پاکدینی ـ احمد کسروی
7.54K subscribers
8.66K photos
494 videos
2.29K files
1.79K links
🔔 برای پاسخ شکیبا باشید.

کتابخانه پاکدینی
@Kasravi_Ahmad

تاریخ مشروطه ایران
@Tarikhe_Mashruteye_Iran

اینستاگرام
instagram.com/ketab.pakdini

کتاب سودمند
@KetabSudmand

یوتیوب
youtube.com/@pakdini

دونیت :
https://t.me/pakdini/25890
Download Telegram
گزیونا (grzywna) واحد اندازه‌گیری وزن در اروپای مرکزی و شرقی بویژه در لهستان بوده که بجای پول نیز تا سده‌ی ده میلادی بکار میرفته.
✴️ در پاسخ بدخواهان

🔶 نشست دوم 13

در نشست پیش سخنانی راندم و اینک آن را دنبال می‌کنم. در این هفته درمیان نامه‌ها در اداره نوشته‌ای بدستم افتاد که دیدم آن نیز با دستینه‌ی «توحیدی» است.
چنانکه گفتم در تبریز توحیدی نام شناخته نیست و راستی آنست که چند تنی دست بهم داده و دانسته‌های خود را رویهم ریخته آن دفتر را نوشته و بنام «توحیدی» بچاپ رسانیده‌اند. توحیدی اگرهم باشد کسی بی‌ارج و ناشناخته است. هرچه هست با این نام با ما نبرد می‌کنند و آن نامه را نیز نوشته‌اند. اینست می‌خواهم در این نشست نخست سخنانی درباره‌ی آن نامه برانم و سپس بروی گفتگوی خود روم.
ما در شماره‌ی پنجم پرچم هفتگی در پاسخ کسی گفتاری زیر عنوان «آدمی با جانوران یکی نیست» نوشته بودیم و من بهتر می‌دانم آن گفتار در اینجا خوانده شود ، اگرچه در روزنامه خوانده باشید.

«آدمی با جانوران یکی نیست»
یک چیزی که ما در بیشتر ایرانیان می‌بینیم ترس است. بارها از پست نامه بما می‌رسد که می‌بینیم کسی با نام پوشیده ایرادی گرفته یا پرسشی کرده است ، در حالی که اگر آن را با نام آشکاری پرسیدی یا ایراد گرفتی هیچ زیانی نبودی.
بتازگی از پست نامه‌ای رسیده که یکی با دستینه‌ی ا.ح. چنین می‌نویسد : «شما که می‌گویید گوشت نباید خورد و گوشت خوردن را عیب آدمیان می‌شمارید حرف شما مخالف با قوانین طبیعت است. دنیا دستگاه آکل و مأکولست.1 درمیان حیوانات آنچه قویتر است ضعیف را شکار می‌کند و می‌خورد. از عنکبوت ناتوان گرفته تا شیر و خرس توانا هر یکی برای خود شکاری دارد که می‌گیرد و می‌خورد. درمیان مرغان هوا و ماهیهای دریا نیز همین رفتار جاریست. انسان که یک فردی از حیواناتست نمی‌تواند خود را مستثنا گرداند. جلو قوانین طبیعت را نمی‌توان گرفت».
می‌گویم : نخست ایراد ما بشما آنست که چرا نام خود را پنهان داشته‌اید. این پرسش یا ایراد چیزی نبوده که ما از آن برنجیم یا کسی شما را بیدین شناخته بآزارتان کوشد.
ما نیک می‌دانیم که از سالهاست اینگونه اندیشه‌های پراکنده از اروپا یا از دیگر جاها بایران رسیده و رنگ برنگ در دلها جا گرفته است. روزنامه‌ها هرچه از کتابها یا از روزنامه‌های اروپایی گرفته‌اند بیباک و بی‌پروا بچاپ رسانیده در دلها جایگیر گردانیده‌اند.
عنوان «آکل و مأکول» از پیش درمیان ایرانیان بوده است. ولی سپس که فلسفه‌ی داروین پراکنده شده و هایهوی آن پیش از خودش بایران رسیده ، و جمله‌های «زندگانی نبرد است» و «هر توانا می‌تواند ناتوانی را در راه زیست خود نابود گرداند» و مانند اینها بگوشها رسیده ، این نیز عنوان دیگری گردیده. بهر حال اگر جوانی و یا پیری اینگونه اندیشه‌ها را در مغز خود جا داده جای نکوهش نخواهد بود. بلکه باید کوشید و حقایق را روشن گردانید تا این آموزاکهای پراکنده از دلها بیرون رود.
من بآقای ا.ح. پاسخ کوتاهی خواهم نوشت. ولی بهتر می‌دانم او کتابهای ما را بویژه کتاب «ورجاوند بنیاد» را بخواند تا در این زمینه با یک رشته آمیغهای ارجدار و روشنی روبرو گردد.

1ـ آکل و مأکول = خوردن و خورده شدن ـ و
✴️ زبان ایرانی 44

🔶 پیشرفت پيراستن زبان جز در سايه‌ي همدستي توده‌ي انبوه نشدنيست

دري را كه در پيمان امسال براي گفتگو از زبان فارسي باز كرديم در دو شماره‌ي گذشته جايي براي اين در پيدا نشد. در اين شماره نيز كه مي‌خواستيم گفتاري را كه آقاي اقبالي از پاريس فرستاده چاپ نماييم و بپرسشي كه آقاي بيت‌الله جمالي از شرفخانه نموده پاسخ بنويسيم در سايه‌ي پيشامدي ناگزير شديم از همه‌ي آنها چشم پوشيده بنگارش اين گفتار برخيزيم :

1ـ دغلكاري در پيراستن زبان (تکه‌ی یک از دو)
هر كار نيكي كه در يك توده آغاز مي‌شود و راهنماياني در راه آن بكوشش برمي‌خيزند دير زماني جز كسان پاكدل و چيزفهم بآن نگرايند ولي چون پيشرفتي در كار روي داد و توده‌ي انبوه تكاني خوردند در اين هنگام است كه دغلكاران از هر گوشه بيرون ميدوند و آن كار نيك را كه با صد خون دل پيش رفته وسيله‌ي استفاده مي‌سازند و چه‌بسا كه همه‌ي رنجهاي راهنمايان را هدر ميكنند.
از اينجاست كه در هر كار نيكي چندان كه بايد در راه پيشرفت آن كوشيد دو چندان بايد براي نگهداري آن از گزند دغلبازان كوشش بكار برد.
ما در زمان خود ديديم كه هنگامي كه در ايران جنبش مشروطه‌خواهي پديد آمد تا مشروطه داده نشده بود و هنوز بايستي كوشش و جانفشاني نمود جز يك دسته در تهران بپيشوايي آقايان طباطبايي و بهبهاني و جز يك دسته در تبريز در پرده و نهاني كوشش نميكرد و ديگران هرگز پروايي نداشتند و هرگز گامي بپيش نمي‌نهادند. ولي همينكه مشروطه داده شد و دوره‌ي جانفشاني سپري شده هنگام بهره‌يابي فرارسيد ناگهان شيادان از گوشه و كنار بيرون ريختند و هر يكي نغمه‌ي ديگري آغاز كردند. اين يكي روزنامه‌ي كاريكاتور برپا كرده داد رسوايي داد. آن يكي نويسنده‌ي زبردستي درآمد زمين و آسمان را بباد نكوهش و ريشخند گرفت. فلان خان ديواني كه تا ديروز صد گونه بيدادگريهاي دربار را با ديده مي‌ديد و هرگز چين بابرو نمي‌انداخت امروز «فدايي وطن» و «آتش جان مستبدان» گرديد. بهمان روضه‌خوان كه تا پريروز در خانه‌هاي ديوانيان بيدين روضه خوانده بعشق يك دوهزاري تا چند پشت او را «خلد آشيان» مي‌ستود امروز «اديب المجاهدين» لقب گرفته «ناطق زبردست ملي» گرديد. مشروطه را كه كساني بنام غيرت مسلماني طلبيده و در سايه‌ي آن غيرت بدست آورده بودند كنون هر فرومايه‌ي پستي بدستاوير همان مشروطه زبان ببدگويي از اسلام باز كرد. در نتيجه‌ي اين نارواييها بود كه مردان پارسا از مشروطه رميدند و دوتيرگي بميان ايرانيان افتاد و چون دشمنان زبردست در كمين بودند آتش دوتيرگي را دامن زدند و كار بجنگهاي خانگي رسيد و شد آنچه همه مي‌دانيم.
اين شرح را بعنوان مثل سرودم و مقصودم گفتگو از جنبش زبان ميباشد كه از سالها در ايران آغاز شده و چون اكنون بدوره‌ي پيشرفت رسيده مي‌بينم شيادان از گوشه و كنار بيرون جسته بنام بهره‌يابي در اين كار بنارواييها مي‌پردازند.
همه مي‌دانند كه دارنده‌ي پيمان يكي از هواداران اين جنبش ميباشد و از ده سال پيش هميشه در اين راه مي‌كوشد و اين كار يك موضوع علمي است و جز از ديده‌ي علمي نبايد آن را دنبال نمود. چنانكه ما بارها در اين باره گفتگو كرده‌ايم. امروز هم كه پيشرفتي در اين كار نمودار گرديده دانشمندان بسياري در تهران و ديگر شهرها برواج آن مي‌كوشند و دولت بهواداري آن برخاسته و در وزارتخانه‌ها كوششهايي بكار ميرود در همه‌ي اينها جز نظر علمي در كار نيست.
با اينهمه ما مي‌بينيم شيادان فرومايه‌اي نيز پا بميان گزارده‌اند و يك رشته آرزوهاي خيانت‌آميزي را پيش كشيده‌اند و چون ما از پيشامد مشروطه عبرت برداشته و آزمايش بدست آورده‌ايم اينست كه مي‌خواهيم هرگز ميداني باين فرومايگيها ندهيم و از همين آغاز كار دست اين نامردان را برتابيم تا در اينجا نيز دوتيرگيها بميان نيايد و كار ناانجام نماند.
✴️ حقایق زندگی (درباره‌ی کارها و پیشه‌ها)
(تکه‌ی چهل‌وهفتم)

🔶ارزش اسكناس با پشتوانه نیست
(بخش 3 از 3)

گفتیم ارزش اسكناس از كالاهاست. اگر راستی را بخواهیم باید گفت : ارزش آن از قراردادیست كه مردم باهم دارند و اسكناس را وسیله‌ی مبادله شناخته‌اند ، و چنانكه گفتیم اگر یك تكه چوبی را وسیله‌ی مبادله شناسند آن نیز دارای ارزش خواهد بود. اینست ما چندان ارتباطی درمیانه‌ی فزونی اسكناس و بالا رفتن نرخها نمیدانیم و آن اندیشه‌ی بازرگانان كه ارزش اسكناس را از پشتوانه‌ی طلا می‌شناسند و بآن ملاحظه همینكه گفتگو از چاپ اسكناس جدید بمیان می‌آید نرخها را بالا می‌برند جز از روی ناآگاهی نمیباشد.

راستی هم آنست كه بسیاری از آنان درپی بهانه میباشند و اینست نه تنها از چاپ اسكناسهای نوین ببالا بردن نرخها مبادرت میورزند از هر پیشامد پرت دیگری آن استفاده را می‌نمایند. اگر شبی یكی از رادیوها دروغی پراكنده كُند كه میان آلمان و تركیه بهم خورده فردا می‌بینی همان را بهانه ساخته نرخها را بالا بردند. بی‌آنكه دانسته شود چه نسبتی درمیان تیرگی روابط آلمان و تركیه با گرانی برنج و روغن ایران میباشد.

دانستنی‌تر آنكه اینها آن كار را بعلت آزمندی میكنند و مقصودشان آنست بداراك خود بیفزایند. در حالی كه از این راه چندان نتیجه بدست نخواهد آمد زیرا با حال كنونی بازار همینكه یك بازرگانی نرخ یك كالایی را بالا برد دیگران نیز همان رفتار میكنند ، و این در واقع پایین افتادن ارزش پولست نه بالا رفتن نرخ كالا ، اینست مقصودی از این راه بدست نخواهد آمد.[1]

كسانی میگویند : هنگامی كه دولت اسكناسهای نوین چاپ میكند و آن را میان مردم پراكنده میگرداند ، از این راه نیروی خرید مردم را بیشتر میكند و این خود باعث گرانی كالاها می‌شود. زیرا هر چیزی كه خریدار بیشتر دارد گرانتر خواهد گردید.

میگویم : این چندان بی‌مبنا نیست. ولی فهمیده‌ی بازرگانان ما جز از اینست. آنان باین توجهی ندارند و چنانكه می‌بینیم همینكه نامی از چاپ اسكناس نو بمیان می‌آید بی‌آنكه بگزارند پیشنهاد در مجلس تصویب شود و اسكناس چاپ گردد و بدست مردم برسد و نیروی خرید بیشتر گردد مبادرت ببالا بردن بهای كالاها میكنند. پایه‌ی كار آنان نه این ، بلكه موضوع پشتوانه‌ی طلا و نسبت آن بمیزان اسكناس میباشد.

از آنسوی در این موضوع هم باید گفتگو كرد. زیرا دولت كه اسكناس چاپ میكند یكباره بدست مردم نمیدهد كه نیروی خریدشان بیكبار فزون گردد. دولت این پول را اگر بكاركنان اداره‌ها میدهد آنان در ماههای پیش نیز همین اندازه حقوق گرفته و نیروی خرید داشته‌اند ، و اگر بدیگران میدهد باید دید كیستند و چگونه ‌این پول بدست ایشان میرسد و در كجا بكار میبرند. باین آسانی نتوان گفت كه چون اسكناس چاپ می‌شود نیروی خرید مردم بیشتر میگردد. گذشته از اینها دولت در چندی پیش یك توضیحی داد كه درخور پذیرفتن بود. گفت یكی از جاهایی كه دولت بپول نیازمند است موضوع خرید برخی كالاها از اروپا و امریكاست و چون اكنون وسایل باربری كم شده و یك سفارش چند برابر سالهای پیش زمان لازم دارد تا بایران برسد ، از اینرو مقدار مهمی از پول دولت در ضمن یك مدت معتنابهی در اروپا و امریكا میماند و از اینرو ما نیاز بفزونی اسكناس پیدا كرده‌ایم كه جای آنها را پر گردانیم. این نكته‌ها را نیز باید در دیده گرفت.

🔸ما برآنیم كه در هر زمینه‌ای باید حقایق را گرفت و پایه‌ی كارهای زندگی را بروی آن گزاشت.
درباره‌ی اسكناس و ارزش آن و همچنین در زمینه‌ی سیم و زر و جواهر نیز باید این حقایق در اندیشه‌ها جایگیر گردد و پایه‌ی كارها باشد. در این باره باز گفتارهایی خواهیم نوشت.
(پرچم روزانه شماره‌های 224 ، 225 و 226)

[1] : استثنائی که بر این قاعده باید شمرد هنگامی است که نه بازرگانان عادی بلکه «باندهای انحصار» و «اَبَر پولداران» یک یا چند کالا را به چندین برابر بهای اصلی خود بفروشند که در آن حال صدها میلیارد تومان سود برند. در برابر ، بخشی از کالاها را نیز گرانتر خواهند خرید که در برابر سودی که برده‌اند ناچیز خواهد بود. مگر آنکه همه‌ی کالاها را در انحصار کسانی مانند ایشان انگاریم!.
همانا در آن زمان چنین «اَبَر پولدارانی» که امروز در کشور بفراوانی هستند نبوده.
دست راست : اسکناس پادشاهی یوان در چین (آغاز چاپ اسکناس : سده‌ی هفتم میلادی)
دست چپ : لوح چاپ همان اسکناس
✴️ در پاسخ بدخواهان

🔶 نشست دوم 14

اما ایرادهای شما : نمی‌دانم خواست شما از قوانین طبیعت چیست؟.. ما قانونی یا چیز دیگری که ما را از گوشتخواری ناچار گرداند نمی‌شناسیم. ما اگر گوشت نخوریم و کارد بگلوی گوسفندان بی‌آزار نکشیم نافرمانی به سپهر (یا طبیعت) نکرده‌ایم.
اگر چنین باشد که هر چیزی که مردم از روی هوس یا سهش می‌کنند از قانونهای طبیعت شماریم ، کار بسیار دشوار خواهد بود. در آنحال باید بآدمکشان سخنی نگوییم ، بدزدان نیز ایرادی نگیریم. اگر سخنی گفتیم یا ایرادی گرفتیم اینان نیز زبان باز کنند و بگویند : «این مخالف قوانین طبیعت است». یا بگویند : «دنیا دستگاه کشتن و کشته شدن است». همان اندازه که گوشتخواری در طبیعت جا می‌دارد آدمکشی و دزدی و دیگر بدیها نیز می‌دارد. هر رختی که شما بگوشتخواری پوشانید دیگران توانند بدزدی و آدمکشی پوشانند.
این نکته را باید فراموش نکرد که بسیار چیزها در جهان هست که ما می‌کوشیم نباشد. در جهان یا در طبیعت یا هر نامی که دهید بیماری هست ، ستمگری هست ، آدمکشی هست ، مار هست ، کژدم هست ، پشه‌ی مالاریا هست ، گمراهی هست ، نادانی هست ، تاریکی هست ... اینها چیزهاییست که هست و ما می‌کوشیم نباشد.
قانون طبیعت (یا آیین سپهر) که می‌گوییم ، چیزهایی را می‌گوییم که گردش جهان بروی آنهاست و ما نمی‌توانیم و نخواهیم توانست از آنها جلو گیریم یا دیگر گردانیم. «نه هرچه در سپهر است از آیین اوست».
اینکه می‌نویسید : «دنیا دستگاه آکل و مأکولست» راست نیست. سخنیست شنیده و نااندیشیده پذیرفته‌اید. آری در جهان «خوردن و خورده شدن» هست. آری بسیاری از زندگان با خوردن دیگری زندگی می‌کنند و خود نیز خورده می‌شوند.
چیزی که هست این از نیکیهای جهان نیست. بلکه از بدیهای اوست که باید تا می‌توان بجلوگیری کوشید. باید تا می‌توان با آن نبرد کرد.
آنگاه این دستگاه «خوردن و خورده شدن» در جانورانست. آدمی را بپای جانوران نباید برد. این یک لغزش بزرگی از «نواندیشان» است که آدمی را با جانوران یکسان می‌شناسند و آنچه را که در جانوران می‌بینند می‌خواهند در آدمی نیز باشد.
دوباره می‌گویم : این یک لغزش بزرگست. لغزشیست که فلسفه دچار آن گردیده. لغزشیست که زیانهای بسیاری را بجهان رسانیده است.
آدمی اگرهم جان دارد و از جنس جانورانست با آنها نه یکسانست. آدمی دارای گوهر ویژه‌ای بنام دستگاه روان و خرد است که بسیار والاست.
در اینجاست که دوباره به آقای ا.ح. می‌سپارم کتابهای ما را بخواند. بخواند و این لغزشها را از خود دور گرداند. این خود زیانست که آدمی گوهر خود را نشناسد. زیانست که از ارج و جایگاه خود ناآگاه باشد.
آنگاه همان جانوران مگر همگی گوشت می‌خورند؟!. گرفتیم که آدمی همچون جانورانست و باید پیروی از ایشان کند ، مگر همگی جانوران گوشتخوارند؟!.
درمیان جانوران ، گوشتخوارها دسته‌ای می‌باشند. دسته‌های دیگری جز با گیاه زندگی نمی‌کنند. پس چه شده که آدمی پیروی از گوشتخواران کند و از گیاهخواران نکند؟!.
اگر باین زمینه‌ها درآییم این خود داستانیست که آدمی در ساختمان تنی خود ، افزار گوشتخواری نمی‌دارد ، نه دندان و چنگال شیر می‌دارد و نه معده‌اش همچون معده‌ی او می‌باشد.
اینها سخنهاییست که دیگران گفته‌اند و ما نبایستی بگوییم. اینست یاد نکرده‌ایم. ولی از این باره نیز بگوشتخواری ایرادی هست.
یک چیزی که در ایران ـ بویژه در جوانان ـ پیدا شده و مایه‌ی اندوه ماست آنست که اینگونه اندیشه‌های بدبینانه درمیان ایشان رواج یافته و ما می‌بینیم برای هر کار بدی فلسفه یاد می‌کنند. چون سَهِشها از کار افتاده و کمتر می‌خواهند به نیکیها گرایند باین بهانه‌ها دست می‌یازند. آیا گفتن اینکه گوشتخواری شاینده‌ی آدمی نیست چیزیست که کسی ایرادی گیرد و یا در برابرش فلسفه بیاورد؟!.
✴️ زبان ایرانی 45

🔶 پیشرفت پيراستن زبان جز در سايه‌ي همدستي توده‌ي انبوه نشدنيست

1ـ دغلكاري در پيراستن زبان (تکه‌ی دو از دو)
بارها گفته‌ايم و هرچه آشكارتر مي‌گوييم : در ايران بدانسان كه اروپاييگري پتياره‌ي زشتي گرديده و صد گونه گزند ازو مي‌زايد زردشتيگري و كيان‌بازي و فروهرسازي پتياره‌ي ديگريست كه پاي كم از اروپاييگري ندارد.
كساني تا چه اندازه كودن باشند كه اين نفهمند كه يك مردمي تنها با تاريخ خود زنده نمي‌تواند بود ـ آن هم تاريخ سه هزار سال پيش. هر زماني براي خود درخواستهايي دارد. ايران امروز پيش از هر چيز بدين ساده‌ي مسلماني[1] نياز دارد كه در سايه‌ي آن راستي و درستي و نكوكاري و گردنفرازي درميان توده رواج گيرد. در سايه‌ي آن ، پراكندگيها كه امروز سراسر ايران را فراگرفته از ميان برخيزد. در سايه‌ي آن ، توانگران دست دهش باز كنند و هميشه بآسايش بينوايان و بيچيزان بكوشند. در سايه‌ي آن ، خونگرم و جوانان غيرتمند درآمده بنگهداري كشور و ميهن خود برخيزند. در سايه‌ي آن ، زنان پايبند پاكدامني گرديده خود را و سراسر توده را آلوده نگردانند.
با اين حال چه رواست كه يكمشت دغلباز هميشه بدشمني دين بكوشند و «زردشت» و «ايران باستان» و «فر كياني» و اين گونه نامها را دستاويز نادانيهاي خود گيرند؟!
اي روسياهان مگر ما شما را نمي‌شناسيم كه نام زردشت و دين او را دستاويز دزديها و پستيها و نابكاريهاي خود ساخته‌ايد؟! مگر نمي‌شناسيم كه اين دشمني كه با اسلام مي‌نماييد تنها براي آنست كه خود را از هر بندي آزاد ساخته راه بي‌پروايي را پيش گيريد.
وگرنه امروز پس از هزار و سيصد سال چه جاي دشمني با اسلام است؟! پس از قرنها كه بايران گذشته و مليون مليون ايرانيان مسلمان زيسته و مسلمان مرده امروز چه جاي نيش زدن بمسلماني است؟!
اين كار مرا بياد آن داستان مي‌اندازد كه حاجياني در راه حجاز ديگي بار كرده خوراكي براي خود مي‌پخته‌اند و چون غفلتي ميكنند عربي را مي‌بينند كه نخي بدُم موشي بسته و موش را بديگ انداخته و سر نخ را بدست نگه داشته تا آن نيز درميان خوراك حاجيان پخته شود و چون چشمش بيكي از حاجيان مي‌افتد كه بسوي ديگ مي‌آمده داد مي‌زند : «حاجي من شريك» بدينسان عرب نادان خوراك پاكيزه‌ي حاجيان را ناپاك مي‌گرداند كه ناگزير مي‌شوند همه را دور بريزند.
كنون هم كه دانشمنداني بنام علم كوششي درباره‌ي زبان مي‌كنند اين نادانان با ناپاك‌كاريهاي خود آن را آلوده مي‌گردانند كه بايد بيكبار دست از كوشش برداشت و از نتيجه چشم پوشيد.
چرا اينان نمي‌فهمند كه پيشرفت «پيراستن زبان» جز در سايه‌ي همدستی توده‌ي انبوه نشدنيست. و توده‌ي ايران كه مسلمانند بي‌شك باين رفتار شما همداستان نخواهند بود و همه‌ي كوششها هدر خواهد رفت.
ببينيد چه سبكسريها پيش مي‌آورند : جواناني كه نام عبدالله ، علي ، احمد و مانند اينها دارند نام خود را تغيير داده گودرز و بيژن [و] گستهم ميگزارند و براي اين كار سفيهانه‌ي خود جشن برپا ميكنند.
كسي نمي‌گويد : اي جوان كوتاه‌خرد : پيراستن زبان چه ربطي بنامها دارد؟! وآنگاه در سيزده قرن تاريخ دوره‌ي اسلام كه از ايران مليونها احمد ، علي ، عباس ، حسن ، برخاسته مگر آنها را از تاريخ خواهيم سترد؟! مگر ما مي‌خواهيم از مسلماني هم بيزار باشيم كه نامها را نيز دور بيندازيم؟!
وآنگاه اي جوان : تو علي ، احمد يا بيژن ، گودرز ، هرچه خواهي باش. از تو درستي و گردنفرازي و غيرتمندي مي‌خواهند! تنها با نام بيژن چاره‌ي سياهكاريهاي تو نخواهد بود!
پس چرا آنهمه دادها كه در زمينه‌ي درستي و غيرتمندي و گردنفرازي زده مي‌شود هيچ يك در تو نمي‌گيرد و تنها اين يك داد در تو گرفت و بيدرنگ نام خود را تغيير دادي؟! چرا شكيبايي نكردي تا ببيني بزرگتران از تو كه همه نامهاي عربي دارند چه راهي را پيش ميگيرند تا پيروي از آنان بنمايي؟! اگر غيرت ايرانيگري تو بيشتر از ديگرانست پس در آن ده سال كجا بودي؟! چرا هرگز صدا بصداي ديگران نمي‌انداختي؟! آيا از اين خودنمايي نابجا تو سودي خواهي برداشت؟! آيا از اين سبكسري جز زيان نتيجه‌ي ديگري در دست خواهد بود؟!
شايد كساني بگويند : آيا اين كار چه زياني دارد؟... ميگويم : چون سبكسريست سرتاپا زيانست! چون خودنماييست سراپا بد است!
آري ايرانيان از اين پس مي‌توانند نامهاي فرزندان نوزاد خود را فارسي كنند. بويژه در دختران كه بي‌شك نامهاي بلقيس و زينت و شوكت و ملوك و اينگونه كلمه‌هاي بي‌معني را بايد دور انداخته بجاي آنها نامهاي فارسي آسان بكار برد. ولي اين هم سزا نيست كه كساني در بزرگي نامهاي ديرين خود تغيير بدهند. نه تنها سزا نيست ناسزا هم هست.
[1] : باید پروا کرد که خواست نویسنده در این گفتار معنی راست مسلمانیست. بسیاری از مردم با این ناپاکیها و دغلیها که ملایان در این چهل سال ببار آورده‌اند نه تنها از مسلمانی و اسلام بلکه از هر چه نام دین دارد بیزار شده اند. ولی نویسنده در کتاب در پیرامون اسلام و در پاسخ بدخواهان (که در همین روزها در کانال تکه تکه می‌آید) و نیز در دیگر نوشته‌هایش این را شرح داده که خواست از مسلمانی بنیاد دینهاست. بنیاد دینها همه یکیست. آنچه دیگر میگردد «راه» است که بنا به زمان در دینها یکسان نیست.
خوانندگان را برای آگاهی بیشتر به خواندن گفتارهای «در پاسخ بدخواهان» در همین کانال راه می‌نماییم.
✴️ حقایق زندگی (درباره‌ی کارها و پیشه‌ها)
(تکه‌ی چهل‌وهشتم)

🔶هر كسی هرچه از كوشش بدست آورده ازآن ِ اوست
(بخش 1 از 1)

یكی بدستینه‌ی «خواننده‌ی پرچم» نامه‌ای فرستاده می‌نویسد : «عقیده‌ی شما درباره‌ی مالكیت چیست؟.. بعضی میگویند : شما منكر مالكیت هستید و میگویید باید ثروت مردم را از دستشان گرفت. من چیزی در این موضوع در پرچم نخوانده‌ام ولی چون میگویند بهتر است توضیحی دهید».

میگویم : ما هر سخنی داریم می‌نویسیم. این را در كجا نوشته‌ایم؟.. مالكیت (یا بفارسی بگویم : اَزانِش) یك چیز طبیعی است. فلان كشاورز كاشته و درویده و كوفته و گندم بدست آورده ، این ازآنِ اوست ، فلان كارگر كار كرده و مزدی گرفته ، ازآن ِ اوست ، فلان بافنده پارچه‌ای بافته ، ازآن اوست. یك كلمه بگویم هر كسی هرچه را از راهش بدست آورده ازآن خودش میباشد و بكسی نسزد از دستش گیرد. ما اگر این را نپذیریم سامان زندگی بهم خواهد خورد.

اینكه بگوییم : «باید ثروت مردم را از دستشان گرفت» بیكبار دروغست. ما نه تنها چنین سخنی نمیگوییم ، دیگران كه میگویند جلوشان را میگیریم. ما اندیشه‌ی خود را درباره‌ی كار و پیشه و داراك[=ثروت] بارها نوشته‌ایم و در اینجا باز بكوتاهی مینویسیم ، ما میگوییم :

1)🔸 باید هر كسی بیك كاری یا پیشه‌ای پردازد.
بیكاری اگرچه از روی بینیازی باشد گناهست.

2) كار و پیشه برای راه افتادن چرخ زندگانیست. از اینرو كارهایی را كه ارتباطی براه افتادن چرخ زندگی ندارد ناروا می‌شناسیم. همچون : حقه‌بازی ، فالگیری ، رمالی ، دعانویسی ، روضه‌خوانی ، شاعری ، دلقكی ، دست بدست گردانیدن كالا و مانند اینها. موسیقی و اینگونه چیزها كه برای خوشی و شادی در عروسیها و جشنها دربایست[=لازم] است از كارهای زندگانیست و ما آنها را ناروا نمی‌شماریم.

3)🔸راهنمایی یا پندآموزی كار و پیشه نتواند بود. راهنمایی كه از آن راه نان خورَد جز دربند نان خود نخواهد بود و جز بفریبكاری نخواهد كوشید. نان خوردن از این راه‌ها نارواست.

4) 🔸پول را باجاره نتوان داد ، این خود مفتخواریست كه كسی سرمایه‌ای اندوزد و آن را بمرابحه دهد و بی‌آنكه بكوشد نانی خورد.

5) سرمایه‌ها باید باندازه باشد (و مثلاً امروز هیچ كسی بیش از بیست‌هزار ریال سرمایه بكار نیندازد). زیرا بی‌اندازگی سرمایه باعث می‌شود كه یكی صدهزار ، هزارهزار ریال سرمایه ببازار آورد و دست همگی را ببندد.

6) باید ماشینها كوچك باشد كه هر كسی بتواند یكی را براه ‌اندازد. ماشینهای بزرگ جز برای شركتها روا نخواهد بود.

7) زمینهای كِشتی جز در دست كارندگان نباشد. اینكه كسی خود را مالك دیهی شناسد و دسترنج كشاورزان را بگیرد مفتخواریست. آن كسی مالك زمین تواند بود كه بآبادیش كوشد و بكارد و بهره بردارد.

اینها كوتاهشده‌ی گفته‌های ما درباره‌ی كار و پیشه و ازانیدن است و ما برآنیم كه این تغییرات را روان گردانیم. ولی هیچگاه نمیخواهیم بدارایی كسی دست درازی شود. هر كس هرچه دارد از آن خود اوست. فلان بازرگان یك‌ملیون ریال پول دارد ، ما میگوییم ازآن اوست بدارد و در راه خوشیهای خود بكار برد. چیزی كه هست نباید آن را بمرابحه دهد ، یا همه را در راه داد و ستد بكار اندازد ، یا دیهی بخرد.

🔸این گفتگو كه ثروت از توانگران گرفته شود اندیشه‌ی یكمشت بدخواهانیست كه جز نادانی و هوسبازی كالایی ندارند.

دوباره می‌نویسم ما با آنان در نبرد بوده‌ایم و خواهیم بود. اگر در این كشور یك چنان آشوبی رخ دهد و رشته از هم گسیخته گردد صدها سیاهكاری رخ خواهد داد و هزارها خاندانهای بی‌آزار درمیانه لگدمال خواهند گردید. چنان آشوبی بیش از آن نتیجه نخواهد داد كه تیره‌درونان و آدمكشان چیره گردند و بیش از همه بینوایان گزند و آسیب یابند.
(پرچم روزانه شماره‌ی 241)