پاکدینی ـ احمد کسروی
7.53K subscribers
8.66K photos
495 videos
2.29K files
1.79K links
🔔 برای پاسخ شکیبا باشید.

کتابخانه پاکدینی
@Kasravi_Ahmad

تاریخ مشروطه ایران
@Tarikhe_Mashruteye_Iran

اینستاگرام
instagram.com/ketab.pakdini

کتاب سودمند
@KetabSudmand

یوتیوب
youtube.com/@pakdini

دونیت :
https://t.me/pakdini/25890
Download Telegram
✴️ سهم ایران از دریای خزر در حکومت ملایان

🔸نویساد کانال : چند روز پیش در صدا و سیمای جمهوری اسلامی نقشه ای از ایران نمایش داده شد. در این نقشه مرزهای ایران در دریای کاسپین با نقشه های رسمی و دولتی که پیش از این از سوی سازمانهای دولتی چاپ میگردید، جدایی آشکار داشت. تغییر یافتن نقشه های رسمی کشور یکی از نتیجه های امضاء «کنوانسیون وضعیت حقوقی دریای خزر» در 21 مردادماه سال گذشته است. اگر بخواهیم آنچه در «کنوانسیون وضعیت حقوقی دریای خزر» برای ایران رخ داده را بازنماییم، باید بگوییم سند خیانت بزرگی بود آنچنانکه دولت جمهوری اسلامی همه خواستهای چهار دولت دیگر همسایه را پذیرفت و از همه دعاوی و مواضع گذشته خود درباره حقوق ایران در این دریا چشم پوشید.

با امضاء این کنوانسیون معاهدات 1921 و 1940 میان ایران و شوروی کنار نهاده شد و قراردادهای دو یا سه جانیه ای که پس از فروپاشی شوروی، میان روسیه و قزاقستان و جمهوری آران درباره تقسیم دریا بسته شده بود برسمیت شناخته شد. در این کنوانسیون دولت جمهوری اسلامی رژیم حقوقی دوگانه را برای سطح و بستر دریا که خواست روسیه بود، پذیرفت. بدین معنی که در سطح دریا باریکه ای 15 مایلی از خط مبداء بعنوان مرز دولتی و دریای سرزمینی شناخته شد و بازمانده دریا مشاعی میان هر پنج دولت ساحلی پذیرفته شد. ترتیبی که نه تنها مرزهای ایران را کاهش داد بلکه امنیت و تمامیت قلمرو خشکی ایران را نیز از میان برد، زیرا ناوگان جنگی روسیه مجاز گردید که تا 15 مایلی خط مبداء سواحل ایران پیشروی نماید.

درباره تقسیم بستر و زیر بستر دریا که مقصود از آن تقسیم کانهای نفت و گاز میباشد، دولت جمهوری اسلامی از یکسو قراردادهای تقسیم بستر دریا میان دولتهای دیگر را که پیش از این باطل و غیرقانونی میدانست، برسمیت شناخت و متعهد شد که برای تقسیم بستر دریا «بر پایه موازین عموماً شناخته شده حقوق بین الملل» با دو دولت ترکمنستان و آران قرارداد ببندد که در نتیجه معنایی جز محروم گردیدن ایران از سرمایه بزرگ نفت و گاز کاسپین ندارد.

کوتاه سخن در این کنوانسیون هم مرزهای کشور کاهش یافت، هم امنیت و تمامیت استانهای شمالی کشور بخطر افتاد و هم ایران از منابع سرشار نفت و گاز کاسپین محروم گردید. منابعی که در برخی از اسناد از آن بعنوان سومین منبع انرژی جهان پس از خلیج فارس و دریای شمال یادشده. نویساد کانال در شهریور ماه سال گذشته، برای آگاه گردانیدن هم میهنان دفتری در این زمینه بنام «کنوانسیون وضعیت حقوقی دریای کاسپین یا ترکمانچایی دیگر» نوشت. خوانندگان می توانند برای آگاهی بیشتر از سرگذشت حقوق ایران در دریای کاسپین و تاریخچه مذاکرات جمهوری اسلامی و ایرادهای این کنوانسیون، آن دفتر را بخوانند.

گاهی برخی فریب خوردگان یا هواداران جمهوری اسلامی چنین میگویند که این کنوانسیون هنوز از مجلس شورای اسلامی گذرانیده نشده و چه بسا در مجلس جلوی آن گرفته شود. در حالی که چنین سخنانی فریبی بیش نیست، زیرا مجلس در این حکومت دستگاه بیکاره ایست که جز بکار نمایش و تلخک بازی نمی آید و باشندگان آن را نمیتوان نماینده مردم شناخت. از این گذشته، همگان دیدند که همه خبرگزاریها و سایتهای جمهوری اسلامی از هر سو از این کنوانسیون پشتیبانی نموده و به توجیه آن پرداختند. همچنانکه وزیر خارجه دولت جمهوری اسلامی گفت، تصمیم پیرامون این موضوع در شورای عالی امنیت ملی به تصویب سران نظام رسیده. آنگاه این مجلس اگر توانایی و شایایی این را داشت، باید ناخرسندی خود را از امضاء چنین کنوانسیونی بدولت نشان میداد. در حالی که پادکار(عکس‌العمل) این مجلس جز پرسشی از وزیر امور خارجه نبود که نتیجه آن هم جز خرسندی از پاسخ وزیر نبود. از این رو نباید بچنین سخنان پوچی دل خوش ساخت.

🔸مردم باید بیدار و آگاه گردیده و بدردها و گرفتایهای کشور چاره ریشه ای اندیشند.
«رونمایی» از سهم تازه‌ی ایران از دریای خزر در شبکه‌ی سه‌ی تلویزیون
آقای علی لاریجانی ، آیا براستی «کنوانسیون رژیم حقوقی دریای خزر در مورد تحدید حدود این دریا نیست»؟!
بیشرمی شماها پس از چهل سال دروغ ساختن و گفتن پایان نیافته؟
پیماننامه_وضعیت_حقوقی_دریای_کاسپین.pdf
1.2 MB
📘 پیماننامه‌ی وضعیت حقوقی دریای کاسپین یا ترکمانچایی دیگر

🖌 نویساد (هیئت تحریریه)

🔑 در پیرامون پیماننامه‌ی وضعیت حقوقی دریای کاسپین و گفتگوهای ایران با دیگر کشورهای عضو پیمان در سال ۱۳۹۷

🔸 شهریور ماه ۱۳۹۷

🔸 ۴۲ صفحه
📘 اسرار هزارساله ـ 8
🔸 علی‌اکبر حکمی‌زاده
🔶 گفتار یکم : خدا - تکه‌ی 5 از 8


داوری خرد یا نتیجه‌ي سخن :
آدمی دنبال هر چیزی رود می‌خواهد مقصود خود را در نزدیکترین راه بدست آورد ، از اینرو وقتی به اینجهان نگاه کرد و بجستجوی پدیدآورنده‌ي آن افتاد خیلی میل داشت او را در همین عالم مادّی بیابد ، از اینرو دسته‌اي مادّی شدند و دسته‌اي بت‌پرست. با این فرق که دسته‌ي اول راه را درست رفتند ولی در نتیجه خطا کردند ، اما بت‌پرستان از اول راه را خطا رفتند تا پیمبران آمدند و مردم را به منظور اصلی راهنمايی کردند. ولی چیزی نگذشت که باز بیاد هندوستان افتادند و گفتند ما که نمی‌توانیم خدای پیمبران را نه به چشم و نه بدست و نه در خیال بیاوریم و از طرفی سخن آنها را هم نمی‌توان نشنیده گرفت ، پس می‌گويیم خدای پیمبران مال آنها و خود آنها هم مال ما ، تا بتوانیم دور قبرشان پنجره گزاریم و در پنجه بگیریم باری اگر نشد خود را بآن رسانیم می‌توانیم آنها را در ذهن خود حاضر کنیم.
ولی باید دانست که اگر آدمی بتواند همه‌چیز را بمیل خود درآورد اختیار خداسازی بدست او نیست. شما خیلی میل دارید که با نذر کردن شمع و گوسفند و ساختن گنبد و بارگاه بحاجتهای خود برسید ولی خدا گیتی را بر روی نظم ثابت و کاملی گزاشته و هیچ ممکن نیست با این کارهای کودکانه آن را تغییر دهد.
از اینرو باید گفت هر که ادعای کار خدايی (یعنی هر کاری که از توانايی بشر بیرون است) کند دروغگو و بدتر از کلاهبردار و راهزن است و باید او را در برابر چشم عموم اعدام کرد تا دیگر کسی هوس نکند نام خدا را وسیله‌ي نان خوردن یا بدست آوردن مقام قرار دهد و اگر این را نتوانستید باری یک توده‌ي رشید باید چنین کسان را خوار شمارد و اگر این را هم نکرد خود آن توده بحکم طبیعت که آن هم حکم خداست محکوم است به اعدام ، و دیر یا زود نابود خواهد شد.
🔶 زبان ایرانی - 90
🔸 در پيرامون سخن

2ـ قرآن سخن تنها نيست
اين شگفت كه چون پيغمبر اسلام قرآن را عنوان كار خود داشته و آن را گواه راستي خود نشان داده و از بدخواهان ماننده‌ی آن را طلبيده بسياري چنين پنداشته‌اند قرآن تنها سخن ميباشد و بس و اين شيوايي و آراستگي جمله‌هاي آنست كه گواه راستي پيغمبر بشمار رفته. اين خود عنواني در دست سخن‌آرايان گرديده و بر گمراهي ايشان افزوده. تا آنجا كه پيغمبري را با سخنوري يكي شمارده‌اند و كساني از سخنوران خود را در پايه‌ي دوم از وخشوران انگارده‌اند. يا چه‌بسا بر خود باليده بر گفته‌هاشان «معجزه» يا «سحر» نام داده‌اند.
اين شگفتتر كه كساني كه بدروغ خود را پيغمبر خوانده‌اند اينان از آن لغزش بركنار نبوده و پيغمبري را جز گفتار بافي نشمارده‌اند و در دعوي خود بجاي كار بگفتار پرداخته‌اند و آن را عنوان خود ساخته‌اند. (1) بدا بيراهي! بدا ناداني! [2]

(1) - از مُسَيلِمَه‌ی زمان پيغمبر اسلام تا دروغگويان يك قرن پيش همين كار را كرده‌اند و اين خود نشان دروغگويي و ساخته‌كاري يك كسي است كه آنچه از پيشين خود ديده معنايش را نشناخته پيروي ميكند. مثلاً دروغگويي كه به پزشكي برمي‌خيزد آنچه را از رفتار يك پزشك ديده بجا و بيجا آن را تكرار مي‌نمايد. اينان نيز همان كار را كرده‌اند. قرآن را ديده بي‌آنكه چگونگي را دريابند بساختن مانند آن برخاسته‌اند.
[2] - نویسنده در دنباله بروشن گردانیدن معنی راست برانگیختگی (پیغمبری) می‌پردازد که چون از زمینه‌ی این کتاب بیرونست آورده نمی‌شود. کسانی که میخواهند معنی راست دین و برانگیختگی را بدانند توانند کتاب «ورجاوند بنیاد» یا «راه رستگاری» را بخوانند. ـ و
✴️ حقایق زندگی
(تکه‌ی هشتادوهفتم)

🔶 چرا بكار از راهش نمی‌آیید؟!.
(بخش یک از سه)

یك رفتار بدی كه ما از ایرانیان می‌بینیم آنست كه پیاپی میخواهند بنالند و گله كنند و فریاد برآورند ، چاره‌ی دردها را تنها در این میدانند. هر روزی كه پست میرسد یك دسته از این گله‌ها و ناله‌ها برای ما ارمغان می‌آورد.

شگفت داستانیست : ما داد میزنیم بیایید همدست شویم و بهمه‌ی این دردها از راهش چاره كنیم كمتر گوش میدهند ، لیكن پیاپی این گله‌ها و ناله‌ها را برای ما میفرستند. ما نمیدانیم باینان چه گوییم؟!. نمیدانیم باین نافهمی چه نامی دهیم؟!.

🔸آخر ای بیچارگان شما اگر خرد دارید بیندیشید تا بدانید چاره‌ی دردها ناله و فریاد نیست. ناله و فریاد كار بچگان است ، كار درماندگانست ،
اگر خود نمی‌توانید فهمید چشم باز كنید و بدیگران نگاه كنید : روسها چه كار كرده‌اند؟!.. تركها چگونه اداره می‌شوند؟!. آمریكاییها چه سان می‌زیند؟! اینها را ببینید تا بدانید كه در هر كشوری غیرتمندان و بخردان دست یكی گردانیده جمعیتی پدید آورده‌اند و از روی فهم و بینش كشور خود را راه می‌برند و در سخت‌ترین گرفتاریها بناله و گله نمی‌پردازند.

در این دو هفته چند نامه از كاركنان اداره‌ها از شهرستانها رسیده و همگی گله و ناله دارند كه با این گرانی خواربار تكلیف ما چیست ، و از ما خواهش می‌نمایند كه نوشته‌های ایشان را بچاپ رسانیم ، تو گویی دولت از حال آنان آگاه خواهد گردید و بچاره خواهد برخاست.

ما ناگزیریم یك بار دیگر باین كسان یادآوری كنیم كه

🔸این گرفتاریهای ایران یك كار «اتفاقی» نیست و چاره‌ی آن نیز باین سادگی نتواند بود. این گرفتاری نتیجه‌ی آلودگیهای ایرانست و به هر حال راه چاره پدید آمدن یك باهَماد (جمعیت) بزرگیست كه خردمندان و غیرتمندان در آن شركت كنند و از روی فهم و اندیشه به یكایك گرفتاریها چاره ‌اندیشند.

اكنون جهان سراسر گرفتاریست. در چنین هنگامی یك توده‌ی پاشیده و پراكنده سرنوشتی جز نابودی نتواند داشت. امروز ایران در سر راه دولتهای جنگنده افتاده و ناگزیریست كه آنان مقاصدی در اینجا دارند.

باید همه‌ی گوشه و كنار كارها را بدیده گرفت و با دوراندیشی راهی برای زیست این توده برگزید. چه درباره‌ی خواروبار و چه در دیگر باره‌ها ، با همدستی همه‌ی بخردان ، چاره‌هایی پیش گرفت ، و ما باین كار برخاسته‌ایم و از یك سال باز در این راه میكوشیم و رنج و زیان بخود هموار میگردانیم. هر كس هم كه براستی علاقه بتوده و كشور دارد باید با ما همدست گردد.

اینست راهی كه بیك نتیجه‌ای خواهد رسید.

🔸این ترتیب كه خود را كنار گیرید و بی‌پروایی نمایید و اگر جایش افتاد ریشخند نمایید ، و چون به نتیجه‌ی نادانیهای خود گرفتار آمدید آنگاه بناله و گله پردازید بسیار بیخردانه است ، بسیار بیهوده است.

شگفتی آنست كه در بیشتر این گله و ناله‌ها مرا كه دارنده‌ی پرچمم «دانشمند و پیشوا» مینامند و «یگانه غمخوار و دلسوز توده» می‌ستایند. میگویم اگر اینها راستست و شما براستی مرا دارای دانش می‌شمارید و غمخوار توده میدانید باید بسخنانم گوش دهید. من بارها گفته‌ام و بار دیگر میگویم : این ترتیبی كه شما پیش گرفته‌اید هیچ سودی ندارد. میگویم : این راهی كه ما آغاز كرده‌ایم راه رستگاری شماست. این را از من بپذیرید باور كنید و از دور و نزدیك با ما همدست و همراه گردید و مطمئن باشید كه بهمه‌ی بدبختیها چاره خواهیم كرد.
حزبهای نیرومند هندوستان
حزبهای نیرومند ترکیه
📘 اسرار هزارساله ـ 9
🔸 علی‌اکبر حکمی‌زاده
🔶 گفتار یکم : خدا - تکه‌ی 6 از 8


بهانه‌ها (یک تا هفت)
هرگاه گفتگو از کنار نهادن یکی از خرافات بمیان آید کسانی که نمی‌توانند دل از آنها بردارند و در برابر هم جواب درستی ندارند ناچار از درهای دیگری وارد می‌شوند که باید آنها را هم روشن گردانیم تا در هر قدمی با این گونه ایرادها روبرو نشویم.
1ـ می‌گویند بهتر است بجای این حرفها برای مردم فکر خواروبار کنید.
2ـ این حرفها باعث نفاق و اختلاف می‌شود و صلاح امروز نیست.
3ـ این حرفها برای شهرت پیدا کردن است.
4ـ اینها تحریک اجانب است.
5 ـ چطور اینهمه علما و بزرگان نفهمیدند و شما فهمیدید؟
6 ـ می‌گویند حالا گرفتیم اینها غلط و ما کنار گزاشتیم ، جای اینها چه بگزاریم؟
ما اگر بخواهیم یکی یکی اینها را مورد گفتگو قرار دهیم زیاد می‌شود ولی همه‌ي اینها یک جواب مشترک دارند که به همان اکتفا می‌کنیم : راهی که این توده در پیش دارد اگر چنانکه این کتاب می‌گوید غلط است که مسلم راه غلط را نباید رفت و این گفتگوها همه زیادی است و اگر درست است شما اول همین را با دلیل روشن بیان کنید و احتیاجی به اینهمه از این شاخ بآن شاخ پریدن نیست.
7ـ می‌گویند عقل بشر ناقص است باین دلیل که می‌بینیم اینهمه دینهای بیشمار که در دنیا بوده و هست همه می‌گویند دلیل عقل داریم و حال آنکه واقع یکی بیش نیست. می‌گویم : شما از کجا دانستید که این دلیلها راستی دلیل عقل است و حکم عادت و تقلید نیست؟ اگر دیوی را فرشته نام دهند آیا حقیقت آن هم عوض خواهد شد؟ شما با همین عقل خدا را شناختید و بر روی همین عقل پایه‌ي زندگی خود را نهادید ، اگر حکم عقل ناقص است پس باید دین و زندگی را بیکبار کنار گزارید. چرا برای اینکه شاخه‌ای را رها نکنید ریشه را می‌زنید؟!
حقیقت آنست که آنها هم که می‌گویند عقل ناقص است بگفته‌ي خود باور ندارند ولی چون اینان می‌خواسته‌اند مردم را بطرف نادانی ببرند و عقل بجلوگیری برمی‌خاسته ناچار این سخن را پیش آورده‌اند که عقل شما ناقص است و باید به عقل کل (یعنی هر دروغی که آنها می‌سازند) تسلیم شوید و حال آنکه عقل فرستاده‌ي نزدیک خدا و برای آدمی همچون چشم است که بی‌دستور او حق ندارد قدمی بردارد. آری عقل هم مانند چشم گاهی محتاج براهنماست ولی به هر حال ما از خرد بی‌نیاز نیستیم.
و بعبارت دیگر مانند قوانین ریاضی است که برای یافتنش محتاج بآموزگار هستیم ولی درس همین آموزگار را وقتی می‌توانیم بپذیریم که با عقل درست درآید. زیرا اگر عقل در کار نباشد آموزگار حق خواهد داشت بگوید یکی از قوانین ریاضی این است که شما نیمی از مال خود را بدهید بمن تا حلال شود؟!
راست است که فکر آدمی کوتاهتر است از اینکه از کارهای خدا سر درآورد ولی کار خدا غیر از راه خداست. کار خدا برای خود است و ربطی بما ندارد ولی راه خدا برای ماست و باید آن را ببینیم و پیش رویم نه اینکه چشم خود را بر هم گزاریم و مانند کوری دنبال دیگران بیفتیم و هرچه بما گفتند بگوییم : «جاهل را بر عالم بحثی نیست.»
درباره‌ي نقص عقل این را می‌توان گفت که گاهی بچیزهای دیگری جامه‌ي خرد می‌پوشانند و آن را عقل می‌نامند ولی با کمی دقت آنها را هم می‌توان شناخت و چنانکه خواهیم دید همین کار را با دین و بلکه با حس نیز می‌کنند.
اینها عبارتند از عادت و تقلید و وهم و سودجويی و عکس‌العمل اینها ، ولی از همه مهمتر همان عادت است چنانکه بسیاری از همین عقیده‌های ما را عادت برپا نگاه داشته و نام آن را عقل نهاده‌اند. عادت با عقل نسبت معکوس دارد ، یعنی در مردمان کم‌فهم و زنان نیرومندتر است و باید هم اینطور باشد چون اینگونه کسان نمی‌توانند هرچه را می‌شنوند و در ترازوی خرد بسنجند ناچار باید عادت در آنها قوی باشد تا هر ساعت به رنگی درنیایند.
عادت گاهی با وهم یکی می‌شود و در حس نیز تصرف می‌کند. من خود بیش از ده سال و در هر روزی چند بار ناظر چنین موضوعی بوده‌ام تا آنکه صاحب‌کار خود به اشتباهش پی برد و آن را ترک کرد. بسیاری از خوانندگان این را شنیده‌اند که پیش از دوره‌ي رضاشاه در مشهد سنگهای «متوسط» بزیارت می‌آمد و کسانی می‌گفتند ما این را بچشم خود دیده‌ایم و حال آنکه در جلو چشم مردم آن را با دست می‌آوردند و در عین حال فریاد می‌زدند : «پس روید ، به کوری چشم دشمنان سنگ بزیارت می‌رود!!» و بگفته‌ي یکی از دوستان در دوره‌ي دیکتاتوری سنگها هم از زندان مختاری ترسیدند و دیگر بزیارت نیامدند!! در همین شب 19 رمضان که می‌گفتند دو نفر بهم چسبیده‌اند مدرکش را که می‌پرسیدند ، یا می‌گفتند خودمان دیده‌ایم ، یا می‌گفتند از آدم معتبر شنیده‌ایم. حال شما از همینجا می‌توانید بدست آورید که اینهمه معجزه‌ها که نقل می‌شود علت حقیقی‌اش چیست.
🔶 زبان ایرانی - 91
🔸 در پيرامون سخن

3ـ سخن بايد باندازه‌ی معني بود
... اين لغزش در آن قرنها پديد آمده و چون كسي بجلوگيري نكوشيده زمان بزمان بر سختي افزوده. تا آنجا رسيده كه كساني دربند معني نبوده تنها سخن را خواسته‌اند و هميشه در پيرامون آن كوشش و انديشه بكار برده‌اند. اينست كتابهايي همچون مقامات حريري و حميدي و مانند اينها بيرون آمده. اينها تنها سخن را ميخواهند و هميشه معني را پيرو گفتار مي‌سازند.
اين بدتر كار در اين پايه نايستاده در زمان مغول كه همه‌ي بيخرديها فزوني گرفته اين گرفتاري نيز سختتر گرديده. در هر نگارش بايستي بسخن‌آرايي پرداخت و سخن را چندين برابر معني گردانيد. اگر كتاب جويني را نگاه كنيم از ده سطر سه سطر معني بدست مي‌آيد. چه‌بسا از بهر يك آرايش معني را پيچانيده و ديگرگونه گردانيده و يا آنچه نبايست گفت برشته‌ي نگارش كشيده. (1)
هنوز اين ساده‌تر ميباشد. پس از وي بازار سخن‌آرايي ديگر گرمتر گرديده و كتابهايي همچون تاريخ وصاف و المعجم پرداخته شده. وصاف خويشتن مي‌نگارد : مقصود از پرداختن آن كتاب نمودن «فصاحت و بلاغت» ميباشد و تاريخ را «بالعرض» دنبال نموده. (2) ببينيد : اينان شيوايي (فصاحت) را سخن‌آرايي مي‌شمارده‌اند و با معني كاري نداشته‌اند. اينست اندازه‌ي بيراهي آنان!
اين رشته بسيار دراز است. پس از مغول باز كساني آن راه را پيموده‌اند و چه‌بسا گامها فراتر نهاده‌اند و آخرين نمونه‌ي آن گونه نگارشها «دُرّه نادري» است.
چيزي كه هست آن گونه نگارش امروز از ميان برخاسته و خود آن لغزش از سختي كاسته. ليكن هنوز اين ناروايي در كار است كه كساني گفتار را چيز جداگانه مي‌شمارند و هنوز نام سخنور و نگارنده و استاد سخن بر زبانها ميرود. نيز بسياري از جوانان آرزوي نويسندگي دارند و آن را راهي براي پيشرفت توده مي‌پندارند. در اين زمينه‌هاست كه مي‌خواهيم گفتگو بداريم.

(1) - اين عبارت را از جويني براي مثل مي‌نگاريم :
«قاآن در آن سال كه دعت حيات را وداع خواست كرد و از نعمت دنياي دني امتناع نمود ايلچيان باستحضار كيوك فرستاده بود تا زمام مراجعت معطوف كند و عزيمت و نهمت بر مبادرت بحضرت او مصروف بر وفق امتثال اشارت ركاب مسارعت گران كرد و عنان مسابقت سبك و چون نزديك شد كه مس افت كه از بعد مسافت حاصل شود بقرب مجاورت مندفع گردد و حجاب مباينت و مهاجرت مرتفع قضاي مبرم نازل شد و چندان مهلت نداد كه تشنگان باديه‌ی فراق بقطره از زلال وصال سيراب شوند و پدر و پسر ديده را بجمال يكديگر مكتحل كنند.»
در اين عبارت سراپا سخنبازي نموده و چندين گونه آرايش از جناس و مقابله و مانند آن آورده ولي اگر معناي آن را بخواهيم بسيار كوتاهست و ميخواهد بگويد :
«قاآن در آن سال كه ميخواست مرد ، ايلچيان بآوردن كيوك فرستاده بوده و او روانه گرديده ولي چون بنزديكي رسيد قاآن را اجل دريافت و چندان مهلت نداد پسر و پدر يكديگر را ببينند.»

(2) - خود عبارتهاي وصاف ديدنيست : «نظر بر آنست كه اين كتاب مجموعه‌‌ي صنايع علوم و فهرست بدايع فضايل و دستور اساليب بلاغت و قانون قواليب براعت باشد و اخبار و احوال كه موضوع علم تاريخ است ، مضامين آن بالعرض معلوم گردد و چنانكه فضلاء صاحب طبع نكته ياب كه روي سخن در ايشانست بعد از تأمل شافي انصاف دهند كه در رشاقت لفظ و سياقت معني و حسن مواقع تضمين و لطف مراتع تحسين و تزيين برين نمط در عرب و عجم مسبوق بغيري نيست بل اگر با ديگر كتب معارضه كنند از آنجا آبي بروي كار بازآيد و الحسن ما شهدت به الاضراب».
از اينجا پيداست كه اينان بسخن با چه ديده‌اي مي‌نگريستند و فصاحت را به چه معني مي‌شماردند.
✴️ حقایق زندگی
(تکه‌ی هشتادوهشتم)

🔶 چرا بكار از راهش نمی‌آیید؟!.
(بخش دو از سه)

این را هم بنویسم كه زمینه‌ی آرمان و كوششهای ما تنها ایران نیست.

🔸من و یارانم جدایی میانه‌ی ایرانیان و دیگران نمیگزاریم ، ما نیكی را برای همگی میخواهیم و برستگاری همگی میكوشیم. آن معنایی كه دیگران به نژاد و توده میدهند و تعصب و دشمنی با دیگران را شرط میهن‌پرستی می‌شمارند ما نمی‌شماریم. در نزد ما نژادها و توده‌ها حكم خاندانها را دارند كه چنانكه در خاندانها هر یكی از آنها جداگانه می‌زید و در داخل خانه‌ی خود آزاد است ولی در بیرون با دیگر خاندانها روابطی دارند [و] با همدیگر با همدستی و مهربانی راه میروند توده‌ها نیز چنین باید بود.[bud]

به هر حال این دخالت در كارهای ایران و اینكه شماها را بهمدستی میخوانیم تنها از آن راهست كه در این كشور می‌باشیم و اینجا خانه‌ی ماست. ما می‌بینیم بیچاره مردم این كشور نه تنها در اندیشه‌ی آینده نیستند و هیچ نمیگویند در این جهان پركشاكش سرنوشت ما چه خواهد بود ، نه تنها چشم براه حوادث دوخته اگر از دولتی فشار و سختی می‌بینند روی دل بسوی دشمنان او برگردانیده دفع این را از آن میخواهند ، نه تنها آلودگیهای خود را درنمی‌یابند و دربند چاره‌ی آنها نمی‌باشند ، بیكبار سررشته را گم كرده‌اند و در چنین هنگامی كه جنگ و گرسنگی این كشور را تهدید میكند دربند خود و خاندانشان نمی‌باشند.

اینهاست كه ما را وادار میكند كه جمعیت برپا كنیم و روزنامه بنویسیم و با دولت و با دیگران طرفیت نماییم و هر زمان بیك موضوع سخت دیگری پردازیم ، یك زمان بآذربایجان و داستان زبان تركی كه عنوانی بدست یك دسته هوسبازان نافهم داده بود پرداخته بكوشیم ، یك زمان برضائیه توجه كرده دولت را وادار بفرستادن نیرو نماییم ، یك زمان قضیه‌ی خلخال را دنبال كنیم ، یك زمان درباره‌ی خواروبار نویسیم ـ اینها همگی برای آنست كه در چنین روزی از دلسوزی بهم‌میهنان خود بازنایستیم وگرنه
🔸نه من و نه یارانم كمترین سودی از این كارها چشم نداریم ، هر یكی از ماها با دسترنج خود زندگی میكنیم. من در چنین سالِ سختی فرزندان و خاندان خود را از درآمد وكالت اداره میكنم. این روزنامه را كه می‌نویسم من رنج آن را می‌برم و یك دسته از همراهانِ غیرتمند نیز زیان پولیش را می‌پردازند.

ما دلمان باین بچگان بیگناه می‌سوزد كه اگر نكوشیم و چاره نكنیم بشومی این آلودگیها و درماندگیهایِ شما از گرسنگی و از آسیب جنگ گزندها خواهند دید. دلمان باین زنان چشم‌بسته و ناآگاه می‌سوزد كه اگر جلو نگیریم با آسیبهای دلخراش روبرو خواهند گردید. اینست رنج را بخود هموار گردانیده بدینسان میكوشیم.

اگر با اینحال باز شما بخود نیایید و همدستی با ما نكنید ،
🔸اگر باز تنها بگله و ناله بس كرده تنها چاره همان را بشناسید ، بدانید درمان نخواهید پذیرفت ، بدانید كه از دست روزگار مشتهای دندان‌شكن خواهید خورد. بارها گفته‌ام شما نادانانی هستید كه میخواهید آئین خدا را بهم زنید. شما میگویید ما نخواهیم كوشید و دست بهم نخواهیم داد و با این حال آسوده و دلخوش زندگی خواهیم كرد.

مرا شگفت افتاده پریروز در رضائیه ، و دیروز در خلخال آن گرفتاری بود و ما با گفتار و كوشش ، تا اندازه‌ای كه می‌توانستیم بیاوری كوشیدیم ولی همینكه داستان بپایان رسیده می‌بینیم مردم خود را كنار كشیده‌اند و هیچ نمی‌گویند آن روزنامه‌ای كه دیروز آن فداكاری را در راه ما كرد و با یك نیروهای خطرناكی طرفیت كرد و با دولت مخالفت نشان داد [1] یك مقاصدی را دنبال میكند ، مقاصدی كه درباره‌ی كشور و توده می‌باشد ـ پس ما نیز همراهی با او كنیم. نمیگویند كه ما آزمودیم و دیدیم كه یك روزنامه چون از سوی یك باهَمادی نوشته می‌شود آن دستگیری مهمی را از ما نمود. پس ما نیز بایشان پیوندیم كه دیگر نیرومندتر باشند و در روزهای سختِ آینده بدرد این كشور بخورند. بدبختهای بیچاره سر كلافه را گم كرده‌اند و چون غائله فرونشسته هر كدام پی هوسهای خود رفته‌اند و امروزها كه داستان نان سخت گردیده می‌بینیم بی‌آنكه هیچی بروی خود بیاورند پیاپی تلگراف و نامه‌ی شكایت و ناله میفرستند كه تو گویی ما اینجا نشسته‌ایم كه هر زمان كه آنها حس دردی كردند و بفریادی برخاستند ما نیز پیروی از آنان نماییم. در اینجاست كه باید بگویم ای بیچارگان ، ای بیچارگان.

[1] : درباره‌ی رضاییه (ارومیه) پرچم آشوبهای دلخراش آنجا را دنبال می‌کرد و چنانکه نویسنده می‌نویسد با دولت طرف شد و کوشید دولت را وادارد برای سرکوبی اشرار سپاه به آنجا فرستد. این گزارشها و گفتارها از جمله در شماره‌ها‌ی 52 ، 99 ، 160 و 165 پرچم روزانه آمده است.