کلاسیکهای ادبیات روسی.pdf
34.8 MB
نسخه PDF کتاب
داستانهای بلکین اثر ی رمانتیک و ماجرایی وجذاب از
#الکساندر پوشکین
بنگاه پروگرس چاپ مسکو ۱۹۷۵
@omidesaba
داستانهای بلکین اثر ی رمانتیک و ماجرایی وجذاب از
#الکساندر پوشکین
بنگاه پروگرس چاپ مسکو ۱۹۷۵
@omidesaba
چگونه تعصب " ابوالقاسم لاهوتی" شاعر را به مداح و حتی مشوق استالین به نابودی مخالفین وخسان !!تبدیل می کند؟؟
ای به جمعیت سوسیالیستی
باغبان با خرد مارکسیستی
تو لنین را خلف ناموری،
حزب او را پس از او راهبری
تو که باهوشترین انسانی
خوبتر از همه کس میدانی
که بسا عنصر بیگانه بود
که تاکنون آفت این خانه بود
جنگ صنفی همه جا تیز شده است
تیغ این معرکه که خونریز شده است
تو که در مدرسه سوسیالیزم
هستی استاد علوم لنینیزم
خواهی از شاخ درخت زحمت
در امان ماند از این سان آفت
به نمایندگی کارگران
چون امین همه رنجبران
این خسان را همه از بیخ بزن
این ستون‌های مضر را بر کن
مسکو۱۹۳۲
از دیوان ابوالقاسم لاهوتی
@omidesaba
ای به جمعیت سوسیالیستی
باغبان با خرد مارکسیستی
تو لنین را خلف ناموری،
حزب او را پس از او راهبری
تو که باهوشترین انسانی
خوبتر از همه کس میدانی
که بسا عنصر بیگانه بود
که تاکنون آفت این خانه بود
جنگ صنفی همه جا تیز شده است
تیغ این معرکه که خونریز شده است
تو که در مدرسه سوسیالیزم
هستی استاد علوم لنینیزم
خواهی از شاخ درخت زحمت
در امان ماند از این سان آفت
به نمایندگی کارگران
چون امین همه رنجبران
این خسان را همه از بیخ بزن
این ستون‌های مضر را بر کن
مسکو۱۹۳۲
از دیوان ابوالقاسم لاهوتی
@omidesaba
به مناسبت هفته کتاب
گفتار در باب کتاب و فرهنگ
پنجشنبه دوم آذر ۱۳۹۶ ساعت ۳ تا ۵ عصر
کتابخانه عمومی مستقل امید صبا
میدان ۷ تیر خیابان کریم خان جنب داروخانه ۱۳ آبان شماره ۲۷ تلفن ۸۸۸۳۳۷۱۱
@omidesaba
گفتار در باب کتاب و فرهنگ
پنجشنبه دوم آذر ۱۳۹۶ ساعت ۳ تا ۵ عصر
کتابخانه عمومی مستقل امید صبا
میدان ۷ تیر خیابان کریم خان جنب داروخانه ۱۳ آبان شماره ۲۷ تلفن ۸۸۸۳۳۷۱۱
@omidesaba
آرتور شوپنهاور فیلسوف آلمانی ۱۷۸۸--۱۸۶۰ :
کار بشر باید اندیشیدن به واقعیاتی باشد که جلو چشم همه است اما به آنها پرداخته نشده است.
@omidesaba
👇👇👇
کار بشر باید اندیشیدن به واقعیاتی باشد که جلو چشم همه است اما به آنها پرداخته نشده است.
@omidesaba
👇👇👇
شوپنهاور
فلسفه و تمرین مرگ
افلاطون فلسفه را تمرین مرگ تعریف کرده است بسیاری از روانشناسان خصوصاً روانشناسان اگزیستانس بر روی تجربه مرگ بسیار تأکید کرده‌اند. فروم منشأ تمام اضطراب‌های آدمی را پدیده مرگ میداند اما آیا مرگ اضطراب‌زاست؟ به‌عبارت‌دیگر آیا باید از مرگ هراسید؟ یکی از فیلسوفانی که به مرگ اندیشیده و با آن زندگی کرده شوپنهاور آلمانی است. به یاد دارم که در دوران دانشجویی وقتی شوپنهاور می‌خواندم آنچه که برایم بسیار جذاب جلوه کرد همین بخش از آرای او بود فیلسوف هر روز با مرگ زندگی میکند و در پس هر حادثه چه شاد و چه غمگین مرگ خود را تجربه میکند شوپنهاور معتقد است مرگ یعنی نیستی و زندگی ما همواره بین دو نیستی بوده است، نیستی که از آنجا آمده‌ایم و نیستی که بدانجا میرویم. به همین خاطر مرگ و نیستی بسیار نزدیکتر از آنی هستند که ما خیال می‌کنیم. زندگی آدمیان چیزی نیست جز چرخه بی‌پایان "خواستن" و "وصال" و پس از وصال "تجربه ملال" و سپس دوباره "خواستن" و باز تجربه ملال و تجربه ملال و خستگی حاصل ازاین تجربه‌های بی‌حاصل. در این چرخه چه نصیب می‌بریم؟ هیچ. زجری که می‌کشیم و اتلاف عمری است که به باد می‌رود. ما رو به فناییم و فیلسوف هر روز و هر لحظه این نیستی را با تما م خون و رگ و پوست خود تجربه میکند. ما گوسفندانی هستیم که پیش چشم قصاب خود به چرا و جست وخیز مشغولیم. اگر زندگی چنین است که چنین است؛ بنابراین مرگ برگرفتنی است چه، پایان رنجِ بودن است. شوپنهاور می‌گفت اگر بر سنگ قبر مردگان بکوبید که هان ! نگران از مردن خود هستید؟ پاسخ آنان منفی است (نقل به مضمون) اما چه باید کرد تا خوب بمیریم ؟ شوپنهاور می‌گفت باید شادمان زیست و شادمانی یعنی بریدن از بیرون و رجعت به درون نخواستن جز از خود و شکوفاییِ خود. آدمیان اگر هروز خود را کشف کنند و خود را بسازند و شکوفا کنند آنچنان باشند که هستند و آنچنان باشند که می‌خواهند شیفته خود خواهند بود و این ، رنج بودن را برای‌شان تحمل‌پذیر میکند. میوه زندگی آدمی آنگاه که برسد مرگ را در آغوش می‌کشد. هنرمند چه میکند. هر روز خلقی جدید و کشفی جدید هروز چهره‌ای از بودن خود را بر آفتاب می افکند دلشاد و خرم از کاری عبث . . .
یادداشتی از آقای گلشاهی
@omidesaba
www.omidesaba.com
فلسفه و تمرین مرگ
افلاطون فلسفه را تمرین مرگ تعریف کرده است بسیاری از روانشناسان خصوصاً روانشناسان اگزیستانس بر روی تجربه مرگ بسیار تأکید کرده‌اند. فروم منشأ تمام اضطراب‌های آدمی را پدیده مرگ میداند اما آیا مرگ اضطراب‌زاست؟ به‌عبارت‌دیگر آیا باید از مرگ هراسید؟ یکی از فیلسوفانی که به مرگ اندیشیده و با آن زندگی کرده شوپنهاور آلمانی است. به یاد دارم که در دوران دانشجویی وقتی شوپنهاور می‌خواندم آنچه که برایم بسیار جذاب جلوه کرد همین بخش از آرای او بود فیلسوف هر روز با مرگ زندگی میکند و در پس هر حادثه چه شاد و چه غمگین مرگ خود را تجربه میکند شوپنهاور معتقد است مرگ یعنی نیستی و زندگی ما همواره بین دو نیستی بوده است، نیستی که از آنجا آمده‌ایم و نیستی که بدانجا میرویم. به همین خاطر مرگ و نیستی بسیار نزدیکتر از آنی هستند که ما خیال می‌کنیم. زندگی آدمیان چیزی نیست جز چرخه بی‌پایان "خواستن" و "وصال" و پس از وصال "تجربه ملال" و سپس دوباره "خواستن" و باز تجربه ملال و تجربه ملال و خستگی حاصل ازاین تجربه‌های بی‌حاصل. در این چرخه چه نصیب می‌بریم؟ هیچ. زجری که می‌کشیم و اتلاف عمری است که به باد می‌رود. ما رو به فناییم و فیلسوف هر روز و هر لحظه این نیستی را با تما م خون و رگ و پوست خود تجربه میکند. ما گوسفندانی هستیم که پیش چشم قصاب خود به چرا و جست وخیز مشغولیم. اگر زندگی چنین است که چنین است؛ بنابراین مرگ برگرفتنی است چه، پایان رنجِ بودن است. شوپنهاور می‌گفت اگر بر سنگ قبر مردگان بکوبید که هان ! نگران از مردن خود هستید؟ پاسخ آنان منفی است (نقل به مضمون) اما چه باید کرد تا خوب بمیریم ؟ شوپنهاور می‌گفت باید شادمان زیست و شادمانی یعنی بریدن از بیرون و رجعت به درون نخواستن جز از خود و شکوفاییِ خود. آدمیان اگر هروز خود را کشف کنند و خود را بسازند و شکوفا کنند آنچنان باشند که هستند و آنچنان باشند که می‌خواهند شیفته خود خواهند بود و این ، رنج بودن را برای‌شان تحمل‌پذیر میکند. میوه زندگی آدمی آنگاه که برسد مرگ را در آغوش می‌کشد. هنرمند چه میکند. هر روز خلقی جدید و کشفی جدید هروز چهره‌ای از بودن خود را بر آفتاب می افکند دلشاد و خرم از کاری عبث . . .
یادداشتی از آقای گلشاهی
@omidesaba
www.omidesaba.com
غلو (گزافه )افراط و زیاده روی در عقیده ای است که بیشتر از آنچه باید باشد معنا می شود.
مثل غلو در ذات و صفات و فضایل درباره افراد و شخصیت ها و بزرگان وعقاید
@omidesaba
👇👇
مثل غلو در ذات و صفات و فضایل درباره افراد و شخصیت ها و بزرگان وعقاید
@omidesaba
👇👇
انگاره‌های گزافه
سید کمال حاج سیدجوادی. نشر کویر
«غلو» و گزافه در تاریخ و فرهنگ ایرانی واسلامی ما، به ویژه در ادبیات فارسی، و آیین و اسطوره های ایرانی، تصوف و عشق ، دین و مذهب ، قدرت و خود برتری رایج بوده و هست .
با آنکه علما ی زیادی از جمله شیخ صدوق غلو را در عقیده و شرع مردود دانسته و شدیدا نفی کرده اند. ولی غالیان و گزافه گویان در مذهب و تصوف دست بالایی داشته و دارند .
مثلا:
در مذهب عارفان آگاه
الله علی ،علی است الله
یا لشکر عمر سعد در کربلا بیش از هشتصد هزار بود . و داستان شیر و فضه و ....... از موارد دیگر گزافه هستند
غلو وادعای دودمان برتردرشاهنامه و متون دیگر هم به چشم می خورد .وقتی قومی به دلیل وابستگی به نژاد و خاک به برتری طلبی معتقد شود این پندار گزاف ومبالغه آمیز به ناسیونالیزم افراطی منجرو درهیات شوونیزم ظهور پیدا می کند .
غلو و تملقِ حاکمان و صوفیان .
حافظ ابرو، تیمور لنگ را با آن همه کشتارها و قتل و غارت‌ها چنین توصیف کرده است: «مظهر تجلیات جلالی و جمالی حضرت ذوالجلال». کارهای وی را نیز بر حسب الهام غیبی که ارباب الدول ملهمند می‌شمارد هر چند که ده‌ها نمونه از ظلم و ستم، نهب و غارت و تجاوز به دستور وی انجام پذیرد.
از کارهای مرشد کامل و مظهر تجلیات ربانی شاه اسماعیل اول مورخان چنین نوشته‌اند. زنده کباب کردن، گوشت دشمن را خوردن، دو درخت را به زور چند تن مانند فنر به هم پیوستن و دست و پای آدمی را به آن درخت‌ها بسته رها کردن، زنده پوست کندن، در دیگ جوشانیدن، مقصر را از جای بلند سرازیر آویختن و بر گردنش سنگی عظیم بستن، همه از کارهای این شاه است. او در جنگ‌ها و قتل‌عام‌ها نزدیک دویست و پنجاه هزار نفر را کشت .
وقتی که در نزدیکی مرو بر شیبک‌خان ازبک غلبه کرد و شیبک خان کشته شد، از شدت خشم سه ضربت شمشیر بر جسد او زد و به صوفیان گفت: «هر که سر مرا دوست دارد از گوشت این دشمن بخورد.» خواجه محمود ساغرچی که حاضر بوده، گفته است که پس از فرمان ازدحام صوفیان و مریدان برای خوردن جسد شیبک‌خان به جایی رسید که جمعی تیغ‌ها کشیدند و به جان یکدیگر افتادند. و آن مرده به خاک و خون آغشته را مانند لاشخوران از یکدیگر می‌ربودند و می‌خوردند.
استخوان کله‌اش را نیز به دستور شاه در طلا گرفتند و از آن قدحی ساختند ،که در آن شراب‌خواری آغاز کرد.
اما جالب است که گزافه به نوع دیگری بروز کرده. وی با همه رفتارهایش ، در افسانه‌های آذری و آهنگ‌های مردمی راه پیدا کرده واز او به عنوان حاکمی رئوف و عادل که در راه رسیدن به عشق و محبوب خود تلاش میکند یاد می شود !!.
@omidesaba
سید کمال حاج سیدجوادی. نشر کویر
«غلو» و گزافه در تاریخ و فرهنگ ایرانی واسلامی ما، به ویژه در ادبیات فارسی، و آیین و اسطوره های ایرانی، تصوف و عشق ، دین و مذهب ، قدرت و خود برتری رایج بوده و هست .
با آنکه علما ی زیادی از جمله شیخ صدوق غلو را در عقیده و شرع مردود دانسته و شدیدا نفی کرده اند. ولی غالیان و گزافه گویان در مذهب و تصوف دست بالایی داشته و دارند .
مثلا:
در مذهب عارفان آگاه
الله علی ،علی است الله
یا لشکر عمر سعد در کربلا بیش از هشتصد هزار بود . و داستان شیر و فضه و ....... از موارد دیگر گزافه هستند
غلو وادعای دودمان برتردرشاهنامه و متون دیگر هم به چشم می خورد .وقتی قومی به دلیل وابستگی به نژاد و خاک به برتری طلبی معتقد شود این پندار گزاف ومبالغه آمیز به ناسیونالیزم افراطی منجرو درهیات شوونیزم ظهور پیدا می کند .
غلو و تملقِ حاکمان و صوفیان .
حافظ ابرو، تیمور لنگ را با آن همه کشتارها و قتل و غارت‌ها چنین توصیف کرده است: «مظهر تجلیات جلالی و جمالی حضرت ذوالجلال». کارهای وی را نیز بر حسب الهام غیبی که ارباب الدول ملهمند می‌شمارد هر چند که ده‌ها نمونه از ظلم و ستم، نهب و غارت و تجاوز به دستور وی انجام پذیرد.
از کارهای مرشد کامل و مظهر تجلیات ربانی شاه اسماعیل اول مورخان چنین نوشته‌اند. زنده کباب کردن، گوشت دشمن را خوردن، دو درخت را به زور چند تن مانند فنر به هم پیوستن و دست و پای آدمی را به آن درخت‌ها بسته رها کردن، زنده پوست کندن، در دیگ جوشانیدن، مقصر را از جای بلند سرازیر آویختن و بر گردنش سنگی عظیم بستن، همه از کارهای این شاه است. او در جنگ‌ها و قتل‌عام‌ها نزدیک دویست و پنجاه هزار نفر را کشت .
وقتی که در نزدیکی مرو بر شیبک‌خان ازبک غلبه کرد و شیبک خان کشته شد، از شدت خشم سه ضربت شمشیر بر جسد او زد و به صوفیان گفت: «هر که سر مرا دوست دارد از گوشت این دشمن بخورد.» خواجه محمود ساغرچی که حاضر بوده، گفته است که پس از فرمان ازدحام صوفیان و مریدان برای خوردن جسد شیبک‌خان به جایی رسید که جمعی تیغ‌ها کشیدند و به جان یکدیگر افتادند. و آن مرده به خاک و خون آغشته را مانند لاشخوران از یکدیگر می‌ربودند و می‌خوردند.
استخوان کله‌اش را نیز به دستور شاه در طلا گرفتند و از آن قدحی ساختند ،که در آن شراب‌خواری آغاز کرد.
اما جالب است که گزافه به نوع دیگری بروز کرده. وی با همه رفتارهایش ، در افسانه‌های آذری و آهنگ‌های مردمی راه پیدا کرده واز او به عنوان حاکمی رئوف و عادل که در راه رسیدن به عشق و محبوب خود تلاش میکند یاد می شود !!.
@omidesaba
کودک درون ما باید نخست در کنار ما و آنگاه دیگران احساس ایمنی کند.اگر نتوانیم به کسانی که باآنها زندگی می کنیم اعتماد کنیم زره می پوشیم. از ترس آسیب دیدن ، شروع می کنیم به پنهان شدن
@omidesaba
👇👇👇
@omidesaba
👇👇👇
درون هر فرد بالغ ، کودکی فریاد می زند :
《بگذار نمایان شوم 》
به خودم اجازه می دهم
که کودک درونم نمایان شود
و میگذارم که احساسهایم رااحساس کنم
و بگویم که من خوبم!!
کودک درون حضوری قدرتمند دارد. درون کانون هستی ما به سر می بَرَد.وقتی این کودک را در چشم دلتان مجسم کنید ، سرزندگی اورا احساس می کنید از احساسهایش باخبر است .وقتی آزار می بیند ،گریه می کند و موقع خشم فریاد می زند بسیار حساس و غریزی است می داند به چه کسی اعتماد کند و به چه کسی اعتماد نکند . دوست دارد بازی و کشف کند .وجودش از این بازیگوشی شادمانه می جوشد .اما وقتی بالغ جدی درون مان می گوید :"گریه نکن !پسر های بزرگ گریه نمی کنند . آدم باید بر خودش مسلط باشد !
"کودک درون درگنجه محبوس می شود"
کودک از نظر روانشناسی، "پدر انسان است "از این رو ،شفای کودک درون ، راهی است تا از نو آغاز کنید و زندگیتان را شفا بخشید .
مولف توصیه میکند کودک درون را کشف کنید و ابزار مراقبت از آنرا با ارتباط مغز با دست فراهم کنید .
وقتی منحصرا در عالم اندیشه ها و مسئولیت های بزرگسالان به سر می بریم
رابطه خود را با جسممان قطع می کنیم این را اغلب روانشناسان در "سَر"زیستن می خوانند
یکی از راه های آگاهی از جسمانی بودن کودک درون، مشاهده بچه هاست ببینید چگونه با تمام جسم خود، با دنیای پیرامونشان ارتباط متقابل دارند.
کودک درون در عالم تخیل ما زندگی می کند او شراره اخلاقی را زنده نگاه می دارد که زندگی بدون آن ملال آور می شود. اما بزرگسالان اغلب اوقات ملال آور وخسته کننده اند.
🔺کتاب ،ابتدا کشف کودک درون و ملاقات با آن و حمایت از کودک آسیب پذیر درون و پذیرش کودک خشمگین درون را به روش های عملی تشریح میکند.
🔺آنگاه به کشف والد درون و یافتن والد مهر آمیز درون و بیدار کردن والد حمایتگر درون و رویارویی با والد نکوهشگر درون که می گوید تو ناقلا ،نا منظم،احمق ،نی قلیانی مردنی و خپله و....هستی می پردازد ۰
🔺 ودر پایان شفای زخمهای کودکی را با تمرین و مثال و نقاشی می آموزاند و نتیجه این آموزه هارا شفای کودک درون با زایش کودک جادویی و اجازه به بازی کردن کودک درون و قدر دانی از کودک خلاق درون می داند.
#شفای کودک درون. نشر پیکان
@omidesaba
《بگذار نمایان شوم 》
به خودم اجازه می دهم
که کودک درونم نمایان شود
و میگذارم که احساسهایم رااحساس کنم
و بگویم که من خوبم!!
کودک درون حضوری قدرتمند دارد. درون کانون هستی ما به سر می بَرَد.وقتی این کودک را در چشم دلتان مجسم کنید ، سرزندگی اورا احساس می کنید از احساسهایش باخبر است .وقتی آزار می بیند ،گریه می کند و موقع خشم فریاد می زند بسیار حساس و غریزی است می داند به چه کسی اعتماد کند و به چه کسی اعتماد نکند . دوست دارد بازی و کشف کند .وجودش از این بازیگوشی شادمانه می جوشد .اما وقتی بالغ جدی درون مان می گوید :"گریه نکن !پسر های بزرگ گریه نمی کنند . آدم باید بر خودش مسلط باشد !
"کودک درون درگنجه محبوس می شود"
کودک از نظر روانشناسی، "پدر انسان است "از این رو ،شفای کودک درون ، راهی است تا از نو آغاز کنید و زندگیتان را شفا بخشید .
مولف توصیه میکند کودک درون را کشف کنید و ابزار مراقبت از آنرا با ارتباط مغز با دست فراهم کنید .
وقتی منحصرا در عالم اندیشه ها و مسئولیت های بزرگسالان به سر می بریم
رابطه خود را با جسممان قطع می کنیم این را اغلب روانشناسان در "سَر"زیستن می خوانند
یکی از راه های آگاهی از جسمانی بودن کودک درون، مشاهده بچه هاست ببینید چگونه با تمام جسم خود، با دنیای پیرامونشان ارتباط متقابل دارند.
کودک درون در عالم تخیل ما زندگی می کند او شراره اخلاقی را زنده نگاه می دارد که زندگی بدون آن ملال آور می شود. اما بزرگسالان اغلب اوقات ملال آور وخسته کننده اند.
🔺کتاب ،ابتدا کشف کودک درون و ملاقات با آن و حمایت از کودک آسیب پذیر درون و پذیرش کودک خشمگین درون را به روش های عملی تشریح میکند.
🔺آنگاه به کشف والد درون و یافتن والد مهر آمیز درون و بیدار کردن والد حمایتگر درون و رویارویی با والد نکوهشگر درون که می گوید تو ناقلا ،نا منظم،احمق ،نی قلیانی مردنی و خپله و....هستی می پردازد ۰
🔺 ودر پایان شفای زخمهای کودکی را با تمرین و مثال و نقاشی می آموزاند و نتیجه این آموزه هارا شفای کودک درون با زایش کودک جادویی و اجازه به بازی کردن کودک درون و قدر دانی از کودک خلاق درون می داند.
#شفای کودک درون. نشر پیکان
@omidesaba
نگاهی دوباره به هنر آلمان شرقی
«همچنانکه نمایشگاهی از هنرهای آلمان شرقی خیلِ مخاطبان را به خود جذب میکند، منتقدان آلمانی هنوز بر سر ارزشِ هنر دورهی کمونیسم بحث میکنند.»
نهم نوامبر امسال بیست و هشتمین سالگشتِ فرو ریختنِ دیوار برلین است. این یعنی امسال مدت زمانی که آلمان دیوار نداشته با زمانی که دیوار داشته برابر میشود. اما اختلافات بین شرق و غرب مخصوصاً از نظر دستمزدها، توان کسب و کار و قدرت سیاسی همچنان باقیست. یک نظرسنجیِ اخیر نشان میدهد که 74 درصد از اهالی آلمان شرقی و 53 درصد از اهالی آلمان غربی بر این باورند که تفاوت میان این دو گروه «زیاد» یا «خیلی زیاد» است. «دیوار ذهنی» هنوز هم باعث میشود که مردم آلمان شرقیِ سابق احساس شهروندِ درجهی دو بودن داشته باشند و آلمانِ متحدِ امروز دستاوردهایشان را نادیده بیانگارد.
این مسئله دربارهی هنرِ آلمان شرقی هم صدق میکند. اغلب نسبت به هزاران نقاشی، مجسمه، طراحی و سایر انواع آثار هنری، به بهانهی اینکه از نوع تبلیغاتی و «حکومتی» هستند، بیتوجهی میشود و این آثار پس از فروپاشی دیوار از مکانهای عمومیِ شرق دیوار جمعآوری شدند. موزهها این آثار را در انبارهایشان نگه داشتند تا بپوسند. نمایشگاههای ملی هنرهای مدرن آلمان اغلب این قبیل آثار را به نمایش نمیگذارند، یا آنها را بدون رعایت ترتیب زمانی یا موضوعی نمایش میدهند.
از دیدگاه منتقدان این امر نشاندهندهی این است که برگزارکنندگان نمایشگاهها و مسئولین موزهها اهمیتی قائل نیستند برای شرایط تاریخی، سیاسی و اجتماعیای که هنرمندان درجمهوری دموکراتیک آلمان در آن زندگی و کار میکردند. البته جای خالیِ آثار هنری ازجمهوری دموکراتیک آلمان در نمایشگاههای هنریای که بسیار گل کرده‌اند و با موضوع هنر آلمانیِ آن دوره هستند آشکارا محسوس است.
بدیهی است که در این آثار هنری مسائلی وجود دارند که اهالی آلمان شرقی آنها را درک میکنند: احساس تلویحیِ هنرمند از ضعف، بیتفاوتی، بیحوصلگی و پناه بردن به خلوتِ کارِ خود، و مقاومت و امید به آیندهای بهتر. تصویرسازیِ تراک وِندیش بر روی قاب بزرگ با نام «بندباز»
(عکس بالا) تمثیل فوقالعادهای است از
«کارکرد متعادلکننده»ای که زندگی هنرمندان در جمهوری دموکراتیک آلمان داشت. ولی مردم عادی نیز چنین کارکردی داشتند، آنهایی که میکوشیدند در عین حال که حسِ خلاقیت فردیشان را حفظ میکنند، خود را با چارچوبهای نظام سیاسی نیز هماهنگ کنند.
@omidesaba
«همچنانکه نمایشگاهی از هنرهای آلمان شرقی خیلِ مخاطبان را به خود جذب میکند، منتقدان آلمانی هنوز بر سر ارزشِ هنر دورهی کمونیسم بحث میکنند.»
نهم نوامبر امسال بیست و هشتمین سالگشتِ فرو ریختنِ دیوار برلین است. این یعنی امسال مدت زمانی که آلمان دیوار نداشته با زمانی که دیوار داشته برابر میشود. اما اختلافات بین شرق و غرب مخصوصاً از نظر دستمزدها، توان کسب و کار و قدرت سیاسی همچنان باقیست. یک نظرسنجیِ اخیر نشان میدهد که 74 درصد از اهالی آلمان شرقی و 53 درصد از اهالی آلمان غربی بر این باورند که تفاوت میان این دو گروه «زیاد» یا «خیلی زیاد» است. «دیوار ذهنی» هنوز هم باعث میشود که مردم آلمان شرقیِ سابق احساس شهروندِ درجهی دو بودن داشته باشند و آلمانِ متحدِ امروز دستاوردهایشان را نادیده بیانگارد.
این مسئله دربارهی هنرِ آلمان شرقی هم صدق میکند. اغلب نسبت به هزاران نقاشی، مجسمه، طراحی و سایر انواع آثار هنری، به بهانهی اینکه از نوع تبلیغاتی و «حکومتی» هستند، بیتوجهی میشود و این آثار پس از فروپاشی دیوار از مکانهای عمومیِ شرق دیوار جمعآوری شدند. موزهها این آثار را در انبارهایشان نگه داشتند تا بپوسند. نمایشگاههای ملی هنرهای مدرن آلمان اغلب این قبیل آثار را به نمایش نمیگذارند، یا آنها را بدون رعایت ترتیب زمانی یا موضوعی نمایش میدهند.
از دیدگاه منتقدان این امر نشاندهندهی این است که برگزارکنندگان نمایشگاهها و مسئولین موزهها اهمیتی قائل نیستند برای شرایط تاریخی، سیاسی و اجتماعیای که هنرمندان درجمهوری دموکراتیک آلمان در آن زندگی و کار میکردند. البته جای خالیِ آثار هنری ازجمهوری دموکراتیک آلمان در نمایشگاههای هنریای که بسیار گل کرده‌اند و با موضوع هنر آلمانیِ آن دوره هستند آشکارا محسوس است.
بدیهی است که در این آثار هنری مسائلی وجود دارند که اهالی آلمان شرقی آنها را درک میکنند: احساس تلویحیِ هنرمند از ضعف، بیتفاوتی، بیحوصلگی و پناه بردن به خلوتِ کارِ خود، و مقاومت و امید به آیندهای بهتر. تصویرسازیِ تراک وِندیش بر روی قاب بزرگ با نام «بندباز»
(عکس بالا) تمثیل فوقالعادهای است از
«کارکرد متعادلکننده»ای که زندگی هنرمندان در جمهوری دموکراتیک آلمان داشت. ولی مردم عادی نیز چنین کارکردی داشتند، آنهایی که میکوشیدند در عین حال که حسِ خلاقیت فردیشان را حفظ میکنند، خود را با چارچوبهای نظام سیاسی نیز هماهنگ کنند.
@omidesaba
دکتر موحد :
ایران به مرضی مبتلاست که من آنرا بیماری حادِّ ظاهر سازی می نامم .ایجاد شیفتگی زیاد به ظاهر ،مایه سطحی نگری در سیاست شده ،که به تخریب ارزش ها انجامیده و آسیب فراوان به بار آورده
@omidesaba
ایران به مرضی مبتلاست که من آنرا بیماری حادِّ ظاهر سازی می نامم .ایجاد شیفتگی زیاد به ظاهر ،مایه سطحی نگری در سیاست شده ،که به تخریب ارزش ها انجامیده و آسیب فراوان به بار آورده
@omidesaba
زیر آسمانها ی جهان داریوش شایگان
هیچگاه هیچگونه تعهد سیاسی در زندگی خود داشتهاید؟
من همواره فردی غیر سیاسی بودهام- مگر در دوران انقلاب ایران که برای مدت یک ماه سیاسی شدم. به این معنی که همواره فکر میکنم که سیاست امری است که به شکیبایی نیاز دارد. باید در عین حال هم شوراننده و هم حسابگر بود. سیاست اخلاقیات خود و منطق خاص خود را دارد که من لزوماً به آنها باور ندارم. به علاوه باید قدرت خواه بود. من هرگز خواستار قدرت نبودهام، هر چند که از امتیازات آن نصیب بردهام. من آدم ساده و یک سو نگری نیستم. اگر از قدرت انتقاد میکنم به محدودیت ناشی از قدرت نیز نظر دارم. مثل رمون آرون از خودم میپرسم: "اگر به جای فلان یا بهمان سیاستمدار بودم چه میکردم؟"
به علاوه نزد سیاستمداران چیز عجیبی وجود دارد که مرا هم متعجب و هم متاثر میکند غالب آنان آدمهایی درس خوانده و باهوشاند که تحصیلات درخشان داشتهاند و از زیر بوته بیرون نیامدهاند. سخنورانی حرفهای اند که باید با به کار گرفتن قالبهای متحجر موجود مردم را متقاعد سازند و بیوقفه برای پیروانشان موعظه کنند و عجیب است که از این کار خسته نمیشوند، مگر میشود تمام روز یک سلسله حرفهای بی خون و مرده را تکرار و تکرار کرد و به نتیجهای یکنواخت و حتی به زبان قالبی نرسید؟ حاشیه تفکر چنان تنگ میشود که جایی برای تخیل و خیالبافی و کشف و شهود باقی نمیگذارد. آنها که به سیاست میپردازند خودشان را در معرض این خطر قرار میدهند. اصل تنگ کردن تفکر را بر خود تحمیل میکنند، جلوی استعدادهای طبیعی خود را میگیرند، و بر عقاید خود مهار میزنند. گویی که نوعی ریاضت منفی تحمیق را بر خود روا میدارند تا همه چیز را به غمانگیزترین سطح ابتذال کاهش دهند و این کار کوچکی نیست. بیشک به نیرویی نیاز دارد که در توان همه کس نیست.
زیر آسمانهای جهان
اندیشه دموکراسی برای جهان سوم
@omidesaba
هیچگاه هیچگونه تعهد سیاسی در زندگی خود داشتهاید؟
من همواره فردی غیر سیاسی بودهام- مگر در دوران انقلاب ایران که برای مدت یک ماه سیاسی شدم. به این معنی که همواره فکر میکنم که سیاست امری است که به شکیبایی نیاز دارد. باید در عین حال هم شوراننده و هم حسابگر بود. سیاست اخلاقیات خود و منطق خاص خود را دارد که من لزوماً به آنها باور ندارم. به علاوه باید قدرت خواه بود. من هرگز خواستار قدرت نبودهام، هر چند که از امتیازات آن نصیب بردهام. من آدم ساده و یک سو نگری نیستم. اگر از قدرت انتقاد میکنم به محدودیت ناشی از قدرت نیز نظر دارم. مثل رمون آرون از خودم میپرسم: "اگر به جای فلان یا بهمان سیاستمدار بودم چه میکردم؟"
به علاوه نزد سیاستمداران چیز عجیبی وجود دارد که مرا هم متعجب و هم متاثر میکند غالب آنان آدمهایی درس خوانده و باهوشاند که تحصیلات درخشان داشتهاند و از زیر بوته بیرون نیامدهاند. سخنورانی حرفهای اند که باید با به کار گرفتن قالبهای متحجر موجود مردم را متقاعد سازند و بیوقفه برای پیروانشان موعظه کنند و عجیب است که از این کار خسته نمیشوند، مگر میشود تمام روز یک سلسله حرفهای بی خون و مرده را تکرار و تکرار کرد و به نتیجهای یکنواخت و حتی به زبان قالبی نرسید؟ حاشیه تفکر چنان تنگ میشود که جایی برای تخیل و خیالبافی و کشف و شهود باقی نمیگذارد. آنها که به سیاست میپردازند خودشان را در معرض این خطر قرار میدهند. اصل تنگ کردن تفکر را بر خود تحمیل میکنند، جلوی استعدادهای طبیعی خود را میگیرند، و بر عقاید خود مهار میزنند. گویی که نوعی ریاضت منفی تحمیق را بر خود روا میدارند تا همه چیز را به غمانگیزترین سطح ابتذال کاهش دهند و این کار کوچکی نیست. بیشک به نیرویی نیاز دارد که در توان همه کس نیست.
زیر آسمانهای جهان
اندیشه دموکراسی برای جهان سوم
@omidesaba
کمال گرایی یا کامل گرایی
دکتر علی شمسیا. نشر نسل نو اندیش
هرگز خوب بودن کافی نیست، من باید همیشه عالی باشم و بدرخشم. خوب و معمولی بودن که فایدهای ندارد، وگرنه میشوم مثل بقیه، من اصلاً دوست ندارم معمولی و عادی باشم. آدم باید مثل تکستاره باشد،
شخص کمالگرا و کاملگرا نیز هر دو جهت رشد، توسعه و موفقیت گام برمیدارند، اما تفاوتی فاحش با یکدیگر دارند. به این معنا که فرد کمالگرا با انعطاف و آرامش برای رسیدن به موفقیت تلاش میکند، ولی فرد کاملگرا، بسیار عصبی است و با سختگیری برای رسیدن به موفقیت گام برمیدارد. هدف او رسیدن به بالاترین مدارج و عالیترین موقعیت و جایگاه است و اگر به خواستهاش نرسد، در ذهنش بحران و فاجعه شکل میگیرد.
فرد کاملگرا ناخودآگاه از خود، دیگران، جامعه و خانوادهاش انتظارات بسیاری دارد. او همیشه میخواهد نفر اول، بهترین، با کلاسترین، خوشتیپترین و با نفوذترین فرد باشد و برای این اولین بودن، هزینه روانی و مادی بسیاری پرداخت میکند، اما فرد کمالگرا میخواهد فردی خوب، معمولی، اما با کیفیت باشد.
فرد کاملگرا خود را عقل کل میداند و درباره همهچیز حرف میزند و اظهارنظر میکند. خود را بیعیب و نقص میداند و شکی ندارد که همهچیز دان است! اما فرد کاملگرا دلبستگی مطلوبی دارد و در مواقعی هم به سادگی میگوید: "من نمیدانم." و ندانستن را عیب و نقص خود تلقی نمیکند. در واقع، او شجاعت دارد که در مواقعی بالغانه عذرخواهی کند.
نویسنده کاملگرایی را در زمینههای شناختی و احساسی، رفتاری و اخلاقی، ارتباطات و عاشقانه، وضع ظاهر، علم ، تحصیل ، شغل و سیاست و ملیگرایی در ۴۱ نوع ،مورد بحث قرار میدهد.
و در پایان برای حل مشکل کاملگرایان توصیه میکند که سود و زیان خود را ارزیابی نموده و از تمایلات خود آگاه شده و به نیمه پر لیوان توجه کرده و مانند بچهها قدم برداشته و از روند کار لذت ببرند و یاد بگیرند چگونه با انتقاد کنار بیایند.
@omidesaba
دکتر علی شمسیا. نشر نسل نو اندیش
هرگز خوب بودن کافی نیست، من باید همیشه عالی باشم و بدرخشم. خوب و معمولی بودن که فایدهای ندارد، وگرنه میشوم مثل بقیه، من اصلاً دوست ندارم معمولی و عادی باشم. آدم باید مثل تکستاره باشد،
شخص کمالگرا و کاملگرا نیز هر دو جهت رشد، توسعه و موفقیت گام برمیدارند، اما تفاوتی فاحش با یکدیگر دارند. به این معنا که فرد کمالگرا با انعطاف و آرامش برای رسیدن به موفقیت تلاش میکند، ولی فرد کاملگرا، بسیار عصبی است و با سختگیری برای رسیدن به موفقیت گام برمیدارد. هدف او رسیدن به بالاترین مدارج و عالیترین موقعیت و جایگاه است و اگر به خواستهاش نرسد، در ذهنش بحران و فاجعه شکل میگیرد.
فرد کاملگرا ناخودآگاه از خود، دیگران، جامعه و خانوادهاش انتظارات بسیاری دارد. او همیشه میخواهد نفر اول، بهترین، با کلاسترین، خوشتیپترین و با نفوذترین فرد باشد و برای این اولین بودن، هزینه روانی و مادی بسیاری پرداخت میکند، اما فرد کمالگرا میخواهد فردی خوب، معمولی، اما با کیفیت باشد.
فرد کاملگرا خود را عقل کل میداند و درباره همهچیز حرف میزند و اظهارنظر میکند. خود را بیعیب و نقص میداند و شکی ندارد که همهچیز دان است! اما فرد کاملگرا دلبستگی مطلوبی دارد و در مواقعی هم به سادگی میگوید: "من نمیدانم." و ندانستن را عیب و نقص خود تلقی نمیکند. در واقع، او شجاعت دارد که در مواقعی بالغانه عذرخواهی کند.
نویسنده کاملگرایی را در زمینههای شناختی و احساسی، رفتاری و اخلاقی، ارتباطات و عاشقانه، وضع ظاهر، علم ، تحصیل ، شغل و سیاست و ملیگرایی در ۴۱ نوع ،مورد بحث قرار میدهد.
و در پایان برای حل مشکل کاملگرایان توصیه میکند که سود و زیان خود را ارزیابی نموده و از تمایلات خود آگاه شده و به نیمه پر لیوان توجه کرده و مانند بچهها قدم برداشته و از روند کار لذت ببرند و یاد بگیرند چگونه با انتقاد کنار بیایند.
@omidesaba
محمد تمدن ۱۲۶۷-۱۳۵۶ شمسی
فردی فرهیخته وصاحب موسسه مطبوعاتی درارومیه بود .در تاریخ رضائیه موارد متنوعی ازجمله تاریخ فرهنگ راذکر کرده است .
@omidesaba
مطلب ازکانال ارومیه
@bamdadeomideurmia
👇👇👇
فردی فرهیخته وصاحب موسسه مطبوعاتی درارومیه بود .در تاریخ رضائیه موارد متنوعی ازجمله تاریخ فرهنگ راذکر کرده است .
@omidesaba
مطلب ازکانال ارومیه
@bamdadeomideurmia
👇👇👇
تاریخ رضائیه از محمد تمدن
یادی از تاریخ فرهنگ رضائیه
اهالی بومی رضاییه، مانند دیگرشهرهای ایران، دارای مکتبخانه با اصول قدیمه بوده که اکثراً در شبستانهای مساجد با طرز مندرس، تعلیماتی از روی کتب غیر درسی و قدیمی نظیر: جامع عباسی – ابوابالجنان و گلستان سعدی و نصابالصبیان ....تدریس میکردند .
بعد از مدارسی که میسیونهای امریکایی و کاتولیک ها دررضاییه ایجاد کرده بودند،
در اوایل مشروطه در سال ۱۳۲۵ قمری حاج حسن امیر نظمی افشار (امیر تومان)"1" از رجال نیکوکار ایل افشار، مدرسهای بنام دارالتربیه اسلامیه در محل سرای حاج صمد زهتاب که دارای اطاقهای متعدد و محوطه بودتا سیس و میرزا حسن رشدیه که آشنا به متد جدید آموزش بود از تبریز وارد و مدیریت آنجا را عهدهدار شد .او از علوم جدیده نیز اطلاعاتی داشت و علاقمند به کارهای فرهنگی بود، لذا، این مدرسه در اندک مدتی، رونق گرفت و شاگردان آن لباس اونیفورم و خوشدوخت پوشیدند و کارهای نجاری و کفاشی نیز به آنان در داخل مدرسه تعلیم میگردید و مخارج تمام شاگردان را که ۳۰ نفر بودند حاج امیر نظمی متحمل میشد و بقیه مخارج را مردم نیکوکار میپرداختند و بعد از مدتی مدیریت آنجا به عهده میرزا رفیع واگذار شد.
در اثر حسن استقبال مردم نسبت به مدارس جدید چند نفر از روشنفکران به تاسیس مدارس ملی و جدید پرداختند .
مثل: اسلامیه با مدیریت رشدیه – میرزا قربانعلی با مدیریت سعادت –مدرسه یوسف آلماسی (سادات) – میرزا رحمت‌الله (توفیق)
مدرسه نوید دانش که در سال ۱۲۹۵ شمسی بوسیله حسین مستشاری تاسیس شد با ظهور جنگ اول منحل گردید و بعد در سال ۱۲۹۸ شمسی مجدداً بنام مدرسه احمدیه دایر گردید .
مدرسه دخترانه ناموس در سال ۱۳۰۴ شمسی به مدیریت بتول رضایی دایر و ماهانه ۶۰ تومان از طرف فرهنگ به عنوان کمک هزینه، پرداخت میشد.
مدرسه دوشیزگان که در سال ۱۳۳۷ قمری به وسیله خانم بدرالملوک انصاری تاسیس شد . در جنگ جهانی اول ۱۲۹۸ منحل شد و حدود ۱۸۰نفر شاگرد داشت .
مدرسه دخترانه شش کلاسه دیگری به وسیله رئیس سازمانهای فرهنگی آذربایجان دکتر احمد محسنی به وجود آمد. قسمت دبیرستان آن به نام دبیرستان شاهدخت موسوم گردید و مدیران این دبیرستان عبارتند از بانوان: زهره نیکخو و نادره امین – بانو سرمد و زیبنده امینی"2 "– اکرم فرشچی و دکتر زهرا تسلیمی.در ۱۳۲۴ مجددا ریاست این مدرسه به خانم امینی محول شد.
"1" تومان در ترکی به معنای ده هزار است
امیر تومان یعنی فرمانده ده هزار لشکری
امیر تومان روزنامه رضائیه راهم نشر می کرد.
"2"خانم زیبنده امینی عمه ی شهید امینی بودند.
@omidesaba
www.omidesaba.com
یادی از تاریخ فرهنگ رضائیه
اهالی بومی رضاییه، مانند دیگرشهرهای ایران، دارای مکتبخانه با اصول قدیمه بوده که اکثراً در شبستانهای مساجد با طرز مندرس، تعلیماتی از روی کتب غیر درسی و قدیمی نظیر: جامع عباسی – ابوابالجنان و گلستان سعدی و نصابالصبیان ....تدریس میکردند .
بعد از مدارسی که میسیونهای امریکایی و کاتولیک ها دررضاییه ایجاد کرده بودند،
در اوایل مشروطه در سال ۱۳۲۵ قمری حاج حسن امیر نظمی افشار (امیر تومان)"1" از رجال نیکوکار ایل افشار، مدرسهای بنام دارالتربیه اسلامیه در محل سرای حاج صمد زهتاب که دارای اطاقهای متعدد و محوطه بودتا سیس و میرزا حسن رشدیه که آشنا به متد جدید آموزش بود از تبریز وارد و مدیریت آنجا را عهدهدار شد .او از علوم جدیده نیز اطلاعاتی داشت و علاقمند به کارهای فرهنگی بود، لذا، این مدرسه در اندک مدتی، رونق گرفت و شاگردان آن لباس اونیفورم و خوشدوخت پوشیدند و کارهای نجاری و کفاشی نیز به آنان در داخل مدرسه تعلیم میگردید و مخارج تمام شاگردان را که ۳۰ نفر بودند حاج امیر نظمی متحمل میشد و بقیه مخارج را مردم نیکوکار میپرداختند و بعد از مدتی مدیریت آنجا به عهده میرزا رفیع واگذار شد.
در اثر حسن استقبال مردم نسبت به مدارس جدید چند نفر از روشنفکران به تاسیس مدارس ملی و جدید پرداختند .
مثل: اسلامیه با مدیریت رشدیه – میرزا قربانعلی با مدیریت سعادت –مدرسه یوسف آلماسی (سادات) – میرزا رحمت‌الله (توفیق)
مدرسه نوید دانش که در سال ۱۲۹۵ شمسی بوسیله حسین مستشاری تاسیس شد با ظهور جنگ اول منحل گردید و بعد در سال ۱۲۹۸ شمسی مجدداً بنام مدرسه احمدیه دایر گردید .
مدرسه دخترانه ناموس در سال ۱۳۰۴ شمسی به مدیریت بتول رضایی دایر و ماهانه ۶۰ تومان از طرف فرهنگ به عنوان کمک هزینه، پرداخت میشد.
مدرسه دوشیزگان که در سال ۱۳۳۷ قمری به وسیله خانم بدرالملوک انصاری تاسیس شد . در جنگ جهانی اول ۱۲۹۸ منحل شد و حدود ۱۸۰نفر شاگرد داشت .
مدرسه دخترانه شش کلاسه دیگری به وسیله رئیس سازمانهای فرهنگی آذربایجان دکتر احمد محسنی به وجود آمد. قسمت دبیرستان آن به نام دبیرستان شاهدخت موسوم گردید و مدیران این دبیرستان عبارتند از بانوان: زهره نیکخو و نادره امین – بانو سرمد و زیبنده امینی"2 "– اکرم فرشچی و دکتر زهرا تسلیمی.در ۱۳۲۴ مجددا ریاست این مدرسه به خانم امینی محول شد.
"1" تومان در ترکی به معنای ده هزار است
امیر تومان یعنی فرمانده ده هزار لشکری
امیر تومان روزنامه رضائیه راهم نشر می کرد.
"2"خانم زیبنده امینی عمه ی شهید امینی بودند.
@omidesaba
www.omidesaba.com
راز دیر زیستن ممکن است در DNA ی پیرترین ما آدم ها نهفته باشد.
یادداشتی از Army Harmon
۱۳ نوامبر ۲۰۱۷
ترجمه فاطمه ترابی
(موسسه بامداد امید صبا)
@omidesaba
👇👇👇👇
یادداشتی از Army Harmon
۱۳ نوامبر ۲۰۱۷
ترجمه فاطمه ترابی
(موسسه بامداد امید صبا)
@omidesaba
👇👇👇👇