📚 #آتش_و_خشم (نگاهی به درون کاخ سفید ترامپ)
✍️ #نویسنده : #مایکل_وولف
📌 برآمدن دونالد ترامپ در ساختار سیاست ایالات متحده آمریکا و تکیه زدن بر کرسی ریاست جمهوری نه تنها مردمان آمریکا و جهانیان که خود او و خانواده اش را نیز در بهت و حیرت فرو برد. تاجری نیویورکی که تا آن زمان بیش تر در عرصه تجارت و ساختمان سازی فعالیت داشت به یکباره ستازه بختش درخشیدن گرفت و اتاق «بیضی شکل کاخ سفید» را از باراک اوباما تحویل گرفت. پس از آن بود که هزاران سوال بی پاسخ اطراف او شکل گرفت. مردی که با خواندن میانه ای ندارد و تشنه دیده شدن است، چطور به قدرت رسید؟ او چگونه می اندیشد و چطور تصمیم می گیرد؟ چهره های کلیدی اطراف او چه روابطی با وی دارند؟ همسر و دختر و دامادش چگونه در کاخ سفید عمل می کنند؟ و ده ها سوال دیگر که مایکل وولف با روایتی بسیار خواندنی سعی داشته است به آن ها پاسخ دهد، این کتاب نتیجه مشاهدات او از حضور ترامپ در کاخ سفید است و وی سعی کرده است با گفتگو با بسیاری از اطرافیان ترامپ پرده از اسرار کاخ سفید آشفته وی بردارد.
بیستم ژانویه 2017 با برگزاری مراسم تحلیف دونالد ترامپ، ایالات متحد آمریکا دست کم از زمان بحران واترگیت به این سو، به خارق العاده ترین طوفان سیاسی خود وارد شد و این امر اصلی ترین دلیل نوشتن این کتاب بود با نزدیک شدن به مراسم روز تحلیف بر آن شدم تا این داستان را به جدیدترین روش متناسب با عصر و زمانه خود بیان کنم. بنابراین تلاش کردم زندگی دونالد ترامپ در کاخ سفید را از چشم نزدیک ترین افرادی که ناظر این زندگی اند روایت کنم.
@omidesaba
www.omidesaba.com
✍️ #نویسنده : #مایکل_وولف
📌 برآمدن دونالد ترامپ در ساختار سیاست ایالات متحده آمریکا و تکیه زدن بر کرسی ریاست جمهوری نه تنها مردمان آمریکا و جهانیان که خود او و خانواده اش را نیز در بهت و حیرت فرو برد. تاجری نیویورکی که تا آن زمان بیش تر در عرصه تجارت و ساختمان سازی فعالیت داشت به یکباره ستازه بختش درخشیدن گرفت و اتاق «بیضی شکل کاخ سفید» را از باراک اوباما تحویل گرفت. پس از آن بود که هزاران سوال بی پاسخ اطراف او شکل گرفت. مردی که با خواندن میانه ای ندارد و تشنه دیده شدن است، چطور به قدرت رسید؟ او چگونه می اندیشد و چطور تصمیم می گیرد؟ چهره های کلیدی اطراف او چه روابطی با وی دارند؟ همسر و دختر و دامادش چگونه در کاخ سفید عمل می کنند؟ و ده ها سوال دیگر که مایکل وولف با روایتی بسیار خواندنی سعی داشته است به آن ها پاسخ دهد، این کتاب نتیجه مشاهدات او از حضور ترامپ در کاخ سفید است و وی سعی کرده است با گفتگو با بسیاری از اطرافیان ترامپ پرده از اسرار کاخ سفید آشفته وی بردارد.
بیستم ژانویه 2017 با برگزاری مراسم تحلیف دونالد ترامپ، ایالات متحد آمریکا دست کم از زمان بحران واترگیت به این سو، به خارق العاده ترین طوفان سیاسی خود وارد شد و این امر اصلی ترین دلیل نوشتن این کتاب بود با نزدیک شدن به مراسم روز تحلیف بر آن شدم تا این داستان را به جدیدترین روش متناسب با عصر و زمانه خود بیان کنم. بنابراین تلاش کردم زندگی دونالد ترامپ در کاخ سفید را از چشم نزدیک ترین افرادی که ناظر این زندگی اند روایت کنم.
@omidesaba
www.omidesaba.com
📚 #کار_کار_انگلیس_هاست (چرا ایران به ما بی اعتماد است)
✍️ #نویسنده : #جک_استراو
👤#نشر_کتاب_پارسه
@omidesaba
www.omidesaba.com
✍️ #نویسنده : #جک_استراو
👤#نشر_کتاب_پارسه
@omidesaba
www.omidesaba.com
📚 #کار_کار_انگلیس_هاست (چرا ایران به ما بی اعتماد است)
✍️ #نویسنده : #جک_استراو (سیاستمدار انگلیسی که طی سالهای 2001 تا 2006 وزیر امور خارجه انگلستان بود)
👤#مترجم: #علی_مجتهدزاده
📌 دیپلمات های انگلیسی همیشه به شوخی به هم می گویند ایران تنها کشور دنیاست که بریتانیا را هنوز یک ابر قدرت می پندارد اما برای مردم ایران که سابقه دویست سال دخالت سیاسی این کشور را در حافظه تاریخی خود حفظ کرده اند این اصلاً شوخی نیست. #جک_استراو
📌 روایتی جذاب که با خواندنش می فهمید چرا بریتانیا در دوران معاصر، پیوسته برای ارتباط با ایران مشکل داشته و چه بهتر که ماجرا از زبان یکی از وزیران خارجه انگلیس گفته شود #تلگراف
📌 ماجرای پر تب و تاب کشوری که در دویست سال گذشته، آماج حمله، اشغال و دخالت بیگانگان بوده و از این مهلکه ها به دشواری جان به در برده است. #تایمز
ایران را نه سیاستمداران جهانی به درستی درک می کنند و نه عامه مردم دنیا، مشکل هم از اینجا آب میخورد که این کشور سوای وسعت زیادش، موقعیت راهبردی کاملاً ویژه ای دارد. جمعیت هشتاد میلیونی اش با آلمان برابر است و از بریتانیا بیشتر، با آن ذخایر نفتی انبوه، متوسط درآمدش البته پایین است اما اقتصادش در کمال شگفتی همچنان مقاومت می کند و در گردش است آن هم پس از این همه تحریمی که به سرش فرود آمده و آن را پس رانده و البته حتی این تحریم ها ایران را در برخی جنبه ها کاملاً مستقل و خودبسنده کرده است.
ایران با سه هزار سال قدمت، تاریخ قابل توجهی هم دارد و فرهنگی چنان غنی که ردپا و اثرش از ترکیه تا هند کشیده و در خود اسلام، قابل ردگیری است و تازه این پایان راه نیست در گذار این تاریخ ایران روابط چشمگیری هم با تمدن اروپایی و فلسفه غرب داشته، اما رد جراحت های عمیقی هم بر تن دارد. بارها این کشور توسط بیگانگان اشغال شده و حتی امروز هم در بعد بین المللی از کژفهمی ها و دریافت اشتباه جهانیان رنج می برد.
در آن منطقه که در دیگ دمان گسست های نژادی و مذهبی می جوشد، ایران ثبات خوبی داشته، هر چند همیشه بستر تنش در آن فراهم است. دونالد ترامپ در این خیال است که اگر ایران را تحت فشار زیاد بگذارد، حکومت آن سرنگون خواهد شد که به نظر من خیالی باطل و کودکانه است. خوشمان بیاید یا نه، ایران نفوذ سیاسی غیرقابل انکاری در لبنان،سوریه، عراق، یمن، بسیاری از کشورهای خلیخ فارس و افغانستان دارد.
@omidesaba
www.omidesaba.com
✍️ #نویسنده : #جک_استراو (سیاستمدار انگلیسی که طی سالهای 2001 تا 2006 وزیر امور خارجه انگلستان بود)
👤#مترجم: #علی_مجتهدزاده
📌 دیپلمات های انگلیسی همیشه به شوخی به هم می گویند ایران تنها کشور دنیاست که بریتانیا را هنوز یک ابر قدرت می پندارد اما برای مردم ایران که سابقه دویست سال دخالت سیاسی این کشور را در حافظه تاریخی خود حفظ کرده اند این اصلاً شوخی نیست. #جک_استراو
📌 روایتی جذاب که با خواندنش می فهمید چرا بریتانیا در دوران معاصر، پیوسته برای ارتباط با ایران مشکل داشته و چه بهتر که ماجرا از زبان یکی از وزیران خارجه انگلیس گفته شود #تلگراف
📌 ماجرای پر تب و تاب کشوری که در دویست سال گذشته، آماج حمله، اشغال و دخالت بیگانگان بوده و از این مهلکه ها به دشواری جان به در برده است. #تایمز
ایران را نه سیاستمداران جهانی به درستی درک می کنند و نه عامه مردم دنیا، مشکل هم از اینجا آب میخورد که این کشور سوای وسعت زیادش، موقعیت راهبردی کاملاً ویژه ای دارد. جمعیت هشتاد میلیونی اش با آلمان برابر است و از بریتانیا بیشتر، با آن ذخایر نفتی انبوه، متوسط درآمدش البته پایین است اما اقتصادش در کمال شگفتی همچنان مقاومت می کند و در گردش است آن هم پس از این همه تحریمی که به سرش فرود آمده و آن را پس رانده و البته حتی این تحریم ها ایران را در برخی جنبه ها کاملاً مستقل و خودبسنده کرده است.
ایران با سه هزار سال قدمت، تاریخ قابل توجهی هم دارد و فرهنگی چنان غنی که ردپا و اثرش از ترکیه تا هند کشیده و در خود اسلام، قابل ردگیری است و تازه این پایان راه نیست در گذار این تاریخ ایران روابط چشمگیری هم با تمدن اروپایی و فلسفه غرب داشته، اما رد جراحت های عمیقی هم بر تن دارد. بارها این کشور توسط بیگانگان اشغال شده و حتی امروز هم در بعد بین المللی از کژفهمی ها و دریافت اشتباه جهانیان رنج می برد.
در آن منطقه که در دیگ دمان گسست های نژادی و مذهبی می جوشد، ایران ثبات خوبی داشته، هر چند همیشه بستر تنش در آن فراهم است. دونالد ترامپ در این خیال است که اگر ایران را تحت فشار زیاد بگذارد، حکومت آن سرنگون خواهد شد که به نظر من خیالی باطل و کودکانه است. خوشمان بیاید یا نه، ایران نفوذ سیاسی غیرقابل انکاری در لبنان،سوریه، عراق، یمن، بسیاری از کشورهای خلیخ فارس و افغانستان دارد.
@omidesaba
www.omidesaba.com
اگزیستانسیالیسم و موضوع فلسفه
بامداد امید صبا
🎙فیلوسوفیا
🔸پادکست شماره 7
🔻اگزیستانسیالیسم و موضوع فلسفه
انسانها تنها موجوداتی هستند که می توانند به وسیله خود، مورد تحلیل و شناسایی قرار گیرند. اگزیستانسیالیزم یکی از مکاتب فلسفی است که تمام همت خود را مصروف شناساندن انسان کرده است؛ اینکه ما چگونه موجوداتی هستیم؟ و به چه روشی میتوان آدمیان را شناخت؟ و در این راه چه ابزارهایی داریم؟ مباحثی است که در این گفتار مطرح شده است..
▫️@omidesaba
▪️http://omidesaba.com
🔸پادکست شماره 7
🔻اگزیستانسیالیسم و موضوع فلسفه
انسانها تنها موجوداتی هستند که می توانند به وسیله خود، مورد تحلیل و شناسایی قرار گیرند. اگزیستانسیالیزم یکی از مکاتب فلسفی است که تمام همت خود را مصروف شناساندن انسان کرده است؛ اینکه ما چگونه موجوداتی هستیم؟ و به چه روشی میتوان آدمیان را شناخت؟ و در این راه چه ابزارهایی داریم؟ مباحثی است که در این گفتار مطرح شده است..
▫️@omidesaba
▪️http://omidesaba.com
📚 #خاستگاه_روانی_پوپولیسم
✍️ #نویسنده : #سحر_صنیعی
✅ نظام های سیاسی و اجتماعی در اعصار بشری همواره ریشه در نحوه ی تعاملات فردی و برداشت انسان ها از محیط اطراف داشته است. هنگامی که مردم یک سرزمین را دموکرات و مردم سرزمینی دیگر حامی استبداد تلقی می شوند، بیش از پیش به نحوه برداشت آن ها از سیاست و اجتماع مربوط می شود. این موضوع به طور کلی به رابطه ی روان شناسی و سیاست ارتباط پیدا می کند، بدین معنا که ریشه های روانی نظام های سیاسی چیست؟ گذشته مردم یک سرزمین چه نقشی در تعیین نظام های سیاسی آن ها دارد؟ چرا برخی کشورها بطور دائم در معرض خطر استبداد سیاسی، پوپولیسم و اقتدارگرایی قرار دارند؟ و خطرات دموکراسی در آینده چیست؟ به نظر میرسد مسائل روانی مردم جوامع گوناگون نقش بسزایی در سرنوشت سیاسی آن ها ایفا می کند. بدین جهت ما نیازمند روانشناسی سیاسی هستیم. البته روان شناسی سیاسی تا حدودی می تواند ما را نسبت به محیط درونی و در نهایت نسبت به محیط اطراف مان هوشیارتر سازد. از این جهت که شناخت دنیای درون افراد و بررسی احوالات گذشته آنان بصیرتی ایجاد می کند که در سایه آن می توان خطرات سیاست را گوشزد کرد و در قبال آینده سیاست و نظام های سیاسی تصمیماتی منطقی اتخاذ کرد.
روانشناسان سیاسی یاور مصونیت از حقوق انسانی و هدایتگر آنان برای آگاهی از جنبه های زیرین سیاست هستند. به عبارتی ساده تر، روانشناسی سیاسی به ما یاد می دهد که برای شناخت نظام های سیاسی و از همه مهم تر ترسیم نقشه راهی برای آینده سیاسی جوامع معاصر به کندوکاو در گذشته افراد، تاریخ ملل، اسطوره های سیاسی و اجتماعی، نگرش اقوام گوناگون نسبت به سیاست و نظام سیاسی و واکاوی نگرش افراد روی بیاوریم و از تحلیل های سطحی و عامیانه بپرهیزیم. از این جهت روانشناسی سیاسی علمی «ژرفانگر» است و به دلیل آن که به رفتارهای فرهنگی و درونی افراد توجه می کند، رویکردی فرهنگی نیز تلقی می شود.
✅ روانشناسی سیاسی به خاستگاه روانی پوپولیسم سیاسی می پردازد. بدین معنا به دنبال بررسی این مسئله است که مسائل روانی افراد تا چه اندازه می توانند در شکل گیری نظام های سیاسی پوپولیستی نقش داشته باشند. اگر نظام های سیاسی پوپولیستی را آن چنان که در علم سیاسی با عنوان نظام سیاسی «توده گرا» شناخته می شوند، در نظر بگیریم نقش رفتارهای روانی انسان ها در شکل گیری آن بسی حائز اهمیت است. ضرورت بحث از آن رو است که به رغم تغییر و تحولات سیاسی و تبدیل دموکراسی به عنوان نظام سیاسی مطلوب، همواره خطر پوپولیسم و اقتدارگرایی نظام های سیاسی را تهدید می کند. این تهدیدها در عصر مدرن نه تنها کمتر نشده اند که حتی افزایش چشم گیری داشته اند.
به قدرت رسیدن هیتلر در آلمان، موسولینی در ایتالیا و قدرت گیری روزافزون رهبران پوپولیست در شرق و غرب عالم گواهی بر این ادعاست. ضمن اینکه نظام های سیاسی پوپولیستی الزاماً به نظام های توتالیتر ختم نمی شود، بلکه طیف متعددی از توتالیتاریسم نازیسم در آلمان و نظام های سیاسی پوپولیست در امریکای لاتین و حتی ترکیه معاصر و . . . را در بر می گیرد. محور اصلی بحث حاضر این است که افراد یک جامعه چگونه ممکن است خود را پذیرای نظامی پوپولیست نمایند که راه را بر عقلانیت سیاسی و خِرَد فردی و جمعی می بندد، حال در راس این نظام حزب ناسیونالیست سوسیال قرار گرفته باشد یا ساندنیست ها در نیکاراگوئه و . . .یا ونزوئلا و ...
@omidesaba
www.omidesaba.com
✍️ #نویسنده : #سحر_صنیعی
✅ نظام های سیاسی و اجتماعی در اعصار بشری همواره ریشه در نحوه ی تعاملات فردی و برداشت انسان ها از محیط اطراف داشته است. هنگامی که مردم یک سرزمین را دموکرات و مردم سرزمینی دیگر حامی استبداد تلقی می شوند، بیش از پیش به نحوه برداشت آن ها از سیاست و اجتماع مربوط می شود. این موضوع به طور کلی به رابطه ی روان شناسی و سیاست ارتباط پیدا می کند، بدین معنا که ریشه های روانی نظام های سیاسی چیست؟ گذشته مردم یک سرزمین چه نقشی در تعیین نظام های سیاسی آن ها دارد؟ چرا برخی کشورها بطور دائم در معرض خطر استبداد سیاسی، پوپولیسم و اقتدارگرایی قرار دارند؟ و خطرات دموکراسی در آینده چیست؟ به نظر میرسد مسائل روانی مردم جوامع گوناگون نقش بسزایی در سرنوشت سیاسی آن ها ایفا می کند. بدین جهت ما نیازمند روانشناسی سیاسی هستیم. البته روان شناسی سیاسی تا حدودی می تواند ما را نسبت به محیط درونی و در نهایت نسبت به محیط اطراف مان هوشیارتر سازد. از این جهت که شناخت دنیای درون افراد و بررسی احوالات گذشته آنان بصیرتی ایجاد می کند که در سایه آن می توان خطرات سیاست را گوشزد کرد و در قبال آینده سیاست و نظام های سیاسی تصمیماتی منطقی اتخاذ کرد.
روانشناسان سیاسی یاور مصونیت از حقوق انسانی و هدایتگر آنان برای آگاهی از جنبه های زیرین سیاست هستند. به عبارتی ساده تر، روانشناسی سیاسی به ما یاد می دهد که برای شناخت نظام های سیاسی و از همه مهم تر ترسیم نقشه راهی برای آینده سیاسی جوامع معاصر به کندوکاو در گذشته افراد، تاریخ ملل، اسطوره های سیاسی و اجتماعی، نگرش اقوام گوناگون نسبت به سیاست و نظام سیاسی و واکاوی نگرش افراد روی بیاوریم و از تحلیل های سطحی و عامیانه بپرهیزیم. از این جهت روانشناسی سیاسی علمی «ژرفانگر» است و به دلیل آن که به رفتارهای فرهنگی و درونی افراد توجه می کند، رویکردی فرهنگی نیز تلقی می شود.
✅ روانشناسی سیاسی به خاستگاه روانی پوپولیسم سیاسی می پردازد. بدین معنا به دنبال بررسی این مسئله است که مسائل روانی افراد تا چه اندازه می توانند در شکل گیری نظام های سیاسی پوپولیستی نقش داشته باشند. اگر نظام های سیاسی پوپولیستی را آن چنان که در علم سیاسی با عنوان نظام سیاسی «توده گرا» شناخته می شوند، در نظر بگیریم نقش رفتارهای روانی انسان ها در شکل گیری آن بسی حائز اهمیت است. ضرورت بحث از آن رو است که به رغم تغییر و تحولات سیاسی و تبدیل دموکراسی به عنوان نظام سیاسی مطلوب، همواره خطر پوپولیسم و اقتدارگرایی نظام های سیاسی را تهدید می کند. این تهدیدها در عصر مدرن نه تنها کمتر نشده اند که حتی افزایش چشم گیری داشته اند.
به قدرت رسیدن هیتلر در آلمان، موسولینی در ایتالیا و قدرت گیری روزافزون رهبران پوپولیست در شرق و غرب عالم گواهی بر این ادعاست. ضمن اینکه نظام های سیاسی پوپولیستی الزاماً به نظام های توتالیتر ختم نمی شود، بلکه طیف متعددی از توتالیتاریسم نازیسم در آلمان و نظام های سیاسی پوپولیست در امریکای لاتین و حتی ترکیه معاصر و . . . را در بر می گیرد. محور اصلی بحث حاضر این است که افراد یک جامعه چگونه ممکن است خود را پذیرای نظامی پوپولیست نمایند که راه را بر عقلانیت سیاسی و خِرَد فردی و جمعی می بندد، حال در راس این نظام حزب ناسیونالیست سوسیال قرار گرفته باشد یا ساندنیست ها در نیکاراگوئه و . . .یا ونزوئلا و ...
@omidesaba
www.omidesaba.com
📚 #نیم_نگاه
✍️ #نویسنده : #مصطفی_رحیمی
✅ در گرماگرم هجوم طاعون، «هر یک از همشهریان ما مشغولیات عادی زندگی خود را تا حد امکان دنبال می کردند.» و «هنوز هم مثل سابق اشتغالات شخصی خود را در درجه اول اهمیت قرار می دادند.» . . . بیشتر مردم بخصوص نسبت به آنچه عادات شان را بر هم میزد یا مزاحم منافع شان می شد حساسیت داشتند.» و «این تسلیم عمومی، که به مرور زمان می توانست روحیات آنان را معتدل تر سازد، به آدم های مهملی تبدیل شان کرد.» و طبیعی است که «فقر» آینده ای که رفته رفته هر گونه امیدی از آن سلب می شود، سکوتی که شب ها بر دور میز حکمفرماست . . . در چنین دنیایی دیگر جایی برای عشق باقی نمی ماند.» و «همشهریان ما، بی حافظه و بی امید تنها در زمان حال مستقر بودند. در واقع همه چیز برای آنان به صورت زمان حال در می آمد. باید این را گفت که طاعون همه قدرت عشق و حتی دوستی را از آنان سلب کرده بود، زیرا عشق کمی به آینده احتیاج دارد و دیگر برای ما فقط لحظه ها وجود داشت.» مساله ای که در اینجا مطرح می شود آنست که ببینیم آیا می توان سهم خود را از طاعون زدگان جدا کرد؟ «طاعون نداشتن کافی نیست . . . ـ» و «عده ای دست به هیچ کاری نزده اند، حال آن که بیماری با همه سر و کار دارد. هر کس باید وظیفه خود را انجام دهد.» و «سخاوت حقیقی درباره آینده آنست که هم اکنون هر چه داریم بدهیم.ـ» و یا «باید با هم دوست داشت یا با هم مُرد» و در سرزمین طاعون جزیره ای وجود ندارد.»
آرزوی خوشبختی آرزوی مقدسی است، به شرط آن که در اندیشه خوشبختی دیگران هم باشیم، «ریو آرزو میکرد که همه آنان که همدیگر را دوست دارند بهم برسند، اما قوانین و مقررات در میان بود، طاعون در میان بود و او وظیفه داشت آن کاری را انجام دهد که ضروری است. و گوئی به دنبال این مطلب می آید: «آه، می فهمم. شما می خواهید از خدمت به عامه مردم صحبت کنید، اما خیر و صلاح عامه از خوشبختی فرد فرد آنها تشکیل شده است.»
طاعون بر همه شهر مسلط است. «کسی نمی خندد مگر مست ها» و پر واضح است که «اگر بیماری گسترش یابد مرزهای اخلاق دورتر می شود.» و مهم آن که: «طاعون قضاوت درباره ارزش ها را از میان برده بود و بهترین نمونه این حالت آن بود که دیگر . . . همه چیز را از یک جا می پذیرفتند.» و «هیچکس احساسات عالی نداشت. همه دچار احساسات یکنواخت بودند.»
آیا می توان در برابر این وضع بی اعتنا و خونسرد بود؟ «وقتی انسان مصیبتی را که طاعون همراه می آورد می بیند، باید دیوانه یا کور یا بزدل باشد که در برابر آن تسلیم شود.» در حالی که بدبختانه «همشهریان ما خود را با طاعون تطبیق داده بودند.» و هیچ چیز بدتر از این تسلیم نیست، زیرا رفته رفته عادت می شود و «بدبختی همین است، زیرا عادت به نومیدی از خود نومیدی بدتر است.»
اکنون چه باید کرد؟ «باید سختی ها را درمان کرد، پیش از آن که بخواهیم فضایل آن را ثابت کنیم.» و «باید به هر ترتیبی که باشد جنگید و نیابد به زانو در افتاد. همه مساله در این بود که تا حد امکان از مردن انسان های بیشتر و از آشنایی آنان با جدایی ابدی جلوگیری کرد و برای این کار تنها یک راه وجود داشت و آن درهم شکستن طاعون بود، و «فعلا مائیم و بیماران که باید درمان شان کرد. بعدها آنان فکر خواهند کرد و من هم . اما فوری تر از همه درمان آنهاست.» اگر «پیروزی ها همیشه موقتی است»، چه باک. «این دلیل نمی شود که ما دست از مبارزه برداریم . . . »
بی گمان راه هموار نیست، «در تاریخ ساعتی فرا میرسد که در آن، آن که جرات کند و بگوید دو دو تا چهار تا می شود مجازاتش مرگ است،» ولی ما باید «بی آن که نقش قهرمان بازی کنیم، در اندیشه نجات عمومی باشیم. «زیرا در اینجا مساله قهرمانی در میان نیست بلکه شرافت در میان است.» اگر پیشرفت طاعون سریع است بدان سبب است که وسایل مبارزه با طاعون چندان زیاد نیست. ما آدم کم داریم . . .
بیشتر متفکران قرن بیستم و از جمله #کامو بر این عقیده اند که «طبیعت بشری» وجود ندارد. انسان به حکم سرنوشت نه دیو است نه فرشته، نه گرگ است نه گوسفند سلیم. انسان، انسان است. موجودی که کار او، آرمان او، طرح های او، عشق او در سازمان وجودی خودش موثر است. زنبور عسل همیشه زنبور عسل است. اما انسان همیشه چیزی است، جز آن که لحظه ای پیش بوده است و انسان فردا، انسان امروز است به اضافه چیز پیش بینی نشدنی دیگری. انسان همیشه بیرون از مرزهای خویش است.
ولی آیا در خمیرمایه او، در اعماق وجود او، هیچ نیست؟ چرا، «آن چه انسان در میان بلایا می آموزد، این است که: در درون افراد بشر ستودنی ها بیش از تحقیر کردنی هاست.»
اما آیا به اتکاء این ستودنی ها میتوان در آفتاب روئی نشست و به انتظار بهار شکوفا، زندگی بود؟ نه، زیرا «باسیل طاعون هرگز نمی میرد و از میان نمی رود» پس خوشبخت بودن با نگهداری خوشبختی ملازمه دارد، باید با طاعون مبارزه کرد.
@omidesaba
www.omidesaba.com
✍️ #نویسنده : #مصطفی_رحیمی
✅ در گرماگرم هجوم طاعون، «هر یک از همشهریان ما مشغولیات عادی زندگی خود را تا حد امکان دنبال می کردند.» و «هنوز هم مثل سابق اشتغالات شخصی خود را در درجه اول اهمیت قرار می دادند.» . . . بیشتر مردم بخصوص نسبت به آنچه عادات شان را بر هم میزد یا مزاحم منافع شان می شد حساسیت داشتند.» و «این تسلیم عمومی، که به مرور زمان می توانست روحیات آنان را معتدل تر سازد، به آدم های مهملی تبدیل شان کرد.» و طبیعی است که «فقر» آینده ای که رفته رفته هر گونه امیدی از آن سلب می شود، سکوتی که شب ها بر دور میز حکمفرماست . . . در چنین دنیایی دیگر جایی برای عشق باقی نمی ماند.» و «همشهریان ما، بی حافظه و بی امید تنها در زمان حال مستقر بودند. در واقع همه چیز برای آنان به صورت زمان حال در می آمد. باید این را گفت که طاعون همه قدرت عشق و حتی دوستی را از آنان سلب کرده بود، زیرا عشق کمی به آینده احتیاج دارد و دیگر برای ما فقط لحظه ها وجود داشت.» مساله ای که در اینجا مطرح می شود آنست که ببینیم آیا می توان سهم خود را از طاعون زدگان جدا کرد؟ «طاعون نداشتن کافی نیست . . . ـ» و «عده ای دست به هیچ کاری نزده اند، حال آن که بیماری با همه سر و کار دارد. هر کس باید وظیفه خود را انجام دهد.» و «سخاوت حقیقی درباره آینده آنست که هم اکنون هر چه داریم بدهیم.ـ» و یا «باید با هم دوست داشت یا با هم مُرد» و در سرزمین طاعون جزیره ای وجود ندارد.»
آرزوی خوشبختی آرزوی مقدسی است، به شرط آن که در اندیشه خوشبختی دیگران هم باشیم، «ریو آرزو میکرد که همه آنان که همدیگر را دوست دارند بهم برسند، اما قوانین و مقررات در میان بود، طاعون در میان بود و او وظیفه داشت آن کاری را انجام دهد که ضروری است. و گوئی به دنبال این مطلب می آید: «آه، می فهمم. شما می خواهید از خدمت به عامه مردم صحبت کنید، اما خیر و صلاح عامه از خوشبختی فرد فرد آنها تشکیل شده است.»
طاعون بر همه شهر مسلط است. «کسی نمی خندد مگر مست ها» و پر واضح است که «اگر بیماری گسترش یابد مرزهای اخلاق دورتر می شود.» و مهم آن که: «طاعون قضاوت درباره ارزش ها را از میان برده بود و بهترین نمونه این حالت آن بود که دیگر . . . همه چیز را از یک جا می پذیرفتند.» و «هیچکس احساسات عالی نداشت. همه دچار احساسات یکنواخت بودند.»
آیا می توان در برابر این وضع بی اعتنا و خونسرد بود؟ «وقتی انسان مصیبتی را که طاعون همراه می آورد می بیند، باید دیوانه یا کور یا بزدل باشد که در برابر آن تسلیم شود.» در حالی که بدبختانه «همشهریان ما خود را با طاعون تطبیق داده بودند.» و هیچ چیز بدتر از این تسلیم نیست، زیرا رفته رفته عادت می شود و «بدبختی همین است، زیرا عادت به نومیدی از خود نومیدی بدتر است.»
اکنون چه باید کرد؟ «باید سختی ها را درمان کرد، پیش از آن که بخواهیم فضایل آن را ثابت کنیم.» و «باید به هر ترتیبی که باشد جنگید و نیابد به زانو در افتاد. همه مساله در این بود که تا حد امکان از مردن انسان های بیشتر و از آشنایی آنان با جدایی ابدی جلوگیری کرد و برای این کار تنها یک راه وجود داشت و آن درهم شکستن طاعون بود، و «فعلا مائیم و بیماران که باید درمان شان کرد. بعدها آنان فکر خواهند کرد و من هم . اما فوری تر از همه درمان آنهاست.» اگر «پیروزی ها همیشه موقتی است»، چه باک. «این دلیل نمی شود که ما دست از مبارزه برداریم . . . »
بی گمان راه هموار نیست، «در تاریخ ساعتی فرا میرسد که در آن، آن که جرات کند و بگوید دو دو تا چهار تا می شود مجازاتش مرگ است،» ولی ما باید «بی آن که نقش قهرمان بازی کنیم، در اندیشه نجات عمومی باشیم. «زیرا در اینجا مساله قهرمانی در میان نیست بلکه شرافت در میان است.» اگر پیشرفت طاعون سریع است بدان سبب است که وسایل مبارزه با طاعون چندان زیاد نیست. ما آدم کم داریم . . .
بیشتر متفکران قرن بیستم و از جمله #کامو بر این عقیده اند که «طبیعت بشری» وجود ندارد. انسان به حکم سرنوشت نه دیو است نه فرشته، نه گرگ است نه گوسفند سلیم. انسان، انسان است. موجودی که کار او، آرمان او، طرح های او، عشق او در سازمان وجودی خودش موثر است. زنبور عسل همیشه زنبور عسل است. اما انسان همیشه چیزی است، جز آن که لحظه ای پیش بوده است و انسان فردا، انسان امروز است به اضافه چیز پیش بینی نشدنی دیگری. انسان همیشه بیرون از مرزهای خویش است.
ولی آیا در خمیرمایه او، در اعماق وجود او، هیچ نیست؟ چرا، «آن چه انسان در میان بلایا می آموزد، این است که: در درون افراد بشر ستودنی ها بیش از تحقیر کردنی هاست.»
اما آیا به اتکاء این ستودنی ها میتوان در آفتاب روئی نشست و به انتظار بهار شکوفا، زندگی بود؟ نه، زیرا «باسیل طاعون هرگز نمی میرد و از میان نمی رود» پس خوشبخت بودن با نگهداری خوشبختی ملازمه دارد، باید با طاعون مبارزه کرد.
@omidesaba
www.omidesaba.com
✅ نوسازی کشور به تشکیلات اداری مدرن و به دنبال آن کارمندان و کارگزارانی نیازمند بود که بتوانند سیستم جدید را اداره کنند. به همین منظور رضاشاه به محض روی کارآمدن دولتش اعزام دانشجویان به خارج از کشور را در دستور کار خود قرار داد و بودجه ی هنگفتی برای آین امر در نظر گرفت. بسیاری از دانشجویان اعزامی در این دوره به چهره های برجستۀ علمی و صنعتی ایران تبدیل شدند که توانستند در مدت زمان اندک زمینۀ پیشرفت های فراوانی را برای ایران مدرن فراهم کنند ؛ با این حال این دانشجویان و فعالیت هایشان در خارج از کشور همواره از نگرانی های شاه و دربار بود.
رضاشاه تمایل داشت تا این افراد تنها علوم و فنون را از غربی ها بیاموزند و از گنجینۀ مفاهیم آزادی خواهانۀ آن ها غنیمتی به ایران نیاورند. اما چنین چیزی طبعا امکان ناپذیر بود. دانشجویان ایرانی همچون پیشینیان به محض ورود به خاک اروپا و آمریکا آزادی جوامع غربی را با ایران مقایسه میکردند. حال،دموکراسی پیش روی آن ها بود که با جامعۀ استبداد زدۀ ایران بسیار تفاوت داشت. ایران پس از پشت سر گذاشتن تجربۀ انقلاب مشروطه که با بحران های داخلی و درگیری های قومی همراه شد و سپس با جنگ جهانی اول به آشفتگی تمام گرفتار شده بود اکنون تحت سلطۀ دیکتاتور تجدد خواهی قرار داشت که مولفه های مشروطیت را یکی پس از دیگری زیر پا گذاشته بود. همۀ این ها در نهایت موجب شد تا موجی از نارضایتی در میان دانشجویان ایرانی مقیم در کشور آلمان به راه بیوفتد.
اعتراضات دانشجویان در این دوره فاقد سازماندهی مشخص بود. آنچه آنان را به حرکت وا داشته بود بیزاری از دولت های بیگانه به ویژه انگلستان و روسیه بود. دانشجویان، رضاشاه را دست نشاندۀ انگلیسی ها میدانستند و این تفکر بتدریج در نشریات دانشجویی ، ابتدا در خارج از کشور و در ادامه در داخل نیز منتشر می شدند و اقدامات دولت پهلوی به باد انتقاد گرفته می شد .
از اواخر دوران پادشاهی احمدشاه قاجار تفکرات مارکسیستی به تدریج به ایران وارد شده بود. پس از انقلاب اکتبر سال 1917م یکی از سیاست های دولت شوروی گسترش دامنۀ کمونیسم بود و بدین منظور گروهی از دانشجویان ایرانی به این ایدئولوژی علاقه نشان دادند. این گروه پس از به قدرت رسیدن رضاشاه، در مجله ” دنیا ” که توسط دکتر تقی ارانی منتشر می شد ، به ترویج افکار خویش پرداختند . رضاشاه در مقابل این گروه ها هیچگونه انعطافی از خود نشان نداد و از همان ابتدا دست به سرکوب آن ها زد. او دستور داد تا اعضای گروه معروف به 53 نفر (که عمدتا از دانشجویان دانشگاه تهران بودند) به جرم تبلیغ عقاید کمونیستی بازداشت شوند. به دنبال این مساله قوانین سفت و سختی ایجاد کرد تا از گسترش نفوذ چپ در ایران جلوگیری کند.
درسال 1309 دانشجویان ایرانی مقیم اروپا کنگره ای در کلن تشکیل دادند و با محکوم کردن اقدامات دولت رضاشاه، خواستار آزادی همه زندانیان سیاسی و ایجاد جمهوری شدند و در سال بعد گروهی از دانشجویان مقیم مونیخ که با اعضای باقیمانده فرقه کمونیست ایران همکاری نزدیکی داشتند ، نشریه جدیدی به نام “پیکار” منتشرکردند . محتوای نشریه پیکار ضد دیکتاتور ی و نشر اندیشه جمهوری خواهی بود. آن ها در مقالات و مطالب خود از مردم میخواستند تا در برابر حکومت مقاومت کنند و بر ضد رضاشاه قیام کنند. آن ها در این نشریات تمام اقدامات عمرانی رضاشاه در کشور مانند احداث خط راه آهن سراسری را یک توطئه میدانستند که توسط دولت استعماری انگلستان طراحی شده اند و هدف آن ها چیزی جز فریب افکار عمومی نبوده است.
اما این فعالیت ها با توجه به حساسیت رضاشاه خیلی زود واکنش حکومت ایران را برانگیخت. رضاشاه ، دولت آلمان را وادار کرد تا از انتشار مجالت و روزنامه هایی که در آن ها مطالبی ضد حکومت او به چاپ می رسید جلوگیری کنند و به دنبال آن مجلس ملی قانونی تصویب کرد که بر اساس آن ، اعضای سازمان هایی که ” پادشاهی مشروطه ” را به خطر می انداختند یا “مرام اشتراکی” را تبلیغ می کردند به 2 تا 10 سال زندان محکوم می شدند .
در سال 1928 میلادی، تیمورتاش وزیر دربار ایران به سفارت آلمان رفت تا دستورات شاه را به دولت آلمان ابلاغ کند.
دانشجویان مقیم در آلمان، تظاهرات علیه رضاشاه برگزار کردند و گزارش های ضد حکومتی خود را به زبان های انگلیسی، فرانسوی و آلمانی تهیه و برای مطبوعات آلمان ارسال کردند. انتشار این گزارش ها موجب تیرگی روابط ایران و آلمان شد .
این اتفاقات، رضاشاه را نسبت به فعالیت های دانشجویان محتاط تر کرد و این مساله موجب شد تا در سیاست اعزام دانشجو به خارج از کشور محدودیت هایی به وجود بیاورد.
@omidesaba
http://omidesaba.com
⬇️⬇️⬇️⬇️
رضاشاه تمایل داشت تا این افراد تنها علوم و فنون را از غربی ها بیاموزند و از گنجینۀ مفاهیم آزادی خواهانۀ آن ها غنیمتی به ایران نیاورند. اما چنین چیزی طبعا امکان ناپذیر بود. دانشجویان ایرانی همچون پیشینیان به محض ورود به خاک اروپا و آمریکا آزادی جوامع غربی را با ایران مقایسه میکردند. حال،دموکراسی پیش روی آن ها بود که با جامعۀ استبداد زدۀ ایران بسیار تفاوت داشت. ایران پس از پشت سر گذاشتن تجربۀ انقلاب مشروطه که با بحران های داخلی و درگیری های قومی همراه شد و سپس با جنگ جهانی اول به آشفتگی تمام گرفتار شده بود اکنون تحت سلطۀ دیکتاتور تجدد خواهی قرار داشت که مولفه های مشروطیت را یکی پس از دیگری زیر پا گذاشته بود. همۀ این ها در نهایت موجب شد تا موجی از نارضایتی در میان دانشجویان ایرانی مقیم در کشور آلمان به راه بیوفتد.
اعتراضات دانشجویان در این دوره فاقد سازماندهی مشخص بود. آنچه آنان را به حرکت وا داشته بود بیزاری از دولت های بیگانه به ویژه انگلستان و روسیه بود. دانشجویان، رضاشاه را دست نشاندۀ انگلیسی ها میدانستند و این تفکر بتدریج در نشریات دانشجویی ، ابتدا در خارج از کشور و در ادامه در داخل نیز منتشر می شدند و اقدامات دولت پهلوی به باد انتقاد گرفته می شد .
از اواخر دوران پادشاهی احمدشاه قاجار تفکرات مارکسیستی به تدریج به ایران وارد شده بود. پس از انقلاب اکتبر سال 1917م یکی از سیاست های دولت شوروی گسترش دامنۀ کمونیسم بود و بدین منظور گروهی از دانشجویان ایرانی به این ایدئولوژی علاقه نشان دادند. این گروه پس از به قدرت رسیدن رضاشاه، در مجله ” دنیا ” که توسط دکتر تقی ارانی منتشر می شد ، به ترویج افکار خویش پرداختند . رضاشاه در مقابل این گروه ها هیچگونه انعطافی از خود نشان نداد و از همان ابتدا دست به سرکوب آن ها زد. او دستور داد تا اعضای گروه معروف به 53 نفر (که عمدتا از دانشجویان دانشگاه تهران بودند) به جرم تبلیغ عقاید کمونیستی بازداشت شوند. به دنبال این مساله قوانین سفت و سختی ایجاد کرد تا از گسترش نفوذ چپ در ایران جلوگیری کند.
درسال 1309 دانشجویان ایرانی مقیم اروپا کنگره ای در کلن تشکیل دادند و با محکوم کردن اقدامات دولت رضاشاه، خواستار آزادی همه زندانیان سیاسی و ایجاد جمهوری شدند و در سال بعد گروهی از دانشجویان مقیم مونیخ که با اعضای باقیمانده فرقه کمونیست ایران همکاری نزدیکی داشتند ، نشریه جدیدی به نام “پیکار” منتشرکردند . محتوای نشریه پیکار ضد دیکتاتور ی و نشر اندیشه جمهوری خواهی بود. آن ها در مقالات و مطالب خود از مردم میخواستند تا در برابر حکومت مقاومت کنند و بر ضد رضاشاه قیام کنند. آن ها در این نشریات تمام اقدامات عمرانی رضاشاه در کشور مانند احداث خط راه آهن سراسری را یک توطئه میدانستند که توسط دولت استعماری انگلستان طراحی شده اند و هدف آن ها چیزی جز فریب افکار عمومی نبوده است.
اما این فعالیت ها با توجه به حساسیت رضاشاه خیلی زود واکنش حکومت ایران را برانگیخت. رضاشاه ، دولت آلمان را وادار کرد تا از انتشار مجالت و روزنامه هایی که در آن ها مطالبی ضد حکومت او به چاپ می رسید جلوگیری کنند و به دنبال آن مجلس ملی قانونی تصویب کرد که بر اساس آن ، اعضای سازمان هایی که ” پادشاهی مشروطه ” را به خطر می انداختند یا “مرام اشتراکی” را تبلیغ می کردند به 2 تا 10 سال زندان محکوم می شدند .
در سال 1928 میلادی، تیمورتاش وزیر دربار ایران به سفارت آلمان رفت تا دستورات شاه را به دولت آلمان ابلاغ کند.
دانشجویان مقیم در آلمان، تظاهرات علیه رضاشاه برگزار کردند و گزارش های ضد حکومتی خود را به زبان های انگلیسی، فرانسوی و آلمانی تهیه و برای مطبوعات آلمان ارسال کردند. انتشار این گزارش ها موجب تیرگی روابط ایران و آلمان شد .
این اتفاقات، رضاشاه را نسبت به فعالیت های دانشجویان محتاط تر کرد و این مساله موجب شد تا در سیاست اعزام دانشجو به خارج از کشور محدودیت هایی به وجود بیاورد.
@omidesaba
http://omidesaba.com
⬇️⬇️⬇️⬇️
بامداد امید صبا
خانه - بامداد امید صبا
رکود بزرگ، کشورهای زیادی را درگیر کرد. هر گاه سخنی از رکود بزرگ به میان می‌آید، معمولاً تنها به ایالات متحده یا
با این همه، اعتراضات دانشجویی هرگز متوقف نشد و در ادامه دانشجویان داخل کشور دامنۀ اعتراضات ضد حکومتی را افزایش دادند. گمان می رود یکی از علل تأسیس دانشگاه تهران علاوه بر مسائل آموزشی و توسعه فرهنگی، اعتراضات دانشجویان خارج از کشور بود . طرح تأسیس دانشگاه تهران در زمان وزارت محمد تدین پیشنهاد شده بود اما در سال
1310 تصویب شد و احداث آن تا اسفند 1313 به تعویق افتاد که یکی از اولین اعتراضات دانشجویی نیز در همین سال اتفاق افتاد.
دانشجویان پزشکی در سال 1313 و دانشجویان تربیت معلم در سال 1315 دست به اعتراضات گسترده ای زدند و دانشجویان دانشکده حقوق در سال 1316 در اعتراض به هزینه های بیهودۀ دانشگاه که برای بازدید ولیعهد صرف میشد در کلاس ها حاضر نشدند . در جریان این اعتراضات، سالانه تعداد زیادی از فارغ التحصیلان و دانشجویان به جرم وابستگی به کمونیسم یا فاشیسم و اقدام به توطئه علیه شاه دستگیر و یا حتی اعدام میشدند.
در این دوران فعالیت دانشجویان و استادان مذهبی با توجه به فضای ضد مذهبی حاکم بر جامعه دانشگاهی و محافل روشنفکری و نیز اقدام های ضد مذهبی رضا شاه با محدودیت زیادی مواجه بود. بعد از انقلاب مشروطه ، این تفکر در میان نخبگان جامعه نهادینه شده بود که علت عقب ماندگی و مشکلات جامعه ایران به دلیل اعتقادات دینی است و تبلیغات دولتمردان معتقد به این مساله و چپ ها به این طرز تقکر دامن میزد ، و شرایط به گونه ای شده بود که دینداری و عمل به احکام دینی ، نشانه عقب ماندگی بود. به همین علت، دیکتاتوری رضا شاه و نابرابری های موجود در جامعه ، باعث نارضایتی دانشجویان مذهبی شده بود. با این همه، جنبش های دانشجویی که غالبا در هفت سال نخست سلطنت رضاشاه رخ داده اند به دلیل استبداد خشونت آمیز رضاشاه و سرکوب شدید دانشجویان مذهبی، چپ و مشروطه طلب امکان انسجام نیافتند با این حال همانطور که بیان شد، فعالیت های سیاسی دانشجویان در کشور همزمان با تأسیس دانشگاه بود و به عنوان مولفۀ جدانشدنی از آن محیط و با توجه به فضای حاکم بر جامعه ایران پس از سقوط رضاشاه در شهریور 1320 ، در قالب سه حزب توده، جبهه ی ملی و انجمن اسلامی ادامه پیدا کرد.
منابع:
جنبش دانشجویی در ایران از تأسیس دانشگاه تا پیروزی انقلاب اسلامی علیرضا کریمیان
@omidesaba
http://omidesaba.com
1310 تصویب شد و احداث آن تا اسفند 1313 به تعویق افتاد که یکی از اولین اعتراضات دانشجویی نیز در همین سال اتفاق افتاد.
دانشجویان پزشکی در سال 1313 و دانشجویان تربیت معلم در سال 1315 دست به اعتراضات گسترده ای زدند و دانشجویان دانشکده حقوق در سال 1316 در اعتراض به هزینه های بیهودۀ دانشگاه که برای بازدید ولیعهد صرف میشد در کلاس ها حاضر نشدند . در جریان این اعتراضات، سالانه تعداد زیادی از فارغ التحصیلان و دانشجویان به جرم وابستگی به کمونیسم یا فاشیسم و اقدام به توطئه علیه شاه دستگیر و یا حتی اعدام میشدند.
در این دوران فعالیت دانشجویان و استادان مذهبی با توجه به فضای ضد مذهبی حاکم بر جامعه دانشگاهی و محافل روشنفکری و نیز اقدام های ضد مذهبی رضا شاه با محدودیت زیادی مواجه بود. بعد از انقلاب مشروطه ، این تفکر در میان نخبگان جامعه نهادینه شده بود که علت عقب ماندگی و مشکلات جامعه ایران به دلیل اعتقادات دینی است و تبلیغات دولتمردان معتقد به این مساله و چپ ها به این طرز تقکر دامن میزد ، و شرایط به گونه ای شده بود که دینداری و عمل به احکام دینی ، نشانه عقب ماندگی بود. به همین علت، دیکتاتوری رضا شاه و نابرابری های موجود در جامعه ، باعث نارضایتی دانشجویان مذهبی شده بود. با این همه، جنبش های دانشجویی که غالبا در هفت سال نخست سلطنت رضاشاه رخ داده اند به دلیل استبداد خشونت آمیز رضاشاه و سرکوب شدید دانشجویان مذهبی، چپ و مشروطه طلب امکان انسجام نیافتند با این حال همانطور که بیان شد، فعالیت های سیاسی دانشجویان در کشور همزمان با تأسیس دانشگاه بود و به عنوان مولفۀ جدانشدنی از آن محیط و با توجه به فضای حاکم بر جامعه ایران پس از سقوط رضاشاه در شهریور 1320 ، در قالب سه حزب توده، جبهه ی ملی و انجمن اسلامی ادامه پیدا کرد.
منابع:
جنبش دانشجویی در ایران از تأسیس دانشگاه تا پیروزی انقلاب اسلامی علیرضا کریمیان
@omidesaba
http://omidesaba.com
بامداد امید صبا
خانه - بامداد امید صبا
رکود بزرگ، کشورهای زیادی را درگیر کرد. هر گاه سخنی از رکود بزرگ به میان می‌آید، معمولاً تنها به ایالات متحده یا
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
📽افسردگی چیست؟ علائم آن کدام است؟ با چه روشی درمان می شود؟ چگونه می توان به بیماران افسرده کمک کرد؟ و پرسش هایی از این قبیل.
این گفتار نکاتی در مورد افسردگی تشریح و بیان می کند
چگونه افسردگی را بشناسیم و با آن مقابله کنیم.
@omidesaba
http://omidesaba.com
این گفتار نکاتی در مورد افسردگی تشریح و بیان می کند
چگونه افسردگی را بشناسیم و با آن مقابله کنیم.
@omidesaba
http://omidesaba.com
📕#دروغ_اراده_ی_آزاد
✒#سام_هریس
ترجمه :خشایار دیهیمی
🔺دروغ چیست؟
فریب می تواند شکل های مختلفی به خودش بگیرد، اما هر عمل فریب دهنده ای دروغ نیست. حتی اخلاقی ترین آدم ها هم بعضاً تلاش می کنند ظاهر را از واقعیت جدا نگه دارند. زنی که آرایش می کند می خواهد با این آرایش جوان تر یا زیباتر از آنی که هست به نظر بیاید. اما صداقت ایجاب نمی کند که مرتباً اعلام کند ـ «می بینم که به چهره ام نگاه می کنید: لطفاً آگاه باشید که من صبح که از خواب بلند می شوم چهره ام این شکلی نیست...». شخصی که عجله دارد ممکن است تظاهر کند که متوجه آشنایی که در خیابان از کنارش می گذشته نشده است. میزبانی مؤدب معمولاً به روی مهمانش نمی آورد که حرف بسیار احمقانه ای زده است. وقتی از ما می پرسند، «چطوری؟» اکثراً بی آنکه فکر کنیم و به شکلی انعکاسی می گوییم خوبم، چون می دانیم که این سؤال صرفاً نوعی سلام و علیک است و نه باز کردن سر صحبت در مورد مشکلات کاری مان، مشکلات زناشویی مان، یا وضع مزاجمان. طفره رفتن و ناگفته گذاشتن هایی از این دست می توانند اشکالی از فریب باشند، اما دروغ به حساب نمی آیند. ما در چنین مواقعی حقیقت را دور می زنیم، اما عامدانه دروغی تحویل طرفمان نمی دهیم.
🔺مرز میان دروغ و فریب غالباً مبهم است. درواقع، حتی ممکن است با گفتن حقیقت هم کسی را فریب داد. مثلاً، من می توانم در پیاده روی جلوی کاخ سفید بایستم و با موبایلم به دفتر مرکزی فیس بوک زنگ بزنم و بگویم: «سلام، من سام هریس هستم. من از کاخ سفید به شما زنگ می زنم و می خواهم با مارک زوکربرگ صحبت کنم.» این حرف های من، یه یک معنا، راست است ـ اما معلوم است که حرف هایی است حساب شده به قصد فریب دادن. آیا دروغ گفته ام؟ بسیار قریب به واقع، بله.
دروغ گفتن یعنی عامدانه دیگران را گمراه کردن، آن هم زمانی که آنها انتظار سخنی صادقانه دارند. این معیار شعبده بازان، پوکربازان، و دیگر فریبکارانی از این دست را معاف می کند، درعین حال چشم اندازی اجتماعی و روانشناختی به دست می دهد که شکل کلی اش را به راحتی می توان بازشناخت. افراد دروغ می گویند برای آنکه دیگران را به باورهایی برسانند که حقیقت ندارند. هر چه عواقب این باورها بیشتر و بزرگتر باشد ـ یعنی هرچه خوشی و آسایش شخصی بستگی بیشتری به درکی درست از جهان داشت باشد ـ آن دروغ هم عواقب ناگوار بیشتر و بزرگتری خواهد داشت.
🔺اما همانگونه که سسیلیا بوک، فیلسوف امریکایی، یادآور شده است ما نمی توانیم در این موضوع خیلی پیش برویم، مگر آنکه نخست معیاری برای تمیز گذاشتن میان راستی و راستگویی مشخص کنیم ـ چون ممکن است شخصی جداً راستگو اما در عین حال در اشتباه باشد. راستگویی یعنی عیان کردن دقیق باورهای خویش. اما خلوص نیت هیچ تضمینی برای این نیست که باورهای کسی درمورد جهان صادق و درست باشند. همچنین اقتضای راستگویی این نیست که فرد کلّ حقیقت را بازگو کند، چون اطلاع رسانی کامل در مورد هر واقعیتی در هر موضوعی تقریباً هرگز نه مفید است و نه حتی ممکن.
@omidesaba
www.omidesaba.com
✒#سام_هریس
ترجمه :خشایار دیهیمی
🔺دروغ چیست؟
فریب می تواند شکل های مختلفی به خودش بگیرد، اما هر عمل فریب دهنده ای دروغ نیست. حتی اخلاقی ترین آدم ها هم بعضاً تلاش می کنند ظاهر را از واقعیت جدا نگه دارند. زنی که آرایش می کند می خواهد با این آرایش جوان تر یا زیباتر از آنی که هست به نظر بیاید. اما صداقت ایجاب نمی کند که مرتباً اعلام کند ـ «می بینم که به چهره ام نگاه می کنید: لطفاً آگاه باشید که من صبح که از خواب بلند می شوم چهره ام این شکلی نیست...». شخصی که عجله دارد ممکن است تظاهر کند که متوجه آشنایی که در خیابان از کنارش می گذشته نشده است. میزبانی مؤدب معمولاً به روی مهمانش نمی آورد که حرف بسیار احمقانه ای زده است. وقتی از ما می پرسند، «چطوری؟» اکثراً بی آنکه فکر کنیم و به شکلی انعکاسی می گوییم خوبم، چون می دانیم که این سؤال صرفاً نوعی سلام و علیک است و نه باز کردن سر صحبت در مورد مشکلات کاری مان، مشکلات زناشویی مان، یا وضع مزاجمان. طفره رفتن و ناگفته گذاشتن هایی از این دست می توانند اشکالی از فریب باشند، اما دروغ به حساب نمی آیند. ما در چنین مواقعی حقیقت را دور می زنیم، اما عامدانه دروغی تحویل طرفمان نمی دهیم.
🔺مرز میان دروغ و فریب غالباً مبهم است. درواقع، حتی ممکن است با گفتن حقیقت هم کسی را فریب داد. مثلاً، من می توانم در پیاده روی جلوی کاخ سفید بایستم و با موبایلم به دفتر مرکزی فیس بوک زنگ بزنم و بگویم: «سلام، من سام هریس هستم. من از کاخ سفید به شما زنگ می زنم و می خواهم با مارک زوکربرگ صحبت کنم.» این حرف های من، یه یک معنا، راست است ـ اما معلوم است که حرف هایی است حساب شده به قصد فریب دادن. آیا دروغ گفته ام؟ بسیار قریب به واقع، بله.
دروغ گفتن یعنی عامدانه دیگران را گمراه کردن، آن هم زمانی که آنها انتظار سخنی صادقانه دارند. این معیار شعبده بازان، پوکربازان، و دیگر فریبکارانی از این دست را معاف می کند، درعین حال چشم اندازی اجتماعی و روانشناختی به دست می دهد که شکل کلی اش را به راحتی می توان بازشناخت. افراد دروغ می گویند برای آنکه دیگران را به باورهایی برسانند که حقیقت ندارند. هر چه عواقب این باورها بیشتر و بزرگتر باشد ـ یعنی هرچه خوشی و آسایش شخصی بستگی بیشتری به درکی درست از جهان داشت باشد ـ آن دروغ هم عواقب ناگوار بیشتر و بزرگتری خواهد داشت.
🔺اما همانگونه که سسیلیا بوک، فیلسوف امریکایی، یادآور شده است ما نمی توانیم در این موضوع خیلی پیش برویم، مگر آنکه نخست معیاری برای تمیز گذاشتن میان راستی و راستگویی مشخص کنیم ـ چون ممکن است شخصی جداً راستگو اما در عین حال در اشتباه باشد. راستگویی یعنی عیان کردن دقیق باورهای خویش. اما خلوص نیت هیچ تضمینی برای این نیست که باورهای کسی درمورد جهان صادق و درست باشند. همچنین اقتضای راستگویی این نیست که فرد کلّ حقیقت را بازگو کند، چون اطلاع رسانی کامل در مورد هر واقعیتی در هر موضوعی تقریباً هرگز نه مفید است و نه حتی ممکن.
@omidesaba
www.omidesaba.com
دکتر حلبی هزار حکایت و مثل و شعر از کتب و متون ادب فارسی انتخاب و در کتاب گرد آورده است
همه پُر از نکته و کوتاه ، عبرت آموز ، طنز و حکیمانه از تاریخ و دیوان شعر و افسانه و ...
@omidesaba
👇👇👇👇
همه پُر از نکته و کوتاه ، عبرت آموز ، طنز و حکیمانه از تاریخ و دیوان شعر و افسانه و ...
@omidesaba
👇👇👇👇
📕 خواندنی‌های ادب فارسی یا هزار حکایت و اشارت با تنظیم و توضیح دکتر علی اصغر حلبی. انتشارات اساطیر
📌حکایت ۵۴۹
سی کرور شاه، و یک رعیت!
معروف است که امیر بهادر جنگ، در غوغای مشروطه‌خواهان از مردم پرسید شما چه می‌خواهید؟ گفتند: مجلس. گفت: مجلس می‌خواهید که چه بشود؟ گفتند: برای اینکه شاه تنها سلطنت کند و مسئول نباشد، و این مجلس و دولت باشد که مسئولیت داشته باشد. امیر بهادر گفت: این نمی‌شود، تا حالا سی کرور رعیت بود، و یک نفر شاه که همه از او اطاعت میکردند، حالا شما می‌گوئید که یک نفر رعیت باشد و سی کرور شاه؟ ما از عهده بر نمی‌آییم.
حکایت ۸۲۷
«منیم بیر فن واردی!»
( من یک فن بلد هستم )
یکی از خان‌نایب‌های شاهسون صد تومان پول داشت، می‌خواست به سفر رود. با تنی چند از یاران سری به قمارخانه زدند. به تدریج پول را می‌باخت، رسید به جایی که تنها یک تومن باقیمانده بود. اطرافیان از ترس بی‌زادی و بی‌آذوقگی او را ملامت کردن گرفتند که: «خان لااقل این یک تومن را برای خرج راه نگهدار» ولی او به قمار ادامه داد، و گفت: «مترسید منیم بیر فن واردی!» چون یک تومن را هم باخت، قداره بیرون کشید و میز و کاسه و کوزه‌ها را بهم ریخت و فریاد برکشید که: «قمارخانه راه انداخته‌اید و خلاف دین راه می‌روید، من این مکان را زیر و رو می‌کنم و همه را از دم قداره می‌گذرانم.» حاضران به دست و پا افتادند و تقبل کردند که صد تومان او را پس بدهند، اما خان این بار دعوی کرد که وقت عزیز خود را در این مکان نامیمون به هدر داده است، و تا صد تومان دیگر نگرفت قداره در نیام نکرد.
@omidesaba
ww.omidesaba.com
📌حکایت ۵۴۹
سی کرور شاه، و یک رعیت!
معروف است که امیر بهادر جنگ، در غوغای مشروطه‌خواهان از مردم پرسید شما چه می‌خواهید؟ گفتند: مجلس. گفت: مجلس می‌خواهید که چه بشود؟ گفتند: برای اینکه شاه تنها سلطنت کند و مسئول نباشد، و این مجلس و دولت باشد که مسئولیت داشته باشد. امیر بهادر گفت: این نمی‌شود، تا حالا سی کرور رعیت بود، و یک نفر شاه که همه از او اطاعت میکردند، حالا شما می‌گوئید که یک نفر رعیت باشد و سی کرور شاه؟ ما از عهده بر نمی‌آییم.
حکایت ۸۲۷
«منیم بیر فن واردی!»
( من یک فن بلد هستم )
یکی از خان‌نایب‌های شاهسون صد تومان پول داشت، می‌خواست به سفر رود. با تنی چند از یاران سری به قمارخانه زدند. به تدریج پول را می‌باخت، رسید به جایی که تنها یک تومن باقیمانده بود. اطرافیان از ترس بی‌زادی و بی‌آذوقگی او را ملامت کردن گرفتند که: «خان لااقل این یک تومن را برای خرج راه نگهدار» ولی او به قمار ادامه داد، و گفت: «مترسید منیم بیر فن واردی!» چون یک تومن را هم باخت، قداره بیرون کشید و میز و کاسه و کوزه‌ها را بهم ریخت و فریاد برکشید که: «قمارخانه راه انداخته‌اید و خلاف دین راه می‌روید، من این مکان را زیر و رو می‌کنم و همه را از دم قداره می‌گذرانم.» حاضران به دست و پا افتادند و تقبل کردند که صد تومان او را پس بدهند، اما خان این بار دعوی کرد که وقت عزیز خود را در این مکان نامیمون به هدر داده است، و تا صد تومان دیگر نگرفت قداره در نیام نکرد.
@omidesaba
ww.omidesaba.com
✅ #نقش_روشنفکران_تبریز_در_انقلاب_مشروطه
✍️ گردآوری: #فریما_دستیار
📌 تبریز، ولیعهدنشین دورۀ قاجار، مرز میان ایران، عثمانی و روسیه بود؛ همچنین به دلیل موقعیت جغرافیایی اش، بر سر راه تجارت بین المللی قرار داشت. در دوران ولیعهدی عباس میرزا، تبریز این فرصت را پیدا کرد تا بیشتر با عقاید و اندیشه های جدید آشنا شود. ولیعهد قاجار از سنین کودکی به عنوان والی به آذربایجان، مهم ترین ایالت ایران پس از تهران، فرستاده می شد. تبریز در این زمان به عنوان پایتخت دوم ایران شناخته می شد و دیوان سالاری گسترده ای داشت.
عباس میرزا (وفات 1833)، با استخدام مشاوران غربی (فرانسوی) ارتشی مدرن از شش هزار سرباز ایجاد کرد که از «نظام جدید» سلطان سلیم سوم (1807_1789)، امپراطور عثمانی، الگوبرداری شده بود. او یک دارالترجمه تأسیس نمود که نخستین دفتر هیأت نمایندگی ایران در پاریس و لندن بود، مطبوعات چاپی را پایه ریزی کرد و ازین طریق تبادلی میان روزنامه هایی به زبان ترکی که در استانبول و باکو و یا روزنامه های فارسی زبان در هند، باکو، تهران و… منتشر می شدند، برقرار شد. او اولین گروه دانشجویان ایرانی را برای آموختن دانش نظامی، مهندسی، زبان و طب به اروپا فرستاد. نمایندگان نسل اول روشنفکران ایرانی یا از میان طبقات حکام برخاسته بودند یا از سوی آن ها حمایت می شدند. این مسئله نشان دهندۀ نفوذ روشنگری به جامعۀ سنتی و شرقی ایران بود. بنابراین تجارت، اصلاحات مدرن، اجتماعات بازرگانان و حضور دیپلمات های اروپایی و روسی، تبریز را با جمعیت سیصد هزار نفر به یکی از مهم ترین و مدرن ترین شهرهای ایران تبدیل کرد.
در واقع عباس میرزا، در تبریز دربار کوچکی ایجاد کرده بود که در ارتباط مستقیم با روسیه و عثمانی بود، بنابراین مردم تبریز بیشتر از مردم سایر مناطق کشور، حتی تهران، در جریان افکار و عقاید کشورهای همسایه قرار می گرفتند. جنگ ایران و روسیه و پیامدهای ناشی از آن در نارضایتی و مخالفت مردم آذربایجان نسبت به حکومت نقش اساسی داشت. عوامل خارجی مانند اندیشه های انقلابی که در آن زمان از طریق روسیه و اروپا انتشار می یافت، بازرگانی خارجی و استعمار انگلستان و روسیه باعث شد مخالفت مردم با حکومت شکل منسجم‌تری پیدا کند و تمایل به اصلاحات افزایش یافت.
برای روشنفکران ایرانی شهرهایی همچون استانبول، باکو و منطقۀ قفقازیه به مراتب مهم تر و حیاتی تر از شهرهای اروپایی مانند لندن یا پاریس بود. استانبول در آن زمان مهم ترین مرکز روشنفکران مسلمان بود، علاوه بر آن روزنامه های اعتراضی متعددی به زبان فارسی در آنجا منتشر می شد. البته حکومت ها همیشه نسبت به مطالبی که در این روزنامه ها منتشر می شد واکنش هایی داشتند، مثلاً ناصرالدین شاه در سال 1881م مستشارالدوله تبریزی را به خاطر مقالات اعتراضی که در روزنامۀ اختر می نوشت بازداشت کرد، وی چند ماهی را در زندان زیر فشار ضرب و شتم گذراند.
⬇️⬇️⬇️⬇️⬇️
✍️ گردآوری: #فریما_دستیار
📌 تبریز، ولیعهدنشین دورۀ قاجار، مرز میان ایران، عثمانی و روسیه بود؛ همچنین به دلیل موقعیت جغرافیایی اش، بر سر راه تجارت بین المللی قرار داشت. در دوران ولیعهدی عباس میرزا، تبریز این فرصت را پیدا کرد تا بیشتر با عقاید و اندیشه های جدید آشنا شود. ولیعهد قاجار از سنین کودکی به عنوان والی به آذربایجان، مهم ترین ایالت ایران پس از تهران، فرستاده می شد. تبریز در این زمان به عنوان پایتخت دوم ایران شناخته می شد و دیوان سالاری گسترده ای داشت.
عباس میرزا (وفات 1833)، با استخدام مشاوران غربی (فرانسوی) ارتشی مدرن از شش هزار سرباز ایجاد کرد که از «نظام جدید» سلطان سلیم سوم (1807_1789)، امپراطور عثمانی، الگوبرداری شده بود. او یک دارالترجمه تأسیس نمود که نخستین دفتر هیأت نمایندگی ایران در پاریس و لندن بود، مطبوعات چاپی را پایه ریزی کرد و ازین طریق تبادلی میان روزنامه هایی به زبان ترکی که در استانبول و باکو و یا روزنامه های فارسی زبان در هند، باکو، تهران و… منتشر می شدند، برقرار شد. او اولین گروه دانشجویان ایرانی را برای آموختن دانش نظامی، مهندسی، زبان و طب به اروپا فرستاد. نمایندگان نسل اول روشنفکران ایرانی یا از میان طبقات حکام برخاسته بودند یا از سوی آن ها حمایت می شدند. این مسئله نشان دهندۀ نفوذ روشنگری به جامعۀ سنتی و شرقی ایران بود. بنابراین تجارت، اصلاحات مدرن، اجتماعات بازرگانان و حضور دیپلمات های اروپایی و روسی، تبریز را با جمعیت سیصد هزار نفر به یکی از مهم ترین و مدرن ترین شهرهای ایران تبدیل کرد.
در واقع عباس میرزا، در تبریز دربار کوچکی ایجاد کرده بود که در ارتباط مستقیم با روسیه و عثمانی بود، بنابراین مردم تبریز بیشتر از مردم سایر مناطق کشور، حتی تهران، در جریان افکار و عقاید کشورهای همسایه قرار می گرفتند. جنگ ایران و روسیه و پیامدهای ناشی از آن در نارضایتی و مخالفت مردم آذربایجان نسبت به حکومت نقش اساسی داشت. عوامل خارجی مانند اندیشه های انقلابی که در آن زمان از طریق روسیه و اروپا انتشار می یافت، بازرگانی خارجی و استعمار انگلستان و روسیه باعث شد مخالفت مردم با حکومت شکل منسجم‌تری پیدا کند و تمایل به اصلاحات افزایش یافت.
برای روشنفکران ایرانی شهرهایی همچون استانبول، باکو و منطقۀ قفقازیه به مراتب مهم تر و حیاتی تر از شهرهای اروپایی مانند لندن یا پاریس بود. استانبول در آن زمان مهم ترین مرکز روشنفکران مسلمان بود، علاوه بر آن روزنامه های اعتراضی متعددی به زبان فارسی در آنجا منتشر می شد. البته حکومت ها همیشه نسبت به مطالبی که در این روزنامه ها منتشر می شد واکنش هایی داشتند، مثلاً ناصرالدین شاه در سال 1881م مستشارالدوله تبریزی را به خاطر مقالات اعتراضی که در روزنامۀ اختر می نوشت بازداشت کرد، وی چند ماهی را در زندان زیر فشار ضرب و شتم گذراند.
⬇️⬇️⬇️⬇️⬇️
📌 آقا محمد طاهر، صاحب امتیاز روزنامۀ اختر، اهل تبریز بود و سردبیران این روزنامه، حاجی میرزا مهدی و میرزا مهدی تبریزی بودند.
قانون اساسی عثمانی در سال ( 1876م/1255ش) درست سی سال پیش از امضای قانون مشروطه در ایران) به زبان فارسی ترجمه شد و در روزنامۀ اختر که دفتر آن در استانبول مستقر بود به چاپ رسید. به رسمیت رسیدن این قانون در یک کشور مسلمان در ترویج اندیشۀ مشروطه خواهی در ایران نقش بسیار مهمی داشت. مدارس مدرن، دستگاه اداری مدرن، مطبوعات و روزنامه ها از دستاوردهای اولین دور جنبش اصلاحات بودند. دانش آموختگان مدارس مدرن، رهبری دومین دوره اصلاحات و جنبش بیداری ملی و مشروطه طلبی را بر عهده داشتند. در این دوران روابط دیپلماتیک، تجاری و فرهنگی تبریز و استانبول و ماوراء قفقاز نقش سازنده ای را ایفا می کرد.
بازرگانان و تجار آذربایجان یکی از مهم ترین تأثیرات را در جریان فکری انقلاب مشروطه ایفا کردند. دو زبانه بودن این تاجران که هم فارسی و هم ترکی و بعضا روسی می دانستند برقراری ارتباط و فهم بهتر مطالب را برایشان آسانتر میکرد. بازرگانان در آن دوره در بسیاری از اقدامات عام المنفعه دست داشتند به ویژه بازرگانان تبریز که همواره در جنبش های بزرگ مردمی همراه بودند. پس از اینکه باز شدن کانال سوئز و تغییر مسیر تجارت اروپا به خلیج فارس باعث ورشکستگی تجار ایرانی مقیم استانبول شد، آن ها اعتراضات خود را در روزنامه های اختر و سروش بیان کردند. سپس در سال 1908 کانون خود را به نام (انجمن سعادت ایرانیان) تأسیس کردند و با انجمن شهری تبریز ارتباط برقرار کردند و با ترک های جوان آشنا شده و از اصلاحات آن ها در تنظیمات الهام گرفتند.
اشخاصی همچون کسروی و تقی‌زاده لباس روحانیت خود را کنار گذاشتند اما در حقیقت فرزندان خانواده های روحانی و سنتی تبریزی بودند که با احساسات کنجکاوانه پایه های تفکر مشروطه طلبی را بنا نهادند. واعظ ها و روحانیون مشروطه طلب در تبریز نقش مؤثری در جلب نظر مردم نسبت به آرمان های مشروطه خواهی داشتند. میرزا جواد واعظ، شیخ سلیم و میرزا حسین واعظ از واعظان مشهور تبریز بودند که تلاش می کردند با زبان ساده و استفاده از شعر و حکایت مفاهیم مشروطیت را به مردم بفهمانند. هر چند که بسیاری از روشنفکران پس از پیروزی انقلاب مشروطه تا کنون معتقدند که در میان طبقات روحانیون درکی متفاوت از مشروطه خواهی نسبت به مفهوم غربی و سیاسی آن وجود داشت در نتیجه این مسائل به درستی به مردم عام منتقل نشد. با این حال روحانیون بیشتر از جنبۀ عدالت طلبی و ظلم ستیزی و استبدادگریزی مشروطه با مردم صحبت می کردند. شیخ سلیم بسیار مورد احترام مردم تبریز بود. هنگامی که مجتهد تبریز تصمیم گرفت تا او را از شهر تبعید کند مردم با همراهی یکدیگر در اصناف مختلف خود مجتهد را از تبریز راندند. او عهدنامۀ بین وکلای مردم و وکلای منتخب مردم از تبریز را برای نمایندگان مجلس ملی تنظیم کرد و خواند. وقتی انتخابات مجلس اول انجام شد، دولت مرکزی تصمیم گرفت تا انجمن ها را تعطیل کند، در واقع این انجمن ها از این رو شکل گرفته بودند تا بر انتخابات نظارت کنند، انجمن تبریز، مردم عادی، مجتعد تبریز و حتی خود محمدعلی میرزای ولیعهد همه در مقابل این تصمیم دولت مقاومت کردند و در نهایت انجمن ها در قانون اساسی به رسمیت شناخته شدند.
مردم آذربایجان به ویژه تبریز، نقش به سزایی در پیروزی انقلاب مشروطه داشتند. اما نباید از این مهم غافل شد که انقلاب مشروطه یک انقلاب چند قومی بود و اقوام بزرگ ایران در آن نقش بزرگی داشتند. البته پس از استبداد صغیر این مسئله در سایۀ رقابت های قومی و ستیزه های سیاسی بسیار به انقلاب صدمه زد و مقدمات ظهور دوبارۀ استبداد را در دورۀ رضا شاه فراهم کرد.
✔️ منابع:
📗 انقلاب مشروطه ایران، احمد کسروی.
📗 مدرنیته و مشروطیت در امپراتوری عثمانی و ایران، فریبا زرینه‌باف.
◽️@omidesaba
◾️http://omidesaba.com
قانون اساسی عثمانی در سال ( 1876م/1255ش) درست سی سال پیش از امضای قانون مشروطه در ایران) به زبان فارسی ترجمه شد و در روزنامۀ اختر که دفتر آن در استانبول مستقر بود به چاپ رسید. به رسمیت رسیدن این قانون در یک کشور مسلمان در ترویج اندیشۀ مشروطه خواهی در ایران نقش بسیار مهمی داشت. مدارس مدرن، دستگاه اداری مدرن، مطبوعات و روزنامه ها از دستاوردهای اولین دور جنبش اصلاحات بودند. دانش آموختگان مدارس مدرن، رهبری دومین دوره اصلاحات و جنبش بیداری ملی و مشروطه طلبی را بر عهده داشتند. در این دوران روابط دیپلماتیک، تجاری و فرهنگی تبریز و استانبول و ماوراء قفقاز نقش سازنده ای را ایفا می کرد.
بازرگانان و تجار آذربایجان یکی از مهم ترین تأثیرات را در جریان فکری انقلاب مشروطه ایفا کردند. دو زبانه بودن این تاجران که هم فارسی و هم ترکی و بعضا روسی می دانستند برقراری ارتباط و فهم بهتر مطالب را برایشان آسانتر میکرد. بازرگانان در آن دوره در بسیاری از اقدامات عام المنفعه دست داشتند به ویژه بازرگانان تبریز که همواره در جنبش های بزرگ مردمی همراه بودند. پس از اینکه باز شدن کانال سوئز و تغییر مسیر تجارت اروپا به خلیج فارس باعث ورشکستگی تجار ایرانی مقیم استانبول شد، آن ها اعتراضات خود را در روزنامه های اختر و سروش بیان کردند. سپس در سال 1908 کانون خود را به نام (انجمن سعادت ایرانیان) تأسیس کردند و با انجمن شهری تبریز ارتباط برقرار کردند و با ترک های جوان آشنا شده و از اصلاحات آن ها در تنظیمات الهام گرفتند.
اشخاصی همچون کسروی و تقی‌زاده لباس روحانیت خود را کنار گذاشتند اما در حقیقت فرزندان خانواده های روحانی و سنتی تبریزی بودند که با احساسات کنجکاوانه پایه های تفکر مشروطه طلبی را بنا نهادند. واعظ ها و روحانیون مشروطه طلب در تبریز نقش مؤثری در جلب نظر مردم نسبت به آرمان های مشروطه خواهی داشتند. میرزا جواد واعظ، شیخ سلیم و میرزا حسین واعظ از واعظان مشهور تبریز بودند که تلاش می کردند با زبان ساده و استفاده از شعر و حکایت مفاهیم مشروطیت را به مردم بفهمانند. هر چند که بسیاری از روشنفکران پس از پیروزی انقلاب مشروطه تا کنون معتقدند که در میان طبقات روحانیون درکی متفاوت از مشروطه خواهی نسبت به مفهوم غربی و سیاسی آن وجود داشت در نتیجه این مسائل به درستی به مردم عام منتقل نشد. با این حال روحانیون بیشتر از جنبۀ عدالت طلبی و ظلم ستیزی و استبدادگریزی مشروطه با مردم صحبت می کردند. شیخ سلیم بسیار مورد احترام مردم تبریز بود. هنگامی که مجتهد تبریز تصمیم گرفت تا او را از شهر تبعید کند مردم با همراهی یکدیگر در اصناف مختلف خود مجتهد را از تبریز راندند. او عهدنامۀ بین وکلای مردم و وکلای منتخب مردم از تبریز را برای نمایندگان مجلس ملی تنظیم کرد و خواند. وقتی انتخابات مجلس اول انجام شد، دولت مرکزی تصمیم گرفت تا انجمن ها را تعطیل کند، در واقع این انجمن ها از این رو شکل گرفته بودند تا بر انتخابات نظارت کنند، انجمن تبریز، مردم عادی، مجتعد تبریز و حتی خود محمدعلی میرزای ولیعهد همه در مقابل این تصمیم دولت مقاومت کردند و در نهایت انجمن ها در قانون اساسی به رسمیت شناخته شدند.
مردم آذربایجان به ویژه تبریز، نقش به سزایی در پیروزی انقلاب مشروطه داشتند. اما نباید از این مهم غافل شد که انقلاب مشروطه یک انقلاب چند قومی بود و اقوام بزرگ ایران در آن نقش بزرگی داشتند. البته پس از استبداد صغیر این مسئله در سایۀ رقابت های قومی و ستیزه های سیاسی بسیار به انقلاب صدمه زد و مقدمات ظهور دوبارۀ استبداد را در دورۀ رضا شاه فراهم کرد.
✔️ منابع:
📗 انقلاب مشروطه ایران، احمد کسروی.
📗 مدرنیته و مشروطیت در امپراتوری عثمانی و ایران، فریبا زرینه‌باف.
◽️@omidesaba
◾️http://omidesaba.com
بامداد امید صبا
خانه - بامداد امید صبا
رکود بزرگ، کشورهای زیادی را درگیر کرد. هر گاه سخنی از رکود بزرگ به میان می‌آید، معمولاً تنها به ایالات متحده یا