پاکدینی ـ احمد کسروی
7.53K subscribers
8.66K photos
494 videos
2.29K files
1.79K links
🔔 برای پاسخ شکیبا باشید.

کتابخانه پاکدینی
@Kasravi_Ahmad

تاریخ مشروطه ایران
@Tarikhe_Mashruteye_Iran

اینستاگرام
instagram.com/ketab.pakdini

کتاب سودمند
@KetabSudmand

یوتیوب
youtube.com/@pakdini

دونیت :
https://t.me/pakdini/25890
Download Telegram
پس از آن ، در سال چهارم مشروطه (پس از فتح تهران) دسته‌ی دمكرات برپا گردید. كسانی كه این حزب را بنیاد نهادند حسن نیت نداشتند. آنان با دستهای دیگری می‌جنبیدند و غرضشان آن بود كه با پدید آوردن این حزب ، دسته‌ی مجاهدان را كه این زمان یك دسته‌ی بسیار نیرومندی گردیده و در سایه‌ی شركت بانقلاب آبرویی درمیان مردم پیدا كرده بودند ، از اعتبار اندازند ، و به هر حال با حزبسازی اختلاف و كشاكش درمیانه‌ی آزادیخواهان پدید آورند.[این سخن باری به سیدحسن تقیزاده بازمی‌گردد] ولی با این سوءنیت بنیادگزاران ، چون بیشتر كسانی كه در آن ابتداء باین حزب درآمدند از پیشروان آزادیخواهان و خود مردان خونگرم و غیرتمندی بودند این حزب نیز رونق و آبروی بسیاری پیدا كرد و در سالهای 1289 و 1290 مركزیتی باندیشه‌ها داد و در برابر «اعتدالیان» كه بیشترشان همان درباریان پیشین بودند و بیش از همه به كند گردانیدن گردش چرخ انقلاب می‌كوشیدند ایستادگی خوبی نمودند ، و در پیشامد بازگشت محمدعلی‌میرزا و در جنگها و نبردهایی كه برخاست شایستگی از خود نشان دادند.

اگرچه این بار نیز جنگ را مجاهدان و بختیاریان كردند و با دست اینان بود كه ارشدالدوله سردار محمدعلی‌میرزا دستگیر و كشته گردید و خود محمدعلی شكستهای پی‌درپی یافته به استرآباد [گرگان كنونی] گریخت لیكن در پارلمان و در تهران ایستادگی دمكراتها در برابر بدخواهان و پشتیبانی آنان بدولت اثر بزرگی داشت.
نریمان نریمانف
سیدحسن تقیزاده
از بنیادگزاران اصلی حزب دمکرات
علی‌خان ارشد‌الدوله
✴️ انتخابات و دمکراسی دکوری ـ ادعاهای بیشرمانه

🔸کوشاد تلگرام : اینکه ما «دمکراسی» ادعایی ملایان را «دکور» خوانده‌ایم بیدلیل نیست چنانکه دلیلها بر بی‌پایی ادعاشان آورده‌ایم.
نیکیهایی که در جهان پدید می‌آید چون جهانیان هوادارش می‌گردند ، ملایان هم ناچار می‌گردند خود را هوادار آنها نشان دهند ـ نیکیهایی همچون نگاهداری از محیط زیست و دمکراسی و حزب و «تولید علم» و مانندهای اینها.

ولی چون کیششان با هر گونه نیکی ناسازگار است ، چنانکه کسروی ، آن یگانه‌مرد گفته :

🔸«كیش شیعی نه تنها با مشروطه یا زندگانی دمكراسی نمی‌سازد با هیچ یك از خرد و دانش و تاریخ سازش ندارد و با آن كیش هیچ گونه زندگانی سرفرازانه پیش نتوان گرفت»
ناچار این نیکیها را با کیش آلوده‌شان بهم می‌آمیزند و یک چیز متهوعی از آن بیرون می‌آورند که تنها بکار فریب مردم می‌خورد.

دمکراسی ادعایی و رسوایشان نیز همین حال را دارد. هرگاه سخن از راست بودن دمکراسی در حکومتشان می‌رود بیدرنگ فراوانی انتخابات فریبکارانه‌ی خود را در این چهل سال برخ می‌کشند. چنین وامی‌نمایند که دمکراسی یعنی برپا کردن انتخابات. گاهی هم باز از سر فریبکاری سخن از حزبها بمیان می‌آورند ولی در کار ، حزبی نیست و شما هیچ کوشش حزبی را نمی‌بینید. از حزب تنها نام آن درمیانست.

تنها در زمان انتخابات ، میکوشند به گفته‌ی خودشان «تنور انتخابات» را گرم نگاه دارند و این به دو انگیزه است : یکی آنکه به مردم و جهانیان نشان دهند که حکومت ملایی دمکراسی است و دیگر آنکه به مردم چنین بفهمانند که در اداره‌ی کشورشان بی‌اختیار نیستند و دخالت دارند.

دلیل این سخن یکی همانست که گفتیم هیچ گونه آزادی برای کوشش حزبهای سیاسی در این حکومت نیست و از سوی دیگر همه‌ی پایه‌های دمکراسیشان دکوری است. مثلاً انتخابات در دمکراسی برای آنست که یک دسته‌ی سیاسی (حزب یا جمعیت) که راهی برای اداره‌ی کشور دارد و دیرزمانی کوشیده نیکیهای آن را به مردم نشان دهد ،‌ در این هنگام بتواند اندازه‌ی هواداری مردم از آن راه را بسنجد که اگر رای کافی آورد نمایندگانی به مجلس فرستاده و آن راه را دنبال کند.
ولی در این کشور ، ایران بدبخت و بلازده ، که ملایان حکومت را چهل و یک سال در دست دارند ،‌ انتخابات چنانکه گفتیم برای بهره‌مندی ناسزا از نیروست. برای دست یافتن به خوان بیت‌المال است. برای همدست شدن با «کمپانی خیانت» است. برای آنست که در راه سودهای خود هرگاه خواستند بتوانند به آسانی قانون را بشکنند. برای آنست که بتوانند به هر کسی که خواستند بیناموسانه تجاوز کنند و چون بیم رسوایی رفت سرش را زیر آب کنند. ...

از آنسو این تنور گرم ، میدان همچشمیهایی میان خودشانست تا هر کدام تا تواند هرچه بیشتر از خوان «بیت المال» بهره‌مند گردد. در این میدان کوششهاشان همه برای رسیدن به کرسیهای مجلس است. به مجلس رسند تا سپس (جز کسان انگشت‌شماری) آن را افزار سودجوییهای ناسزای (نامشروع) خود مانند کار چاق کردن و رشوه گرفتن و قانونشکنیهای دیگر گیرند.

نامزد انتخابات شدن در چنین دستگاهی مایه‌ای جز پررویی و سودجویی و فریب نمی‌خواهد. مردم ما افسوسمندانه دارای چنان رشدی نشده‌اند تا معنی درست دمکراسی را بدانند. بدانند برای بدست آوردن و داشتن آن به چه چیزهایی نیاز است. این مردم آنهایند که با همین دکورهای دمکراسی : قانون اساسی و مجلس و انتخابات فریب خورده‌اند. پس چه شگفت که هنگام انتخابات با سخنان دلپذیر ، خوشنما و نویدهای نامزدها به این پندار افتند که در اداره‌ی کشور اختیاری دارند و پای صندوقهای رای حاضر گردند. بدتر از آن اینکه رای خود را به خوراکی و نوشاکی «بفروشند».

از اینجاست که در کار همچشمیهای (رقابت) انتخاباتی به چیزهای شگفت و رسوایی برمی‌خوریم که جز آبروریزی نیست. مثلاً نامزدی که میداند مردم فلان شهر هنوز گاز ندارند باید نوید رساندن گاز به ایشان دهد. اگر راه ندارند نوید ساختن راه دهد. همچنان برای چیزهای دیگر. اگر توانست به نویدهای خود کار بندد که باز جای خشنودیست وگرنه به او که دنبال سودهای خود بوده چه که به قولهای خود پابندی کند؟!.

از روی‌هم رفته‌ی این سخنان و نیز از آنجا که این حکومت هیچ راهی برای شنیده شدن و کارگر افتادن خواستهای مردم باز نگزارده این نتیجه می‌شود که چنانکه دیگر خردمندان کشور نیز دریافته‌اند این انتخابات باید پاسخی به مرزناشناسیها و ناکاردانیها و خودسریهای این حکومت باشد.

همه‌ی این سخنان بکنار. شما نیک بیندیشید در انتخاباتی که شورای نگهبان نامزدهای آن را از چنان کسانی برمی‌گزیند آیا رای دادن خواری نمودن و تصمیمهای او را تأیید کردن نیست؟!

نمونه‌اش این ملاست. ببینید در چهار بند از «آرزوهایی» که برای مردم بدیده گرفته در همان بند نخست آن ، چه بیشرمی‌ای بکار بسته. بماند اینکه برای آن آرزوها هیچ راهی نداشته و اینها را جز برای فریبکاری ننوشته و همه «پندار» و خیالات است.
💐
📘 اسرار هزارساله ـ 37
🔸 علی‌اکبر حکمی‌زاده
🔶 گفتار ششم : حدیث - تکه‌ی 4 از 6

زمین بر ماهی است و ماهی بر آب است و آب بر سنگ است و سنگ بر شاخ گاو قوی است و گاو بر خاک است و در اینجا دیگر علم علماء تمام شده است. آقای شهرستانی می‌گوید مراد از اینکه گفته زمین بر ماهی است و یا بر گاو است این است که زمین بشکل ماهی یا شاخ گاو است!! حالا بر فرض زمین بشکل ماهی یا شاخ باشد نمی‌دانم باقی حدیث را چه می‌کند (نگفته نمانَد که حدیث هم صحیح است).
آن ماهی که زمین را نگه داشته خوشحال شد از قوت خود ، پس خدا ماهی دیگری فرستاد از وجب کوچکتر و از بند انگشت بزرگتر و رفت در دماغ او و پس از چهل روز بیرون آمد. حال هرگاه این ماهی آن ماهی را ببیند مضطرب می‌شود و زمین هم با او بلرزه درمی‌آید (این حدیث با روشنترین بیان می‌گوید که زمین بر روی ماهی است. چه خوبست آقای شهرستانی بفرمایند که با این حدیث و یا نیمه‌ی دیگر همان حدیث چه می‌کنند؟!)
خدا کوهی آفریده محیط بدنیا (کوه ق) از زبرجد سبز و سبزی آسمان از اوست و آفریده خلقی را که واجب نکرده بر آنها چیزی از آنها که بر بندگانش واجب کرده از نماز و زکات و تمام آنها لعن می‌کنند آن دو نفر را !! [یعنی ابوبکر و عمر]
شاید شما بگویید که ما در برابر ، احادیث خوب هم داریم ولی این سخن بر فرض هم درست باشد بدان می‌ماند که کسی بخواهد از کاسه‌ای که نصفش شکسته کار بکشد بنام اینکه نصف دیگرش سالم است چنانکه خود شما اگر یک سخن نادرست از کسی بشنوید دیگر بگفته‌هایش بی‌اعتنا می‌شوید.
بعضی هم می‌گویند دلیل درست بودن این احادیث پیشگوییهایی است که مطابق واقع درآمده و بیشتر نظر آنها بحدیثی است که خیلی هم معروف شده و می‌گویند زندیقی از قزوین برمی‌خیزد که سور آنجا را خراب می‌کند و پرده‌ي آنجا (یعنی قزوین) را می‌درد و بهجت آنجا را می‌برد. این حدیث را با شاخ و برگهای زیادی به رضاشاه تطبیق می‌کنند و حال آنکه چند جمله‌ي کشداری است که با خیلی چیزها می‌توان تطبیقش کرد. چنانکه ما تا جايی که خبر داریم یک بار آن را با سپهسالار تطبیق کرده‌اند و یک بار هم با سپهدار ، برای اینکه یکی قزوینی بوده و دیگری از قزوین برخاسته و تازه این حدیث نسبت بآنهای دیگر خیلی روشن است که اینهمه بدست و دهنها افتاده. اما پیشگوییهای دیگر یا چیزهایی است که در هر زمانی بوده ، مانند آنها که می‌گویند زمانی بیاید که مردم ربا خورند و رشوه گیرند و شهادت دروغ دهند و زنا و لواط کنند و زنان سوار بر زین شوند و مانند اینها و یا چیزهایی است که خلاف بودنش مسلم شده مانند احادیث سفیانی و خراسانی و یمانی که می‌گوید اینها همه در یک روز است و آن هم وصل است بدولت بنی‌عباس و یا چیزهایی است که وقوعش محال است ، مانند طلوع خورشید از مغرب و سرخ شدن آسمان از اشک چشم حاملان عرش و پیدا شدن سر و سینه بر قرص خورشید و صَیحَه زدن جبرئیل باینکه حق با علی است و صَیحَه زدن ابلیس باینکه حق با عثمان است و یا چیزهایی است که تا امروز واقع نشده.
و اگر بخواهید بهتر از چگونگی اینها آگاه شوید جلد 13 بحار فصل علايم ظهور را که به فارسی هم چاپ شده با نظر حقیقت‌جويی بخوانید تا ببینید پایه‌ي عقیده و کار و زندگی شما بر روی چه چیزهايی است.
🔶 زبان ایرانی - 119
🔸 بهم خوردن گونه‌های کارواژه‌ها (سال چهارم) – 5

5ـ گذشته‌ي همانزماني : اين را بايد گفت «اكنون» است كه بگذشته برده شده. آنچه امروز مي‌گوييم «مي‌نويسد» چون فردا شد خواهيم گفت «مي‌نوشت» چنانكه گفته‌ايم كنون اين را بمعناي هميشگي نيز كه معناي گونه‌ي پيش است بكار مي‌برند ولي غلط است و اين روي دادن كاري را «در زماني كه گفتگو از آن ميرود مي‌فهماند. براي روشني و گواهي جمله‌هايي را از بيهقي و ديگر نويسندگان قرنهاي پيشين كه اينها را جدا از هم گرفته و هر كدام را در جاي خود بكار مي‌بردند مي‌آوريم :
بيهقي درباره‌ي امير يوسف برادر سلطان محمود مي‌نويسد : «امير يوسف مردي بود سخت بي‌غايله و دم هيچ فتنه و فساد نگرفتي ... چنان مشغول بود بهيچ كار نرسيدي و در ميانه چون از خدمت فارغ شدي بلهو و نشاط خويش مشغول بودي ...» مي‌بينيد چون مقصودش گفتگو از شيوه‌ي زندگاني يوسف است بدين گونه مي‌آورد.
همو درباره‌ي خواجه احمد وزير مسعود مي‌نگارد : «وي بر تختي مي‌نشست در صدر و دور آنها آذيني بگرفته و آن را مردي پنج مي‌كشيدند ...» در اينجا چون مقصود گفتگو از همان هنگام است و همارگي را نمي‌خواهد اينست بدين گونه مي‌آورد.
در سراسر تاريخ بيهقي اين دو گونه را از هم جدا ميگيرد و تا آنجا كه من جستجو نمودم لغزش در اين زمينه ازو پديدار نيست و چنين پيداست تا آن هنگام جدايي اين دو گونه‌ي كار بر استواري خود بوده است.
ناصرخسرو در سفرنامه‌ي خود مي‌نويسد : «هر روز در بصره بسه جاي بازار بودي اول روز در يك جا داد و ستد كردندي كه آن را سوق‌الخزاعه گفتندي و ميانه‌ي روز بجايي كه آن را سوق عثمان گفتندي و آخر روز جايي كه آن را سوق‌القداحين گفتندي و حال بازار آنجا چنان بود كه چيزي بودي بصراف دادي و از صراف خط بستدي و هرچه بايستي بخريدي و بهاي آن بر صراف حواله كردي و چندانكه در آن شهر بودي بيرون از خط صراف چيزي ندادي ...»
همو در جاي ديگر مي‌نگارد : «كودكان بر در گرمابه بازي ميكردند پنداشتند كه ما ديوانگانيم درپي ما افتادند و سنگ مي‌انداختند و بانگ ميكردند ما بگوشه باز شديم و بتعجب در كار دنيا مي‌نگريستيم.»
ناصر نيز در همه جا اين دو گونه را از هم جدا مي‌آورد. همچنين در اسرارالتوحيد و ديگر كتابهاي آن زمان اين جدايي گزارده مي‌شود.
درباره‌ي گونه‌ي چهارم دستورنويسان نه تنها معني آن را ندانسته‌اند و آن را با گونه‌ي پنجم يكي گرفته‌اند بگمان ايشان همه‌ي شش كس از ايشان نمي‌آمده ولي اين خود لغزش ديگري از ايشانست. از اين گونه شش كس درست مي‌آيد بدينسان :
من نوشتمي تو نوشتيي او نوشتي
ما نوشتيمي شما نوشتيدي ايشان نوشتندي
همه‌ي اين شش كس در كتابها هست و بايد گفت همان گذشته‌ي ساده است با افزودن يك ياء بر آخر. ببينيد كار ما بكجا کشیده كه ناگزیریم تا باين اندازه فرود آييم و باين چيزها پردازيم! يك زباني تا آنجا درآشفته كه گويندگانش آن را درست نمي‌دانند!
✴️ ریشه‌ی بدبختیها (تکه‌ی دهم)

🔶 آزادی یا هرج و مرج ، هوچیگری یا كوشش سیاسی؟!
(بخش دو از چهار)

سپس چون در همان سال روسیان اُلتیماتم داده سپاه تا بقزوین آوردند و ایران در برابر یك خطر بزرگی واقع شد ، در این پیشامد نیز دمكراتها در اظهار احساسات و ایستادگی شایستگی از خود نشان دادند. اگرچه بیك كاری موفق نشدند (و خود نمی‌توانستند شد) لیكن زبونی ننمودند.

در اهمیت این حزب آن بس كه روس و انگلیس نبودن آنان را می‌خواستند ، و چون پس از پذیرفته شدن اُلتیماتم ، مجلس بسته گردید ناصرالملك و وزیران او كه فرصت یافته بودند بكندن ریشه‌ی اینان كوشیدند. از آنسوی در تبریز روسیان چند تن از اینان را كه میرزا احمد سهیلی و آقا محمد ابراهیم و دیگران بودند بدار كشیدند.

سپس چون در سال1293 جنگ جهانگیر اروپا برخاست و در ایران نیز تبدلاتی رخ داد مجلس بار دیگر باز شد ، در این هنگام نیز دمكراتها جوش و جنب بزرگی از خود نشان دادند و بیك كار بزرگی برخاسته برای جنگ با دو دولت همسایه [روس و انگلیس] از تهران مهاجرت كردند ، و با آلمانها و عثمانی همدست شده با دسته‌های سپاه روس ، جنگ و خونریزی نمودند و دولت مركزی را بنام آنكه با روس و انگلیس همدست می‌باشد برسمیت نشناخته خود ، در كرمانشاهان دولت دیگری بنیاد نهادند. اینها نیز كارهای حزب دمكراتست. اینها نیز در تاریخ ایران مؤثر افتادند و نامی از خود در آن یادگار گزاردند.

ولی در داستان مهاجرت یك چیزهای ناستوده‌ای رخ داد ، زیرا آلمانها برای پیشرفت مقاصد خود در ایران از دادن پول مضایقه نمی‌كردند و لیره‌های بسیاری سكه زده همراه خود آورده بودند. كسانی از سران مهاجران به پول گرویده رفتار ناستوده‌ای كردند و این مایه‌ی تنفر دیگران شد و درمیانه اختلافها رخ داد.

از آنسوی خود مهاجرت نتیجه‌ی نیكی نداد. یك دسته‌ی بزرگی از ژاندارم ایران و مهاجران در جنگ كشته گردیدند و آخرین نتیجه آن شد كه مهاجران پس از دو سال رنج و آوارگی از خاك ایران بیرون رفته در عثمانی و دیگر جاها پراكنده گردیدند.

این نافیروزیها نتیجه آن را داد كه بیشتر آزادیخواهان نومید گردیده كناره‌جویی كردند. بخصوص مردان پاكدامنی كه جز رهایی این كشور و توده را نمی‌خواستند و درپی سود شخصی نبودند. اینان بیكبار دلسرد شده بكناری رفتند.

این دلسردی و كناره‌جویی آنان نیز نتیجه آن را داد كه میدان برای كسان سودجو و آلوده‌دامن باز گردید كه بنام آزادیخواهی یا دمكراتی بمیان افتادند و بخودنمایی و سودجویی پرداختند. باید گفت یك «تحولی» در عالم آزادیخواهی پدید آمد و دستگاه تغییر یافت.

این زمان ده سال بیشتر ، از آغاز جنبش مشروطه می‌گذشت. در آن ده سال بیشتر ، كم‌كم در تهران كسانی پیدا شده بودند كه شیوه‌ی سود جستن و پول درآوردن را ـ از راه دسته‌بندی و روزنامه‌نویسی و هیاهو و دخالت در كار كابینه‌ها و هواداری از این وزیر و از آن وزیر و مانند اینها ـ نیك یاد گرفته بودند.

در آن ده سال و بیشتر ، این قبیل سودجویان از این شهر و از آن شهر بتهران آمده و در اینجا مانده و كم‌كم یك دسته‌ی بزرگی شده بودند.

بسیاری از نمایندگان پارلمان از شهرها بتهران آمده و پس از پایان دوره‌ی وكالت بازنگشته و در اینجا مانده و از آن راهی كه گفتیم بپول‌اندوزی و خوشگذرانی پرداخته بودند. این كسان را در آن زمان «هوچی» نامیده‌اند ما نیز به همان نام می‌خوانیم.

آزادیخواهان غیرتمند و جانفشان از میان رفته و این هوچیان جای آنان را گرفته بودند.

در این میان در سال1296 شورش[= انقلاب] روسیه رخ داد ، و این شورش بزرگ كه در همه‌ی جهان تكانی پدید آورد در ایران نتیجه‌اش این شد كه دولت بیكبار ناتوان گردید و در همه جا آزادیخواهان ـ یا بهتر گویم سرجنبانان بتكان آمدند و بیك رشته كارها پرداختند.

چنانكه گفتیم در تهران میدان برای این هوچیان باز مانده بود و اینان از پیشامد استفاده جسته بیك رشته كارهای ناستوده‌ای شروع كردند.

از همان آغاز شورش روسیه تا هنگامی كه رضاشاه رشته‌ی اختیارات كشور را بدست گرفت ، كه نزدیك به ده سال است یك دوره‌ی خاصی از تاریخ ایران می‌باشد و در این یك دوره این هوچیان یك عامل مؤثری در كشور بودند و آسیبهای بزرگی رسانیدند.

من اگر كارهای اینان را بنویسم باید یك كتاب جداگانه پردازم. در اینجا بی‌آنكه از كسی نامی‌ برم بیاد دو رشته از كارهای ننگین ایشان می‌پردازم :
نخست : اینان دخالت در سیاست (یا بهتر بگویم هوچیگری) را پیشه‌ای برای خود گرفته از آن راه نان می‌خوردند ، بلكه دارایی می‌اندوختند. هر نخست‌وزیری كه می‌خواست كابینه تشكیل دهد می‌بایست پولی درمیان اینان تقسیم كند و بكسانی از آنان در ادارات كار دهد ، وگرنه بهیاهو پرداخته نمی‌گزاردند كابینه پا گیرد و بكار پردازد.

👇
این یك رسمی‌شده بود و خود وزیران بآن عادت داشتند و دادن پول سختشان نمی‌آمد. بلكه اگر كسی می‌خواست كابینه درست كند خود از پی اینان می‌فرستاد و نوید پول می‌داد و برای برانداختن كابینه‌ی حاضر بكارشان وامی‌داشت. این معامله‌ی رایجی بود.

از اینرو یك كابینه نمی‌توانست بیش از دو یا سه ماهی دوام كند. زیرا اینان پولی را كه می‌گرفتند و می‌خوردند و تمام می‌كردند ، بایستی اسبابی فراهم كنند كه دوباره پول گیرند. از اینرو بایستی بسراغ یك خریدار تازه‌ای روند و یا او بسراغ اینان بیاید.
شادروان آقامحمدابراهیم
شادروانان حاجی‌علی‌ دوافروش (راست) و میرزااحمد سهیلی (چپ)
ابوالقاسم ناصرالملک
📘 اسرار هزارساله ـ 38
🔸 علی‌اکبر حکمی‌زاده
🔶 گفتار ششم : حدیث - تکه‌ی 5 از 6

13 پرسش (یک تا شش)

ما برای اینکه تنها به قاضی نرفته باشیم اول کتاب «اسرار هزارساله» را در 15 پرسش خلاصه کردیم و برای کسان بسیاری فرستادیم. ولی بیشتر آنان هیچ جواب ندادند و بعضی نوشتند که جواب می‌دهم ولی بعد از گفته‌ي خود برگشتند و بعضی نوشتند که زبانی جواب می‌دهیم ولی معلوم شد که در جواب زبانی هم جز مطالب خارج از موضوع یا بدگويی چیزی نیست. در این میان تنها انجمن تبلیغات اسلامی در نامه‌ي شماره‌ي 6974/4 تاریخ 31/2/22 خود نوشت که اینها را جواب می‌دهیم و چاپ می‌کنیم و ما هم بانتظار دیدن جواب ، چاپ این کتاب را به عقب انداختیم ولی تاکنون از آن خبری نیست ، حال اگر چنانکه وعده داده‌اند چاپ شد که شما خواهید دید موضوع از چه قرار است وگرنه دیگر با خود شماست که مطلب را تا بآخر بخوانید.
به هر حال دوباره این پرسشها با کمی تغییر در اینجا آورده می‌شود و از اهل اطلاع (نه از دیگران) خواهشمند است جواب آنها را به نشانی «عشرت‌آباد ، برابر کارپردازی لشکر 2 ، خواربارفروشی رضوی» بفرستند و یقین بدانند اگر از روی متانت و انصاف باشد پذیرفته و جبران خواهد شد و اگر بعادت همیشه بدگویی و تکفیر باشد آن هم تلافی می‌شود.
1ـ آیا حاجت خواستن از پیغمبر و امام و شفا خواستن از تربت و سجده کردن بر آن و ساختن این گنبد و بارگاه‌ها شرک هست یا نه؟ اگر هست بگويید و اگر نیست خواهشمند است اول معنای شرک را بیان کنید تا ببینیم آن شرکی که اینهمه اسلام و قرآن با آن جنگیده با این کارها چه فرق دارد؟
2ـ آیا ما می‌توانیم بوسیله‌ي استخاره یا غیر آن با خدا راه پیدا کنیم و از نیک و بد آینده باخبر شویم یا نه؟ اگر می‌توانیم پس باید از این راه سودهای خیلی بزرگ مالی و سیاسی و جنگی ببریم و از همه‌ي دنیا جلوتر باشیم. پس چرا مطلب بعکس شده (قُل لَوْ كُنتُ أَعْلَمُ الْغَيْبَ لَاسْتَكْثَرْتُ مِنَ الْخَيْرِ وَمَا مَسَّنِيَ السُّوءُ) (1) و اگر نمی‌توانیم پس چرا با نام خدا و جان و مال مردم بازی می‌‌کنید؟!
3ـ اگر امامت اصل چهارم از اصول مذهب است و اگر چنانکه مفسرین گفته‌اند بیشتر آیات قرآن ناظر به امامت است ، چرا خدا چنین اصل مهم را یک بار هم در قرآن صریح نگفت که اینهمه نزاع و خونریزی بر سر این کار پیدا نشود؟
4ـ مزد هر کاری بسته است بکوششی که برای آن می‌شود و سودی که از آن بدست می‌آید ، پس این احادیثی که می‌گوید ثواب یک زیارت یا عزاداری یا مانند آنها برابر است با ثواب هزار پیغمبر یا شهید (آن هم شهید بَدر) آیا درست است یا نه؟
5 ـ اینکه می‌گویند مجتهد در زمان غیب نایب امام است راست است یا نه؟ اگر راست است ، حدودش چیست؟ آیا حکومت و ولایت نیز در آن هست یا نه؟
6 ـ اگر روحانی خرج خود را بوسیله‌ي کار کردن یا از یک راه ثابت و معین دیگری بدست آورد که در گفتن حقایق آزاد باشد بهتر است یا مانند امروز خرج خود را بی‌واسطه از دست توده بگیرد و ناچار شود به میل آنها رفتار کند؟

1ـ سوره‌ی اعراف (7) ، آیه‌ی 188. معنی : بگو اگر غیب می‌دانستم نیکی بیشتری می‌اندوختم و بمن بدی نمی‌رسید.
ملایان گفته‌اند : «مجلس در رأس امور است»(!) ولی میدانیم که آزادی حزب در این حکومت نیست و شورایی انتصابی (نه انتخابی) هست که نامزدهای مجلس را او برمیگزیند و میتواند تصمیماتش را لغو کند. اگر همین مجلس زورکی در تصمیم خود پافشاری کرد و رای آن شورا را نپذیرفت ، مجلس دیگری هست که اندامان آن را نیز یک تن برگزیده تا «مصلحت نظامِ او» را «تشخیص» دهند و رشته‌های مجلس را پنبه گردانند. جز این در برخی گلوگاههای سیاسی همان کس میتواند با «حکم حکومتی» در کارها دخالت کند و تصمیم مجلس را پوچ گرداند.
پس مجلس برای چیست؟! و رای مردم چه تأثیری در اداره‌ی کشور دارد؟!
این مجلس زورکی تنها دکور دمکراسی است. این نمایش باید باشد تا مردم بپندارند که در یک کشور «جمهوری» می‌زیند و در اداره‌ی کشورشان دخالت دارند. برای اینست که به جهانیان بگویند که در 41 سال ، سی و اند انتخابات برپا کرده‌اند و مردم هم به انبوهی در آنها شرکت میکنند. ولی راستی آنکه اینها خاک بچشم مردمان پاشیدنست. در حکومتی که در آن جز گروه حاکم ، هیچ اندیشه ای آزاد نیست ، انتخابات نمایشی بیش نیست
کدام خردمند و دانایی نمی‌داند که در این کشور آنچه هیچ نیست دمکراسیست؟!
✴️ ریشه‌ی بدبختیها (تکه‌ی یازدهم)

🔶 آزادی یا هرج و مرج ، هوچیگری یا كوشش سیاسی؟! (بخش سه از چهار)

اینكه نوشتیم كه در بیست و چند سال پیش چون در یك سال چهار كابینه عوض شد آنها را «كابینه‌های چهار فصلی» نامیدند ، یكی از علل آنها دخالت همین دسته‌ی هوچیان بوده.

از اینان در این زمینه‌ها كارهای بسیار زشتتری هم سرزده كه می‌بینم اگر بنویسم بغیرت ایرانیگریم خواهد برخورد و اینست خامه را نگه می‌دارم ـ از آنسوی برای آنكه گفته‌هایم بیكبار بی‌دلیل نباشد تنها یك داستانی را یاد می‌كنم.

از رضاشاه پهلوی یادداشتهایی در دست است كه خود اسناد گرانبهاییست.

در آن یادداشتها از بسیاری از این هوچیان نام برده و خیانتهایی را كه از هر یكی سرزده ذكر كرده از جمله درباره‌ی یكی از آنان چنین می‌نویسد :
«این مرد طماع در داستان جمهوریت بنزد من آمد و پول خواست. من چون ندادم رفت پیش محمدحسن‌میرزا و از او پولی گرفت و با من بمخالفت پرداخت».

در همان یادداشتها یك تلگراف رمزی را كه محمدحسن‌میرزا ببرادرش احمدشاه فرستاد و كلیدش بدست افتاد و كشف گردیده نقل می‌كند.

احمدشاه در پاریس بوده محمدحسن‌میرزا باو تلگراف می‌كند : «سی‌هزار تومان كه فرستادید و باطرافیان ... دادیم كمست. اینها بطمع پول برای ما كار می‌كنند. زود حواله‌ی دیگری بفرستید».

این یك نمونه‌ای از كارهای آن ناكسانست. نیك بیندیشید كه یك مردی[سردار سپه] در كشور پیدا گردیده و می‌خواهد رئیس جمهوری باشد ، و یك جنبشی در توده بنام این موضوع پدید آمده. آیا یك ایرانی چه باید كند؟... نه آنست كه اگر آن را بسود توده می‌داند باید یاری كند ، و اگر نمی‌داند باید به جلوگیری پردازد؟!..

ببینید تا چه ‌اندازه بیشرمیست كه در چنان پیشامدی كسانی تنها در اندیشه‌ی پول گرفتن باشند و رو باینسو و آنسو آورده آشكاره پول بخواهند.

آیا می‌توان پنداشت كه رضاشاه تهمت زده؟!.. آیا می‌توان گفت كه دروغ باو بسته؟!. من از رضاشاه هواداری نمی‌كنم. ولی بآن جایگاه باور نكردنیست كه بیك هوچی پست تهمت بندد. رضاشاه را اگرهم بد بدانیم چنین گمانی باو نخواهیم برد.

از این گذشته ما خود آن كسان را می‌شناسیم. ما خود می‌دانیم كه كارشان این بوده و برای پول گرفتن بوسیله‌های بسیار زشتتر از این دست می‌زده‌اند.

همان كسی را كه رضاشاه می‌نویسد ، او خود گفتاری در یكی از روزنامه‌های آن زمان نوشته بمناسبتی چنین می‌گوید :
«بعضی بمن می‌گویند از سیاست بركنار باش. ولی من این را صلاح نمی‌دانم. زیرا ادیب‌الممالك چون از سیاست دست برداشت از گرسنگی مرد».

همین دو جمله كافیست كه او را بشناسید. نخست ببینید سیاست چه چیز را می‌گوید. ادیب‌الممالك یك شاعری بود این را ستایش می‌كرد و پول می‌گرفت و آن را هجو می‌كرد و پول می‌گرفت. این رفتار زشت یا هوچیگری او را دخالت در سیاست می‌شمارد. دوم دخالت در سیاست را یك كسبی می‌داند و آشكاره می‌گوید : اگر دست بردارم گرسنه خواهم ماند.

دوم : اینان حزب یا جمعیت درست كردن را یك بازیچه‌ای گردانیدند. نخست در ایران حزب بزرگی بود (حزب دمكرات) ، و چون آنان را تندرو می‌شماردند یك دسته در برابر آنان خود را «اعتدالی» می‌نامیدند. ولی در زمان این هوچیان آن ترتیب هم بهم خورد و بسیاری از آنان
نظیره‌سازی كرده خود حزبهایی پدید آوردند و كم‌كم این كار رواج گرفته تا بآنجا رسید كه حزبسازی از آسانترین كارها شمرده شد كه هر كسی همینكه می‌خواست ، با چند تن از آشنایان فراهم نشسته یك جمله‌ای را بهم بافته و آن را «مرامنامه» می‌نامیدند و یك نامی ‌بروی خود گزارده یك مهری نیز می‌كندند و با این چند مقدمه‌ای حزبی پدید می‌آوردند.

كم‌كم كار به رسوایی كشیده و نامهای موهون بسیاری از «كمیته‌ی آهن» و «تجدد ایران» و «جامعه‌ی تبلیغ» و «دمكرات نصرت» و «دمكرات مستقل» و «كمیته‌ی اتحاد شرق» و «اتحاد بشر» و «اصلاح‌طلبان» و بسیار مانند اینها بیرون ریخت.

اساساً حزبسازی یك افزاری در دست هوسبازان و طمعكاران گردید. مثلاً فلان‌السلطنه یا بهمان‌الدوله می‌خواست نخست‌وزیر گردد و می‌فرستاد یكی از سردستگان هوچیان را بنزد خود می‌خواند و با او بشور می‌نشست كه از چه راه وارد شود و آن سردسته پاسخ داده چنین می‌گفت :
«باید یك حزبی درست كنیم». این یكی از كارهای رایج آنزمان بود و بسیاری از وزیران برای خود حزبی می‌ساختند.


.
coronavirus 01.mpeg
4.4 MB
🆘 ویروس کرونا و بیماری کشنده‌ی آن 🆘

تا دیروز که خبرهای بیماری کرونا و گذرایی (سرایت) آن را دنبال می‌کردیم به خبرهای متضادی برمی‌خوردیم. آخرین آن از بی‌بی‌سی فارسی این بیماری را مانند یک آنفولانزای عادی وامی‌نمود. اینبود در این زمینه خاموشی گزیده بودیم. لیکن امروز دو فایل شنیداری بدستمان رسیده که این موضوع را بسیار ترسناک نشان می‌دهد. ما نمی‌توانیم بیگمان باشیم که این فایلها درستند و ساختگی نیستند یا اینکه اگر پزشکان برای آگاهی مردم آن را پراکنده‌اند تشخیص و یکایک سخنانشان درست است.
ولی به علت ترسناک بلکه هراسناک بودن سخنان این فایل و خبرهای دیگری که پیشتر دیده بودیم ناگزیریم این را بپراکنیم. این سخنان همه‌اش هم درست نباشد باز اینکه ما ناچار شویم احتیاطهامان را بیشتر گردانیم و از گذرایی و همه‌گیری یک بیماری کشنده جلو گیریم یک موضوع میهنی است و جای سستکاری نیست. موضوع مرگ فراگیر و کشتار این بیماری ناشناخته است که باید تا می‌توان باک کرد و بدستورهای پزشکان پاس گزارد.