چون هر سال گردشگران خارجی‌ بدیدن سوگواریهای محرم به یزد میروند راهبران این سوگواریها امسال ابتکار بکار برده نوحه به زبان انگلیسی خوانده‌اند.
گفته‌اند : «واقعاً کار فرهنگی زیبایی بود که امام حسین را بیشتر به توریستها بشناسانیم!»

🔸بدبختها می‌پندارند که هنری می‌نمایند. نمیدانند که آن گردشگران بیگانه در دل به نادانی و سبکمغزی ایشان می‌خندند.

حزب کنگره‌ی هندوستان در سال ۱۸۸۵ بنیاد گزارده شد. گاندی پاکمرد هندی ، در آغاز سده‌ی بیستم به آن درآمد و چون پیشینه‌ی درخشانی در آفریقای جنوبی بدست آورده بود بزودی یکی از سران حزب گردید. این حزب با ۱۵ میلیون اندام و بیش از هفتاد میلیون هوادار جنبش‌ استقلال‌خواهی هند از انگلستان را راهبری می‌کرد. حزب کنگره از استقلال هند در سال ۱۹۴۷ بیش از چهل سال هندوستان را راه برد.

✴️ حزب و گمراهیهای سیاسی
(تکه‌ی نهم)

🔶یگانگی بسته به آنست كه ‌اندیشه‌ها یكی باشد
(تکه‌ی 1 از 1)

بارها می‌بینم یكی گفتاری برای چاپ در پرچم آورده ، و چون باز میكنم و میخوانم می‌بینم موضوعی را عنوان ساخته ولی تنها بستایشها یا نكوهشهای شاعرانه اكتفا كرده.

مثلاً یكی گفتاری نوشته و آورده درباره‌ی «اتحاد» و تنها بستایش آن بس كرده : «اگر ما میخواهیم از این گرداب فلاكت نجات یابیم باید دست اتحاد بهم دهیم ... دشمنان سنگ تفرقه بمیان ما انداخته‌اند». سی یا چهل تا از این گونه جمله‌ها را بهم بافته.

من در شگفتم كه از این گونه گفتارها چه نتیجه تواند بود؟!. از ستاش یگانگی و از نكوهش پراكندگی و مانند اینها چه سودی بدست آید؟!.. این مِثل آنست كه كسی بالا سر بیماری نشیند و برای او پیاپی تندرستی را ستایش كند و از بیماری و ناتندرستی نكوهش سراید. آیا از این ستایش و نكوهش نتیجه تواند بود؟!. آیا بیمار باختیار خود بیمار گردیده كه چون ستایش تندرستی را شنید از بستر بیماری برخیزد و تندرست گردد؟!..

نیكیِ اتحاد یا یگانگی را هر كسی میداند. ولی یك كار اختیاری نیست كه مردم خود توانند آن را داشته باشند.

🔸🔸اتحاد یا یگانگی بسته بآنست كه ‌اندیشه‌ها یكی باشد ، و یكی بودن اندیشه‌ها بسته بآنست كه حقایق بمیان آید و این اندیشه‌های پراكنده كه مغزها را پر كرده از میان برخیزد.

بسیاری از مردم این را نمیدانند و چنین می‌پندارند كه یگانگی یك امر اختیاریست. من بارها می‌شنوم فلان جوانان یك حزبی ساخته‌اند یا فلان دسته با فلان دسته اتحادكرده‌اند. اینها دلیل است كه در این كشور نه معنی حزب دانسته شده و نه معنی اتحاد را میدانند.

چنین فرض كنید كه صد تن در یك جایی گرد آمده و میخواهند باهم یگانگی كنند و همدست باشند. این كار بسته بدو چیز است :

نخست آنكه ‌اندیشه‌ها و باورهای اینها یكی باشد. وگرنه یگانگی صورت نخواهد گرفت و دیر یا زود كشاكش و اختلاف درمیان آنان خواهد درگرفت.

دوم باید یك مقصودی را دنبال كنند و در راه آن بكوشش برخاسته گام بگام پیش روند ، وگرنه پس از اندكی سست و دلسرد گردیده پراكنده خواهند شد.

🔸یگانگی در یكجا گرد آمدن نیست. بیست یا سی نفر دست بهم دادن و یك نام حزبی بروی خود گزاردن نیست. اینها به بازیچه‌های كودكانه شبیه‌تر است تا بكارهای خردمندانه.

امروز در این كشور صد اختلافی هست. این مردانی كه می‌بینید ، مغزهاشان آكنده از اندیشه‌های گوناگونست. اساساً در این كشور راه زندگی دانسته نیست. اگر یگانگی میخواهید باید باینها چاره شود. باید یك رشته حقایق روشن شود و یک راهی برای زندگانی باز گردد و یك دسته از مردم در پیرامون آنها دست بهم دهند و یك جمعیت شاینده‌ای باشند و این همان كاریست كه ما بآن میكوشیم. كسانی اگر میخواهند بكشور خود نیكی كنند در این راه با ما همراهی نمایند ، این حقایق را كه مینویسیم درمیان مردم منتشر گردانند ، با اندیشه‌های پراكنده نبرد كنند. وگرنه از تلاشهای دیگری كمترین نتیجه نخواهد بود.

در اینجا داستانی هست كه باید بنویسم : سه سال پیش یكی از آشنایان از تبریز آمده بود و بارها بنزد من می‌آمد. یك روز گفتگو میكردیم درمیان سخن چنین گفت : «شما با نوشته‌های خود عوام را آزرده میگردانید ، چیزهایی می‌نویسید كه مخالف عقیده‌ی عوام است. آخر ما با اینها كار داریم. یك روز باید از اینها استفاده كنیم.»

سپس داستانی آغاز كرد كه چون پس از كشته شدن [شیخ‌محمد]خیابانی [1] تشكیلات دموكرات بهم خورده بود ، ما میخواستیم دوباره آن را درست گردانیم ، كسانی میرفتند و سخنانی برخلاف عقیده‌ی عوام میگفتند و آنان را میرنجانیدند. ولی من با میل عوام رفتار میكردم این بود موفق شدم كه به تنهایی سی چهل حوزه[حزبی] برپا كنم.

گفتم پیش از آنكه پاسخ شما را بدهم باید من هم یك داستانی نقل كنم : پانزده سال پیش از این ، یكی از آشنایان من در تهران روزنامه‌ای بنام «انعكاس» بنیاد نهاد و روزنامه‌ی آبرومندی بود. من آن زمان در زنجان بودم و برای من نیز می‌آمد. ولی پس از سه ماه دیگر بریده شد و از میان رفت و دانستیم كه تعطیل كرده.

پس از چندی كه به تهران آمدم با مدیر آن دیدار كردم و گفتگوی روزنامه به میان آمد. گفت : «بكمتر روزنامه‌ای در ایران چنان اقبال كرده بودند. در ماه نخست ما هزاروهفتصد نفر مشترك داشتیم». گفتم : پس چرا تعطیل كردید؟.. گفت : «پول ندادند كه ...»

دانسته شد مرد ساده روزنامه را بهمه‌ی آشنایان و دوستانش فرستاده و آنها گرفته‌اند و خوانده‌اند ولی بهنگام مطالبه‌ی پول رو برگردانیده‌اند.

این داستان پاسخ شماست. بگو ببینم آن سی و چهل حوزه چه شد؟!.. خندید و گفت : «هیچی پس از مدتی پراكنده شدند و رفتند پی كارشان».

گفتم : خوب شد كه خودتان گفتید.
🔸تفاوت در اینجاست كه شما میخواهید حوزه درست كنید ولی ما میخواهیم یك توده را از گرفتاری و بدبختی رها گردانیم. شما ناگزیرید عوام را نرنجانید ، ولی ما میخواهیم مغز او را از اندیشه‌های پست بیهوده پاك گردانیم و از رنجیدن و نرنجیدنش باك نداریم.

شما به همان گرد آمدن و فراهم نشستن قیمت میدهید ولی ما میدانیم كه هیچ سودی ندارد و كمترین نتیجه‌ای از آن نتوان برداشت.

این داستان ازآنِ سه سال پیش است و من می‌بینم امروز بار دیگر بآن سخنان نیاز افتاده. بیشتری از مردم یگانگی را تنها در یكجا گرد آمدن می‌شمارند و اینست چنین میدانند كه اگر گفتارهایی نویسند و بمردم پند دهند اتحاد بدست خواهد آمد. ولی چنانكه گفتیم این یك اندیشه‌ی بسیار خامیست ، و این دسته‌بندیها و حزب‌بازیها كه شما امروز می‌بینید درست از ردیف سی و چهل حوزه‌ی آن آشنای تبریزی ماست و هر یكی پس از زمانی پراكنده خواهند شد و از پی كار خود خواهند رفت.

ما اگر میكوشیم به یكی گردانیدن اندیشه‌ها میكوشیم ، با گمراهی‌ها و عقیده‌های پراكنده نبرد میكنیم. ما پرچم را بنیاد نهادیم كه بدستیاری آن یك رشته حقایق را ـ درباره‌ی كشورداری و زندگانی توده‌ای ـ نشر نماییم و خود از این راه است كه به نتیجه امیدواریم.

[1] : کسروی از یاران شیخ‌محمد خیابانی (حزب دمکرات آذربایجان) بود ولی سپس ازو جدا گردید. داستان آن را در کتاب «زندگانی من» توانید خواند.

(پرچم روزانه شماره‌ی 40)

خرده‌ها‌یی که به کیش شیعیگری توان گرفت

ششم : برگزيده پنداشتن شيعيان و از آب و گِل والاتری نشان دادن ايشان ، خود ايراد جداگانهايست ـ سران شيعه که خود را از آب و گل والاتری پنداشته‌اند ، شيعيان را از بازمانده‌ی آن آب و گل وانموده‌اند. [۱]

كسی که شيعی ميگردد و «ولايت علی» را می‌پذيرد از آنست که گوهر پاکی دارد و آنکه نمی‌پذيرد برای آنست که گوهرش ناپاک ميباشد. شيعيان گروه برگزيده‌ای هستند و درآن جهان يکسره به بهشت خواهند رفت.

اين سخنان چندان نابجا بوده که برخی از خود شيعيان زبان به ايراد گشاده‌اند. ما در کتابهاشان می‌بينيم که صفوان جمال که خود يکی از شيعيان ميبوده به بنيادگزار شيعيگری خرده گرفته و چنين گفته :

«شما ميگوييد شيعيان ما در بهشت خواهند بود در حالی که ميان شيعيان گروههايی هستند که گناهکارند و به هر بدی ميپردازند» و او به سخن معنی‌ ديگر داده و چنين پاسخ گفته که شيعی از جهان نرود مگر آنکه به بيماری افتد و يا گرفتار زن بدرفتار و همسايه‌ی دُژکردار [=درشت رفتار] گردد و اينها کفاره‌ی گناهان او باشد و اگر اينها نبود جان کندنش دشوار باشد تا از جهان بيگناه رود.

صفوان دوباره خرده گرفته و گفته «پس ستمهايی که به مردم ميکنند و پولهای ايشان ميخورد چه خواهد بود؟!.» پاسخ داده : «چون حساب مردم روز رستاخيز با ماست اينها را نيز از «خمس» پذيرفته او را از وامداري بيرون خواهيم آورد». [۲]

در برخی کتابها اين را به زمينه‌ی ديگری انداخته چنين گفته‌اند : «روز رستاخيز که به کارنامه‌های مردم يکايک رسيدگی خواهند کرد ، آنچه گناه شيعيانست به گردن سُنّيان و آنچه کَرفه‌ی [=ثواب] سُنّيانست به شيعيان داده اينان را به بهشت و آنان را به دوزخ خواهند فرستاد».

اين گفته‌ها از يکسو مردم را فريفتن و آنان را از راه بردن ، و از يکسو با خدا گستاخی نمودن و دستگاه او را آبدارخانه‌ی خود پنداشتن ميبوده که راستی را گناه بسيار بزرگيست.

به گفته‌ی قرآن : «ستمگرترين مردم کسيست که به خدا دروغ بندد».[۳]

اينکه خدا گروهی را از آب و گِل والاتری آفريده از هر راه که بسنجيد دروغ آشکاريست.

اينکه خدا گروهی را ويژه‌ی خود گردانيده از بديهای آنان چشم پوشد و پاداشهاي گزاف دهد سخنی سراپا زيانست.

اين گفته‌ها ريشه‌ی اسلام را برانداختن و رنجهای پاکمرد عرب را بيهوده گردانيدن بوده است.

[۱] : ان شيعتنا خلقوا من فاضل طينتنا.

[۲] : روی صفوان الجمال انه قال دخلت علی الصادق عليه السلام فقلت جعلت فداك سمعتك تقول شيعتنا فی الجنه و فی الشيعه اقوام يذنبون و يرتكبون الفواحش و يشربون الخمر و يتمتعون فی دنياهم فقال نعم ان الرجل من شيعتنا لا يخرج من الدنيا حتی يبتلی بسقم او بمرض او بدين او بجار يؤذيه او بزوجه سوء فان عوفی من ذلك والا شدد الله عليه النزع حتی يخرج من الدنيا و الذئب عليه فقلت لابد من رد المظالم فقال عليه السلام ان الله عز و جل جعل حساب خلقه يوم القيمه الی محمد و علی فكل ماكان من شيعتنا جعلنا من الخمس فی اموالهم و كل ماكان بينهم و بين خالقهم استوينا هم حتی لايدخل احد من شيعتنا في النار.

[۳] : و من اظلم ممن افتری علی الله كذبا

(کتاب داوری سات ۲۹ از ۱۰۵)

✴️ شیعیگری : کیشی با گناه پاک‌کنی قوی

هر سازمانی با قاعده‌ و قانونهایی پایدار است. مثلاً در یک کارخانه یکی از قانونها سروقت آمدن کارگران است. حال اگر سرکارگری برای آنکه دل برخی از کارگران را بدست آورد به ایشان بگوید : «اگر سروقت نیامدید ، بجاش یک جعبه شیرینی خریده میان کارگران پخش کنید» ، همین دستور بیخردانه‌ی او کارخانه را از کارآمدی می‌اندازد. وخیمتر هنگامیست که سرکارگران دیگری با دستورهای خودسرانه‌ای مانند آن ، دیگر قاعده و قانونهای کارخانه را از کار اندازند. آنگاهست که باید گفت با همین قانونشکنیها کارخانه را از «ماهیت» خود بیرون برده و به یک «بازیچه» تبدیلش میکنند.
دین نیز به همانسان است. اگر هر کسی دستورهای آن را با تفسیرهایی از کار اندازد ، دیگر دین چه می‌بایسته؟! دینی که «گناه پاک‌کن» برایش ساخته باشند که با قطره اشکی یا نذر دادنی یا زیارت رفتنی گناهان را پاک کند دیگر دین نیست. ماهیتش را از دست داده و بازیچه‌ی یک مشت مفتخور می‌گردد.

🔶 در پاسخ حقیقتگو

🔸 17ـ جز ما کی بچاره‌ی این پراکندگیها برخاسته؟ (تکه‌ی 2 از 2)
كسی كه آرزومند است همه‌ی دینها یكی گردد ـ یا راستتر گویم : در جهان همه یك دین باشد ـ باید نخست آن دین راستین را درمیان گزارد و با زبان ساده و با دلیلهای خردمندانه آن را روشن گرداند ، و سپس بكیشهای بیهوده پردازد و بیپایی یكایك آنها را بازنموده سنگ از جلو پای فهمها بردارد و بدینسان راه برای یكی شدن دین باز كند. آیا مولای شما كدام یكی از این كارها را كرده است؟!. آن راه روشن كه او بمردم نشان داده كدام است؟!. آیا می‌توانید آن را در چند جمله بگنجانید و بما بگویید؟!.. آن پاسخهایی را كه او بگمراهیها داده كدام است؟!.. مولای شما بیش از این چه كار كرده كه گمراهیهای پیش را از صوفیگری و شیعیگری و مسیحیگری و مانند این درهم آمیزد و یك گمراهی نوینی پدید آورد؟!..
ما در «راه رستگاری» نشان داده‌ایم كه این شیوه‌ی كهن فریبكارانست كه چون برخاستند ، بجای نبرد با گمراهیها میانه‌ی آنها آشتی دهند و چند گمراهی را درهم آمیخته و یك گمراهی نوین پدید آورند و داستان مانی را برای مثل یاد كرده‌ایم و در اینجا با مثال دیگری آن را روشن می‌گردانیم : چنین انگارید دو تن باهم دعوایی می‌دارند و یكی از دیگری هزار ریال می‌خواهد و آن خود را بدهكار نمی‌شناسد. اینان اگر بنزد یك داور قانون‌شناسی روند بگفتگوشان رسیدگی كرده اگر دید دادخواه دلیلی از نوشته یا گواه می‌دارد دعوی را براست داشته بدهكار را ناگزیر از پرداخت هزار ریال گرداند و اگر دید دلیلی نیست او را دور راند. لیكن اگر آنان به یك داور قانون‌ناشناسی رسند او چون نداند چه گوید و از چه راه داوری نماید میانه‌ی آنها بآشتی كوشد. آن را گوید پانصد ریال بده و این را گوید پانصد ریال نگیر. این كار در داوری چندان زیانی ندارد ولی در راهنمایی سراپا زیانست و مردمان را كه گیج گمراهیهای پیشین می‌بودند گیجتر گرداند.
اینها را كه می‌نگارم همگی از بهر یك خواست است ، و آن اینكه راهنمایی بجهان جز به یاری خدا و پشتیبانی او نتواند بود ، و این بر من ناگوار است كه ناگزیر شده این سخنان را می‌نگارم. فراموش نمی‌كنم در بیست و اند سال پیش كه در تبریز می‌زیستم روزی گزارم بسربازخانه افتاد و دیدم سركرده‌ای به یك دسته از سواران قَرَداغ مشق می‌دهد و چون سواران فارسی نمی‌فهمند ناگزیر می‌شود یك بار فرمان دهد و یك بار نیز آن را به تركی ترجمه كند مثلاً بگوید : «براست ـ صاغاها!» ما نیز با كسانی دچاریم كه دریافتهای ساده و نیروهای خدادادی را از دست داده و به یك حالی افتاده‌اند كه بگفتن نیاید. بارها گفته‌ایم : خدا در نهاد آدمی راستی‌پرستی نهاده و این گهریترین خویهای اوست. یك مردی با روان درست همینكه بشنود در چنین زمانی كه بنیاد دین رخنه پذیرفته و نام خدا خوار گشته ، یك كسی بالا افراشته و به یاری دین برخاسته و از راه دانش و خرد بنیاد دین و خداشناسی را استوار می‌گرداند بسیار شادمان گردد و راستی‌پرستانه به یاری برخیزد. ولی چه باید گفت بآن بدبختانی كه خویهای پاك خدادادی را از دست داده و جز یك‌مشت پندارهای بیهوده كه در مغز آكنده‌اند سرمایه و جز از رشك و خودنمایی كالایی نمی‌دارند. در برابر این كسان است كه ناگزیریم یك بار راستیها (حقایق) را بازنماییم ، دوباره بگوییم : اینها راستیهاست و از برای آن می‌باشد كه شما بشنوید و بداوری خرد سپارید و بپذیرید و بكار بندید و از برای آن نمی‌باشد كه گرفته و در اینجا و آنجا سرمایه‌ی خودفروشی سازید ، سه‌باره یادآوری كنیم كه این راستیها همه از یك راه است و شما باید آنها را بپذیرید! نه اینكه هر كسی بدلخواه نیمی را بپذیرید و نیمی را كنار گزارید ، چهارباره روشن گردانیم كه چون مردم گمراه شدند باید براه آوردن آنان كوشید و این هیچ بدی ندارد كه كسی راهنما باشد ـ بدینسان همچون كودكان از دستشان بگیریم و گام بگام راهشان بریم.
اگرچه در این یك رشته گفتارها روی سخن را با كسانی می‌دارم كه از راه خرده‌گیری و زباندرازی درآمده‌اند و اینست من هم از در نكوهش و تندی درمی‌آیم و بدینسان ایرادها می‌گیرم. ولی چون می‌دانم در این زمینه كسانی از هواخواهان مهنامه بدشواری خواهند افتاد اینست می‌خواهم زمانی خرده‌گیران را فراموش كرده و روی سخن را از ایشان برگردانیده با دیگران بگفتگو پردازم و اینك می‌گویم :

🔶 گلچینی از کتاب پلوتارخ بخش دوم
11) كراسوس‌ ـ تکه‌ی 11

🔸 در اينجا سورنا ديد اشكانيان چندان ميلي بجنگ ندارند و از آنسو روميان اگر جنگ را تا شب دوام دهند شب خواهند توانست خود را بكوهستان كشيده از دست او بيرون بروند. اينبود دست بدامن حيله زده چند تن از گرفتاران را كه در لشكرگاه اشكاني بودند آزاد ساخت و اينان از دو تن از اشكانيان كه با هم گفتگو داشتند شنيده بودند كه پادشاه اشكاني مايل نيست بيش از اين با روميان دشمني نمايد بلكه مايل است كه كراسوس را ميانجي ساخته پيمان آشتي ببندد. پيداست كه اين گفتگو هم تدبيري بوده است. باري اشكانيان دست از جنگ نگاهداشتند و خود سورنا با سركردگان سوار شده با روي مهرآميز بپشته نزديك شدند. سورنا كمان خود را باز كرده دست بلند نموده كراسوس را بخواند كه نزد او بيايد و با هم گفتگويي بنمايند و چنين گفت كه زد و خورد كه رويداده با اجازه‌ی پادشاه نبوده و تنها براي آزمايش دليري و مهارت سپاهيان بچنان كاري برخاسته شده. كنون هم بايد بمهر و آشتي كوشيده پيماني در ميانه بسته شود تا روميان آسوده و آزاد بشهرهاي خود بازگردند. اين گفته‌ها را ديگران بشادي پذيرفتند و همگي اصرار داشتند كه هرچه زودتر بگفتگوي آشتي آغاز شود. ولي خود كراسوس چون آزموده‌تر از ديگران بود و جهتي براي چنان مهر و پاكدلي در ميان نمي‌ديد گوش بآنها نداده بانديشه فرورفت. ليكن سپاهيان بفرياد برخاسته ايراد گرفتند كه براي چه آنان را بجنگ برانگيخته به دم شمشيرها و نيزه‌هاي دشمن مي‌دهد و خويشتن جسارت آن ندارد با مرد تهيدست و بي‌ابزاري روبرو شود؟ كراسوس نخست نرمي نموده گفت شما اگر تا شب شكيبا باشيد آن هنگام مي‌توانيم كه خود را به كوهها بكشيم كه سواره در آنجا بآساني تاخت نتواند و بدينسان از آسيب دشمن آسوده باشيم و شما نبايد چنين راهي را از دست بدهيد. ولي سپاهيان گوش بسخن او ندادند و سپرهاي خود را بهم كوبيده به تهديد برخاستند. كراسوس ناگزير شده خواهش آنان را پذيرفت و چون خواست برود چنين گفت : «شما اي اوكتاويوس و پترنيوس1 كه مي‌بينيد من ناچار باين راه مي‌روم اگر جان از اين معركه بدر برديد بهمه كس بگوييد كه مايه‌ی نابودي من بيش از فشار دشمن نافرماني سپاه خودم بود.»
ولي اوكتاويوس ازو جدا نشده همراه پترونيوس از پشته پايين آمدند. لكتوران2 را خود كراسوس فرمان داد بروند. در پايين نخست كسي را كه ديدار كردند دو يوناني نيمه‌خون3 بودند كه هر دو از اسب پايين جسته احترام بسياري كردند و بزبان يوناني گفتند : خوبست كسي را پيش از خود بفرستيد تا ببيند آيا سورنا كه بسوي شما مي‌آيد پيرامونيان او ابزار جنگ با خود دارند يا نه. كراسوس چنين گفت : «من اگر اندك علاقه‌اي بزندگي داشتم خودم را بدست شماها نمي‌سپردم.» سپس دو برادري را كه نام روسكيوس4 داشتند فرستاد تا بپرسند همراه چند كسي با سورنا ديدار خواهد شد و شرط گفتگو چه خواهد بود؟ سورنا فرمان داد اين هر دو را دستگير نمودند و خويشتن با سركردگان بزرگ بر اسب نشسته نزديك آمد و به كراسوس درود رانده چنين گفت : «اين چگونه مي‌شود يك سردار رومي پياده باشد و من و بستگانم سوار باشيم؟» كراسوس گفت هيچ خطايي روي نداده ما هر كدام به رسم كشور خود رفتار كرده‌ايم. سورنا گفت : از اين پس يگانگي ميانه‌ی شما و پادشاه ما خواهد بود ولي شما باید با من بايد بياييد تا بسوي رود رفته آن را درست ببينيد. زيرا شما روميان شرطهايي كه مي‌كنيد زود فراموش مي‌نماييد. اين گفته دست خود را بسوي كراسوس دراز كرد. كراسوس فرمان داد يكي از اسبهاي او را بياورند. سورنا گفت : نيازي بآن نيست و اسبي را با لجام زرين پيش كشيده چنين گفت : «آقاي من پادشاه اين اسب را بشما پيشكش مي‌سازد.» نوكراني كراسوس را با زور بر اسب نشاندند و خودشان از چپ و راست راه پيموده بر اسب تازيانه مي‌كشيدند كه تندتر برود. اوكتاويوس پيش دويده لگام اسب را برگرفت و پترنيوس و ديگران نيز رسيده خواستند اسب را نگاه بدارند و كساني را از دشمن كه پيرامون كراسوس را گرفته بودند دور برانند. از اين كوشش و كشاكش هنگامه پديد آمده سپس زد و خورد برخاست. اوكتاويوس شمشير كشيده يكي از نوكران را بكشت و ديگري از آنان از پشت سر حمله كرده اوكتاويوس را بكشت. پترنيوس ابزار جنگي نداشت و با ضربتي كه بر زره سينه‌اش زدند از اسب درغلتيد ولي گزندي نديد. كراسوس را نيز يكي از اشكانيان كه نام پوماكساثرس5 داشت بكشت.


1ـ Petronius
2ـ در جاي ديگري گفته‌ايم لكتوران كساني از سركردگان بودند كه در جلو سردار يا فرمانده يا قونسول تبر بدوش راه مي‌رفتند.
3ـ مقصود آنست كه از يك سوي يوناني بودند از سوي پدر يا از سوي مادر.
4ـ Roscius
5ـ Pomaxathres

✴️ حزب و گمراهیهای سیاسی
(تکه‌ی دهم)

🔶«احزاب سیاسی» یا چند دسته هوسمندان
(تکه‌ی 1 از 1)

در شماره‌ی دیروز پرچم گفتاری را كه آقای فهیمی استاندار آذربایجان فرستاده بودند بچاپ رسانیدیم. گفتاری پر از حقایق بود. امروز باید بیش از همه در بند ایمنی بود و رشته‌ی آسایش را از هم نگسست.

در كشوری همچون ایران كه در هر گوشه‌ی آن تاراجگران خوابیده‌اند بهترین هواداری از رنجبران و روستاییان این است كه رشته‌ی ایمنی از هم گسیخته نگردد و میدان برای تاراجگران و خونریزان باز نشود.

ما از داستان آقایوف و مانندهای آن آگاهی نداشته‌ایم.[1] ولی در همین پرچم این موضوع را دوبار تكرار كرده‌ایم كه شورانیدن روستاییان به هر نامی كه باشد جز تولید ناایمنی نتیجه‌ای نتواند داد. جز خانه خرابی سودی برای روستایی نتواند داشت.

گفته‌ایم: نیكیها باید از شهرها آغاز گردد. ما برای نیك شدن نیازمند تغییرات در همه‌ی رشته‌های زندگی می‌باشیم : باید اندیشه‌ها دیگر گردد ، حقایق زندگی روشن شود ، این باورها و پندارهای پوچ و پراكنده كه مغزها را آكنده از میان برود. قانونها عوض شود. خویهای ستوده رواج یابد ـ صدگونه تغییرات روی دهد و یكی از آنها نیز اصلاح حال روستاییان باشد.

اینست راه نیك گردیدن توده. نه آنكه كسانی همه چیز را فراموش كنند ، و حتی باستقلال كشور كه اساس همه‌ی نیكیهاست پشت پا زنند ، و یگانه شاهكارشان شورانیدن روستاییان و برانگیزانیدن آقایوفها و مانندگان آنها باشد. چنین رفتاری جز از روی هوس و نادانی نتواند بود. چنین كسانی جز درپی خودنمایی نمی‌باشند.

ما از جناب استاندار گله‌مندیم كه باینان نام «احزاب سیاسی» میدهند. این نام بچنان كسانی چه سزاست؟!.. كدام حزب؟!.. كدام سیاست؟!.. مگر همینكه كسانی چند تنی دور هم نشستند و یك نامی‌بروی خود گزاردند و چند جمله‌ای را بنام مرامنامه بهم بافتند حزب می‌باشند؟!. مگر همینكه چند روزی فرصت یافته بخودنمایی بدخواهانه پرداختند «سیاسی» شمرده گردند؟!..

من نمیخواهم در اینجا از آن دسته‌ها كه در همه جا فراوانند سخن رانم. در فرصت دیگر ، از این زمینه گفتگوی بسیار خواهیم كرد. در اینجا دو نكته را یادآوری مینمایم :

نخست : این كسان دیروز در كجا بودند؟!.. پس چرا نمی‌كوشیدند؟!.. پس چرا اندیشه‌ی چاره نمیكردند؟!.
🔸🔸كسی كه علاقه بتوده یا كشور یا بیك مسلكی دارد هیچگاه بیكار ننشیند و هر زمان باقتضای آن راهی پیدا كرده بكوشد.

اینها دیروز در زمان رضاشاه كجا بودند؟!.. چه كوششی میكردند؟!.. آیا جز از آنست كه بخاموشی گراییده با صد بیپروایی درپی كارهای شخصی خود بودند؟!.

آیا این دلیل بیحسی و بیدردی آنان نیست؟!.. آیا این نمیرساند كه این جنب و جوشهایی كه امروز می‌نمایند تنها برای خودنمایی و یا از روی شیادی و بدنهادیست؟!.. آیا نمیرساند كه اگر بار دیگر یك شاهی پیدا شد همگی بخاموشی خواهند گرایید و همچون موشانی كه سر گربه‌ای را ببینند و یا آواز پایی بشنوند هر یكی بسوراخ دیگری خواهند خزید؟!..

آیا چنین كسان بی‌عزم و اراده‌ای را «احزاب سیاسی» تواند نامید؟!.. اینان كجا و چنین نامی كجا ؟!..

دوم : اینان كارهاشان جز تقلیدهای خنك و بیجایی از حزبهای اروپایی نیست. چون در اروپا بسیاری از حزبها را كارگران پدید آورده‌اند و آنان گاهی «گرو» [Grève = اعتصاب] میكنند اینان در ایران هم تنها چیزی كه بخاطرشان میرسد آنست كه یك اعتصابی یا گروی پدید آورده یك تقلیدی از حزبهای اروپا نمایش دهند.

اینان نمیدانند كه هر توده‌ای گرفتاریهایش چیز دیگر است و در هر كشوری باید از روی مقتضیات آنجا بكوششهایی پرداخت. در اروپا یكی از گرفتاریهای بزرگ داستان كارگر و كارخانه‌دار است در حالی كه ما در ایران آن را هیچ نداریم. ما در ایران بجای آن ، گرفتاریهای پراكندگی اندیشه و رواج پندارها و پستی خویها و مانند اینها را داریم كه باید از راهش چاره كنیم.

ولی آنان از نادانی میكوشند كه در ایران گام بگام حزبهای اروپا راه روند و چون در اینجا كارخانه‌های بزرگی كه هر یكی دارای هزارها كارگر باشد نیست ناگزیر می‌چسبند بنانوایی‌ها و مانند آنها و برای آنكه مسمایی بعمل آورند آنان را به اعتصاب وامیدارند. این نمونه‌ی دیگری از كوتاهی اندیشه‌های ایشانست.

در ده و چند سال پیش كه تازه نام هیتلر پیشوای آلمان بایران میرسید كسانی در اینجا باندیشه افتاده میخواستند یك حزبی از روی ناسیونال سوسیالیست پدید آورند و چون میخواسته‌اند از هر باره تقلید بآنان نمایند گفتگو از بیرون كردن یهودیها بمیان آورده‌اند. یكی هم میگفته در ایران یهودی بسیار نیست ، ما باید بجای آنها سیدها را بیرون كنیم. اینست نمونه‌ی فهم و اندیشه‌ی این كودكان هوسباز چهل ساله. بچنین كسانی و بدسته‌بندیهای آنان نام «احزاب سیاسی» نتوان داد. اینان جز هوسمندانی نیستند كه بیخردانه با آزادی و استقلال كشور بازی میكنند.
(پرچم روزانه شماره‌ی 49 )

[1] : ما از خیانت وزیران و سران ستاد و بی‌آبرو گردانیدن و فروپاشانیدن آرتش در شهریور 1320 که یکی از نتیجه‌هایش هموار گردانیدن راه اشغال ایران بدست انگلیس و روس بود ، برافتادن رضاشاه و جانشینی محمدرضاشاه و آشوبهایی که در سراسر کشور برخاست و حال کابینه‌های پس از شهریور 20 در گفتارهامان نوشته‌ایم و خوانندگانمان میدانند.
یکی از جاهایی که آشوبهایی برخاست روستاهای آذربایجان بود. این آشوبها جز از خیزش فرقه‌ی دمکراتِ آذربایجان برهبری پیشه‌وری در 1324 است ولی میتوان گفت نامردیهای یک مشت سرجنبانان و برانگیزندگان اشرار در آذربایجان و خیانت و پستی وزیران و سران آرتش که بجای کوبیدن سر اشرار با آنان شیوه‌ی نرمخویی و میدان‌دهی در پیش گرفتند زمینه‌ را برای آشوبگریهای دیگری در سال 24 فراهم کرد.
گفتارهایی که روزنامه‌ی پرچم از همان آغاز بکار نوشت و بدینسان رشته‌ی اندیشه‌های مردم آذربایجان را بدست گرفته دولت را واداشت تا پس از بارها گوشزد سرانجام سپاه به آنجا بَرَد و دست اشرار را کوتاه گرداند از سرفرازیهای این روزنامه می‌باشد.
خلیل فهیمی استاندار آذربایجان در گفتاری که روز پیش نوشته و در پرچم چاپ شده از جنایتهای دسته‌ای بسرکردگی آقایوف‌نامی پرده برمیدارد که از کنار ارس تا مرند روستاها را غارت کرده و کسانی را کشته سپس گمرک را نیز غارت کرده به قفقاز گریخته‌اند.
فهیمی از دسته‌های دیگری نیز یاد میکند که آنان نیز جنایتهایی مانند آقایوف کرده‌اند و در همان حال خود را به مردم کوشنده‌ی سیاسی و آزادیخواه و از بستگان دولت شوروی شناسانیده‌اند. ولی به نوشته‌ی فهیمی مأمورین شوروی از جنایتهایی که اینان کرده‌اند بیزاری نموده‌اند.
باید دانست که اینان نیز خود بازیچه‌ی یک مشت «کوشندگان بدنام سیاسی» بودند و این جنایتها را به انگیزش آنان می‌کردند.
گله‌مندی پرچم از فهیمی در این گفتار از آنجاست که آنان را «احزاب سیاسی» نامیده‌ است.

✴️گواهی پاكدلانه‌ی یك عالم شیعی

اگر حضرت محمد در زمان ما بود آیه‌ی 104 سوره‌ی یونس [1] كه برای مشركین خواند امروزه برای ما می‌خواند.
امروز ما از مسلمانی فقط نامی داریم در هر شهر و در هر آبادی و در هر خیابان و حتا در بعضی خانه‌ها یك بتخانه قرار داده‌ایم اكثر دارای گنبدهای زرین و سیمین‌اند و برخی سنگهای سیاه و سفیدند كه جای پا یا پنجه در آن تراشیده شده از اطراف و اكناف رو بآن بتخانه‌ها آورده ناله‌ها كرده گریه‌ها نموده و صورتها مالیده از آن حاجتها می‌خواهند آیا بدتر از این بت‌پرستی هست یا می‌شود؟
از اینها ننگین‌تر كار كسانی است كه نام خود را رئیس دین گزارده برای عوام‌فریبی جلو دسته‌ها افتاده مانند گله‌ی گوسفند مردم را بطرف بتخانه‌ها كشانیده در آنجا با مهارت شروع بخالی كردن جیبهای مردم نادان نموده و کلید بهشت را بدست آنها داده پدر و مادر آنان را داخل جنت می‌گردانند در صورتی كه خدا در قرآن این مكر كنندگان را لعنت فرموده‌اند.
از تفسیر كشف حقایق (میرمحمدكریم بادكوبه‌ای)
(ماهنامه‌ی آذرماه و آبانماه 25)

[1] : معنی آنکه : بگو : «ای مردم! اگر در باور من شک دارید ، من آنهایی را که جز خدا می‌پرستید، نمی‌پرستم! تنها خدایی را می‌پرستم که شما را می‌میراند! و فرموده شده‌ام که از مؤمنان باشم! ـ ویراینده