بر جاده مصفای درخت آذین می رفتیم و یک بزغاله کوچک سفید بانمک با روبان قرمز زنگوله ای پابه پای ما می دوید این بزغاله عمری است در میان عر بده های نفس کش طلب های روزگار
با ما همراه است!!
@omidesaba
👇

📘#روزی_تو_خواهی_آمد
(نامه هایی از پراگ )
#پرویز_دوائی نشر جهان کتاب
🌷 حکایاتی همه غرق نور محبت و نوستالژیک
بزغاله سفید
🔺« . . . فکر می‎کنم که هر قدر که بیشتر از عمر آدمی می‎گذرد، بیشتر نیاز دارد که به کودکی‎اش برگردد، بیشتر اشتیاق دارد که کودکی‎اش را تصور کند و به آن چه در کودکی می‎اندیشید تحقق بخشد ...
در زمانی که دایره عمر دیگر دارد بسته می‎شود بر آن چند ساله معدود کودکی متوقف مانده‎ام، زمانی که می‎توانستم پرواز کنم بی آن که قوانین پرواز را بشناسم، بلد بودم دقیق‎تر بیاندیشم تا بعدها که سر در کتاب ها فرو بردم و تمام تلاش ام را وقف آموختن کردم...
🔺«در نوشته هایم تصویرهای زیبایی را متوقف ساخته ام که بر خلاف خود من دیگر پیر نمی شوند. در نوشته هایی زیبایی را متوقف ساخته ام که بر خلاف خود من دیگر پیر نمی شوند. در نوشته هایم آن پسر بچه تغییر ناپذیر باقی مانده ام، با جامه کودکی و کیف پشتی مدرسه ام، ولی مدام در احاطه کاسه زنگ آگاهی ناآگاهانه، گشاده روح در برابر رازها و مشتاق نسبت به آن چه در اطراف اش دارد رخ می دهد...
«پس در برابر این بدنی که دارد می میرد کشف کردم که آن پسر بچه درون من نه فقط آموزگار خصوصی من است، نه فقط روشنایی‎بخش هستی من است در این شبی که دارد نزدیک و نزدیک‎تر می شود، بلکه معیار سنجش تمام چیزهایی هست که در آن، این روند مردن و رفتن رو به مرگ (و حتی خود مرگ) هم دیگر دستی و دخالتی ندارد...»
🔺«غمگساری زیباـ»)
بچه‎هایشان هم مهربان بودند، بچه‎هایشان که یکی اش یادم است فریدون بود، یکی فرخ بود، یکی شان که از بقیه کمی بزرگ تر بود (به گمانم مال دختر بزرگ خانواده) یوسف بود، دختری هم داشتند مال یکی دیگر از دخترهای خانواده (آن دختری که از همه خوشگل‎تر بود)، یک دو سه سال از ماها، از من بزرگ تر که آن موقع ... چندسالم بود؟ هفت سال به گمانم، از من کمی بزرگ تر و اسم‎اش فرشته بود (و یا من دلم می خواهد که فرشته باشد، به سبک آن فیلمه که پسره از دختره پرسید اسمت چیه، گفت دوست داری که چی باشه؟)، فرشته بود یا هر چی که مهربان بود و خوشرو بود، خوشگل بود و توی صورت آدم بی خجالت و با لبخند نگاه می کرد. صورت هایشان باز بود، دلباز بود، مال رنگ پوست شان بود و یا این که این جا، در این باغ درندشت و خانه مجلل و مفصل از آفتاب تند و خاک و خل محله های ما دور بودند. محله شان بالای شهر بود، خلوت و پردرخت، بچه هایشان صورت روشن داشتند، مثل بچه های محله ما سیاه سوخته و پشمالو نبودند، صورت های خندان و مهربان داشتند. دوچرخه، سه چرخه هایشان را می دادند که آدم سوار شود. شاید هم مادرهایشان سفارش کرده بودند: «مادر اسباب بازی هاتونو بدین بازی کنه...» و یواشی کنار گوش شان: («پدرش تازه مرده، گناه داره...»
🔺. . . مال این بود، شاید هم که در این خانه و باغ هیچ وقت مرگ و عزا رخ نداده بود، آن قدر که جنس آن وسعت سرسبز و پر درخت و اسباب و بساط آن زندگی زیبا و مجلل از تصور مرگ و عزا به دور بود، شاید صدای ضجه و گریه هرگز در آن باغ نپیچیده بود، شاید نمای سفید و پاکیزه آن ساختمان نوساز با پنجره های بلند و آفتابگیر و شیشه های رنگی اش که نور را رنگ و وارنگی می تابد توی راهروها و روی قالیچه ها ی فاخر و ظرف های بلور تراش پر از میوه وشکلات ،شاید ....مال این چیز ها بود .
@bamdadeomideurmia
@omidesaba

‍ 🔺این گزارش امروز BBC از انگلستان پُرباران است
🔺 تکلیف ما ایرانیان در صرفه جویی چیست ؟🔺
‍ 🔸در صورت ادامه گرمای کم سابقه و نباریدن باران به اندازه کافی، مقررات ممنوعیت آبیاری با شیلنگ آب در بخش‌هایی از شمال غرب انگلستان به اجرا گذاشته خواهد شد.
"یونایتد یوتیلیتی"، یکی از شرکت‌های اصلی تامین آب در بریتانیا اعلام کرد که این محدودیت موقتی شامل حدود هفت میلیون مشترک آب در شمال غرب انگلستان خواهد شد و از ماه آینده به عنوان "ضمانتی برای تامین نیازهای ضروری" اجرا می‌شود.
🔸گرمای هوا و کاهش میزان بارش باران باعث شده سطح ذخایر آب پایین بیاید و پیش‌بینی شده که موج گرما همچنان تا پایان ماه جاری میلادی در بریتانیا ادامه خواهد داشت.
ماه ژوئن مقررات ممنوعیت استفاده از شیلنگ در بخش‌هایی از ایرلند شمالی اجرا شده بود.
مسئول شرکت، به بی‌بی‌سی گفت که موج گرمای اخیر از نظر تعداد روز از سال ۱۹۷۶ بی‌سابقه بوده و با وجود بارش‌های اخیر اما همچنان سطح مخازن آب پایین است و با توجه به پیش‌بینی ادامه گرمای هوا، لازم است که با ایجاد محدودیت موقتی برای مصرف کنندگان آب، تامین آب برای مصارف ضروری را تضمین کنیم."
🔸این شرکت آب اعلام کرده است که کارزارهایی را برای تشویق به مصرف صحیح و عاقلانه آب را برای مصرف کنندگان به راه انداخته است.
ممنوعیت استفاده از شیلنگ یعنی افراد نباید باغچه‌های شخصی را با شیلنگ آبیاری کنند و یا شستن ماشین و حیاط خانه با آب ممنوع است. جریمه اعلام شده برای نقض مقررات ممنوعیت استفاده از شیلنگ
🔺هزار پوند🔺 تعیین شده است.
آبیاری باغچه‌ها به وسیله آبپاش و شستن خودرو با سطل آب و دستمال مجاز خواهد بود.
🔸 یک ساعت استفاده از شیلنگ حدود ۵۴۰ لیتر آب مصرف می‌شود که به اندازه مصرف متوسط یک روز یک خانواده چهار نفره است.
@bamdadeomideurmia
@omidesaba

شما که غریبه نیستید
دیدار با #هوشنگ_مرادی_کرمانی
خالق قصه های مجید
کتابخانه مستقل عمومی بامداد امید تهران
۲۸ تیرماه ساعت ۱۷
@omidesaba
@bamdadeomideurmia

#هنری_میلر آمریکایی،شخصیتش با روح و روان آمریکا سازگار نیست در آمریکا رقابت و پیشی گرفتن و دیگران را شکستن برای پیشرفت اصل است که با روحیه وارسته او در تضاد بود
@bamdadeomideurmia
@omidesaba
👇

#آرامش_در_تبعید
#هنری_میلر ترجمه داود قلاجوردی .

🔸هنری میلر در آثار خود درباره مفاهیمی چون زندگی، انسان، جنگ، دوستی، میهن پرستی، خلقت، هنر، سرنوشت، خدا و مرگ بی پرده و بی هراس سخن می گوید. اما احساسات وی درباره دو نکته، که به طور مکرر در آثارش منعکس شده، قابل تأمل است. اولین نکته عشق وی به زندگی است؛ از این که پا به عرصه دنیا گذاشته بود لذت می برد. همچون مولانا که «یک دست جام باده و یک دست زلف یار/ رقصی چنین میانه میدان» را آرزو داشت، میلر نیز تمام زندگی را با خوبی ها و بدی هایش در آغوش کشید و در این میدان مستانه اما هشیارانه و رندانه رقصید و پایکوبی کرد. او عاشق زندگی بود و دمی را که بر می آمد گرامی می شمرد و زندگی اش را آن گونه می زیست که می پسندید؛ فارغ از غم نان، فارغ از حسادت، کینه، تنگ نظری، ترس، غرور، رقابت، تعصب. میلر زندگی را تجلیل می کرد. همین که زنده بود برایش کافی بود و هر چیز دیگری در درجه دوم اهمیت قرار داشت. عمر خود را فرصتی تکرار نشدنی می دانست و هر گونه نگرش منفی به زندگی را رد می کرد. او در این باره می نویسد: «تعریف زندگی به عنوان باری سنگین بر دوش، به عنوان میدان جنگ، به عنوان یک مشکل – همه اینها به نظر من اشکال ناقص نگریستن به زندگی ست.»
🔸عشق میلر به زندگی به مفهوم کلی آن به جای خود. اما او از دیدگاهی دیگر نیز به زندگی عشق می ورزید و آن را غنیمت می شمرد، عشق به زندگی و زنده بودن در همین امروز، همین لحظه. از دل بستن به فردا بیزار بود. از اینکه برای لذت بردن از شور زندگی در انتظار فردا باشد، از اینکه همه چیز را به فردا موکول کند دوری می‎جست. چیزی به اسم فردا برای او وجود نداشت – هر چه بود در همین امروز بود، در همین لحظه حاضر.

@bamdadeomideurmia
www.omidesaba.com
@omidesaba

💐#عصرانه_های_امید💐
با شرکت آزاد علاقمندان هر ماه یک دیدار
با نویسندگان،اندیشمندان و نخبگان
کتابخانه عمومی بامداد امید تهران
این ماه ۲۸ تیر گپ و گفت با
#هوشنگ_مرادی_کرمانی برگزارشد
@omidesaba

زمانی که بشر غربی تازه می باید ویرانی های جنگ هایی را که بوجود آورده توجیه و تفسیر کند ،این فیلم نوای ساده ای نواخت که در اذهان نیازمند به امید بازتاب موافق یافت .
@omidesaba
👇👇

#دزد_دوچرخه
نویسنده #ویتوریود_سیکا
ترجمه چنگیز زرافشان
🔺در این فیلم چنان واقعیات جامعه فاشیسم‌زاده ایتالیای پس از جنگ را به روی پرده آورد که پیش از آن در هیچ فیلمی دیده نشده بود. عوارض لاعلاج جهان سلطه – بحران اقتصادی، بیکاری، فقر، عدم وجود مسکن مناسب، و چندین عوارض اجتماعی دیگر – و رابطه علت و معلولی این عوارض با دزدی، فحشاء، ربا‌خواری، خرافات نقش تحمیق کننده مسیحیت در این جوامع و ...، با عریانی هر چه تمام‌ تر به پشت عدسی دوربین می‌روند و با بازی فوق‌عالی لامبرتو ماگیورانی خالق این اثر همیشه جاودان سینما می‌شوند.
🔺ممکن است انسانهایی باشند که رابطه مفاسد سیستم اجتماعی و عملکرد تاثیر این سیستم بر شخصیت انسانها را درک نکرده باشند. این فیلم چنان زیبا و غیر قابل انکار این عملکرد و آن ساختار را به بیننده می‌نمایاند که جایی برای بحث باقی نمی‌گذارد.
🔺شک نیست که اثر معروف دسیکا خالی از ایراد نیست. خود او هم این نکته را کتمان نمی‌کرد، ولی به جرات می‌توان گفت که این نواقص هرگز باعث کاسته شدن از ارزش والای این فیلم نگردید. مهم‌ترین کمبود این فیلم همانا عدم نمایاندن راه‌حل و گشایش این مشکلات اجتماعی، است البته به شکلی بنیادین.
🔺بی‌تردیدیک فیلم نامه هرگز نمی‌تواند کامل باشد، چرا که نقش اول و اساسی را در فیلم، تصویر بازی می‌کند. با اینکه در کتاب سعی شده با ارائه حالات مختلف دوربین و ابعاد تصاویر وچگونگی قرار گرفتن اشیا ء و اشخاص برای لمس بیشتر موضوع کمکی به خواننده کرده باشد ولی دیدن فیلم ضرورت دیگری است .
🔺فیلم‌نامه یکی از نقطه عطف‌های تاریخ سینما‌ست. این کتاب مربوط به فیلمی است که اوضاع جوامع پیشرفته غرب را پس از جنگ جهانی دوم به تصویر می‌کشد. فیلمی که در آن نئورئالیسم (واقع گرئی نوین) به اوج خود می‌رسد و هنر سمبولیسم نیز به بهترین شکل ممکن شکوفا می‌گردد. این فیلم در همان سال‌ها بعنوان یکی از ده فیلم برتر تاریخ سینما برگزیده شد. بسیاری معتقدندکه دزد دوچرخه هنوز هم می‌تواند بین ده فیلم برتر تاریخ سینما قرار گیرد.
🔺#ویتوریو_دسیکا، کارگردان شهیر ایتالیائی،

@bamdadeomideurmia
@omidesaba

گزارش 💐#عصرانه_های_امید 💐
همراه هوشنگ مرادی کرمانی
کتابخانه بامداد امید تهران ۹۷/۴/۲۸
@omidesaba 👇👇

گزارش اولین جلسه 💐«عصرانه‌های امید»💐
با حضور #هوشنگ_مرادی_کرمانی ۹۷/۴/۲۸

🔸هوشنگ مرادی کرمانی از نویسندگان به‌نام کشور به‌عنوان اولین مهمان «عصرانه‌های امید» موسسه بامداد امید صبا پنج‌شنبه ۲۸ تیر۹۷ در محل کتابخانه این موسسه درباره زندگی، آثار و ریشه‌های خلق داستان‌هایش با مخاطبانش به گفت‌وگو نشست. وی با اشاره به بخشی از زندگی اش در روستای #سیرچ از توابع #شهداد #کرمان ، اذعان کرد: «بسیاری از قصه‌های و شخصیت‌های داستانی من در همین روستا و در حال و هوای آن شکل گرفت و اغلب آنچه که نوشته‌ام داستان خودم است که از خلال صافی خیال دچار دگرگونی‌هایی شده»
🔸نویسنده قصه‌های مجید اضافه کرد: «من هیچ‌گاه کار سفارشی انجام ندادم، هر آنچه خودم خواستم و دوست داشتم را به نگارش در آوردم، همیشه هم در حال نوشتن هستم و قصه‌ای برای تعریف کردن دارم، به‌همین‌خاطر من برای کسی یا جایی هرگز ننوشته‌ام و داستان‌هایم همان‌هایی هستند که باید باشند.» وی با اشاره به خوانش داستان جنگل که در ابتدای جلسه برای حضار ارائه شده بود اضافه کرد: «البته مانند همین #داستان_جنگل که به‌مناسبت بمباران هیروشیما از طرف سازمانی جهانی و با طرحواره یک آشنایی نوشته شد، کمتر از تعداد انگشتان یک دست به سفارش، داستانی نوشته‌ام که در حجم کتاب‌های من هرگز به چشم نمی‌آیند.»
🔸وی در پاسخ به سوالی که با اشاره به انتشار اولین داستانش در نشریه خوشه مطرح شد و دوری از جریان‌های رایج سیاسی و انقلابی آن زمان، گفت: «در آن زمان که جو جامعه روشنفکری ما تحت‌تاثیر جریان‌های چپ و مذهبی بود، سخت می‌شد که خود را مستقل از آن نگاه داشت، و به عقیده من نویسندگان و اندیشمندان ما بیشتر رنج نبود احزاب قوی را در کشور می کشیدند وگرنه کار نوشتن و داستان‌نویسی در هر جای دیگر دنیا به این اندازه تحت تاثیر تلاطمات اجتماعی سیاسی قرار نگرفته. من همیشه سعی کرده‌ام که خودم باشم و داستان بگویم، بدون آن‌که فکر کنم برای چه کسی و با چه هدف ایدئولوژیکی. این روش من تا به امروز است، برای همین بدون آن‌که خودم هم خبر داشته باشم برخی اوقات با انگ‌های سیاسی و ایدئولوژیک خوانده می‌شوم که روح من از آن هم خبر ندارد.»
🔸وی با اشاره به ظرفیت‌های تصویری داستان‌هایش گفت: «به شخصه من عاشق سینما هستم به حدی که لقب «مرادی‌سینمای» به من داده‌اند. ولی این‌که با سینماگرانی که کارهای من را به تصویر کشیدند به مشکلی بخورم هیچ‌گاه این‌طور نبوده چرا که اعتقاد داشتم که کتاب کار خودشان را می‌کند و فیلم هم کار خودش. قرار نیست اگر یکی بد شود آن یکی هم به‌تبع تاثیر بگیرد.»
🔸 عضو فرهنگستان زبان و ادبیات فارسی در ادامه اضافه کرد: روح بشر با قصه و داستان عجین شده است. همیشه در همه اعصار برای توصیف حالات و آلام و ترسیم آرزوها و امیدها، بشر دست به دامان قصه‌گویی شده است، برای همین است که داستان‌نویس اگر همه جنبه‌های روح بشر را در تمامی اعصار واکاود و به آن‌ها بپردازد ، مخاطبان وسیعی از هر طیف، سن و سال و مرامی خواهد داشت.»
🔸وی در آخر تاکید کرد: «همه آنچه در ذهن داشتم، به قلم آوردم و هیچ‌گاه فکر نکردم که چیزی را به‌خاطر مصلحتی ناگفته بگذارم، ولی آنچه را که گفته‌ام را لمس و تجربه کرده‌ام و به‌همین‌خاطر به‌نظرم خواننده حس صمیمت و نزدیکی به آن وقایع را دارد. به معنای واقعی می‌شود گفت آثار من خود من هستند، خود هوشنگ مرادی کرمانی»
پس از سخنان هوشنگ مرادی کرمانی و پرسش و پاسخ با حضار، به درخواست علاقمندان آثارش کتاب‌های تهیه شده توسط آن‌ها توسط وی به یادگار امضا شد.
💐«#عصرانه‌های_امید»💐 تلاش می‌کند تا ماهانه به صورت منظم با نویسندگان، اندیشمندان و نخبگان به‌نام کشور در زمینه‌های مختلف دیدارهایی را برنامه‌ریزی کند.
@omidesaba
@bamdadeomideurmia
@bamdadomidnahavand

پرونده تاریخ فلسفه

قسمت هشتاد و چهارم

#آیزایا_برلین ترجمه زهرا قیاسی

🔺اساسی ترین آزادی ،آزادی از بند زنجیر هاست

نسخه PDF👇👇
@omidesaba
@bamdadeomideurmia
👇👇

نسخه PDF👆 پرونده تاریخ فلسفه قسمت هشتاد و چهارم
#آیزایا_برلین 🔺 امروز توسعه فن آوری های نظارتی سئوالات جدیدی در مورد آزادی پیش کشیده اند. ترجمه زهرا قیاسی
@omidesaba
@bamdadeomideurmia