📘 #مقدمه_ای_بر_سوررئالیسم
🔸 آکادمی خان
✍️ مترجم: #زهرا_قیاسی
◽️@omidesaba
◾️http://omidesaba.com
⬇️⬇️⬇️⬇️⬇️
🔸 آکادمی خان
✍️ مترجم: #زهرا_قیاسی
◽️@omidesaba
◾️http://omidesaba.com
⬇️⬇️⬇️⬇️⬇️
📚 #سالهای_شور_و_سرکشی
✍️ #نویسنده : #ایران_درودی
📔#نشر_نی
✅ چند ماه پس از درگذشت آن انسان نیک سرشت، برای گُریز از غمی که بر فضای خانه سنگینی می کرد، با اندک ذخیره ای که از فروش نمایشگاه باقی مانده بود، دوباره راهی اروپا شدم و این بار به بلژیک زادگاه «ژروم بوش». دیگر پدر بزرگی نبود که هزینه ی تحصیل و سفر را بپردازد.
بین سال های 40 تا 46، که تاریخ سامان گرفتن زندگی من است، سالهای در به دری، بی قراری و فراگیری واقعی من به شمار می آیند. در این سال ها، از «آکادمی بروکسل» گرفته تا محافل هنری ایتالیا، از اسپانیا گرفته تا مدرسه ی سینما و تلویزیون آمریکا، از دوستان نقاشم گرفته تا دوستان تئاتر و سینما، از همه کس و همه چیز می آموختم.
سرگشته و سرکش، دائماً در سفر بودم. نیاز به سفر کردن و کشف دیدنی ها آن قدر بود که با چمدانی کوچک به ایستگاه راه آهن می رفتم و اولین ترن را سوار می شدم و هر کجا که اراده می کردم، پیاده می شدم. پیاده شدن از ترن را به توقف طولانی ترن واگذار می کردم. می خواستم زندگی را در بی حوصلگی و پیش بینی نشده ها و در حادثه ها تجربه کنم.
در هیچ کجا، آرام و قرار نداشتم، به دنبال یافتن هیجان های بیشتری بودم، هوشیاری انسان ها را تجربه می کردم، به سراغ نقاشان گمنامی می رفتم که طرح های کاغذ دیواری را می دهند و با هنرمندان ناشناسی آشنا می شدم که در بلور گداخته فرم های زیبا می آفرینند. زیبایی ظرفی بلورین همان قدر نگاه شیفته ی مرا به خود جلب می کرد که نبوغ معمارانی که میدان «سن مارکوی ونیز» را ساخته اند. هنر در آراستن و زیبا نمودن زندگی است. هنر جدا از زندگی وجود ندارد، پس می باید زندگی را از هنر سرشار کرد. نگریستن را می آموختم و تفاوت «دیدن» با «نگریستن» را در می یافتم. رشته های مورد علاقه ام زیاد و متنوع بودند و دوستانم زیادتر و متنوع تر.
برای شفاف کردن رنگ های نقاشی، دوره کوتاهی از «ویترای» را در «آکادمی سلطنتی بروکسل» گذراندم. به زودی به این نکته پی بردم که شفافیت زنگ، بیانی حسی است نه تکنیکی. کلاس «آکادمی» را با قطعات شیشه‌‌های رنگین، رها کردم و به دنبال حس پاکیزگی در درونم، به اندیشه فرو رفتم. شفافیت، کنار گذاردن کدرهاست. شفافیت، فقط در بلورها نیست، در قلب هاست، در نگاه هاست و در رابطه هاست. در تلاش کشف این رابطه ها بودم و در این کشف و شهود، غم نان آزارم می داد. در این زمینه هم حادثه جویی به کمکم می آمد. نقاشی ها را یک روز در میدان «سن مارکوی» ونیز بر زمین می چیدم و روز دیگر مقابل در ورودی کلیسای «دُم» میلان؛ به هر رهگذری قیمت متفاوتی پیشنهاد می کردم. دست خوب روزگار، دختر شهردار «ونیز» را سر راهم قرار داد. او چند اثر خرید و مرا برای مدتی در منزل مجللش میهمان کرد. دوست ایتالیایی دیگری به نام «تینا» که در شهر کوچکی نزدیک «میلان» منزل داشت، برایم آتلیه ای در زیرزمین منزلش برپا کرد. از سر دولت این میزبان مشوق، نمایشگاهی از آثارم در «میلان» برپا شد که هزینه ی زندگی چند ماه آینده ام را تأمین کرد. در محافل هنری ایتالیا، دوستان خوبی به دست آورده بودم. به عنوان منتقد هنری، در «کنگره بین المللی هنرشناسان و منتقدین» به شهر «ریمنی» دعوت شدم. با هنرشناسان و منتقدینی که از اسپانیا برای شرکت در این کنگره آمده بودند به اسپانیا رفتم. در این سفر با «الکساندر سی‌رسی» منتقد آثار «گویا» و «گائودی»، آشنا شدم. او دوست نزدیک «تاپیس»، نقاش نابغه‌ی بزرگ عصر ما بود.
◽️@omidesaba
◾️http://omidesaba.com
⬇️⬇️⬇️⬇️⬇️
✍️ #نویسنده : #ایران_درودی
📔#نشر_نی
✅ چند ماه پس از درگذشت آن انسان نیک سرشت، برای گُریز از غمی که بر فضای خانه سنگینی می کرد، با اندک ذخیره ای که از فروش نمایشگاه باقی مانده بود، دوباره راهی اروپا شدم و این بار به بلژیک زادگاه «ژروم بوش». دیگر پدر بزرگی نبود که هزینه ی تحصیل و سفر را بپردازد.
بین سال های 40 تا 46، که تاریخ سامان گرفتن زندگی من است، سالهای در به دری، بی قراری و فراگیری واقعی من به شمار می آیند. در این سال ها، از «آکادمی بروکسل» گرفته تا محافل هنری ایتالیا، از اسپانیا گرفته تا مدرسه ی سینما و تلویزیون آمریکا، از دوستان نقاشم گرفته تا دوستان تئاتر و سینما، از همه کس و همه چیز می آموختم.
سرگشته و سرکش، دائماً در سفر بودم. نیاز به سفر کردن و کشف دیدنی ها آن قدر بود که با چمدانی کوچک به ایستگاه راه آهن می رفتم و اولین ترن را سوار می شدم و هر کجا که اراده می کردم، پیاده می شدم. پیاده شدن از ترن را به توقف طولانی ترن واگذار می کردم. می خواستم زندگی را در بی حوصلگی و پیش بینی نشده ها و در حادثه ها تجربه کنم.
در هیچ کجا، آرام و قرار نداشتم، به دنبال یافتن هیجان های بیشتری بودم، هوشیاری انسان ها را تجربه می کردم، به سراغ نقاشان گمنامی می رفتم که طرح های کاغذ دیواری را می دهند و با هنرمندان ناشناسی آشنا می شدم که در بلور گداخته فرم های زیبا می آفرینند. زیبایی ظرفی بلورین همان قدر نگاه شیفته ی مرا به خود جلب می کرد که نبوغ معمارانی که میدان «سن مارکوی ونیز» را ساخته اند. هنر در آراستن و زیبا نمودن زندگی است. هنر جدا از زندگی وجود ندارد، پس می باید زندگی را از هنر سرشار کرد. نگریستن را می آموختم و تفاوت «دیدن» با «نگریستن» را در می یافتم. رشته های مورد علاقه ام زیاد و متنوع بودند و دوستانم زیادتر و متنوع تر.
برای شفاف کردن رنگ های نقاشی، دوره کوتاهی از «ویترای» را در «آکادمی سلطنتی بروکسل» گذراندم. به زودی به این نکته پی بردم که شفافیت زنگ، بیانی حسی است نه تکنیکی. کلاس «آکادمی» را با قطعات شیشه‌‌های رنگین، رها کردم و به دنبال حس پاکیزگی در درونم، به اندیشه فرو رفتم. شفافیت، کنار گذاردن کدرهاست. شفافیت، فقط در بلورها نیست، در قلب هاست، در نگاه هاست و در رابطه هاست. در تلاش کشف این رابطه ها بودم و در این کشف و شهود، غم نان آزارم می داد. در این زمینه هم حادثه جویی به کمکم می آمد. نقاشی ها را یک روز در میدان «سن مارکوی» ونیز بر زمین می چیدم و روز دیگر مقابل در ورودی کلیسای «دُم» میلان؛ به هر رهگذری قیمت متفاوتی پیشنهاد می کردم. دست خوب روزگار، دختر شهردار «ونیز» را سر راهم قرار داد. او چند اثر خرید و مرا برای مدتی در منزل مجللش میهمان کرد. دوست ایتالیایی دیگری به نام «تینا» که در شهر کوچکی نزدیک «میلان» منزل داشت، برایم آتلیه ای در زیرزمین منزلش برپا کرد. از سر دولت این میزبان مشوق، نمایشگاهی از آثارم در «میلان» برپا شد که هزینه ی زندگی چند ماه آینده ام را تأمین کرد. در محافل هنری ایتالیا، دوستان خوبی به دست آورده بودم. به عنوان منتقد هنری، در «کنگره بین المللی هنرشناسان و منتقدین» به شهر «ریمنی» دعوت شدم. با هنرشناسان و منتقدینی که از اسپانیا برای شرکت در این کنگره آمده بودند به اسپانیا رفتم. در این سفر با «الکساندر سی‌رسی» منتقد آثار «گویا» و «گائودی»، آشنا شدم. او دوست نزدیک «تاپیس»، نقاش نابغه‌ی بزرگ عصر ما بود.
◽️@omidesaba
◾️http://omidesaba.com
⬇️⬇️⬇️⬇️⬇️
بامداد امید صبا
خانه - بامداد امید صبا
رکود بزرگ، کشورهای زیادی را درگیر کرد. هر گاه سخنی از رکود بزرگ به میان می‌آید، معمولاً تنها به ایالات متحده یا
✍️ #ایران_درودی
✅ در طول سال های عمر، درس های زندگی را به سختی آموختم و در تجربیات سخت تری به مفهوم پیچیده لغات پی بردم و سپس به تجربه آموختم که هیچ مفهومی مطلق نیست. امروز که این خاطرات را مرور می کنم تا آن را به پایان برسانم، به این نتیجه می رسم که این همان مشق های تصحیح نشده یا غلط های دیکته ای هستند که هرگز صحیح نوشتن شان را یاد نگرفتم، با این تفاوت که دیگر از ترس تمسخر دیگران پنهان شان نمی کنم.
آموخته ام که از واقعیت آنچه هستم نگریزم و حضور خود را در عرصه ی زندگی با وجود ضعف ها و تکرار اشتباهات بپذیرم.
اگر قرار بود امروز این کتاب را بنویسم، حتماً آن را به گونه ای متفاوت می نوشتم. چرا که در فاصله ی نگارش این کتاب، نه تنها انگیزه ام بلکه ارزیابی و تأثیراتم از رخدادهای زندگی دگرگون شده اند. امروز همچون دیروز نمی اندیشم و فردا هم مانند امروز نخواهم اندیشید. این دگرگونی تا آخرین لحظه های حیات، تا آخرین تجربه ی زندگیم ادامه خواهد یافت.
◽️@omidesaba
◾️http://omidesaba.com
✅ در طول سال های عمر، درس های زندگی را به سختی آموختم و در تجربیات سخت تری به مفهوم پیچیده لغات پی بردم و سپس به تجربه آموختم که هیچ مفهومی مطلق نیست. امروز که این خاطرات را مرور می کنم تا آن را به پایان برسانم، به این نتیجه می رسم که این همان مشق های تصحیح نشده یا غلط های دیکته ای هستند که هرگز صحیح نوشتن شان را یاد نگرفتم، با این تفاوت که دیگر از ترس تمسخر دیگران پنهان شان نمی کنم.
آموخته ام که از واقعیت آنچه هستم نگریزم و حضور خود را در عرصه ی زندگی با وجود ضعف ها و تکرار اشتباهات بپذیرم.
اگر قرار بود امروز این کتاب را بنویسم، حتماً آن را به گونه ای متفاوت می نوشتم. چرا که در فاصله ی نگارش این کتاب، نه تنها انگیزه ام بلکه ارزیابی و تأثیراتم از رخدادهای زندگی دگرگون شده اند. امروز همچون دیروز نمی اندیشم و فردا هم مانند امروز نخواهم اندیشید. این دگرگونی تا آخرین لحظه های حیات، تا آخرین تجربه ی زندگیم ادامه خواهد یافت.
◽️@omidesaba
◾️http://omidesaba.com
اگزیستانسیالسیم و روش فلسفه
بامداد امید صبا
یکی از دغدغه‌های اصلی فیلسوفان، شناخت انسان و به دست دادن تعریفی از آن است .آیا می توان انسان را شناخت؟روش آن کدام است؟ فلسفه‌های اگزیستانس، انسان را در کانون بحث های فلسفی خود قرار می دهند و معتقدند برای شناخت انسان می بایست روشهای خاصی را اتخاذ کرد. به باور آنان تمامی فلسفه های غیر اگزیستانس در شناسایی موجودی به نام انسان راه به ناکجا آباد برده اند و..
گفتار فوق روش فلسفه‌های اگزیستانس در شناخت انسان و ابعاد وجودی او را به بحث می گذارد.
◽️@omidesaba
◾️http://omidesaba.com
گفتار فوق روش فلسفه‌های اگزیستانس در شناخت انسان و ابعاد وجودی او را به بحث می گذارد.
◽️@omidesaba
◾️http://omidesaba.com
⚡️ای آزادی، خجسته آزادی،
خواهم که تو را به تخت بنشانم من⚡️
📚 #آزادی
✍️ #احسان_نراقی
◽️@omidesaba
◾️http://omidesaba.com
⬇️⬇️⬇️⬇️
خواهم که تو را به تخت بنشانم من⚡️
📚 #آزادی
✍️ #احسان_نراقی
◽️@omidesaba
◾️http://omidesaba.com
⬇️⬇️⬇️⬇️
📚 #آزادی
✍️ #احسان_نراقی
برشی از کتاب آزادی
✅ گفت و گو میان ادیان
در حالی که ادیان جزءِ لایتجزای همة تمدن ها و همة فرهنگ ها به شمار می روند چگونه می توان نقش و سهم آن ها را در گفت و گوی تمدن ها نادیده گرفت؟ در تاریخ بشریت هیچ اجتماع انسانی فاقد وجه دینی نبوده است. همواره چنین بوده است. به همین دلیل است که گفت و گوی میان ادیان یک بُعد عمده گفت و گوی میان فرهنگ هاست و می تواند به نزدیک شدن ارزش ها در زمینه های اخلاقی و روحی کمک کند. اما در زمان تحقق جهانی شدن و اشکال جدید فنون اطلاع رسانی، تدیّن چه صورتی باید داشته باشد تا گفت و گوی ادیان به لال بازی تبدیل نشود؟ در واقع این گفت و گو ممکن نخواهد بود مگر در جوهر تدین و در فراسوی مواضع خود محورگرایانه. باید در گونه ای نمادین خود را در یک «رنگین کمان بیابیم و دریابیم که بدون رنگ سبز، رنگ سرخ پدید نخواهد آمد و بدون رنگ سرخ، رنگ سبز مرئی نخواهد شد، و این را نیز بفهمیم که هر رنگ واحد است، و هیچ تماشاگری در خارج پیدا نمی شود که بتواند بی آن که خودش در جایی از این رنگین کمان قرار گرفته باشد، چیزها را ببیند.» هر چند که دین امری کاملاً شخصی است، به هیچ وجه فردی نیست و نمی توان خود را در حد تعلق به یک باشگاه و حتی به یک کشور محدود کرد. وقتی که صحبت از تدین پیش می آید، آدمی از طریق دین خود و پذیرش عمیق تنوع در ادیان دیگر مشارکت می کند زیرا که درک می کند که تنوع صورت اصلی جهانی گری است.
این شکلِ عمومیت، گزینشی نیست بلکه خیلی عمیق تر از آن است. البته منظور این نیست که آدمی از هیچ سو محدودیتی برای خود قائل نشود، بلکه غرض این است که افراد آدمی همدیگر را بشناسند، و با هم گفت و گو کنند. در این معنی، جهانی گری بیان و توضیح وحدتی است که هرکس به شیوة خود در می یابد.
وانگهی هدف گفت و گوی میان ادیان یکی شدن اعتقادات و ارزش های دینی، در نهایتِ امر، نیست. زیراکه پایان وجود ندارد، آنچه هست زندگی است. هدف در امکان گفت و شنود نهفته است و عبارت است از کشف تنوع، نه جست و جوی همخوانی و همسازی. در این صورت «آیا خواهید گفت که معنای یک سمفونی بتهوون در نهایت بخش آخر نهفته است و بقیه آن به همین بخش آخر بستگی دارد؟» نه چنین نیست. بلکه هر لحظه زیبایی خود را دارد و معنای خود را می رساند.
◽️@omidesaba
◾️http://omidesaba.com
✍️ #احسان_نراقی
برشی از کتاب آزادی
✅ گفت و گو میان ادیان
در حالی که ادیان جزءِ لایتجزای همة تمدن ها و همة فرهنگ ها به شمار می روند چگونه می توان نقش و سهم آن ها را در گفت و گوی تمدن ها نادیده گرفت؟ در تاریخ بشریت هیچ اجتماع انسانی فاقد وجه دینی نبوده است. همواره چنین بوده است. به همین دلیل است که گفت و گوی میان ادیان یک بُعد عمده گفت و گوی میان فرهنگ هاست و می تواند به نزدیک شدن ارزش ها در زمینه های اخلاقی و روحی کمک کند. اما در زمان تحقق جهانی شدن و اشکال جدید فنون اطلاع رسانی، تدیّن چه صورتی باید داشته باشد تا گفت و گوی ادیان به لال بازی تبدیل نشود؟ در واقع این گفت و گو ممکن نخواهد بود مگر در جوهر تدین و در فراسوی مواضع خود محورگرایانه. باید در گونه ای نمادین خود را در یک «رنگین کمان بیابیم و دریابیم که بدون رنگ سبز، رنگ سرخ پدید نخواهد آمد و بدون رنگ سرخ، رنگ سبز مرئی نخواهد شد، و این را نیز بفهمیم که هر رنگ واحد است، و هیچ تماشاگری در خارج پیدا نمی شود که بتواند بی آن که خودش در جایی از این رنگین کمان قرار گرفته باشد، چیزها را ببیند.» هر چند که دین امری کاملاً شخصی است، به هیچ وجه فردی نیست و نمی توان خود را در حد تعلق به یک باشگاه و حتی به یک کشور محدود کرد. وقتی که صحبت از تدین پیش می آید، آدمی از طریق دین خود و پذیرش عمیق تنوع در ادیان دیگر مشارکت می کند زیرا که درک می کند که تنوع صورت اصلی جهانی گری است.
این شکلِ عمومیت، گزینشی نیست بلکه خیلی عمیق تر از آن است. البته منظور این نیست که آدمی از هیچ سو محدودیتی برای خود قائل نشود، بلکه غرض این است که افراد آدمی همدیگر را بشناسند، و با هم گفت و گو کنند. در این معنی، جهانی گری بیان و توضیح وحدتی است که هرکس به شیوة خود در می یابد.
وانگهی هدف گفت و گوی میان ادیان یکی شدن اعتقادات و ارزش های دینی، در نهایتِ امر، نیست. زیراکه پایان وجود ندارد، آنچه هست زندگی است. هدف در امکان گفت و شنود نهفته است و عبارت است از کشف تنوع، نه جست و جوی همخوانی و همسازی. در این صورت «آیا خواهید گفت که معنای یک سمفونی بتهوون در نهایت بخش آخر نهفته است و بقیه آن به همین بخش آخر بستگی دارد؟» نه چنین نیست. بلکه هر لحظه زیبایی خود را دارد و معنای خود را می رساند.
◽️@omidesaba
◾️http://omidesaba.com
بامداد امید صبا
خانه - بامداد امید صبا
رکود بزرگ، کشورهای زیادی را درگیر کرد. هر گاه سخنی از رکود بزرگ به میان می‌آید، معمولاً تنها به ایالات متحده یا
📚 #فلسفه_علم
✍️#نویسنده: #سمیر_اُکاشا
👤#مترجم: #هومن_پناهنده
📌 در فلسفه علم کار اصلی ما این است که روش های تحقیق مورد استفاده در علوم مختلف را بررسی کنیم. شاید این سوال پیش بیاید که چرا باید این کار را به فیلسوفان سپرد و نه به خود دانشمندان، یک پاسخش این است که نگاه کردن به علم از منظر فلسفه به ما امکان میدهد ژرف کاوی کنیم و از مفروضات پنهان پژوهش علمی پرده برداریم، به عنوان مثال فرض کنید دانشمندی آزمایشی کرده و به نتیجه خاصی رسیده است چند بار دیگر هم همان آزمایش را انجام می دهد و همان نتیجه را می گیرد پس از آن احتمالاً دیگر این کار را ادامه نخواهد داد. چون مطمئن است که با تکرار آن آزمایش، در شرایط دقیقاٌ یکسان، به نتایج یکسان خواهد رسید. چنین فرضی بدیهی به نظر می آید، اما فیلسوف حتی همین فرض را هم مورد تردید قرار میدهد، چرا باید فرض کنیم که تکرار این آزمایش در آینده، به همان نتایجی خواهد انجامید که در گذشته انجامید؟ از کجا میدانیم که این فرض صحیحی است؟ بعید است دانشمند جماعت بر سر این نوع سوالات نسبتاً عجیب و غریب وقت زیادی بگذارند، آنها احتمالاً کارهای مهم تری دارند.
در فلسفه علم بخشی از کار این است که مفروضات دانشمندان موضوع پرسش قرار می گیرد. اما این سخن بدین معنی نیست که خود دانشمندان هرگز به بحث های فلسفی نمی پردازند. واقعیت این است که وقتی به تاریخ نظر می کنیم می بینیم که بسیاری از دانشمندان، نقش در خور توجهی در رشد فلسفه علم داشته اند، در این مقوله، دکارت، نیوتن و اینشتین از نمونه های برجسته اند. همه این اشخاص به سوالات فلسفی مربوط به علم بسیار علاقمند بودند. سوالاتی از این قبیل که علم چگونه پیشرفت می کند؟ در علم از کدام روش های تحقیق باید استفاده کرد؟ تا کجا می توان به این روش ها اطمینان داشت؟ آیا برای شناخت علمی حدود و ثغوری وجود دارد یا نه؟ و جز آن، خواهیم دید که این پرسش ها هنوز هم ستون فقرات فلسفه علم را تشکیل می دهند.
با این حساب، مطالب مورد علاقه فیلسوفان علم «صرفاً فلسفی» نیستند، بلکه توجه برخی از بزرگترین دانشمندان را نیز به خود جلب کرده اند . در عین حال باید بپذیریم که امروز، بسیاری از دانشمندان نه به فلسفه علم چندان علاقه دارند و نه درباره اش چیز زیادی می دانند.
این وضع هر چند، تاسف آور است ولی از آن نمی توان نتیجه گرفت که طرح مطالب فلسفی، دیگر مناسبتش را از دست داده است.باری این بی علاقگی را باید ناشی از تخصصی تر شدن روزافزون علم و جدایی علوم طبیعی از علوم انسانی دانست که مشخصه نظام آموزشی جدید است.
اما بالاخره موضوع فلسفه علم دقیقاً چیست زیرا از این سخن که در فلسفه علم «روش های علمی بررسی می شوند.» حقیقتاً چیز دندان گیری به دست نمی آید. به جای این تعریف دقیق تری از فلسفه علم بدهیم بی درنگ به سراغ یکی از مسائل اصلی آن برویم.
به نظر کارل پوپر، ویژگی اصلی نظریات علمی ابطال پذیر بودن آنهاست. ابطال پذیری نظریه به معنی باطل یا غلط بودن آن نیست، بلکه به این معناست که بر اساس چنین نظریه ای می توان پیش بینی هایی مشخص کرد و سپس آن پیش بینی ها را به محک تجربه زد. اگر پیش بینی ها غلط از آب درآمدند، نظریه ابطال یا نقض میشود. پس نظریه ابطال پذیر نظریه ایست که اگر نادرست بود، نادرستی اش را می توان معلوم کرد. چنین نظریه ای با همه تجربه های ممکن سازگاری ندارد، حال آن که، به نظر پوپر، بعضی از نظریه های به ظاهر علمی با هر تجربه ای سازگارند و به همین دلیل به هیچ وجه شایسته نیست این نوع نظریات را متعلق به حوزه علم بدانیم، باری آنها علم نیستند بلکه شبه علم اند.
◽️@omidesaba
◾️http://omidesaba.com
✍️#نویسنده: #سمیر_اُکاشا
👤#مترجم: #هومن_پناهنده
📌 در فلسفه علم کار اصلی ما این است که روش های تحقیق مورد استفاده در علوم مختلف را بررسی کنیم. شاید این سوال پیش بیاید که چرا باید این کار را به فیلسوفان سپرد و نه به خود دانشمندان، یک پاسخش این است که نگاه کردن به علم از منظر فلسفه به ما امکان میدهد ژرف کاوی کنیم و از مفروضات پنهان پژوهش علمی پرده برداریم، به عنوان مثال فرض کنید دانشمندی آزمایشی کرده و به نتیجه خاصی رسیده است چند بار دیگر هم همان آزمایش را انجام می دهد و همان نتیجه را می گیرد پس از آن احتمالاً دیگر این کار را ادامه نخواهد داد. چون مطمئن است که با تکرار آن آزمایش، در شرایط دقیقاٌ یکسان، به نتایج یکسان خواهد رسید. چنین فرضی بدیهی به نظر می آید، اما فیلسوف حتی همین فرض را هم مورد تردید قرار میدهد، چرا باید فرض کنیم که تکرار این آزمایش در آینده، به همان نتایجی خواهد انجامید که در گذشته انجامید؟ از کجا میدانیم که این فرض صحیحی است؟ بعید است دانشمند جماعت بر سر این نوع سوالات نسبتاً عجیب و غریب وقت زیادی بگذارند، آنها احتمالاً کارهای مهم تری دارند.
در فلسفه علم بخشی از کار این است که مفروضات دانشمندان موضوع پرسش قرار می گیرد. اما این سخن بدین معنی نیست که خود دانشمندان هرگز به بحث های فلسفی نمی پردازند. واقعیت این است که وقتی به تاریخ نظر می کنیم می بینیم که بسیاری از دانشمندان، نقش در خور توجهی در رشد فلسفه علم داشته اند، در این مقوله، دکارت، نیوتن و اینشتین از نمونه های برجسته اند. همه این اشخاص به سوالات فلسفی مربوط به علم بسیار علاقمند بودند. سوالاتی از این قبیل که علم چگونه پیشرفت می کند؟ در علم از کدام روش های تحقیق باید استفاده کرد؟ تا کجا می توان به این روش ها اطمینان داشت؟ آیا برای شناخت علمی حدود و ثغوری وجود دارد یا نه؟ و جز آن، خواهیم دید که این پرسش ها هنوز هم ستون فقرات فلسفه علم را تشکیل می دهند.
با این حساب، مطالب مورد علاقه فیلسوفان علم «صرفاً فلسفی» نیستند، بلکه توجه برخی از بزرگترین دانشمندان را نیز به خود جلب کرده اند . در عین حال باید بپذیریم که امروز، بسیاری از دانشمندان نه به فلسفه علم چندان علاقه دارند و نه درباره اش چیز زیادی می دانند.
این وضع هر چند، تاسف آور است ولی از آن نمی توان نتیجه گرفت که طرح مطالب فلسفی، دیگر مناسبتش را از دست داده است.باری این بی علاقگی را باید ناشی از تخصصی تر شدن روزافزون علم و جدایی علوم طبیعی از علوم انسانی دانست که مشخصه نظام آموزشی جدید است.
اما بالاخره موضوع فلسفه علم دقیقاً چیست زیرا از این سخن که در فلسفه علم «روش های علمی بررسی می شوند.» حقیقتاً چیز دندان گیری به دست نمی آید. به جای این تعریف دقیق تری از فلسفه علم بدهیم بی درنگ به سراغ یکی از مسائل اصلی آن برویم.
به نظر کارل پوپر، ویژگی اصلی نظریات علمی ابطال پذیر بودن آنهاست. ابطال پذیری نظریه به معنی باطل یا غلط بودن آن نیست، بلکه به این معناست که بر اساس چنین نظریه ای می توان پیش بینی هایی مشخص کرد و سپس آن پیش بینی ها را به محک تجربه زد. اگر پیش بینی ها غلط از آب درآمدند، نظریه ابطال یا نقض میشود. پس نظریه ابطال پذیر نظریه ایست که اگر نادرست بود، نادرستی اش را می توان معلوم کرد. چنین نظریه ای با همه تجربه های ممکن سازگاری ندارد، حال آن که، به نظر پوپر، بعضی از نظریه های به ظاهر علمی با هر تجربه ای سازگارند و به همین دلیل به هیچ وجه شایسته نیست این نوع نظریات را متعلق به حوزه علم بدانیم، باری آنها علم نیستند بلکه شبه علم اند.
◽️@omidesaba
◾️http://omidesaba.com
بامداد امید صبا
خانه - بامداد امید صبا
رکود بزرگ، کشورهای زیادی را درگیر کرد. هر گاه سخنی از رکود بزرگ به میان می‌آید، معمولاً تنها به ایالات متحده یا
🍉یلدا مبارک🍉
🎧نمایش رادیویی گلپندهای پروین📻
🔸تهیه شده در مؤسسه فرهنگی بامداد امید صبا🔸
omidesaba.com
@omidesaba
دریافت ⬇️⬇️
🎧نمایش رادیویی گلپندهای پروین📻
🔸تهیه شده در مؤسسه فرهنگی بامداد امید صبا🔸
omidesaba.com
@omidesaba
دریافت ⬇️⬇️
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
🎥راز بزرگ تکامل
🔻در فرایند تکامل بشر، بسیاری از عوامل زیستی به او کمک کرده‌اند. یکی از این عوامل زبان و گفتار کلامی اوست. با پدیدار شدن گفتار کلامی و زبان، کارکرد های سایر اعضا بدن انسان فزونی گرفت و زندگی بشر وارد مرحله نوینی شد.
گفتار فوق نگاهی گذرا به این موضوع و طرح پرسش هایی درباره آن است.
@omidesaba
omidesaba.com
🔻در فرایند تکامل بشر، بسیاری از عوامل زیستی به او کمک کرده‌اند. یکی از این عوامل زبان و گفتار کلامی اوست. با پدیدار شدن گفتار کلامی و زبان، کارکرد های سایر اعضا بدن انسان فزونی گرفت و زندگی بشر وارد مرحله نوینی شد.
گفتار فوق نگاهی گذرا به این موضوع و طرح پرسش هایی درباره آن است.
@omidesaba
omidesaba.com
🔸اسب پارتیزان
🔻داستانی صوتی از کتاب سرزمین دریاچه های نیلی و گلهای کتان
@omidesaba
omidesaba.com
⬇️⬇️⬇️⬇️
🔻داستانی صوتی از کتاب سرزمین دریاچه های نیلی و گلهای کتان
@omidesaba
omidesaba.com
⬇️⬇️⬇️⬇️