بازسازی مرکز بهداشت همایون توسط👆👆
واحد خدمات اجتماعی موسسه بامداد امید صبا
@bamdadeomideurmia
@omidesaba

در این کتاب نهادینه شدن تئاتر در پیوند با مشروطه در پرتو رمان و روزنامه نگاری کاوش و ماهیت یابی شده است
@omidesaba
@bamdadeomidurmia
👇👇👇

تئاترکراسی در عصر مشروطه
کامران سپهری انتشارات نیلوفر
این کتاب به بررسی تئاتر ایران در سال‎های بین 1285 تا 1304 می‎پردازد . یعنی مصادف با انقلاب مشروطیت و همچنین حضور رسمی هنر تئاتر در ایران.
این تقارن موجب شده است که از نظریه ‎ای استفاده شود که سازوکار ارتباط میان صحنۀ اجتماع و صحنۀ تئاتر را افشاء کند. نظریه تئاترکراسی که از دریچۀ تئاتر، رهایی‎بخشی دموکراتیک را جست‎وجو می‎کند، مبانی نظری تحقیق را فراهم می‎آورد. با تکیه به این مبانی داده‎های تاریخی سامانی پیدا می‎کنند که از سویی حاکی از نقش خطیر هنر تئاتر در تغییر صحنۀ جامعه برای حضور اقلیت‎های اجتماعی و پیوند استوار آن با نهادهای خودجوش دموکراتیک است از سوی دیگر خصلت تئاتری حرکت‎های سیاسی نظیر انقلاب مشروطه یا شورش ‎ها و حتی سرکوب آنها را نشان می‎دهد. همچنین بر اساس مبانی نظری پژوهشِ سیاست ناب را دگرگونی در توزیع حس‌پذیری رقم می‎زند و این حرکت مقاومت پلیس را که خواستار حفظ توزیع حس‎پذیری موجود است بر می ‎انگیزد. بر این اساس تئاتر مشروطه که در کار این توزیع است با مقاومت ضد تئاتری مواجه می‎شود. صرف‎نظر از
این که داده‎های تاریخی نظیر آتش‎سوزی تئاترها این امر را تائید می‎کند. این تقابل باعث می‎شود که شکل‎های متفاوت تئاتری نیز دیده شوند که تهی از بنیان‎برافکنی و خواستار حفظ وضع موجود هستند. تبلور این مسئله به خصوص در بسیاری از نمایشنامه‎های این عصر دیده می‎شود. اما پژوهش حاضر تمرکز خود را روی نمایشنامه‎نویسی- میرزاده عشقی- می‎گذارد که خصلت انقلابی تئاتر را در آثار خود پیوسته حفظ می‎کند و در واپسین اثر خودبه کمال می‎رساند. رساله در نهایت از حاصل فعالیت نظریه خود و جایگاه آن می‎پرسد و پاسخ را در حوزۀ مطالعات مشروطه و رهیافتی می‎بیند که با به کارگیری آموزۀ "آموزگار و دانش‎آموز ناآگاه" و نیز الویت بداهه‎پردازی بر تأمل در پیش گرفته است.
در این رهیافت با طرد دو کلاف انحراف مشروطه و اندیشه محوری، پدیده‎های فرهنگی نظیر تئاتر تبارشناسی می‎شوند و در این مسیر ضمن حفظ چشم‎انداز تاریخی، می‎توان مدلی برای وضعیت امروز استخراج کرد.
@omidesaba
@bamdadeomideurmia

آنچه در خلال این کتاب مشهود است اندیشه والای این زوج است .پس از تجربه ها و جنگ ۷۲ ملت بزرگترین آموزه تاریخ را می یابند که #صبورانه حقیقت را بپذیریم و به پندار های هم ارج نهیم .
@bamdadeomideurmia
👇

درس های تاریخ
ویل و آریل دورانت
اخلاق و تاریخ
اخلاقیات احکامی‎اند که جامعه به کمک آن افراد و جماعات خود را ترغیب به رفتار موافق نظم، امنیت، و تعالی خویش می‎کند (چنان که قوانین احکامی ‎اند که به کمک آن افراد جامعه را مجبور می‎سازد). به همین ترتیب بوده که طی شانزده قرن جماعات یهودی در دنیای مسیحیت به کمک نظام اخلاقی مبسوط و قاطع، و تقریباً بدون کمک حکومت و قوانین، موجودیت و آرامش درونی خود را حفظ کرده‎اند.
اطلاع اندک از تاریخ باعث می‎شود که بر تغییرپذیری قوانین اخلاقی تکیه کنیم و نتیجه بگیریم که بی‎اهمیتند، زیرا با توجه به زمان و مکان دگرگون می‎شوند و گاه یکدیگر را نقض می‌‎کنند. اطلاع وسیغ‎تر باعث می‎شود که بر کلیت قوانین اخلاقی تکیه کنیم و نتیجه بگیریم که ضروری‎اند.
قوانین اخلاقی به دلیل انطباق با شرایط تاریخی و زیست‎محیطی در تغییر و دگرگونی‎اند. اگر تاریخ اقتصادی را به سر مرحلۀ شکار، زراعت و صنعت تقسیم کنیم، باید انتظار داشته باشیم که قوانین اخلاقیِ یک مرحله در مرحلۀ بعدی دگرگون شود. در مرحلۀ شکار انسان ناچار بود آمادۀ تعقیب و جنگ و کشتار باشد. هنگامی که بر صید دست می‎یافت، تا حداکثر ظرفیتِ معده‎اش می‎خورد، چه نمی‎دانست که بار دیگر کِی خواهد خورد؟ حرص‎زادۀ ناامنی است، چنان که سبعیت- اگر چه تنها در خون- یادگار زمانی است که شرط بقا توانایی کشتن بود (و اینک میان کشورها چنین است). مسلماً میزان مرگ مردان- به سبب رویارویی بیش‎تر با خطرات شکار- از زنان بالاتر بود، بعضی مردان ناچار زنان متعدد داشتند، و از هر مردی انتظار می‎رفت که زنان را به دفعات باردار کنند. ستیزه‎گری، خونریزی، حرص و آمادگی جنسی در تنازع بقا امتیاز محسوب می‎شد . احتمالاً هر رذالتی روزگاری فضیلت- یعنی خصلتی در خور ادامۀ حیاتِ فرد، خانواده و گروه به شمار می‎آمد. زشتکاری‎های آدمی میراث روزگار ترقی اوست، نه داغ ننگ ایام سقوط.
@omidesaba
@bamdadeomideurmia

شاید خوبیِ نداشتن امید این است که هیچ گاه ناامید نمی شویم و این موضوع این روزها بیشتر از امید مورد نیاز است
#ناامید_نشدن
والتر بنیامین
@bamdadeomidurmia
@omidesaba

مجموعه مقالاتی از دانشمندان علوم سیاسی از نشر ثالث
@omidesaba
یادداشتی از کتاب در باره تبلیغات منفی
👇👇👇👇

آینده علوم سیاسی از نشر ثالث
تبلیغات منفی، بدبینی همگانی
یادداشت آرتور سندرز
دانشگاه دریک
همه ما از تبلیغات منفی به شدت بیزاریم. خرد جمعی جامعه بر این باور است که تبلیغات منفی حقیقت را وارونه جلوه می‎دهد، رقابت‎ها را خشن می‎کند و رأی‎دهندگان را از رأی دادن می‎راند، میزان بدبینی جامعه را افزایش می‎دهد و در کل به دموکراسی آسیب می‎رساند. اما دانشمندانِ سیاست متن و محتوای این نوع تبلیغات و نحوه مواجهه مردم با این نوع تبلیغات و این که مردم چگونه از دل ا ین نوع تبلیغات اطلاعات مورد نظر خود را پردازش و استخراج می‎کنند به گونه‎ای دقیق، علمی و بسیار نظام‎مند مطالعه کرده‎اند و به این نتیجه رسیده‎اند که این دسته از تبلیغات سیاسی در رقابت‎های انتخاباتی اطلاعات بسیار ارزشمندی
را درباره نامزدها، آرا افکارشان برای رأی‎دهندگان فراهم می‎آورند و از آن‎ها رأی‎دهندگان بسیار بهتری می‎سازد که با جریانات سیاسی و روند حاکم بر آن ارتباط تنگاتنگ‎تری پیدا می‎کنند. در واقع دلایل و شواهد بسیاری وجود دارد که نشان می‎دهد تبلیغات منفی نسبت به آنچه در عالم سیاست از آن به تبلیغات مثبت یاد می‎شود با برانگیختن احساسات و اطلاعاتی که در اختیار مخاطب قرار می‎دهد شهروندان را بهتر آموزش می‎دهد و مردم از این نوع تبلیغات بیش از تبلیغات مثبت می‎آموزند. از این مهم‎تر، اطلاعات و تحریکات احساسی نهفته در تبلیغات منفی بیش از آن که مردم را از عالم سیاست بگریزاند، مردم بیش‎تری را به نظام سیاسی داخل می‎کند. البته این بدان معنا نیست که در این نوع تبلیغات، اقدامات فریبکارانه، گمراه‎کننده یا غیرمنصفانه صورت نمی‎گیرد. تمرکز رسانه‎های جمعی بر برخی از زیرمجموعه‎های این موارد، یا کنار هم قرار دادن نمونه‎هایی از فریبکاری که در این نوع تبلیغات روی می‎دهد و از کاه کوه ساختن باعث می‎شود در نگاهی کلی شهروندان این نوع تبلیغات را محکوم و آن‎ها را به نظام سیاسی بدبین کنند. عملکرد رسانه‎ها در این عرصه بسیاری را دل نگران می‎کند
و باعث می‎شود آن‎ها بی‎درنگ این نوع تبلیغات و محتوای آن را یکسره محکوم و سرزنش کنند. بنابراین چنانچه اصحاب رسانه و در نگاهی کلی‎تر جامعه و آحاد مردم درک بهتری از تبلیغات منفی داشته باشند این نوع تبلیغات در منظر افکار عمومی شفاف‎تر می ‎شود و بر اساس آنچه دانشمندان علم سیاست دریافته‎اند این امر می‎تواند تأثیر مثبتی بر فرایند دموکراسی در جامعه داشته باشد.
@omidesaba
@bamdadeomideurmia

روزگاری سهم افراد درتاریخ نادیده گرفته می شد و می گفتند انسانها را از قبول نتایج تاریخ گریزی نیست. ولی الان برعکس گفته می شود این خود افرادند که تاریخ را می سازند
@omidesaba
@bamdadeomideurmia
👇👇

احسان نراقی :مفهوم تاریخ امروز منطبق با تحولات تمدن است ،و از این مفهوم،دیگر حوادث اتفاقی و گذشته های گم شده مورد نظر مورخان نیست.
@bamdadeomideurmia
👇👇👇

علوم اجتماعی و سیر تکوینی آن
تالیف احسان نراقی نشر فرزان

دانش اجتماعی در مراحل نخستین:
انسان از همان زمان که خود را مواجه با طبیعت و عالم خلقت یافته همواره در پی آن بوده است که به امور مربوط به حیات اجتماعی خود، با توسل به افسانه‎های خیالی و التجای به احکام دینی و استناد به آراء فلسفی و علمی، صورتی نوعی و هیئتی وحدانی بخشد و بدین قرار از برای خود، به اختلاف زمان و مکان، جهان‎بینی خاصی به وجود آورد
اما انسان به عنوان دایر مدار هستی:
در نتیجه انقلاب کبیر فرانسه و به دنبال جنگ‎های ناپلئون، از اواخر قرن هجدهم و اوایل قرن نوزدهم عصر جدیدی در زندگی کشورهای اروپایی آغاز گردید. افکار و عقایدی که ناشی از تحولات مربوط به انقلاب کبیر فرانسه بود سراسر اروپا را فرا گرفت و شعائر و ایده آل‎های انقلابی و از آن جمله توجه خاص به بشر و بشریت مورد نظر دانشمندان واقع شد.
متفکران و فیلسوفانی همچون ژان ژاک روسو، با مدافعۀ از مذهب اصالت فرد، مقام مستقلی برای انسان قائل گردیدند، و بر اساس آن فرد، که در تفکرات اصحاب کلیسا وسیله و جزئی از کل جهان لایتناهی به شمار می‎رفت، جنبۀ مطلوب اصلی پیدا کرد و سعادت و رفاه و آزادی و حیثیت وی منظور نظر واقع شد.
انقلابی فرانسوی "سن ژوست" در آن روزگار چنین گفت: "تصور خوشبختی در اروپا، دیدار (ایده) نوی است." جنگ ‎ها از یک جانب در پیشرفت صنعتی اروپا مؤثر واقع شد و از جانب دیگر جوامع مختلف اروپایی را از شمال به جنوب و از شرق به غرب به هم نزدیک کرد و فواصل گذشته را از میان برد.
بدین‎سان، محیط زندگی اجتماعی برای قبول راه‎حل‎های علمی و اجتماعی آماده گردید و انسان، به عنوان دایر مدار هستی و محور تفکرات، منظور نظر واقع شد، و سرانجام این مفهوم، که در اصطلاح غریبان به نام مذهب انسان مداری (آنترُپُسانتریسم) خوانده شده است، همواره بیشتر واقعیت پیدا کرد.
@omidesaba
@bamdadeomideurmia

شعر تقدیری است که شاعر نمی تواند از آن بگریزد،از دستوراتش سرپیچی کند یا کسی را در آن شریک کند .شعر زنی است که فقط عاشق یک نفر می شود
@bamdadeomideurmia
👇👇👇

خود زندگی نامه دوم و شعر های بر گزیده
(از برگه های نا شناخته ام )
نزار قبانی نشر ثالث ترجمه
محمد جواد مهدوی . زهرا یزدان نژاد

در بیروت همه وقتم را فقط برای شعر خالی کرده بودم و آن را با هیچ‎کس شریک نمی‎شدم. آن‎جا با شعر نفس می‎کشیدم، با شعر سخن می‎گفتم، با شعر می‎خوابیدم و با شعر بیدار می‎شدم. قهوه‎ام را آمیخته با شعر و دانه‎های هل می‎نوشیدم. صبح‎ها
بر ساحل دریا قدم می‎زدم و این احساس مرا فرا می‎گرفت که شعری هستم که بر قدم‎هایش راه می‎رود. دوره‎ای را در زندگی‎ام به یاد ندارم که مانند این مرحله در لبنان این قدر با شعر احساس هم‎هویتی کرده باشم، دورانی روشن که از میانۀ دهۀ چهل تا میانۀ دهۀ هفتاد {میلادی} ادامه یافت.
بیروت در بهترین حالت جوانی و شادابی و تمدنش بود و ما در بهترین روزهای سرزندگی و برخورداری و احساس آزادی بودیم. بیروت در مدت بیست سال، همۀ مواد اولیه‎ای را که شاعر احتیاج دارد تا با آن اسمش را با حروف درشت بر دیوارهای سرزمین عربی بنویسد، به من بخشید، هر گاه در ژنو، مادرید و لندن احساس سردی منفی و لرز می‎کردم، جایی در اولین پرواز به بیروت رزرو می‎کردم تا گرمی شعر و گرمی دل‎ها را باز یابم.
به بیروت می‎رفتم تا صدا و کلماتم را کوک کنم و از وجود شعرهایی که زیر درختان دانشگاه آمریکایی و شعرهایی که در آغوش زنان لبنانی، که سرمۀ شعر به چشم می‎کشیدند و هر روز شعر عاشقانۀ جدیدی زیر لب زمزمه می‎کردند باقی گذاشته بودم، مطمئن شوم.
@omidesaba