Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
بازسازی بخش‌های نفرولوژی و دیالیز بیمارستان فوق تخصصی کودکان مفید تهران
◾️@omidesaba
◽️www.omidesaba.com
◾️@omidesaba
◽️www.omidesaba.com
📚 #آن_سوی_بهشت (مقاله هایی در حوزۀ سیاست، تاریخ، ادبیات و هنر)
✍️ #گراهام_گرین، آیزایا برلین. ولادیمیر نابوکوف. ژانت آفاری. رومن رولان. دیوید لاج. دوریس لسینگ
📗 گزیده و ترجمۀ رضا رضایی
📌 کتاب حاضر گزیده ای است از مقاله هایی که مترجم از سی و چند سال پیش در مطبوعات ترجمه و منتشر کرده است. حجم مقاله ها زیاد بود اما آن چه از صافی گزینش عبور کرده مقاله هایی بوده که «فایده» یا «موضوعیت» داشته اند. مقاله ها به چهار دسته تقسیم شده اند: «سیاست و تاریخ»، «ادبیات و اندیشه»، «هنر و اندیشه» و «تاریخ معاصر ایران». این تقسیم بندی و افزودن واژه «اندیشه» نشان دهنده بار نظری یا تئوریک مقاله هاست. مخاطب این کتاب علاقمندان به ادبیات و هنر و علوم انسانی اند.
◾️@omidesaba
◽️www.omidesaba.com
👇👇👇
✍️ #گراهام_گرین، آیزایا برلین. ولادیمیر نابوکوف. ژانت آفاری. رومن رولان. دیوید لاج. دوریس لسینگ
📗 گزیده و ترجمۀ رضا رضایی
📌 کتاب حاضر گزیده ای است از مقاله هایی که مترجم از سی و چند سال پیش در مطبوعات ترجمه و منتشر کرده است. حجم مقاله ها زیاد بود اما آن چه از صافی گزینش عبور کرده مقاله هایی بوده که «فایده» یا «موضوعیت» داشته اند. مقاله ها به چهار دسته تقسیم شده اند: «سیاست و تاریخ»، «ادبیات و اندیشه»، «هنر و اندیشه» و «تاریخ معاصر ایران». این تقسیم بندی و افزودن واژه «اندیشه» نشان دهنده بار نظری یا تئوریک مقاله هاست. مخاطب این کتاب علاقمندان به ادبیات و هنر و علوم انسانی اند.
◾️@omidesaba
◽️www.omidesaba.com
👇👇👇
📚 #آن_سوی_بهشت (مقاله هایی در حوزۀ سیاست، تاریخ، ادبیات و هنر)
✍️ آیزایا برلین. ولادیمیر نابوکوف. ژانت آفاری. رومن رولان. دیوید لاج. دوریس لسینگ
📗 گزیده و ترجمۀ رضا رضایی
کودکی از دست رفته
درباره کتاب و سرنوشت
#گراهام_گرین
📌شاید فقط در دورۀ کودکی است که کتاب تأثیر عمیقی بر زندگی ما می گذارد. البته در بزرگسالی هم از کتاب خوش مان می آید، سرمان گرم می شود و حتی بعضی از دیدگاه های مان تغییر می کند، اما در بزرگسالی وقتی کتاب می خوانیم بیشتر دنبال دلیل و شاهد هستیم برای چیزهایی که از قبل در ذهن مان داریم: همان طور که در رابطۀ عاشقانه دنبال بازتاب قشنگ تری از ویژگی های خودمان هستیم.
در کودکی، کتاب حکایت آینده است و چیزهایی دربارۀ آینده به ما می گوید، مانند پیشگویی که در دستۀ ورق ها سفری طولانی یا مرگ در دریاها را می بیند و بر آیندۀ ما اثر می گذارد. فکر می کنم به همین علت است که آن روزها کتاب آن همه به ما هیجان می داد. امروز چه چیزی از کتاب خواندن به دست می آوریم که با هیجان ها و کشف های ما در چهارده سال اول زندگی مان برابری کند؟ البته وقتی می شنوم که مثلاً قرار است در بهار امسال رمان جدیدی از ای. ام. فورستر چاپ بشود خود به خود توجهم جلب می شود و به آن علاقه پیدا می کنم، اما این انتظار ملایمی که در من شکل می گیرد تا لذت شسته رفته ای از اثر فورستر ببرم اصلاً قابل مقایسه نیست با آن تب و تاب و تپش دل و کِیف و هیجانی که زمان کودکی ام با دیدن رمان ناخوانده ای از رایدر هاگارد، پرسی وسترمن، کاپیتان بریرتن یا استنلی ویمن در قفسۀ کتاب وجودم را فرا می گرفت. آن روزها مشتاق لحظه های حساس بودم ـ نقاط عطفی که در آن زندگی در مسیر خود به سوی مرگ پیچ و خم تازه ای پیدا می کند.
🔹خیلی واضح به یاد دارم که یکباره، انگار کلیدی توی قفل چرخیده باشد، متوجه شدم که می توانم کتاب بخوانم ـ نه فقط جمله های کتاب درسی با آن بخش هایی که مانند واگن های قطار به هم وصل می شدند ـ بلکه کتاب به معنای واقعی. این کتاب واقعی جلد نازکی داشت، با تصویر پسرکی که دست و پا و دهانش را بسته بودند و با طناب آویزان شده بود توی چاهی که آب آن تا کمر او بالا آمده بود ـ یکی از ماجراهای دیکسن برت کارآگاه بود. در تمام مدت طولانی تعطیلی تابستانی ام رازم را در سینه نگه داشتم، چون نمی خواستم کسی بفهمد که من می توانم کتاب بخوانم. انگار همان موقع هم بفهمی نفهمی تشخیص می دادم که به لحظۀ حساسی رسیده ام. تا موقعی که نمی توانستم کتاب بخوانم جایم امن بود، گردونه به حرکت درنیامده بود، اما حالا دیگر زندگی آینده چیده شده بود توی قفسه های کتاب و منتظر بود کودک به سراغش برود و انتخابش کند. کدام سرنوشت را انتخاب می کردم؟ شاید زندگی یک حسابدار خبره، کارمند مستعمرات، صاحب کشتزاری در چین، کارمند ثابت بانک، خوشبختی و بدبختی و سرانجام هم مردن به این یا آن شکل، چون واقعاً همان قدر که شغل مان را انتخاب می کنیم مرگ مان را هم انتخاب می کنیم، یعنی نتیجۀ کارهای کرده و نکردۀ ما، نتیجۀ ترس ها و شجاعت ها. مادرم انگار رازم را فهمیده بود، چون وقتی می خواستیم از تعطیلات به خانه برگردیم، کتاب درست حسابی دیگری به من دادند که توی قطار بخوانم ـ
🔹 جزیرۀ مرجانی اثر رابرت بالانتاین که فقط یک تصویر داشت، آن هم اول کتاب. اما من که نمی خواستم رازم فاش بشود در تمام آن سفر طولانی به همین یک تصویر زل زدم و لای کتاب را باز نکردم.
ولی در قفسه های کتاب منزل مان (که تعدادشان زیاد بود، چون خانوادۀ پرجمعیتی بودیم) کتاب هایی منتظرم بودند، به خصوص یکی از کتاب ها، اما قبل از برداشتن این کتاب از توی قفسه بد نبود چند کتاب دیگر را هم تصادفی از قفسه برمی داشتم. هرکدام آن ها شبیه گوی بلورینی بود که کودک خیال می کرد حرکت زندگی را در آن می بیند. یکی شان جلدی داشت که خیلی قشنگ و رنگارنگ بود؛ اسمش هواپیمای راهزن بود، نوشتۀ کاپیتان گیلسن. فکر می کنم لااقل شش بار این کتاب را خوانده باشم.
◾️@omidesaba
◽️www.omidesaba.com
✍️ آیزایا برلین. ولادیمیر نابوکوف. ژانت آفاری. رومن رولان. دیوید لاج. دوریس لسینگ
📗 گزیده و ترجمۀ رضا رضایی
کودکی از دست رفته
درباره کتاب و سرنوشت
#گراهام_گرین
📌شاید فقط در دورۀ کودکی است که کتاب تأثیر عمیقی بر زندگی ما می گذارد. البته در بزرگسالی هم از کتاب خوش مان می آید، سرمان گرم می شود و حتی بعضی از دیدگاه های مان تغییر می کند، اما در بزرگسالی وقتی کتاب می خوانیم بیشتر دنبال دلیل و شاهد هستیم برای چیزهایی که از قبل در ذهن مان داریم: همان طور که در رابطۀ عاشقانه دنبال بازتاب قشنگ تری از ویژگی های خودمان هستیم.
در کودکی، کتاب حکایت آینده است و چیزهایی دربارۀ آینده به ما می گوید، مانند پیشگویی که در دستۀ ورق ها سفری طولانی یا مرگ در دریاها را می بیند و بر آیندۀ ما اثر می گذارد. فکر می کنم به همین علت است که آن روزها کتاب آن همه به ما هیجان می داد. امروز چه چیزی از کتاب خواندن به دست می آوریم که با هیجان ها و کشف های ما در چهارده سال اول زندگی مان برابری کند؟ البته وقتی می شنوم که مثلاً قرار است در بهار امسال رمان جدیدی از ای. ام. فورستر چاپ بشود خود به خود توجهم جلب می شود و به آن علاقه پیدا می کنم، اما این انتظار ملایمی که در من شکل می گیرد تا لذت شسته رفته ای از اثر فورستر ببرم اصلاً قابل مقایسه نیست با آن تب و تاب و تپش دل و کِیف و هیجانی که زمان کودکی ام با دیدن رمان ناخوانده ای از رایدر هاگارد، پرسی وسترمن، کاپیتان بریرتن یا استنلی ویمن در قفسۀ کتاب وجودم را فرا می گرفت. آن روزها مشتاق لحظه های حساس بودم ـ نقاط عطفی که در آن زندگی در مسیر خود به سوی مرگ پیچ و خم تازه ای پیدا می کند.
🔹خیلی واضح به یاد دارم که یکباره، انگار کلیدی توی قفل چرخیده باشد، متوجه شدم که می توانم کتاب بخوانم ـ نه فقط جمله های کتاب درسی با آن بخش هایی که مانند واگن های قطار به هم وصل می شدند ـ بلکه کتاب به معنای واقعی. این کتاب واقعی جلد نازکی داشت، با تصویر پسرکی که دست و پا و دهانش را بسته بودند و با طناب آویزان شده بود توی چاهی که آب آن تا کمر او بالا آمده بود ـ یکی از ماجراهای دیکسن برت کارآگاه بود. در تمام مدت طولانی تعطیلی تابستانی ام رازم را در سینه نگه داشتم، چون نمی خواستم کسی بفهمد که من می توانم کتاب بخوانم. انگار همان موقع هم بفهمی نفهمی تشخیص می دادم که به لحظۀ حساسی رسیده ام. تا موقعی که نمی توانستم کتاب بخوانم جایم امن بود، گردونه به حرکت درنیامده بود، اما حالا دیگر زندگی آینده چیده شده بود توی قفسه های کتاب و منتظر بود کودک به سراغش برود و انتخابش کند. کدام سرنوشت را انتخاب می کردم؟ شاید زندگی یک حسابدار خبره، کارمند مستعمرات، صاحب کشتزاری در چین، کارمند ثابت بانک، خوشبختی و بدبختی و سرانجام هم مردن به این یا آن شکل، چون واقعاً همان قدر که شغل مان را انتخاب می کنیم مرگ مان را هم انتخاب می کنیم، یعنی نتیجۀ کارهای کرده و نکردۀ ما، نتیجۀ ترس ها و شجاعت ها. مادرم انگار رازم را فهمیده بود، چون وقتی می خواستیم از تعطیلات به خانه برگردیم، کتاب درست حسابی دیگری به من دادند که توی قطار بخوانم ـ
🔹 جزیرۀ مرجانی اثر رابرت بالانتاین که فقط یک تصویر داشت، آن هم اول کتاب. اما من که نمی خواستم رازم فاش بشود در تمام آن سفر طولانی به همین یک تصویر زل زدم و لای کتاب را باز نکردم.
ولی در قفسه های کتاب منزل مان (که تعدادشان زیاد بود، چون خانوادۀ پرجمعیتی بودیم) کتاب هایی منتظرم بودند، به خصوص یکی از کتاب ها، اما قبل از برداشتن این کتاب از توی قفسه بد نبود چند کتاب دیگر را هم تصادفی از قفسه برمی داشتم. هرکدام آن ها شبیه گوی بلورینی بود که کودک خیال می کرد حرکت زندگی را در آن می بیند. یکی شان جلدی داشت که خیلی قشنگ و رنگارنگ بود؛ اسمش هواپیمای راهزن بود، نوشتۀ کاپیتان گیلسن. فکر می کنم لااقل شش بار این کتاب را خوانده باشم.
◾️@omidesaba
◽️www.omidesaba.com
معرفی کتاب
📚#فلسفه_ی_سیاسی
📗 #نشر_امید_صبا
✍️دکتر#محمدتقی_قزلسفلی
🔸#امانوئل_لویناسِ شهیر اعتقاد داشت فلاسفه وقتشان را بر سر مسائلی چون متافیزیک و معرفت‌شناسی‌ها تلف می‌کنند. او با این موضع‌گیری مشهود و واضح نسبت به کل تاریخ فلسفه که می‌تواند نقطه عزیمتی برای فلسفه سیاسی پساها باشد، هم چنین در تخالف با دیدگاه دکارتیِ «من می‌اندیشم، پس هستم» از نظریه دیگری دفاع می‌کند: «خویشتن خویش تنها از طریق شناخت و کشف دیگری ممکن است». آن‌طور که ریشارد کاپوشچینسکی در خوانش فلسفه سیاسی لویناس گفته است می‌توان دیدگاه او درباره «دیگری» را نقطه عطفی در تاریخ فلسفه معاصر در نظر گرفت. این مهم در عین حال می‌تواند به معنای تلاشی جدی در این عصر پسانیچه‌ای، برای خاتمه دادن به معضل گریبانگیر سیاست جهان یعنی اشکال مختلف قوم محوری و تراژدیِ «با دیگری» زیستن باشد.
@omidesaba
www.omidesaba.com
📚#فلسفه_ی_سیاسی
📗 #نشر_امید_صبا
✍️دکتر#محمدتقی_قزلسفلی
🔸#امانوئل_لویناسِ شهیر اعتقاد داشت فلاسفه وقتشان را بر سر مسائلی چون متافیزیک و معرفت‌شناسی‌ها تلف می‌کنند. او با این موضع‌گیری مشهود و واضح نسبت به کل تاریخ فلسفه که می‌تواند نقطه عزیمتی برای فلسفه سیاسی پساها باشد، هم چنین در تخالف با دیدگاه دکارتیِ «من می‌اندیشم، پس هستم» از نظریه دیگری دفاع می‌کند: «خویشتن خویش تنها از طریق شناخت و کشف دیگری ممکن است». آن‌طور که ریشارد کاپوشچینسکی در خوانش فلسفه سیاسی لویناس گفته است می‌توان دیدگاه او درباره «دیگری» را نقطه عطفی در تاریخ فلسفه معاصر در نظر گرفت. این مهم در عین حال می‌تواند به معنای تلاشی جدی در این عصر پسانیچه‌ای، برای خاتمه دادن به معضل گریبانگیر سیاست جهان یعنی اشکال مختلف قوم محوری و تراژدیِ «با دیگری» زیستن باشد.
@omidesaba
www.omidesaba.com
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
چهاردهمین مرحله توزیع بسته های حمایتی معیشتی موسسه نیکوکاری غیر دولتی بامداد امید صبا از اول اسفند بمناسبت نوروز ۱۴۰۱ با بسته های (غذایی ، بهداشتی و البسه ) به پانصد خانوار دانش آموز مستعد تحت پوشش صورت گرفت .
www.omidesaba.com
www.omidesaba.com
💢 توزیع سبد غذایی و البسه و سبد بهداشتی نوروز ۱۴۰۱ از سوی #موسسه_بامداد_امید_صبا 💢
بین ۱۶۰ خانوار در چهار روستای حاشیه رود نَسفوران در نیکشهر بلوچستان
◾️@omidesaba
◽️www.omidesaba.com
بین ۱۶۰ خانوار در چهار روستای حاشیه رود نَسفوران در نیکشهر بلوچستان
◾️@omidesaba
◽️www.omidesaba.com
📌 منشأ کیش شخصیت و ظاهرسازی
🔺انسان هم مثل حیوانات دارای مشخصه های فطری، مثل خوردن و خوابیدن و تولید مثل و .... است. ولی با هوش و عقل در مقابل مشکلات چاره های غیر غریزی نیز می یابد مثل بنای خانه و استفاده از چهارپایان، ایجاد بازار و تمدن.
انسان به جز جانوران و طبیعت از طرف انسان ها نیز در معرض تهدید است. عقل، انسان را به سوی پس انداز کالا و انباشت قدرت برای استفاده از آن در روز مبادا می کشاند. این خود موجب درگیری با سایرین جهت تصاحب قدرت به هر شکل است. داشتن قدرت اقتصادی و علمی و مذهبی و سیاسی و نظامی وسیله‌ای برای ایجاد آرامش و اطمینان و رفاه شد و کم کم به صورت یک برتری و تفاخر در مقابل بی چیزان و ضعیفان و.. جلوه‌گر شد و چون این قدرت ها ساده به دست نمی آمدند بعضی با ظاهرسازی و وانمود کردن به داشتن قدرت، این خلاء را پر کرده و می کنند.
🔺بعضی صاحبان قدرت و بزرگان روحانیت و مذاهب به قدری خودشیفته و پیرو کیش شخصیت شده اند که با تبلیغات و مغزشویی مردم را به بالاتر از پرستش خود اغفال کرده اند و حتی گریه کن پرورش می دهند.
◾️@omidesaba
◽️www.omidesaba.com 👇👇👇
🔺انسان هم مثل حیوانات دارای مشخصه های فطری، مثل خوردن و خوابیدن و تولید مثل و .... است. ولی با هوش و عقل در مقابل مشکلات چاره های غیر غریزی نیز می یابد مثل بنای خانه و استفاده از چهارپایان، ایجاد بازار و تمدن.
انسان به جز جانوران و طبیعت از طرف انسان ها نیز در معرض تهدید است. عقل، انسان را به سوی پس انداز کالا و انباشت قدرت برای استفاده از آن در روز مبادا می کشاند. این خود موجب درگیری با سایرین جهت تصاحب قدرت به هر شکل است. داشتن قدرت اقتصادی و علمی و مذهبی و سیاسی و نظامی وسیله‌ای برای ایجاد آرامش و اطمینان و رفاه شد و کم کم به صورت یک برتری و تفاخر در مقابل بی چیزان و ضعیفان و.. جلوه‌گر شد و چون این قدرت ها ساده به دست نمی آمدند بعضی با ظاهرسازی و وانمود کردن به داشتن قدرت، این خلاء را پر کرده و می کنند.
🔺بعضی صاحبان قدرت و بزرگان روحانیت و مذاهب به قدری خودشیفته و پیرو کیش شخصیت شده اند که با تبلیغات و مغزشویی مردم را به بالاتر از پرستش خود اغفال کرده اند و حتی گریه کن پرورش می دهند.
◾️@omidesaba
◽️www.omidesaba.com 👇👇👇
🔺یک خودرو خوب امکانی برای سفر راحت و امن است ولی به یک ابزار تفاخر و تحقیر هم تبدیل شده. در مورد یک ثروتمند و فرمانده و دکتر و استاد و مهندس و روحانی و قهرمان و ورزشکار و فیلسوف و استاد هم ممکن است صدق کند. لذا کسانیکه این کمبود را احساس می کنند سعی در بدست آوردن یا تظاهر به داشتن آنها می‌کنند. ادعای عرفان و هنرمندی و شاعری با موی بلند و ریش بلند و ژست خاص هم وسیله‌ای برای تفاخر شده و قدرت‌طلبان با انحراف ذهنیت جامعه، این داشته ها را به ابزار تحقیر و تشویق تبدیل می کنند .
افراد نیز گاهی بیآنکه علاقه و انگیزه ای داشته باشند برای رسیدن به آن ها به واقع یا تظاهر به تکاپو افتاده و زندگی شان را تباه می کنند
🔺 داشتن یک مدرک تحصیل، به ویژه در ایران به جای اینکه وسیله‌ای جهت کار و زندگی راحت تر و مورد علاقه باشد، ابزار تفاخر شده و عده‌ای با فروش پایان نامه کسب و کار راه انداخته اند. تا با مقوایی به نام مدرک حتی جعلی تا حدودی این کمبود را جبران کنند.یا با تبلیغ اینکه استفاده از برند مُد و تشخص است. کیف ۱۰۰ هزار تومانی را یک میلیون تومان می فروشند در حالیکه بعضی خریداران ده هزار تومان ندارد که داخل آن بگذارد. ?!! BRAND
🔺بعضی از کسانی که موقعیت بالای شغلی و اقتصادی و تحصیلی دارند و بعضی مشاهیر با تعداد بالای فالور در فضای مجازی وقتی می بینند عده دیگری از مردم هم در این راه هستند، به این مسابقه بی انتها بیشتر دامن می زنند تا برتری خیالی خود را نگهدارند تا آنجا که بعضی از پوشک باز کردن بچه هایشان را جشن می گیرند یا نوزادشان را به تولد در روزهای خاص مجبور می کنند یا برای مرده هایشان گریه کن و شرکت کننده در مجلس ترحیم اجیر می کنند. اگر چه کرونا بعضی از این دکان ها را تخته کرده است. ولی در جوامعی که دینداری یا قدرت یا تحصیل یا پول مزیت شخصی افراطی به شمار نمی رود افراد نیاز زیادی به ظاهرسازی ندارند .
🔺 آگاهی به این موضوع شاید بتواند عموم را به پوچ بودن این ذهنیات آگاه کند و باعث بیمحلی مردم به این ظاهرسازیها شود و روشن کند که فعالیت برای داشتن قدرت و ثروت و حکمت و دانش برای راحت تر کردن زندگی و فرار از نا آگاهی ثمربخش است و تفاخر و تظاهر به آن پوچ و موجب اضطراب و عذاب است.
من گرفتم که قمار از همه عالم بردی
دست آخر همه را باخته می باید رفت
#صائب_تبریزی
◾️@omidesaba
◽️www.omidesaba.com 👇👇👇
افراد نیز گاهی بیآنکه علاقه و انگیزه ای داشته باشند برای رسیدن به آن ها به واقع یا تظاهر به تکاپو افتاده و زندگی شان را تباه می کنند
🔺 داشتن یک مدرک تحصیل، به ویژه در ایران به جای اینکه وسیله‌ای جهت کار و زندگی راحت تر و مورد علاقه باشد، ابزار تفاخر شده و عده‌ای با فروش پایان نامه کسب و کار راه انداخته اند. تا با مقوایی به نام مدرک حتی جعلی تا حدودی این کمبود را جبران کنند.یا با تبلیغ اینکه استفاده از برند مُد و تشخص است. کیف ۱۰۰ هزار تومانی را یک میلیون تومان می فروشند در حالیکه بعضی خریداران ده هزار تومان ندارد که داخل آن بگذارد. ?!! BRAND
🔺بعضی از کسانی که موقعیت بالای شغلی و اقتصادی و تحصیلی دارند و بعضی مشاهیر با تعداد بالای فالور در فضای مجازی وقتی می بینند عده دیگری از مردم هم در این راه هستند، به این مسابقه بی انتها بیشتر دامن می زنند تا برتری خیالی خود را نگهدارند تا آنجا که بعضی از پوشک باز کردن بچه هایشان را جشن می گیرند یا نوزادشان را به تولد در روزهای خاص مجبور می کنند یا برای مرده هایشان گریه کن و شرکت کننده در مجلس ترحیم اجیر می کنند. اگر چه کرونا بعضی از این دکان ها را تخته کرده است. ولی در جوامعی که دینداری یا قدرت یا تحصیل یا پول مزیت شخصی افراطی به شمار نمی رود افراد نیاز زیادی به ظاهرسازی ندارند .
🔺 آگاهی به این موضوع شاید بتواند عموم را به پوچ بودن این ذهنیات آگاه کند و باعث بیمحلی مردم به این ظاهرسازیها شود و روشن کند که فعالیت برای داشتن قدرت و ثروت و حکمت و دانش برای راحت تر کردن زندگی و فرار از نا آگاهی ثمربخش است و تفاخر و تظاهر به آن پوچ و موجب اضطراب و عذاب است.
من گرفتم که قمار از همه عالم بردی
دست آخر همه را باخته می باید رفت
#صائب_تبریزی
◾️@omidesaba
◽️www.omidesaba.com 👇👇👇
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
🔺در مراجعات به پزشکان در جهان کمر درد در جایگاه ششم قرار دارد .
چرا ؟
عملکرد مهره هاو دیسک های ستون فقرات چگونه اند و چطور می توان مشکل کمر درد را کاهش داد؟
◾️@omidesaba
◽️www.omidesaba.com 👆🏼👆🏼👆🏼
چرا ؟
عملکرد مهره هاو دیسک های ستون فقرات چگونه اند و چطور می توان مشکل کمر درد را کاهش داد؟
◾️@omidesaba
◽️www.omidesaba.com 👆🏼👆🏼👆🏼
✔️ آیا انتظار ما از سایرین باعث عملکرد بهتر یا بدتر آنها می‌شود؟ به این پدیده پیگمالیون می‌گویند. انسان‌ها رفتار خود را با انتظارات ما هماهنگ می‌کنند.
◾️@omidesaba
◽️www.omidesaba.com 👇👇👇
◾️@omidesaba
◽️www.omidesaba.com 👇👇👇