از من چه خواهد ماند؟ هیچ‌چیز...

روزهایی را که به امیدِ رسیدنت گذراندم، شب‌هایی را که با خیالت به صبح رساندم و آرزوهایی را که بی‌آنکه بدانی، به نام تو در قلبم پرورش دادم، چه کسی به خاطر خواهد آورد؟

و چه تلخ است پذیرفتنِ این حقیقت که آدمی می‌تواند تمامِ عمرش را صرفِ دوست داشتنِ کسی کند و سرانجام، حتی خاطره‌ای کم‌رنگ در ذهنِ او نباشد...

گاهی می‌اندیشم شاید تمامِ فلسفه‌ی زندگی همین باشد؛ آمدن، دل بستن، رنج کشیدن و سرانجام رفتن... بی‌آنکه جهان لحظه‌ای از حرکت بازایستد.

من اما بیش از مرگ، از فراموش شدن می‌ترسم؛ از روزی که دیگر هیچ‌چیز تو را به یادِ من نیندازد...

شاید سال‌ها بعد، کسی نوشته‌ای از من بخواند و نداند تمامِ آن کلمات، روزی برای کسی نوشته شده بودند که هرگز آن‌گونه که باید، مرا دوست نداشت.

و این تلخ‌ترین شکلِ جاودانگی‌ست؛
آنکه نوشته‌هایت پس از تو زنده بمانند،
اما کسی که برایش نوشته‌ای،
حتی نداند تو سال‌ها پیش،
نه در خاک، که در قلبِ او مُرده‌ای...

شاید اگر هیچوقت به یاد من نیستی
دلیلش این بود که من زخمی روت نزاشتم
و الا با هر تحولی یاد من می افتیدی
میدونی که آدم ها به زخم هاشون
بیشتر فکر می‌کنند تا مرهمشون.

تو را بسیار و بسیار ستایش کردم...
آن‌قدر که گاهی فراموش کردم تو نیز انسانی، با تمامِ نقص‌ها و ناتمامی‌هایت...
تو را در بلندای خیالم نشاندم و خود، در سایه‌ات ایستادم.
از تو تصویری ساختم که حتی خودت نیز توانِ شبیه شدن به آن را نداشتی.
هرچه در تو بود، برایم زیبا جلوه می‌کرد و هرچه در من بود، در برابرت ناچیز...
من تو را آن‌قدر بزرگ دیدم که دیگر جایی برای دیدنِ خودم باقی نماند...

آن شب که گذشت و صبح شد...
شبی دلهره‌آور،
شبی خوفناک،
شبی که هر لحظه‌اش می‌توانست پایان زندگیِ یک انسان باشد.
عقربه‌ها حرکت می‌کردند، اما زمان نمی‌گذشت.
تاریکی بر جانش چنگ انداخته بود و چیزی در درونش آرام‌آرام می‌مرد.
و سرانجام صبح شد...
اما آنچه با طلوع خورشید از تاریکی بیرون آمد، دیگر آن انسان سابق نبود.
آن شب، انسانی مُرد...
و هیولایی زاده شد.

چرا انسان تنها موجودی است که می‌خندد؟
پاسخِ نیچه: چون انسان "و تنها انسان" چنان ژرف رنج می‌برد که از اختراعِ خنده ناگزیر بوده است!

#نیچه
اراده‌ی معطوف به قدرت

و حالا کسانی پیش من ماندند که در تمام مدت طول عمرم هرگز گمان نمی‌کردم روزی حتی بخشی از زندگی‌ام باشند...
و آن‌هایی که روزگاری تمامِ زندگی‌ام را در وجودشان خلاصه کرده بودم، اکنون حتی از حالِ من بی‌خبرند.
گاهی آن‌هایی که برای ماندنشان از خودت می‌گذری، زودتر از همه می‌روند؛
و آن‌هایی که هرگز انتظارشان را نداشتی، در سخت‌ترین روزهای زندگی کنارت می‌مانند.
زمان چیزهای عجیبی به آدم یاد می‌دهد...
مثلاً اینکه قرار نیست هر کسی که دوستش داری، تا آخرِ راه همراهت باشد.
یا اینکه بعضی آدم‌ها فقط می‌آیند تا چیزی را در وجودت تغییر دهند و بعد، برای همیشه بروند.
و تلخ‌ترین قسمتِ ماجرا اینجاست...
گاهی سال‌ها بعد، وقتی به گذشته نگاه می‌کنی، دیگر دلت برای آدم‌هایی که رفته‌اند تنگ نمی‌شود؛
دلت برای خودت تنگ می‌شود...
برای آن آدمی که قبل از رفتنِ آن‌ها بودی.

به نام سفری که با تو داشتم،
می‌توان یک جاده را
تا انتهای جهان ادامه داد...
اما چه فایده،
وقتی تمامِ راه‌ها
به جایی می‌رسند
که تو دیگر نیستی...

مرا ببخش...
شاید اندوهِ جهان برای تو
آن‌قدر که برای من سنگین است، نبوده...
شاید تو در همین دنیا
چیزهایی برای لبخند زدن یافته‌ای
که من تمام عمر در جست‌وجویشان بوده‌ام...
و شاید ما هر دو به یک آسمان نگاه کرده‌ایم،
اما تو ستاره‌هایش را دیده‌ای
و من، تاریکیِ میانشان را...

اول از همه، بسیار خوشحالم که در اعماق وجودت گیاه‌خواری. من چندان از گیاه‌خوارانِ سخت‌گیر خوشم نمی‌آید؛ چون خودم هم تقریباً گیاه‌خوارم و در این کار چیز خاصی نمی‌بینم که آدم را دوست‌داشتنی‌تر کند؛ به نظرم صرفاً امری طبیعی است.
اما کسانی را دوست دارم که در دل و جان گیاه‌خوارند، ولی به دلایلی ــ مثلاً مسائل سلامتی، بی‌اعتنایی، یا صرفاً به این خاطر که برای غذا به‌خودی‌خود اهمیت چندانی قائل نیستند ــ گوشت یا هرچه را که سر سفره باشد، بی‌تکلف می‌خورند؛ انگار که این کار را با دست چپشان انجام می‌دهند.



نامه به #فلیسه
#فرانتس_کافکا


‎‌‏@Sadegh_Hedayat

عزیزم
کاش می‌توانستم تو را روی این صندلی کنار خودم بنشانم، در برت بگیرم و چشم‌هایت را تماشا کنم.
حالتی از تیمارستان را در زندگی خودم احساس می‌کنم،
بی‌گناه و در عین حال خطاکار،
نه در یک سلول،
بلکه در این شهر زندانی شده‌ام.


نامه به فلیسه
فرانتس کافکا

لعنت به خواندنِ آن‌همه کتاب...
لعنت به فهمیدنِ چیزهایی که کاش هرگز نمی‌فهمیدم.
انگار زندگی در حماقت و نادانی،
آرامشی داشت که آگاهی برای همیشه از من گرفت...

«سال‌ها به من آموختند چگونه فکر کنم، به چه چیزی ایمان بیاورم و از چه چیزی بترسم؛ اما هیچ‌کس به من نیاموخت چگونه شک کنم. شاید چون می‌دانستند نخستین شک، آغاز فروپاشی تمام دروغ‌هایشان خواهد بود.»

دیدید مشکل بارندگی، حجاب نبود؟