پاکدینی ـ احمد کسروی
7.54K subscribers
8.66K photos
494 videos
2.29K files
1.79K links
🔔 برای پاسخ شکیبا باشید.

کتابخانه پاکدینی
@Kasravi_Ahmad

تاریخ مشروطه ایران
@Tarikhe_Mashruteye_Iran

اینستاگرام
instagram.com/ketab.pakdini

کتاب سودمند
@KetabSudmand

یوتیوب
youtube.com/@pakdini

دونیت :
https://t.me/pakdini/25890
Download Telegram
✴️ در پیرامون نوشته‌های پیمان

🔸 گفتگو چگونه باید كرد - تکه‌ی 12 (بخش پایانی)


می‌باید بیادشان آورد داستان مغول را ، بیادشان آورد داستان تیمور را ، بیادشان آورد داستان كشتارهای روسیان و آسوریان را ، و نیك بفهماند كه پاسخده[=مسئول] آن خونهای بیگناهی كه از زنان و بچگان ریخته شد كسانی می‌بودند كه با پندارهای بیهوده‌ای خود را سرگرم می‌ساختند و دسته‌بندیها كرده و بهمدستی نمی‌كوشیدند ، و در نتیجه‌ی اینها بدانسان گرفتار گردیدند. نمی‌گویم : آدمكشان بیگناه بودند. می‌گویم : هم آنان گناهكار بودند و هم خود مردمان. می‌گویم : همگی نزد خدا روسیاه خواهند بود و همگی كیفر خواهند دید.

می‌باید نیك بفهمانید كه این داستان میانجیگری امامان ، و این پشتگرمیها كه بایشان می‌دارید ، و آن سخنانی كه درباره‌ی شیعه و برگزیده و ارجمند بودن آنان شنیده‌اید بیپاست و هیچگاه این سخنان را از شما نخواهند پذیرفت. شما بیكبار آنها را از دل بیرون كنید و براه آیید و در این كوششهایی كه ما در راه رستگاری شما می‌كنیم همراهی دریغ نگویید.

🔸انبوه مردم اینها را نمی‌دانند. اینها چیزهاییست كه هیچگاه باندیشه‌ی ایشان نرسیده. آنان را نه چنان فریفته‌اند كه اینها را توانند دریافت. آنان جز این ندانسته‌اند كه نامهایی را یاد گیرند و آنان را همه‌كاره‌ی جهان بشناسند و بجای خدا بپرستند ، و جز آنها هرچه هست بیهوده شمارند. قرنها ملا و سید و روضه‌خوان و چاوش و درویش و زیارتنامه‌خوان با فریفتن و ترسانیدن اینان كار خود را پیش برده‌اند و از[هر] باره اینان را از راستیها دور گردانیده‌اند و كنون می‌باید ما بكوشیم و نزدیكشان گردانیم.

شنیدنیست كه كسانی گاهی مرا نیز بیم می‌دهند : «از باطن ائمه بترس ها !» ، «فلان مرشد علی‌اللهی بارها خواسته ترا نفرین كند و نكرده». سبكمغزان خیره‌رو می‌پندارند تا جهانست این پستی را پیش خواهند برد. می‌پندارند با همه كس شیادی توان نمود.

از گفتار خود دور نیفتیم :

🔸این داستانِ ترس كوچك نیست. شما می‌بینید اینان آن جایگاهی را كه به پرستیده‌های خود می‌گزارند بخدا نمی‌گزارند. آن ترس را كه از پرستیده‌های خود می‌دارند از خدا نمی‌دارند.

می‌باید اینها را از دلهای آنان بیرون گردانید. می‌باید گفت : آن درگذشتگان كه شما بدینسان می‌پرستید و می‌ترسید هر یكی جز آفریده‌ای از آفریدگان خدا نبوده‌اند و جای هیچ ترسی از آنان نیست. از آنسوی ما كه شما را به پرستش خدا و بفرمانبرداری از آیین او می‌خواهیم ، در چنین كاری چه جای ترسی از كسی می‌باشد؟!..

داستان كشتار مهاباد را از یادداشت آقای پیران در این شماره و در شماره‌ی پیش آورده‌ایم. آیا گناه آن بگردن كیست؟.. بیگمان بگردن كسانیست كه انگیزه‌ی آن را فراهم آوردند. كشندگان گناهكارند و اینان نیز هَمباز[=شریک] آنان می‌باشند.

خواهید پرسید : كدام كسانی انگیزه‌ی آن را فراهم آوردند؟.. می‌گویم تاریخ مشروطه را كه ما نوشته‌ایم نیك بخوانید و بیندیشید تا بدانید كدام كسان انگیزه‌ی آن را فراهم آوردند.

یك روز در ایران جنبشی پیدا شد. یك دسته مردانی چون كشور را در بیم می‌دیدند دست بهم داده و بنام مشروطه بكوششهایی برخاستند. از اینسوی یك دسته سودجویان و خودخواهان آن را بزیان خود دیده بیرق بدخواهی افراشتند و دین و شریعت را دستاویز گرفته انبوهی از عامیان را با خود همدست گردانیدند. درمیانه خونریزیهایی شد و كار بدرآمدن بیگانگان كشید ، و همان سودجویان بیشرمی نموده خود را بآنان بستند و آشكاره با دست و زبان همراهی نمودند ، و آشكاره چنین گفتند : «اگر بیگانه بیاید كشور می‌رود و كیش من كه نرود». از بس آلوده‌ی خشم و آز می‌بودند این درنیافتند كه اگر بیگانه بیاید هزارها خون بیگناه ریخته گردد ، صدها گرفتاری پیش آید. اینان از كسانی بودند كه انگیزه‌ی آن خونریزی را فراهم آوردند و بیگمان نزد خدا پاسخده آن خواهند بود. آن دسته پیروان كه فهم و خرد خود را كنار نهاده و پیروی از چنین سودجویانی كردند همچنین همباز می‌باشند و شرمنده و پشیمان خواهند گردید.

پایان

(پیمان سال ششم ، شماره‌ی دوازدهم ، سات 682)


.
23
🔶 زبان ایرانی

🔸 عنوانهاي پوچ يا مايه‌ي ننگ [تکه‌ی دو از دو]

اگر ناداني بجاي پول ، جيب و بغل خود را با سفال‌پاره‌ها پر كرده و بدانها بنازد و خويشتن را توانگر و پولدار پندارد اگر كودكي بر چوبي سوار و خويشتن را با يكه‌تازان اسب‌سوار همعنان شمارد ناداني اين دو تن بيشتر از ناداني آن كساني نيست كه باين عنوانهاي پوچ ارزش داده از شنيدن آنها دل خوش ميدارند.
براي آنكه گفتنيها را گفته و سخني پوشيده نگزاريم آنچه در دل داريم بي‌پرده مي‌نگاريم. از خوانندگان چه پنهان كه كساني را كه پايبند اين كلمات هستند ما در شمار خردمندان نمي‌شماريم و اندازه‌ي فهم و دانش هر كسي را از ميزان پرهيز او از اين عنوانهاي پوچ مي‌شناسيم.
ننگين‌تر از همه آنكه اين بيخردان از يكسو بنده و چاكر خانه‌زاد و غلام بي‌مقدارانند و از سوي ديگر جز بآستانه‌ي بلندشان روبرو نتوان شد. چه در جايي كه جز خودشان خود را بنده و غلام بي‌مقدار و چاكر خانه‌زاد مي‌نگارند از ديگران بخطاب حضرتعالي و حضرت مستطاب اجل ... خرسند نيستند و ميانه‌ي قربانت گردم و فدايت شوم فرق ميگزارند! تفو بر اين ناداني تفو!
راستي ننگ است اي ايرانيان ، ننگ ، ننگي كه بايد هرچه زودتر از خود دور نمود!
امروز هر كسي كه كاري با ديگري دارد و حاجت بنامه نوشتن مي‌افتد بويژه اگر خواهش و طلبي درميان باشد نخستين دشواري اينست كه آيا مخاطب را چه بايد خواند و چه عنوانهايي برايش نوشت؟ آيا او از كساني است كه از اين كلمات ابلهانه بيزار است يا بر آنها پايبند؟ و چه‌بسا خواهشها است كه بنامرادي مي‌انجامد از اين راه كه عنوانها مخالف نظر مخاطب بوده است!
چاره جز اين نيست كه رادمردان و آزادگاني بيكبار از اين ننگين‌كاريها بيزاري جسته و بر هر كه ايشان را با آن كلمات مخاطب مي‌دارد ايراد گرفته بازپرس نمايند تا بدينسان چاره‌ي اين ننگ شده و فرمايگاني كه دلداده‌ي اين ننگين كاريها هستند نيز خواه ناخواه پيروي جويند. وگرنه لكه‌ي اين ننگ از دامن ايران پاك نخواهد شد.
كساني چنانكه عادت عيبجويان است بر اين گفته‌هاي ما خرده گرفته خواهند گفت چنين موضوعي چه ارزش آن دارد كه در شماره‌ي نخست مجله موضوع گفتگو باشد. ولي ما اين موضوع را درخور هر گونه ارزش مي‌دانيم و يقين داريم كه خوانندگان نيز آنان كه انصاف دارند با ما همعقيده مي‌باشند. ننگ است بر مردمي كه بيخرداني از ايشان باين چركين‌كاريها برخيزند و خردمندان لب فروبسته خاموش بنشينند.
وآنگاه ما از آغاز كار با اين موضوع دچاريم و در فرستادن شماره‌هاي مجله بخريداران با اين دشواري روبرو هستيم كه ما كسي را جز با نام او نخواهيم خواند (مگر عنوانهاي رسمي دولتي كه از رعايت آنها ناگزيريم) و شايد كساني اين رفتار ما را از بي‌پروايي و بي‌احترامي دانسته دل‌آزرده شوند. اينست كه از آغاز باين مقاله مي‌پردازيم و مقصود خود را روشن مي‌سازيم.
با اينهمه باز اگر كساني از ما برنجند ما پرواي رنجش آنان را نخواهيم داشت. ما با نشر اين مجله راه نويني را آغاز مي‌كنيم و آرزومنديم كساني با ما همراه باشند كه از اين دلبستگيهاي ابلهانه وارسته‌اند. ما بنده نيستيم و با بنده و غلام و چاكر نيز سروكار نخواهيم داشت. آستانه‌ي بلند نداريم و بآستانه‌هاي بلند پاكيزه‌ترين هم رو نخواهيم آورد. ما درپي آزاده‌مرداني هستيم كه بزرگي و گرانمايگي را در پاكدامني و نيكوكاري بدانند و باين نادانيها سر فرونياورند.
اگر كساني نه اين گونه‌اند چه بهتر كه از قدم نخست از ما كناره جويند و راه ما را نپويند. ما نيز سخت خرسند خواهيم بود كه چنين ابلهاني را در كاروان خود نداريم و از همراهي و آميزش آنان آسوده‌ايم.
✴️ حقایق زندگی (تکه‌ی سی‌ویکم)

🔶 خدا مردان را برای كارهایی آفریده و زنان را برای كارهایی (بخش 2 از 2)

من اینها را به اجمال یاد كردم. ولی هر یكی ضرر بزرگی میباشد. بخصوص زیان دوم كه بسیار بزرگست و ما نباید از آن چشم پوشیم. ما امروز از چند جهت بفزونی نفوس نیاز داریم و باید یكی از آرزوهای خود ، این را گیریم كه بفزونی نفوس بكوشیم. با اینحال چه سزاست كه دختران شوهر نكنند و در اداره‌ها بكار پردازند و یا شوهرداران بجای بچه زاییدن و پروردن بماشین‌نویسی یا دفترداری برخیزند؟!..

اساساً باید پرسید : این كار برای چیست؟!.. برای چیست كه ما در اداره كارها را بمردان نسپارده بزنان ارجاع كنیم؟!.. آیا كارها فزونست و مردها كفایت نمیكنند؟!.. آیا همچون دیگران در جنگ میباشیم و مردان را بمیدان جنگ فرستاده‌ایم و میخواهیم جاهای آنها را پر كنیم؟!.. آیا زنها بهتر از مردها میكوشند و بهتر از آنها از عهده برمی‌آیند؟!.. آیا كدام یكی از اینهاست؟!..

اگر هیچ یكی از اینها نیست آیا جز هوس اروپاییگری علتی برای آن توان پنداشت؟!.. اینكه چند سال پیش ، پس از برداشته شدن چادر در اندك زمانی چند صد تن زنان و دختران را در ادارات گنجانیدند ، آیا عنوانش جز این بود كه چون در اروپا هست ما هم باید داشته باشیم؟!..

یك كاریست بسیار عبث و بیجهت و اینهمه زیانها را دربر دارد ، و اینست باید متروك گردد و از میان رود. این یكی از مقاصد ما میباشد و باید اجرا گردانیم. این یك كاری كه مایه‌ی سرفرازی ایرانیان باشد نیست.

من هنوز از زیانهای اخلاقیش گفتگو نكردم. یك دختری درمیان مردان همیشه در معرض لغزش است و به هر حال كمترین زیان این كار آنست كه این دختران خانه‌داری و شوهرداری نخواهند توانست. اینها كه خود را با مردان در یك عرض می‌بینند و بمساوی آنان كار میكنند و حقوق می‌گیرند ، اینان كه سر از میان مردان درمی‌آورند و همیشه خطابهای چاپلوسانه‌ی جوانان را می‌شنوند یك غروری پیدا خواهند كرد كه مانع از خانه‌داری و شوهرداری خواهد بود و مایه‌ی بدبختی آنان خواهد گردید.

زنهای ایران می‌بایست از حجاب بیرون آیند. آن حجاب زیانهای بسیاری داشت. این یكی از نیكیهای شاه گذشته است و باید بنامش در تاریخ بماند. ولی نمی‌بایست دختران باداره‌ها كشیده شوند. باین هیچ نیازی نبود.

یك چیز شگفتی اینست كه هنوز بسیاری آن رفع حجاب را نپذیرفته‌اند و شما می‌بینید كه از چندی پیش بسیاری از زنها بچادر بازگشته‌اند و گاهی در روزنامه‌ها نیز به برخی نوشته‌های لوسی در این زمینه برمی‌خوریم. از آنسوی یك دسته نه تنها رفع حجاب ، رفع شرم و آبرو نیز كرده‌اند و هر روز باید دخترانشان با توالت و آراستگی كیف بدست در ساعت هشت روانه‌ی اداره گردند و پدران این اندازه حمیت نشان ندهند كه باری از توالت جلو گیرند. این یك نمونه‌ای از بی‌ترتیبی اندیشه‌هاست. بلكه باید گفت یك نمونه‌ای از بیچارگی توده است.

شما هر روز در اتوبوس یا در خیابان باین منظره برمیخورید كه یك زن چهل یا پنجاه ساله‌ای همه جای خود را پوشانیده و روی خود را نیز با روسری یا با چادر میگیرد ، ولی دخترش یا عروسش در پهلویش با سینه و بازوهای باز و سر و روی آراسته و توالت كرده می‌نشیند یا راه میرود. این دو تن از یك خانه بیرون آمده‌اند آن یكی هوسش آن را میخواهد و این یكی این را. دربند هیچ چیزی جز از هوسهای خود نیستند.

روزی یك مادری را با دخترش با این ترتیب دیدم. چون از آشنایان بودند گفتم : چرا از هم جدا می‌افتید؟!.. اگر شما به بهشت خواهید رفت دخترت را هم ببر. اگر او بدوزخ خواهد رفت مادرش را هم ببرد.

در چند شماره‌ی پیش نوشته‌ای را در پرچم چاپ كردیم كه مینویسد : زنان تهران چون بقم میرسند از قطار راه‌آهن پیاده نشده تغییر وضع داده خود را بصورت ده سال و بیست سال پیش درمی‌آورند و با این حال بقم وارد می‌شوند. این بازیها خنك و لوس معنایش چیست؟!..

درباره‌ی زنانِ اداره‌رو كسانی میگویند : درخواست كنیم اینها را بیرون كنند. میگویم : چنین درخواستی را نخواهند پذیرفت و بهانه‌هایی از كنترات و خوابیدن كار خواهند آورد. راه بهترش آنست كه با گفتن و نوشتن زمینه برای آن آماده گردانیم. اگر ما بگوییم و بنویسیم بسیاری از خود آن زنان و دختران پا خواهند كشید.

🔸ما باید همیشه باین كوشیم كه ‌اندیشه‌ها را تغییر دهیم و آنها را باصلاح آوریم. اساس آنست. باید در مجلسها و جلسه‌ها بجای گفتگو‌های بیهوده‌ی دیگر باین سخنان پردازیم. باید همیشه با پراكندگی اندیشه‌ها و گمراهی آنها در نبرد باشیم.

و آنگاه چنانكه نوشتم این یكی از مقاصد ماست و باید روزی بیاید و اجرا گردد.
(پرچم روزانه شماره‌ی 66)
آموزش بچه‌داری
24
🔶 زبان ایرانی

🔸 «خان» و «ميرزا» [تکه‌ی یک از دو]

در گفتاري كه در شماره‌ي يكم درباره‌ي «عنوانهاي پوچ» نوشتيم آنچه در آن زمينه گفتني بود گفتيم. تنها چيزي كه بر آن گفته‌هاي خود مي‌افزاييم مثالي است كه يكي از دوستان تبريز در اين باره يادآور شده.
در بيست و اند سال پيش در تبريز ديوانه‌ي بازارگردي بود كه چون از سياهان بود بلال نام داشت. جوان ستبر و درشتي بود ولي بكسي آزار نداشت و تنها ديوانگيش آن بود كه در گردشهاي خود هرچه كهنه‌پاره بدست مي‌آورد دور پاهاي خود مي‌پيچيد و اينبود كه هر پايي باندازه‌ي متكايي مي‌شد كه در راه رفتن بآساني تكان دادن نتوانسته بر زمين مي‌كشيد.
دوست تبريزي ما كساني را كه پايبند عنوانهاي پوچ مي‌باشند و هر كلمه را كه داراي معني «بلندي» يا «سترگي» است از قاموسهاي عربي جسته در جلو نامهاي خود و ديگران مي‌افزايند بآن بلال ديوانه تشبيه مي‌كند. بايد گفت تشبيه بسيار بجايي است. زيرا چنانكه ما نيز گفته‌ايم اين كسان را جز سبك‌مغزي و كوتاهخردي باين كار وانمي‌دارد‌. كسي اگر ديوانه و سبك‌مغز نباشد اين بايد بداند كه از اين كلمه‌ها هرگز كوچكي بزرگ نمي‌شود و پستي بلند نمي‌گردد. آيا دل بچيزهاي بيهوده بستن و از آنها لذت بردن جز ديوانگي است؟! يا ديوانگي جز از دل بستن بكارهاي بيهوده و از آنها لذت بردن است؟!
اين كسان چه فرقي دارند با آن سپهسالار ديوانه‌ي دوره‌ي قاجار كه مي‌گفته بسر كودكان بايد لقبهاي سهم‌آور از غضنفرالسلطنه و ضيغم‌الدوله و مانند اينها داد تا دشمن از شنيدن نام آنها بترسد؟! چنانكه او مي‌پنداشته كه كسي را چون شير مي‌ناميدند براستي شير مي‌شود و دشمن از شنيدن نام او مي‌ترسد اينان نيز مي‌پندارند همينكه كسي را «احل و امجد» خواندند براستي بزرگترين و بلندترين كسان مي‌گردد و جايگاه بلند پيدا مي‌كند.
ما اين عقيده را پيش از نشر پيمان داشتيم كه در شماره‌ي يكم نگاشتيم. پس از نشر آن هم در اين عقيده هرچه استوارتر گرديديم. زيرا همه را ديديم كه از گفته‌هاي ما و از اينكه در فرستادن شماره‌هاي مجله بر آغاز و انجام نامهاي ايشان عنواني نيفزوديم خوشدل شده‌اند و از كسي گله نشنيديم مگر از مردي كه كاغذ نوشته و از دور انداختن ما عنوانها را گله كرده بود و چون خود را رييس يك مدرسه‌ي وزارتي مهمي نشان داده بود ما آن كردار بيخردانه‌اش را با اين سمت مهم مخالف ديده در شگفت شديم و از حال او جستجو كرده دانستيم كه يكي از آن كهنه‌ديوانه‌هاست كه در ادارات فراوانند و در سايه‌ي ديوانه‌بازيها هميشه بكارهاي بزرگ برگمارده مي‌شوند.
خردمندان و دانايان نه تنها از برداشتن عنوانهاي پوچ از پس و پيش نامهاي ايشان خوشدل شده‌اند بسيار آزادگي و وارستگي نشان داده از ما خواستار شده‌اند كه آنان را از كلمه‌هاي خان و ميرزا نيز آسوده گردانيم. از جمله آقاي سيد ابراهيم نوشين در اين باره كاغذي باداره نوشته و از آن دو كلمه بيزاري جسته است و خود اين قسمت موضوع است كه مي‌خواهيم در اين گفتار سخن از آن برانيم :
چنانكه گفته‌ايم «خان» و «ميرزا» دو يادگار زمان مغول و زمان تيموريان است. آنچه «خان» است اگرچه پيش از مغول ما كساني را از درباريان خوارزمشاه با اين لقب مي‌يابيم ولي رواج درست آن در ايران بدست مغول شده. زيرا آنان پادشاه را خان مي‌ناميدند و بيشتر رنجش ما از اين كلمه بهمين جهت است كه هميشه ما را بياد آن كشتارها و خونريزيهاي نامردانه‌ي مغول مي‌اندازد.
وآنگاه اين كلمه ارزش خود را از دست داده و از مرتبه‌اي كه در زمان مغول داشته صد بار بيشتر پايين افتاده بلكه بايد گفت بمرتبه‌ي صفر رسيده. زيرا در آن زمان در سراسر ايران يك تن خان بيشتر ناميده نمي‌شده ولي امروز هر كسي از بزرگ و كوچك خان ناميده مي‌شود.
تا چند سال پيش باري بازاريان خان نبودند و تنها ديوانيان و درباريان با اين نام خوانده مي‌شدند و اندك ارزشي آن كلمه را بازمانده بود. ولي اكنون آن ارزش را نيز باخته و هر كسي از بازاري و ديواني بلكه گدايان دريوزه‌گرد هم مي‌توانند خود را خان بنامند.
مردان و زنان بسیاری در جهان از زناشویی دست بازمي‌دارند.
✴️ گواهی پاکدلانه

🔸درباره‌ی مفاخر ملی

خوانندگان پیمان و پرچم بسیار خشنودند که درباره‌ی شعر و شاعری کار بداوری توده کشیده و این نشان آنست که میان توده در این باره تکانی پیدا شده که خود یکی از فیروزیهای آزادگان می‌باشد.
نویسنده‌ی این گفتار که یکی از خوانندگان پیمان و پرچم هستم نخست این را مینویسم که نیاکانم شاعر بودند.
پدرم هم ذوق شاعری داشته. خودم نیز بشعر سرودن بسیار مایل بودم قصیده و غزلهایی هم در سالهای پیش سروده‌ام و با اینکه نیاکانم و پدرم سفارش کرده بودند که بازماندگانشان پیرامون شعر و شاعری نگردند با اینهمه ذوق شاعری از من دور نمی‌شد. تا هنگامی که پیمان را دیدم. چون نوشته و گفتارهای سودمند و سرتا پا راستی آن را خواندم و خوب اندیشیدم ناگزیر بدلیلهای خردپذیر آن سر تسلیم فرود آوردم و باین پنداربافی نیز پایان دادم.
پیش از اینکه مهنامه‌های پیمان را ببینم به شعر و شاعر بهاء زیادی میگزاشتم. شعرا را از مفاخر ملی میدانستم. پنداربافی آنان را با یک شوق فراوان میخواندم و به به می‌گفتم ولی نوشته‌های خردپذیر پیمان مرا بیکبار از آن اندیشه و خیال رها ساخت زیرا دریافتم که شعر و شاعر ما را از سختیهای زندگانی بینیاز نخواهند کرد. درمان درماندگی ما را نخواهند نمود. جلو گمراهی را نخواهند گرفت. جز اینکه جوانان را از کار و کوشش در زندگانی بازخواهند داشت و پشتیبان هوسرانی و هوسبازی خواهند بود. مردم را بباده‌گساری و باده‌پرستی و میخواری و هرزگی و بیهوده‌گویی و پنداربافی واخواهند داشت. شگفت داستانی است که اینان را از مفاخر ملی میدانند.
مفاخر ملی یعنی چه؟ شاعر چرا از مفاخر ملی گردیده؟ چکاری نموده که مایه‌ی افتخار توده شده؟ کسی که درمیان یک توده‌ی گمراه یا بدبخت و زبون برخاسته و مردانه پیش افتاده مردم کشور را از بدبختی رها کرده و در هنگام خود از جانش نیز گذشته از مفاخر ملی نیست و دیگری که عمر دراز خود را در لب جوی یا کنار یار پنداری با ناله و فریاد و سوز و گداز از دوریِ یار و بیمهری روزگار با مستی و بیهوشی با قصیده و غزلسرایی بسر برده از مفاخر ملی می‌باشد!

🔸نادرشاه افشار برای ایران و ایرانی چه کاری که نکرد؟ چه خدمتی که انجام نداد؟ نادرشاه پیش از اینکه شاه گردد و پس از آنکه شاه شد دمی آرام نبود. یاغیان را رام و درون کشور را آرامش بخشید دست بیگانگان را از ایران کوتاه ساخت ایرانی را در همه جا سربلند و پرچم آن را ارجمند گردانید. با اینهمه آن پادشاه با آن جهانگشایی و کارهای نیک و بزرگی که درباره‌ی ایران خود انجام داده اکنون در دل توده‌ی خود باندازه‌ی یک شاعر مست و بیهوش و قلندرِ بیهوده‌گو جایگاهی ندارد.

چرا بجای دور برویم در دوره‌ی خودمان مردانی پیدا شدند و برای آزادی ایران کوشیدند و از جان و مال خود گذشته و برای این توده مشروطه را گرفتند. کنون ببینیم این آزاده‌مردان باندازه‌ی یک شاعر در دلها جایی دارند؟

🔸شادروانان بهبهانی و طباطبایی و ثقة‌الاسلام ، ستارخان باقرخان و دیگران که در راه آزادی این توده جانفشانیهای بزرگی کردند و در برابر خود [1] ایستاده ایران را در ردیف توده‌های مشروطه قرار دادند مانند یک درویش قصیده‌سرا احترامی در دلها ندارند.

شاعر چه کاری کرده. چه گرهی را از این توده باز کرده؟ چه سودی ایرانی از اینهمه دیوانهای شعر برده؟

🔸گرفتم که انجمن ادبی بزرگ شد و مردم را به ادبیات و (شعر گفتن) تشویق نمود و در پایان پنجاه درصد مردم شاعر شدند چه نتیجه خواهد داشت؟ بسیار خوب همگی نشسته و شعر بگوییم و قصیده بسازیم شعرا را تعریف کنیم یار پنداری را توصیف نماییم آخر چه خواهد شد؟ مردم براه خواهند آمد یا این سختیها از بین خواهد رفت؟ جز اینکه باید همه دست از کار کشیده و از جهان بی‌خبر ، و کوتاه سخن مانند تنبلان دست نیاز بدیگران باز نماییم.
نادر شکوهیان

(پرچم روزانه شماره‌ی 147)
[1] : گویا خواست نویسنده ایستادن (مقاومت کردن) در برابر آرزوها و هوسهای خود باشد.
زمین‌لرزه در آذربایجان شرقی ؛ دست‌کم ۵ نفر کشته شدند.

نزدیک ساعت 2:30 بامداد امروز آدینه ۱۷ آبان ، زمین‌لرزه‌ای به شدت پنج و نه دهم (5/9) ریشتر بخش‌هایی از استان آذربایجان شرقی را لرزاند. رسانه‌های ایران از جان باختن دست‌کم ۵ نفر و زخمی شدن ‌بیش از ۲۵۰ تن دیگر بر اثر این زلزله خبر می‌دهند.
زلزله در استان‌های آذربایجان شرقی و غربی ، اردبیل ، گیلان ، قزوین ، البرز و همچنین کشور جمهوری آذربایجان احساس شده است. در تهران نیز اندک لرزشی حس شد.
گزارش شده پس از این پیشامد بسیاری از مردم در شهر‌های آستارا ، تالش ، انزلی ، ماسال ، رشت ، رودبار ، فومن و دیگر جاهای استان گیلان شب را در خیابان بسر بردند.
مرتضی سلیمی ، رئیس سازمان امداد و نجات هلال‌احمر ایران گفته است از روی ارزیابی‌ها بیشترین ویرانی در روستای ورنکش با ۳۰ ساختمان ویرانی گزارش شده است.
به گزارش فارس آقای سلیمی درباره‌ی آسیبهای این زمین‌لرزه گفت : «۶ شهر و ۱۴۵ روستا تحت تأثیر بوده‌اند. زلزله‌ی ۵.۹ ریشتری تاکنون ۴۰ پس لرزه داشته که بزرگترین آن ۴.۸ ریشتر بوده است. غیر از ورنکش ، آسیب‌دیدگی‌ها در دیگر جاها ترک‌خوردگی سقف و دیوارها بوده است».
(پیکره : یورونیوز)
✴️ زمین‌لرزه ، زندگانی در روستاها ، کشاورزی ، اقتصاد بر پایه‌ی خامفروشی

🔸کوشاد تلگرام : ما با خانواده‌های آسیب‌دیده اندوهخواریم و همدردی میکنیم.
چنانکه در چنین پیشامدهایی تاکنون گفته‌ایم ، به روستاها کم رسیده‌اند و اینست همیشه بیشترین آسیبها را ایشان می‌بینند. در این روزگار دانشها که ما می‌زییم زمین‌لرزه با چنین شدتی آسیبهای جانی نباید ببار آورد.

اینها نیست مگر آنکه تنها به شهرها رسیده‌اند. اینها نیست مگر آنکه روستا و اهمیت آن را به هیچ گرفته‌اند. وگرنه روستا جاییست که خوراک و بسیاری از دربایستهای ما را فراهم می‌آورد.

تکیه‌ی کشاورزی به کجاست؟ آیا جز به روستاهاست؟ اگر چنین است و کشاورزی است که خوراک ما را فراهم آورد چرا تنها به شهرها میرسند؟

ما بارها گفته‌ایم که بخش بزرگی از کارهای شهرنشینان اثری در زندگانی ما ندارد. نیازی بایسته از نیازهای زندگی ما را برنمی‌آورد. ولی چنین چیزی را درباره‌ی کارهای روستایی و از جمله کشاورزی نمی‌توان گفت. پس چرا آنچه در شهرهاست از خانه‌های استوار و درمانگاه و دادگاه و دبستان و مخابرات و آب لوله کشی و برق و اینگونه امکانات ، روستاهامان نداشته باشند؟!.

در زمان حکومت گذشته ، نخست‌وزیر هویدا جمله‌ی بیخردانه و زیانمندی بر زبان آورد که بسیار شناخته شد. او گفت : «ما نفت داریم ، می‌فروشیم و هرچه بخواهیم وارد میکنیم».

شگفت نبود که با چنان اندیشه‌ای پروایی به روستاها نمی‌شد و چون ایران نمی‌توانست خوراک خود را بدرستی فراهم کند بخشی از خوراکمان را از بیرون کشور می‌خریدند.

اکنون می‌بینیم حکومت ملایان بی‌آنکه چنان سخن زیانمند و بیخردانه‌ای را بر زبان بیاورند همان راه را می‌پویند. گاهی می‌اندیشیم اگر شماها راه هویداها را می‌پویید ، برای کشتن او چه دلیلی داشتید؟!
✴️ زنها در هر اداره‌ای كه هستند مردان را مشغول داشته از كار بازمیدارند.

🔸کوشاد تلگرام : چون در گفتاری که در زمینه‌ی کارها و پیشه‌های درخور و شایسته‌ی زنان ، از پر شدن اداره‌ها با بانوان نکوهش شده و یکی از زیانهای آن چنین آمده بود : «زنها در هر اداره‌ای كه هستند مردان را مشغول داشته از كار بازمیدارند.» ، یکی از همراهان ما گفتارهایی را از خبرگزاریهای بیگانه فراهم کرده در براست داشتن آن زیان برایمان فرستاده. اکنون که ما می‌نگریم می‌بینیم کار فراتر از آنست که «مردان مشغول بوده از کار بازمانند». بلکه در جاهایی کار به ناپاسداری یا تعدی و دست‌درازی به بانوان می‌انجامد.
اینجاهاست که اروپاپرستان باید پاسخ دهند آن هواداریهای کورانه‌شان از راه و شیوه‌ی زندگانی اروپاییان چه دلیلی دارد؟!. اروپا در دانش و سامان کارهای توده‌ (اجتماعی) و ارجدارتر از آن همدستی مردمان با دولتهاشان هرچه پیش رفته‌اند ، و هرچه یکسانی مردمان در برابر قانونهاشان ستودنیست و دیگر نیکیها ، ما را به آنها سخنی نیست. سخن در پیروی بیچون و چرا از هر جنبه از زندگانی ایشانست. یکی از آنها نیز زمینه‌ی بانوان است.
آری ، در شرق نیز زنان دچار رنجهایی هستند و نکوهشها به رفتار ما با زنان وارد است ولی بخشی از همان رفتارها میوه‌ی پیروی از زندگانی اروپاییست.
ببینید :