سندهایی از متون ایران دوره اسلامی و تفسیرهای قرآن، همخوانی ندارد؛ اما به هر رو، میدانیم که در این اسناد نیز هر دو شکل کوروش و کورش به کار رفته است.
به هر روی، این نام در همۀ تمدنهای دیگر که در دولت هخامنشی جذب شدند نیز به همین شکل «کوروش» ثبت شده است. اگرچه در تورات، آن را به شکل «کورَش» میبینیم که شکل اکدی (برگرفته از ایلامی) آن را نشان میدهد.
ثبت یونانی کوروش نیز به شکل «کوروس» بوده که رومیان آن را با آوانگاری لاتین به شکل «سایروس» ثبت کردهاند. همین نام در زبانهای اروپایی رواج یافت و خوانش فرانسوی آن در دوران مشروطه دوباره به ایران بازگشت. به همین رو، این نام با گذر از یونانی، لاتین و فرانسه، به «سیروس»(نه سیرُس) تبدیل شد و در فارسی امروزین نیز رواج یافت.
در پایان، بهتر است ما نیز مانند نیاکانمان، بنویسیم کوروش و بخوانیم کورُش...
#کوروش #کورش #فارسی #خط_میخی
@oldhistor
http://s8.picofile.com/file/8267950534/%DA%A9%D9%88%D8%B1%D9%88%D8%B4_.JPG
دنباله نوشتار👇
https://irane-ayandeh.blogsky.com/1400/08/04/post-108/
❤1
🍃
برگه شادباش کوروش بزرگ
زمین را منم تاج تارکنشین
ملرزان مرا تا نلرزد زمین
نظامی گنجوی
کوروش بزرگ، بزرگمردی بیهمتا که از برجستهترین مردان همهٔ روزگاران بوده و تا ایران نامی در جهان دارد، به نام نامی او میبالد و هرگز فراموشش نخواهد کرد. این شهریار فرزانه کمک به مردمان را آرمان خویش ساخته و یاری ستمدیدگان از رفتارهای همیشگی او بود.
و به کوتاه سخن آن که، این شاه توانا توانست تا برگی زرین بر برگههای کارنامه کهن روزگاران افزوده و آن را از روزگار پیش و پس از خود جدا سازد.
چرا که او همواره در تلاش بود به اندیشه دست اندازد تا شمشیر...
*برگه شادباش به مناسبت روز بزرگداشت کوروش بزرگ به دست شماری از ایراندوستان به چاپ رسید و در روزهای ۶ و ٧ آبان ماه (سال ١٣٨٧) در ١٠ تا از میدانهای تهران و در شهرهای سنندج، ساری، کاشان، اراک، خرمآباد به همراه شیرینی پخش شد...
ایران به مانند ققنوس، بار دیگر از خاکستر خویش بر خواهد خاست
#کوروش #شادباش #ایرانبوم #ایرانمهر
@oldhistor
@iranboom_ir
https://s20.picofile.com/file/8442865142/IMG_20211027_015032_817.jpg
دنباله نوشتار👇
https://irane-ayandeh.blogsky.com/1400/08/05/post-109/
برگه شادباش کوروش بزرگ
زمین را منم تاج تارکنشین
ملرزان مرا تا نلرزد زمین
نظامی گنجوی
کوروش بزرگ، بزرگمردی بیهمتا که از برجستهترین مردان همهٔ روزگاران بوده و تا ایران نامی در جهان دارد، به نام نامی او میبالد و هرگز فراموشش نخواهد کرد. این شهریار فرزانه کمک به مردمان را آرمان خویش ساخته و یاری ستمدیدگان از رفتارهای همیشگی او بود.
و به کوتاه سخن آن که، این شاه توانا توانست تا برگی زرین بر برگههای کارنامه کهن روزگاران افزوده و آن را از روزگار پیش و پس از خود جدا سازد.
چرا که او همواره در تلاش بود به اندیشه دست اندازد تا شمشیر...
*برگه شادباش به مناسبت روز بزرگداشت کوروش بزرگ به دست شماری از ایراندوستان به چاپ رسید و در روزهای ۶ و ٧ آبان ماه (سال ١٣٨٧) در ١٠ تا از میدانهای تهران و در شهرهای سنندج، ساری، کاشان، اراک، خرمآباد به همراه شیرینی پخش شد...
ایران به مانند ققنوس، بار دیگر از خاکستر خویش بر خواهد خاست
#کوروش #شادباش #ایرانبوم #ایرانمهر
@oldhistor
@iranboom_ir
https://s20.picofile.com/file/8442865142/IMG_20211027_015032_817.jpg
دنباله نوشتار👇
https://irane-ayandeh.blogsky.com/1400/08/05/post-109/
🍃
هفتم آبان،
روز ورود کوروش به بابل
رویدادنامه نبونئید، ستون ۳، بند ۱۸ و ۱۹:
در هفتم آبان (۵٣٩ پ.م)، کوروش خود به بابل در آمد. در راه او شاخهها پخش کردند، و او برای همه در شهر آرامش و صلح نمود. گئوبرووه فرماندار بابل شد، و او پایوَران زیردست خود را گماشت.
سندهای کارگزاری نشان میدهد، معمولاً پایوران پیشین را در مقام خود گماشتند.
#کوروش #هفتم_آبان #نبونئید #بابل
@oldhistor
@Arshtad
هفتم آبان،
روز ورود کوروش به بابل
رویدادنامه نبونئید، ستون ۳، بند ۱۸ و ۱۹:
در هفتم آبان (۵٣٩ پ.م)، کوروش خود به بابل در آمد. در راه او شاخهها پخش کردند، و او برای همه در شهر آرامش و صلح نمود. گئوبرووه فرماندار بابل شد، و او پایوَران زیردست خود را گماشت.
سندهای کارگزاری نشان میدهد، معمولاً پایوران پیشین را در مقام خود گماشتند.
#کوروش #هفتم_آبان #نبونئید #بابل
@oldhistor
@Arshtad
🍃
متن منشور کوروش بزرگ (بابل)
اين لوح، استوانهای از سنگ خاكستری است كه روي آن را با گِل پوشاندهاند.
١- [آن هنگام که ............ مردوک] پادشاه همهٔ آسمانها و زمین، کسی که ..... که با ..... یش، سرزمینهای دشمنانش را لگدکوب میکند
٢- ............... با دانایی گسترده، ......... کسی که گوشههای جهان را زیر نظر دارد
٣- ................ فرزند ارشد [او] (بلشزر)، فرومایهای به سروری سرزمینش گمارده شد
۴- ............... [اما] او [فرمانروایی] ساختگی برای آنان قرار داد
۵- نمونهای ساختگی از اساگیل [ساخت و] ................. برای (شهر) اور و جاهای دیگر فرستاد
۶- آیینهایی که شایسته آنها (خدایان / پرستشگاهها) پیشکشی [هایی ناپاک] ............ [گستاخانه] ........ هر روز یاوهسرایی میکرد و [اهانتآمیز]
٧- (او) پیشکشیهای روزانه را بازداشت، او در [آیینها دست برد و] ................... درون پرستشگاهها برقرار [کرد] در اندیشهاش به ترس از مردوک - شاه خدایان - پایان داد
٨- هر روز به شهرش (شهر مردوک) بدی روا میداشت ................. همهٔ مردما [نش را .......] (مردمان مردوک) با یوغی رهانشدنی به نابودی کشاند
٩- انلیل خدایان (مردوک) از شِکوهٔ ایشان بسیار خشمگین شد و ............... قلمرو آنان خدایانی که درون آنها میزیستند، محرابهایشان را رها کردند
١٠- خشمگین از اینکه او (نبونید) - (آنان را) - (خدایان غیربابلی) - به شوانه (بابل) وارد کرده بود [دل] مردوک بلند [پایه؛ انلیل خدایان] به رحم آمد ...... (او) بر همهٔ زیستگاههایی که جایگاههای مقدسشان ویران گشته بود
١١- و مردم سرزمین سومر و آکد، اندیشه کرد (و) بر آنان رحم آورد. او همهٔ سرزمینها را جست و بررسی کرد
١٢- شاهی دادگر را جستجو کرد که دلخواهش باشد. او کوروش شاه (شهر) انشان را به دستانش گرفت و او را به نام خواند، (و) شهریاری او بر همگان را به آوای بلند اعلام کرد
١٣- او (مردوک) سرزمین گوتی (و) همهٔ سپاهیان ماد را در برابر پاهای او (کوروش) به کرنش درآورد و همهٔ مردمان سرسیاه (؟) را که (مردوک) به دستان او (کوروش) سپرده بود
١۴- به دادگری و راستی شبانی کرد، مردوک سرور بزرگ که پرورندهٔ مردمانش است، به کارهای نیک او (کوروش) و دل راستینش به شادی نگریست
١۵- (و) او را فرمان داد تا به سوی شهرش (شهر مردوک) بابل برود. او را واداشت (تا) راه، تینتیر (بابل) را در پیش گیرد و همچون دوست و همراهی در کنارش گام برداشت...
#کوروش #منشور #بابل #مردوک
@oldhistor
https://s21.picofile.com/file/8442965284/IMG_20211029_133407_535.jpg
دنباله نوشتار👇
https://irane-ayandeh.blogsky.com/1400/08/07/post-110/
متن منشور کوروش بزرگ (بابل)
اين لوح، استوانهای از سنگ خاكستری است كه روي آن را با گِل پوشاندهاند.
١- [آن هنگام که ............ مردوک] پادشاه همهٔ آسمانها و زمین، کسی که ..... که با ..... یش، سرزمینهای دشمنانش را لگدکوب میکند
٢- ............... با دانایی گسترده، ......... کسی که گوشههای جهان را زیر نظر دارد
٣- ................ فرزند ارشد [او] (بلشزر)، فرومایهای به سروری سرزمینش گمارده شد
۴- ............... [اما] او [فرمانروایی] ساختگی برای آنان قرار داد
۵- نمونهای ساختگی از اساگیل [ساخت و] ................. برای (شهر) اور و جاهای دیگر فرستاد
۶- آیینهایی که شایسته آنها (خدایان / پرستشگاهها) پیشکشی [هایی ناپاک] ............ [گستاخانه] ........ هر روز یاوهسرایی میکرد و [اهانتآمیز]
٧- (او) پیشکشیهای روزانه را بازداشت، او در [آیینها دست برد و] ................... درون پرستشگاهها برقرار [کرد] در اندیشهاش به ترس از مردوک - شاه خدایان - پایان داد
٨- هر روز به شهرش (شهر مردوک) بدی روا میداشت ................. همهٔ مردما [نش را .......] (مردمان مردوک) با یوغی رهانشدنی به نابودی کشاند
٩- انلیل خدایان (مردوک) از شِکوهٔ ایشان بسیار خشمگین شد و ............... قلمرو آنان خدایانی که درون آنها میزیستند، محرابهایشان را رها کردند
١٠- خشمگین از اینکه او (نبونید) - (آنان را) - (خدایان غیربابلی) - به شوانه (بابل) وارد کرده بود [دل] مردوک بلند [پایه؛ انلیل خدایان] به رحم آمد ...... (او) بر همهٔ زیستگاههایی که جایگاههای مقدسشان ویران گشته بود
١١- و مردم سرزمین سومر و آکد، اندیشه کرد (و) بر آنان رحم آورد. او همهٔ سرزمینها را جست و بررسی کرد
١٢- شاهی دادگر را جستجو کرد که دلخواهش باشد. او کوروش شاه (شهر) انشان را به دستانش گرفت و او را به نام خواند، (و) شهریاری او بر همگان را به آوای بلند اعلام کرد
١٣- او (مردوک) سرزمین گوتی (و) همهٔ سپاهیان ماد را در برابر پاهای او (کوروش) به کرنش درآورد و همهٔ مردمان سرسیاه (؟) را که (مردوک) به دستان او (کوروش) سپرده بود
١۴- به دادگری و راستی شبانی کرد، مردوک سرور بزرگ که پرورندهٔ مردمانش است، به کارهای نیک او (کوروش) و دل راستینش به شادی نگریست
١۵- (و) او را فرمان داد تا به سوی شهرش (شهر مردوک) بابل برود. او را واداشت (تا) راه، تینتیر (بابل) را در پیش گیرد و همچون دوست و همراهی در کنارش گام برداشت...
#کوروش #منشور #بابل #مردوک
@oldhistor
https://s21.picofile.com/file/8442965284/IMG_20211029_133407_535.jpg
دنباله نوشتار👇
https://irane-ayandeh.blogsky.com/1400/08/07/post-110/
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
🍃
چون جهانی خیره بر فرهنگ توست
گر به مهرش دل نبندی، ننگ توست
#کوروش
#خواننده_فرانسوی
@oldhistor
@sexologyman2
چون جهانی خیره بر فرهنگ توست
گر به مهرش دل نبندی، ننگ توست
#کوروش
#خواننده_فرانسوی
@oldhistor
@sexologyman2