استاد #مصطفی_ملکیان:
🔴 نباید یک سلسله حرف‌های کلیشه‌ای را تکرار کنیم که باعث عقب ماندن ما می‌شود

🔹ما با تکرار در حرف‌های گذشته رشد نمی‌کنیم، بلکه باید رشد کنیم و نباید یک سلسله حرف‌های کلیشه‌ای را تکرار کنیم که باعث عقب ماندن ما می‌شود، چون عالم در حال گذر است.
به قول حافظ:
دور فلک درنگ ندارد، شتاب کن.
ممکن است اگر در یک قطار ما واگن سوم باشیم و نسبت به واگن سی‌ام 27 واگن جلوتر باشیم اما اگر یک قطاری آمد و از کل این قطار جلو بزند ما عقب مانده‌ایم. لذا نباید به کمترین‌ها نسبت به خودمان نگاه کنیم و خودمان را با آنها مقایسه کنیم و دلخوش به این باشیم که از آنها جلوتریم درحالی که از قطارهای دیگر عقب مانده‌ایم.

✔️راه حل رشد مطالعه است .

راه حل رشد، مطالعه است و باید کتاب بخوانیم و با هم بحث کنیم.
پرداختن به مسائل فرهنگی نیاز به مادهٔ خام دارد و مادهٔ آن مطالعه است. باید کتاب‌هایی بخوانیم که فرهنگ ما را عوض کند. مطالب فیزیک، شیمی و جغرافیا و ... معلومات ما را افزایش می‌دهد ولی فرهنگ ما را تغییر نمی‌دهد. ما باید در حوزهٔ روانشناسی، فلسفه، ادبیات (خصوصاً رمان، داستان کوتاه و شعر)، عرفان و حوزهٔ دین مطالعه کنیم. این حوزه‌ای است که فرهنگ‌ساز است و ما را فرهیخته‌تر می‌کند.
کتاب خواندن با سرچ کردن در سایت‌ها متفاوت است . یادگیری با مطالعهٔ کتاب میسر می‌شود. حتی در حوزهٔ سیاست کتاب بخوانید و با هم بحث کنید تا رشد کنید.

@omidesaba
@bamdadeomideurmia

🔺روزنامه نگاري زرد  در آمريكا و در اواخر قرن نوزده شكل گرفت. علت استفاده از واژه زرد به داستان هاي محبوب كودكان و نوجوانان بر مي گردد كه در  آن اسم يكي از قهرمانان اين داستان هابه اسم زرد نوشته مي شد. و بيشتر محتواي آنها تفريحي و تفنني بود.
به تدريج این روزنامه نگاری سطحی و عامه پسند به نشریات زرد (Yellow Jornalism) مشهور شد .که مورد انتقاد شديد بسياري از محافل علمي و آكادميك قرار گرفته است بواقع اصطلاح روزنامه نگاري زرد براي استفاده غير مشروع از ژرناليسم و دوري از هر گونه اخلاق حرفه اي به كار برده می شود ″روزنامه نگاري زرد با استفاده از روش هاي عوام گرايانه مي كوشد مخاطبان بيشتري جذب كند″..علت عوام گرايانه بودن اين نشريات را عدم پيروي آنها از معيار هاي روزنامه نگاري روشنفكرانه و علمي مي دانند كه در آن ويژگي هاي نخبه گرايي تداعي نمي شود. اغلب آنرا به عنوان روزنامه نگاری جنجالي مي شناسند كه متكي بر احساسات و مو ضوعاتي چون سينما ، بازيگران و ورزشكاران.حوادث
،خشونت، و سکس است
🔺از ديگر ويژگي هاي كه به اين مطبوعات نسبت مي دهند″جلب توجه خوانندگان به هر بهايي است″ ،يعني اينكه روزنامه نگاری زرد تلاش ميكند به منظور افزايش تيراژ خود ،از تاكتيك هايي مانند جنجال سازی باتكيه بر احساسات زود گذر و تب دار و داستان پردازي هاي دراماتيك بهره گيرد.
روزنامه نگاري زرد با محيط فرهنگي و نوع جامعه ای كه در آن توليد مي شود ارتباط تنگاتنگي دارد و از آن متاثر است. تاكتيك هاي زرد نويسي در ايران بسيار متفاوت از مشابه آن در غرب مي باشد
🔺مطبوعات زرد در ايران نمي توانند در مورد سكس مطلب بنويسند و رعايت نكات اخلاقي در اين زمينه الزامی است كه از طرف جامعه اعمال مي شود ،از طرف ديگر ارائه مطالب بدون منبعي معتبر در نشريات زرد ايرانی بسيار بيشتر از نوع خارجي است رسانه های زرد نياز به شايعه گفتن و شنيدن را بر طرف می كنند و پاسخگوی نياز برآورده نشده مخاطبین هستند
🔺🔺این آفت اکنون به خیلی از مطالب فضای مجازی نیز راه پیدا کرده است تا آنجا که حرف صادق هدایت را از قول خواجه عبدالله انصاری می نویسند و گاهی حرف خیام را از قول ابن تیمیه و غزالی. گاهی به مفهوم جالب و حتی مفید و با معنی مطلب توجه کرده و از بار منفی انتساب غلط آن به ماخذ واقعی غافل می شوند و توجه به زیان این روش نمی کنند
🔺عادت به این روش و عدم سئوال از منشا هر مطلبی باعث کاهش حساسیت می شود و عوامفریبان و زور گویان و قدرت پرستان منفعت طلبان از این فضا در زمانه های مناسب سود می برند . باید هشیار بود و عادت کرد هر کلام و مطلب را از دیدگاه نقادی و اثبات گرایی و منطقی نگاه کرد.
زیاد دنبال لایک نباشیم سعی کنیم به محور حقیقت نزدیک شویم
@omidesaba
@bamdadeomideurmia

📚 #فلسفه_ترس
«ترس» یکی از مهم‎ترین عوامل قدرت است و کسی که بتواند در جامعه سمت و سوی ترس را معین کند، قدرت زیادی بر آن جامعه پیدا می‎کند. شاید بتوان هم صدا با #آگامبن گفت که ما امروزه همیشه در یک حالت اضطرار زندگی می‎کنیم که در آن یادآوری خطرهای جدی تقریباً نقش ورق حکم یا برگ برنده را دارد- و ا ین ورق چیزی را که می‎بُرد حقوق دمکراتیک به رسمیت شناخته شده است.
@omidesaba
@bamdadeomideurmia
👇👇👇

📚 #فلسفه_ترس
✍️ نویسنده #لارس_اسوندسن
👤 مترجم #خشایار_دیهیمی
این کتاب نتیجه عصبانیت هر چه بیشتر من از سلطه ‎ای است که ترس بر زیست جهان ما پیدا کرده است. کتاب‎هایی که بر اثر عصبانیت نوشته می‎شوند، معمولاً جدائی و مایه جر و بحث هستند. و این کتاب هم از این قاعده مستثنا نیست. این کتاب حمله ‎ای است به این گرایش که عملاً همه پدیده ‎ها را باید از منظر ترس مورد توجه قرار داد. یک خصیصه تناقض ‎آمیز فرهنگ ترس این است که ترس درست زمانی سر بر می‎آورد که با احتساب همه جوانب، زندگی ما نسبت به هر دوره تاریخی دیگری امن ‎تر است. یکی از مهم‎ترین استدلال‎های من علیه فرهنگ ترس این است که فرهنگ آزادی ما را کمتر و کمتر می‎کند.
مضمونی که خیلی خلاصه به آن خواهیم پرداخت مضمون ترس از مرگ به طور کلی است. چون این مضمون بسیار گسترده است و لازمه پرداختن به این مضمون این است که ابتدا درک و برداشت ‎هایمان از مرگ را مضمون ‎بندی کنیم و این خود مطلبی است که باید جداگانه به آن پرداخت. به اضطراب- با دلشوره (Angst) – هم به اختصار خواهیم پرداخت. حالا سوالی که حتما پیش می‎آید این است که چرا کتابی درباره «فلسفه ترس» بنویسیم. در صورتی که آنچه از پیش، در فلسفه به آن پرداخته می‎شود اضطراب است و نه ترس؟ چون به اضطراب جنبه ‎های متافیزیکی اساسی هم نسبت داده شده است و در مقابل آن ترس به نظر امری پیش پا افتاده می‎آید. اضطراب «عمیق» است حال آنکه ترس «سطحی» و «کم ‎عمق» است. بنا به تعبیر رولان بارت، می‎توانیم بگوئیم که ترس به نظر «احساسی کم مایه و بی ارزش» می‎آید. به هر روی، به نظر می‎آید، امروزه ترس پیامدهای فرهنگی و سیاسی مهم‎تری از اضطراب دارد. علاوه بر این، شاید اساساً کنار گذاشتن این همه «اضافه بار متافیزیکی» که با مفهوم اضطراب همراه است خوشایند و مطبوع باشد.
@omidesaba
@bamdadeomideurmia

@omidesaba
www.omidesaba.com

#لزوم_تولید_تئاتر_برای_کودکان_و_نوجوانان
✍️ #حمید_پروانه
♦️ کودکان و نوجوانان یکی از مهمترین اقشار جامعه اند که لزوم تولید آثار مناسب برای آنها چه در زمینه ادبیات و چه تئاتر و سینما به شدت احساس می شود. در جوامع پیشرفته بحث تولید آثار مناسب برای این قشر از جامعه از اهمیت ویژه ای برخوردار است که نمونه آن را می توان در تولیدات کمپانی هایی نظیر والت دیزنی مشاهده نمود. اما در ایران با وجود اینکه تمام مسئولان در گفتار به اهمیت این قشر که آینده جامعه را می سازند اذعان دارند در عمل شاهد اتفاقات مشهودی نیستیم. یکی از مهمترین شاخه های هنری که به صورت بنیادی می تواند به امور مربوط به آموزش کودکان به دور از شعارزدگی و پند و اندرزهای مستقیم بپردازد تئاتر است است.مهمترین و دشوارترین وظیفه در پرورش کودک کمک به اوست تا معنایی برای زندگی بیابد. مناسب ترین تجربه هایی که بتوانند کودک را قادر به یافتن معنایی در زندگی بکنند یا به زندگی معنای بیشتری ببخشند کدامند؟ هر کس از گوشه و کنار و از بالا و پایین آنچه را که خود می پسندد تجویز خواهد کرد.تجویز ما هم نمایش است. جهان نمایش جهان تجربه هاست. جایی برای تمرین کردن زندگی. جهان نمایش برای باز آفرینی موقعیت های متفاوت و گوناگون همراه با وضعیت های دراماتیک آمادگی خود را سال های سال است که اعلام کرده است. برای کودکان که زندگی را از دریچه تقلید و تخیل می بینند و می شنوند تماشای نمایش می تواند مناسب ترین تجربه ای باشد که او را هوشیار و قادر به یافتن معنایی در زندگی کند. هنر نمایش به کودکان تجربه زیستن هدیه می دهد و تاثیر فوق العاده ای در فرایند تربیت دارد. هنر پیچیده و جذاب نمایش وقتی با دنیای بسیار پیچیده و در عین حال زلال کودکان آمیخته می شود پیچیده تر و جذاب تر می شود.آموزش آداب فرهنگی، مقررات اجتماعی، مضامین اخلاقی و انسانی، نحوه برقراری روابط سالم و سازنده با دیگران، ایجاد و تقویت حس مسئولیت در قبال سایر افراد، تحکیم مبانی اعتقادی و ارزشی در کودک، برانگیختن حس کنجکاوی کودک و پاسخ به آن و افزایش میزان اطلاعات و رشد شناختی کودکان از جمله مواردی است که می توان زمینه های لازم آن را در کودکی از طریق نمایش و تئاتر کودکان فراهم آورد. تئاتر زنده متفاوت با تماشای فیلم و کارتون از تلویزیون است. کودک با دیدن نمایش یک مشارکت اجتماعی را تجربه می کند و در نتیجه لذت بیشتری می برد. کودک هنگام تماشای تئاتر صرفا یک ناظر منفعل نیست با نمایش و بازیگران مکالمه برقرار می کند ممکن است آنها را از انجام کاری بر حذر دارد یا راه حلی پیشنهاد دهد.بازیگران نمایش های کودک با صراحت می گویند که دو اجرا از یک نمایش هرگز شبیه هم نیست چون عکس العمل تماشاگران همواره متفاوت است. ارسطو در باره پالایش و تزکیه نفس به وسیله هنر تئاتر ایده هایی را مطرح کرده است. بسیاری از تماشاگران کودک به آسانی می توانند منظور شان را به ما بفهمانند چرا که پاسخ های احساسی آنها قوی و خود جوش است. کودکان در درام دچار هیجان زیاد می شوند. آن ها قهرمان را تشویق می کنند و نقش منفی را به باد تمسخر می گیرند و اغلب با صدای بلند به هنرپیشه ها فرمان می دهند. این نوع بیان یک راه تخلیه روانی و احساسی است که تنها از راه تماشای تئاتر امکان پذیر است. تماشاگر کودک داستان یک تئاتر خوب و تاثیر گذار را هرگز از یاد نخواهد برد و با تعریف کردن آن برای دیگران به تدریج نکات پند آموز و پنهان آن را کشف خواهد نمود.
اما آنچه که حائز اهمیت است ذکر این نکته است که نمی توان از تماشاگر کودک انتظار داشت که مانند تماشاگر بزرگسال به تنهایی به سالن تئاتر بیاید بلیط تهیه کند و به تماشای نمایش مخصوص به خود بنشیند. بلکه باید توسط افراد بزرگسال به تئاتر آورده شود. در ایران اکثر خانواده ها یا درگیر مسائل معیشتی هستند یا رغبتی به دیدن تئاتر کودک ندارند بنابراین شایسته است که دستگاه های فرهنگی از جمله آموزش و پرورش که وظیفه تعلیم و تربیت کودکان را بر عهده دارند بدین امر اهتمام ورزد و ترتیبی اتخاذ نماید که کودکان از نمایش هایی که در طول سال برایشان تهیه و اجرا می گردد دیدن نمایند. متولیان امر آموزش و پرورش باید در نظر داشته باشند که دست اندرکاران هنر نمایش کودک در واقع در راستای اهداف ایشان گام بر می دارند و باری را از دوش آنها سبک می کنند بنابراین با یک برنامه ریزی دقیق وبا همکاری و همیاری یکدیگر می توانند نسلی شاداب تر و با نشاط تر تربیت کرده و تحویل جامعه دهند.

@omidesaba
@bamdadeomideurmia

آرتور شوپنهاور فیلسوف آلمانی ۱۷۸۸--۱۸۶۰ :

کار بشر باید اندیشیدن به واقعیاتی باشد که جلو چشم همه است اما به آنها پرداخته نشده است.
@omidesaba
👇👇👇

شوپنهاور

فلسفه و تمرین مرگ
افلاطون فلسفه را تمرین مرگ تعریف کرده است بسیاری از روانشناسان خصوصاً روانشناسان اگزیستانس بر روی تجربه مرگ بسیار تأکید کرده‌اند. فروم منشأ تمام اضطراب‌های آدمی را پدیده مرگ میداند اما آیا مرگ اضطراب‌زاست؟ به‌عبارت‌دیگر آیا باید از مرگ هراسید؟ یکی از فیلسوفانی که به مرگ اندیشیده و با آن زندگی کرده شوپنهاور آلمانی است. به یاد دارم که در دوران دانشجویی وقتی شوپنهاور می‌خواندم آنچه که برایم بسیار جذاب جلوه کرد همین بخش از آرای او بود فیلسوف هر روز با مرگ زندگی می‌کند و در پس هر حادثه چه شاد و چه غمگین مرگ خود را تجربه می‌کند شوپنهاور معتقد است مرگ یعنی نیستی و زندگی ما همواره بین دو نیستی بوده است، نیستی که از آنجا آمده‌ایم و نیستی که بدانجا میرویم. به همین خاطر مرگ و نیستی بسیار نزدیکتر از آنی هستند که ما خیال می‌کنیم. زندگی آدمیان چیزی نیست جز چرخه بی‌پایان "خواستن" و "وصال" و پس از وصال "تجربه ملال" و سپس دوباره "خواستن" و باز تجربه ملال و تجربه ملال و خستگی حاصل ازاین تجربه‌های بی‌حاصل. در این چرخه چه نصیب می‌بریم؟ هیچ. زجری که می‌کشیم و اتلاف عمری است که به باد می‌رود. ما رو به فناییم و فیلسوف هر روز و هر لحظه این نیستی را با تما م خون و رگ و پوست خود تجربه می‌کند. ما گوسفندانی هستیم که پیش چشم قصاب خود به چرا و جست وخیز مشغولیم. اگر زندگی چنین است که چنین است؛ بنابراین مرگ برگرفتنی است چه، پایان رنجِ بودن است. شوپنهاور می‌گفت اگر بر سنگ قبر مردگان بکوبید که هان ! نگران از مردن خود هستید؟ پاسخ آنان منفی است (نقل به مضمون) اما چه باید کرد تا خوب بمیریم ؟ شوپنهاور می‌گفت باید شادمان زیست و شادمانی یعنی بریدن از بیرون و رجعت به درون نخواستن جز از خود و شکوفاییِ خود. آدمیان اگر هروز خود را کشف کنند و خود را بسازند و شکوفا کنند آنچنان باشند که هستند و آنچنان باشند که می‌خواهند شیفته خود خواهند بود و این ، رنج‌ بودن را برای‌شان تحمل‌پذیر می‌کند. میوه زندگی آدمی آنگاه که برسد مرگ را در آغوش می‌کشد. هنرمند چه می‌کند. هر روز خلقی جدید و کشفی جدید هروز چهره‌ای از بودن خود را بر آفتاب می افکند دلشاد و خرم از کاری عبث . . .
یادداشتی از آقای گلشاهی
@omidesaba
www.omidesaba.com

کوشیده ام که طاعون دارای چند بعد باشد .یکی از مسائل آن مقاومت در برابر فاشیسم است،به دلیل آنکه دشمنی را که نامی از آن برده نشده است همه، در کشور های اروپایی شناختند .
دیگر آنکه طاعون گذاری است از سرکشی انفرادی به جهان اجتماعی که باید در مبارزه اش شر‌کت کرد ...
آلبر کامو
@omidesaba
@bamdadeomideurmia
👇👇👇

📚 #طاعون
✍️ نویسنده #آلبر_کامو
👤 مترجم #رضا_حسینی
«آنگاه پی بردم که، دست کم، من در سراسر این سال‌های دراز، طاعون‌زده بوده‌ام و با وجود این با همۀ صمیمیتم گمان کرده‌ام که بر ضد طاعون می‌جنگم. دانستم که به طور غیرمستقیم مرگ هزاران انسان را تأیید کرده‌ام و با تصویب اعمال و اصولی که ناگزیر این مرگ‌ها را به دنبال دارند، حتی سبب این مرگ‌ها شده‌ام. دیگران از این وضع ناراحت به نظر نمی‌آمدند و یا لااقل هرگز به اختیار خود دربارۀ آن حرف نمی‌زدند. من گلویم فشرده می‌شد. من با آنها بودم و با این همه تنها بودم. وقتی که نگرانی‌هایم را تشریح می‌کردم، آنها به من می‌گفتند که باید به آنچه در خطر است اندیشید و اغلب دلائل مؤثری ارائه می‌دادند تا آنچه را که نمی‌توانستم ببلعم به خورد من بدهند. اما من جواب می‌دادم که طاعون‌زدگان بزرگ، آنها که ردای سرخ می‌پوشند... آنها هم در این مورد دلائل عالی دارند و اگر من دلائل جبری و ضروریاتی را که طاعون‌زدگان کوچک با استدعا و التماس مطرح می‌کنند بپذیرم نمی‌توانم دلائل طاعونیان بزرگ را رد کنم. به من جواب می‌دادند که بهترین راه حق دادن به سرخ ردایان این است که اجازۀ محکوم ساختن را منحصراً در اختیار آنها بگذاریم. اما من با خود می‌گفتم که اگر انسان یکبار تسلیم شود دیگر دلیلی ندارد که متوقف شود. تاریخ دلیل کافی به دست من داده است، این روزگار مال کسی است که بیشتر بکشد. همۀ آنها دستخوش حرص آدمکشی هستند و نمی‌توانند طور دیگری رفتار کنند.»
از متن کتاب

@omidesaba
@bamdadeomideurmia

تفکر نقادانه و رفتار اخلاقی در شبکه های اجتماعی
سخنرانی آقای #هومن_پناهنده
در موسسه بامداد امید صب
امروز ششم‌تیر ۹۸
@omidesaba
👇👇

سخنرانی آقای هومن‌ پناهنده
#تفکر نقادانه و رفتار اخلاقی در شبکه های اجتماعی
۹۸/۴/۶
موسسه بامداد امید صبا
@omidesaba