این یك رسمیشده بود و خود وزیران بآن عادت داشتند و دادن پول سختشان نمیآمد. بلكه اگر كسی میخواست كابینه درست كند خود از پی اینان میفرستاد و نوید پول میداد و برای برانداختن كابینهی حاضر بكارشان وامیداشت. این معاملهی رایجی بود.
از اینرو یك كابینه نمیتوانست بیش از دو یا سه ماهی دوام كند. زیرا اینان پولی را كه میگرفتند و میخوردند و تمام میكردند ، بایستی اسبابی فراهم كنند كه دوباره پول گیرند. از اینرو بایستی بسراغ یك خریدار تازهای روند و یا او بسراغ اینان بیاید.
از اینرو یك كابینه نمیتوانست بیش از دو یا سه ماهی دوام كند. زیرا اینان پولی را كه میگرفتند و میخوردند و تمام میكردند ، بایستی اسبابی فراهم كنند كه دوباره پول گیرند. از اینرو بایستی بسراغ یك خریدار تازهای روند و یا او بسراغ اینان بیاید.
📘 اسرار هزارساله ـ 38
🔸 علیاکبر حکمیزاده
🔶 گفتار ششم : حدیث - تکهی 5 از 6
13 پرسش (یک تا شش)
ما برای اینکه تنها به قاضی نرفته باشیم اول کتاب «اسرار هزارساله» را در 15 پرسش خلاصه کردیم و برای کسان بسیاری فرستادیم. ولی بیشتر آنان هیچ جواب ندادند و بعضی نوشتند که جواب میدهم ولی بعد از گفتهي خود برگشتند و بعضی نوشتند که زبانی جواب میدهیم ولی معلوم شد که در جواب زبانی هم جز مطالب خارج از موضوع یا بدگويی چیزی نیست. در این میان تنها انجمن تبلیغات اسلامی در نامهي شمارهي 6974/4 تاریخ 31/2/22 خود نوشت که اینها را جواب میدهیم و چاپ میکنیم و ما هم بانتظار دیدن جواب ، چاپ این کتاب را به عقب انداختیم ولی تاکنون از آن خبری نیست ، حال اگر چنانکه وعده دادهاند چاپ شد که شما خواهید دید موضوع از چه قرار است وگرنه دیگر با خود شماست که مطلب را تا بآخر بخوانید.
به هر حال دوباره این پرسشها با کمی تغییر در اینجا آورده میشود و از اهل اطلاع (نه از دیگران) خواهشمند است جواب آنها را به نشانی «عشرتآباد ، برابر کارپردازی لشکر 2 ، خواربارفروشی رضوی» بفرستند و یقین بدانند اگر از روی متانت و انصاف باشد پذیرفته و جبران خواهد شد و اگر بعادت همیشه بدگویی و تکفیر باشد آن هم تلافی میشود.
1ـ آیا حاجت خواستن از پیغمبر و امام و شفا خواستن از تربت و سجده کردن بر آن و ساختن این گنبد و بارگاهها شرک هست یا نه؟ اگر هست بگويید و اگر نیست خواهشمند است اول معنای شرک را بیان کنید تا ببینیم آن شرکی که اینهمه اسلام و قرآن با آن جنگیده با این کارها چه فرق دارد؟
2ـ آیا ما میتوانیم بوسیلهي استخاره یا غیر آن با خدا راه پیدا کنیم و از نیک و بد آینده باخبر شویم یا نه؟ اگر میتوانیم پس باید از این راه سودهای خیلی بزرگ مالی و سیاسی و جنگی ببریم و از همهي دنیا جلوتر باشیم. پس چرا مطلب بعکس شده (قُل لَوْ كُنتُ أَعْلَمُ الْغَيْبَ لَاسْتَكْثَرْتُ مِنَ الْخَيْرِ وَمَا مَسَّنِيَ السُّوءُ) (1) و اگر نمیتوانیم پس چرا با نام خدا و جان و مال مردم بازی میکنید؟!
3ـ اگر امامت اصل چهارم از اصول مذهب است و اگر چنانکه مفسرین گفتهاند بیشتر آیات قرآن ناظر به امامت است ، چرا خدا چنین اصل مهم را یک بار هم در قرآن صریح نگفت که اینهمه نزاع و خونریزی بر سر این کار پیدا نشود؟
4ـ مزد هر کاری بسته است بکوششی که برای آن میشود و سودی که از آن بدست میآید ، پس این احادیثی که میگوید ثواب یک زیارت یا عزاداری یا مانند آنها برابر است با ثواب هزار پیغمبر یا شهید (آن هم شهید بَدر) آیا درست است یا نه؟
5 ـ اینکه میگویند مجتهد در زمان غیب نایب امام است راست است یا نه؟ اگر راست است ، حدودش چیست؟ آیا حکومت و ولایت نیز در آن هست یا نه؟
6 ـ اگر روحانی خرج خود را بوسیلهي کار کردن یا از یک راه ثابت و معین دیگری بدست آورد که در گفتن حقایق آزاد باشد بهتر است یا مانند امروز خرج خود را بیواسطه از دست توده بگیرد و ناچار شود به میل آنها رفتار کند؟
1ـ سورهی اعراف (7) ، آیهی 188. معنی : بگو اگر غیب میدانستم نیکی بیشتری میاندوختم و بمن بدی نمیرسید.
🔸 علیاکبر حکمیزاده
🔶 گفتار ششم : حدیث - تکهی 5 از 6
13 پرسش (یک تا شش)
ما برای اینکه تنها به قاضی نرفته باشیم اول کتاب «اسرار هزارساله» را در 15 پرسش خلاصه کردیم و برای کسان بسیاری فرستادیم. ولی بیشتر آنان هیچ جواب ندادند و بعضی نوشتند که جواب میدهم ولی بعد از گفتهي خود برگشتند و بعضی نوشتند که زبانی جواب میدهیم ولی معلوم شد که در جواب زبانی هم جز مطالب خارج از موضوع یا بدگويی چیزی نیست. در این میان تنها انجمن تبلیغات اسلامی در نامهي شمارهي 6974/4 تاریخ 31/2/22 خود نوشت که اینها را جواب میدهیم و چاپ میکنیم و ما هم بانتظار دیدن جواب ، چاپ این کتاب را به عقب انداختیم ولی تاکنون از آن خبری نیست ، حال اگر چنانکه وعده دادهاند چاپ شد که شما خواهید دید موضوع از چه قرار است وگرنه دیگر با خود شماست که مطلب را تا بآخر بخوانید.
به هر حال دوباره این پرسشها با کمی تغییر در اینجا آورده میشود و از اهل اطلاع (نه از دیگران) خواهشمند است جواب آنها را به نشانی «عشرتآباد ، برابر کارپردازی لشکر 2 ، خواربارفروشی رضوی» بفرستند و یقین بدانند اگر از روی متانت و انصاف باشد پذیرفته و جبران خواهد شد و اگر بعادت همیشه بدگویی و تکفیر باشد آن هم تلافی میشود.
1ـ آیا حاجت خواستن از پیغمبر و امام و شفا خواستن از تربت و سجده کردن بر آن و ساختن این گنبد و بارگاهها شرک هست یا نه؟ اگر هست بگويید و اگر نیست خواهشمند است اول معنای شرک را بیان کنید تا ببینیم آن شرکی که اینهمه اسلام و قرآن با آن جنگیده با این کارها چه فرق دارد؟
2ـ آیا ما میتوانیم بوسیلهي استخاره یا غیر آن با خدا راه پیدا کنیم و از نیک و بد آینده باخبر شویم یا نه؟ اگر میتوانیم پس باید از این راه سودهای خیلی بزرگ مالی و سیاسی و جنگی ببریم و از همهي دنیا جلوتر باشیم. پس چرا مطلب بعکس شده (قُل لَوْ كُنتُ أَعْلَمُ الْغَيْبَ لَاسْتَكْثَرْتُ مِنَ الْخَيْرِ وَمَا مَسَّنِيَ السُّوءُ) (1) و اگر نمیتوانیم پس چرا با نام خدا و جان و مال مردم بازی میکنید؟!
3ـ اگر امامت اصل چهارم از اصول مذهب است و اگر چنانکه مفسرین گفتهاند بیشتر آیات قرآن ناظر به امامت است ، چرا خدا چنین اصل مهم را یک بار هم در قرآن صریح نگفت که اینهمه نزاع و خونریزی بر سر این کار پیدا نشود؟
4ـ مزد هر کاری بسته است بکوششی که برای آن میشود و سودی که از آن بدست میآید ، پس این احادیثی که میگوید ثواب یک زیارت یا عزاداری یا مانند آنها برابر است با ثواب هزار پیغمبر یا شهید (آن هم شهید بَدر) آیا درست است یا نه؟
5 ـ اینکه میگویند مجتهد در زمان غیب نایب امام است راست است یا نه؟ اگر راست است ، حدودش چیست؟ آیا حکومت و ولایت نیز در آن هست یا نه؟
6 ـ اگر روحانی خرج خود را بوسیلهي کار کردن یا از یک راه ثابت و معین دیگری بدست آورد که در گفتن حقایق آزاد باشد بهتر است یا مانند امروز خرج خود را بیواسطه از دست توده بگیرد و ناچار شود به میل آنها رفتار کند؟
1ـ سورهی اعراف (7) ، آیهی 188. معنی : بگو اگر غیب میدانستم نیکی بیشتری میاندوختم و بمن بدی نمیرسید.
Forwarded from پاکدینی ـ احمد کسروی
ملایان گفتهاند : «مجلس در رأس امور است»(!) ولی میدانیم که آزادی حزب در این حکومت نیست و شورایی انتصابی (نه انتخابی) هست که نامزدهای مجلس را او برمیگزیند و میتواند تصمیماتش را لغو کند. اگر همین مجلس زورکی در تصمیم خود پافشاری کرد و رای آن شورا را نپذیرفت ، مجلس دیگری هست که اندامان آن را نیز یک تن برگزیده تا «مصلحت نظامِ او» را «تشخیص» دهند و رشتههای مجلس را پنبه گردانند. جز این در برخی گلوگاههای سیاسی همان کس میتواند با «حکم حکومتی» در کارها دخالت کند و تصمیم مجلس را پوچ گرداند.
پس مجلس برای چیست؟! و رای مردم چه تأثیری در ادارهی کشور دارد؟!
این مجلس زورکی تنها دکور دمکراسی است. این نمایش باید باشد تا مردم بپندارند که در یک کشور «جمهوری» میزیند و در ادارهی کشورشان دخالت دارند. برای اینست که به جهانیان بگویند که در 41 سال ، سی و اند انتخابات برپا کردهاند و مردم هم به انبوهی در آنها شرکت میکنند. ولی راستی آنکه اینها خاک بچشم مردمان پاشیدنست. در حکومتی که در آن جز گروه حاکم ، هیچ اندیشه ای آزاد نیست ، انتخابات نمایشی بیش نیست
کدام خردمند و دانایی نمیداند که در این کشور آنچه هیچ نیست دمکراسیست؟!
پس مجلس برای چیست؟! و رای مردم چه تأثیری در ادارهی کشور دارد؟!
این مجلس زورکی تنها دکور دمکراسی است. این نمایش باید باشد تا مردم بپندارند که در یک کشور «جمهوری» میزیند و در ادارهی کشورشان دخالت دارند. برای اینست که به جهانیان بگویند که در 41 سال ، سی و اند انتخابات برپا کردهاند و مردم هم به انبوهی در آنها شرکت میکنند. ولی راستی آنکه اینها خاک بچشم مردمان پاشیدنست. در حکومتی که در آن جز گروه حاکم ، هیچ اندیشه ای آزاد نیست ، انتخابات نمایشی بیش نیست
کدام خردمند و دانایی نمیداند که در این کشور آنچه هیچ نیست دمکراسیست؟!
✴️ ریشهی بدبختیها (تکهی یازدهم)
🔶 آزادی یا هرج و مرج ، هوچیگری یا كوشش سیاسی؟! (بخش سه از چهار)
اینكه نوشتیم كه در بیست و چند سال پیش چون در یك سال چهار كابینه عوض شد آنها را «كابینههای چهار فصلی» نامیدند ، یكی از علل آنها دخالت همین دستهی هوچیان بوده.
از اینان در این زمینهها كارهای بسیار زشتتری هم سرزده كه میبینم اگر بنویسم بغیرت ایرانیگریم خواهد برخورد و اینست خامه را نگه میدارم ـ از آنسوی برای آنكه گفتههایم بیكبار بیدلیل نباشد تنها یك داستانی را یاد میكنم.
از رضاشاه پهلوی یادداشتهایی در دست است كه خود اسناد گرانبهاییست.
در آن یادداشتها از بسیاری از این هوچیان نام برده و خیانتهایی را كه از هر یكی سرزده ذكر كرده از جمله دربارهی یكی از آنان چنین مینویسد :
«این مرد طماع در داستان جمهوریت بنزد من آمد و پول خواست. من چون ندادم رفت پیش محمدحسنمیرزا و از او پولی گرفت و با من بمخالفت پرداخت».
در همان یادداشتها یك تلگراف رمزی را كه محمدحسنمیرزا ببرادرش احمدشاه فرستاد و كلیدش بدست افتاد و كشف گردیده نقل میكند.
احمدشاه در پاریس بوده محمدحسنمیرزا باو تلگراف میكند : «سیهزار تومان كه فرستادید و باطرافیان ... دادیم كمست. اینها بطمع پول برای ما كار میكنند. زود حوالهی دیگری بفرستید».
این یك نمونهای از كارهای آن ناكسانست. نیك بیندیشید كه یك مردی[سردار سپه] در كشور پیدا گردیده و میخواهد رئیس جمهوری باشد ، و یك جنبشی در توده بنام این موضوع پدید آمده. آیا یك ایرانی چه باید كند؟... نه آنست كه اگر آن را بسود توده میداند باید یاری كند ، و اگر نمیداند باید به جلوگیری پردازد؟!..
ببینید تا چه اندازه بیشرمیست كه در چنان پیشامدی كسانی تنها در اندیشهی پول گرفتن باشند و رو باینسو و آنسو آورده آشكاره پول بخواهند.
آیا میتوان پنداشت كه رضاشاه تهمت زده؟!.. آیا میتوان گفت كه دروغ باو بسته؟!. من از رضاشاه هواداری نمیكنم. ولی بآن جایگاه باور نكردنیست كه بیك هوچی پست تهمت بندد. رضاشاه را اگرهم بد بدانیم چنین گمانی باو نخواهیم برد.
از این گذشته ما خود آن كسان را میشناسیم. ما خود میدانیم كه كارشان این بوده و برای پول گرفتن بوسیلههای بسیار زشتتر از این دست میزدهاند.
همان كسی را كه رضاشاه مینویسد ، او خود گفتاری در یكی از روزنامههای آن زمان نوشته بمناسبتی چنین میگوید :
«بعضی بمن میگویند از سیاست بركنار باش. ولی من این را صلاح نمیدانم. زیرا ادیبالممالك چون از سیاست دست برداشت از گرسنگی مرد».
همین دو جمله كافیست كه او را بشناسید. نخست ببینید سیاست چه چیز را میگوید. ادیبالممالك یك شاعری بود این را ستایش میكرد و پول میگرفت و آن را هجو میكرد و پول میگرفت. این رفتار زشت یا هوچیگری او را دخالت در سیاست میشمارد. دوم دخالت در سیاست را یك كسبی میداند و آشكاره میگوید : اگر دست بردارم گرسنه خواهم ماند.
دوم : اینان حزب یا جمعیت درست كردن را یك بازیچهای گردانیدند. نخست در ایران حزب بزرگی بود (حزب دمكرات) ، و چون آنان را تندرو میشماردند یك دسته در برابر آنان خود را «اعتدالی» مینامیدند. ولی در زمان این هوچیان آن ترتیب هم بهم خورد و بسیاری از آنان
نظیرهسازی كرده خود حزبهایی پدید آوردند و كمكم این كار رواج گرفته تا بآنجا رسید كه حزبسازی از آسانترین كارها شمرده شد كه هر كسی همینكه میخواست ، با چند تن از آشنایان فراهم نشسته یك جملهای را بهم بافته و آن را «مرامنامه» مینامیدند و یك نامی بروی خود گزارده یك مهری نیز میكندند و با این چند مقدمهای حزبی پدید میآوردند.
كمكم كار به رسوایی كشیده و نامهای موهون بسیاری از «كمیتهی آهن» و «تجدد ایران» و «جامعهی تبلیغ» و «دمكرات نصرت» و «دمكرات مستقل» و «كمیتهی اتحاد شرق» و «اتحاد بشر» و «اصلاحطلبان» و بسیار مانند اینها بیرون ریخت.
اساساً حزبسازی یك افزاری در دست هوسبازان و طمعكاران گردید. مثلاً فلانالسلطنه یا بهمانالدوله میخواست نخستوزیر گردد و میفرستاد یكی از سردستگان هوچیان را بنزد خود میخواند و با او بشور مینشست كه از چه راه وارد شود و آن سردسته پاسخ داده چنین میگفت :
«باید یك حزبی درست كنیم». این یكی از كارهای رایج آنزمان بود و بسیاری از وزیران برای خود حزبی میساختند.
.
🔶 آزادی یا هرج و مرج ، هوچیگری یا كوشش سیاسی؟! (بخش سه از چهار)
اینكه نوشتیم كه در بیست و چند سال پیش چون در یك سال چهار كابینه عوض شد آنها را «كابینههای چهار فصلی» نامیدند ، یكی از علل آنها دخالت همین دستهی هوچیان بوده.
از اینان در این زمینهها كارهای بسیار زشتتری هم سرزده كه میبینم اگر بنویسم بغیرت ایرانیگریم خواهد برخورد و اینست خامه را نگه میدارم ـ از آنسوی برای آنكه گفتههایم بیكبار بیدلیل نباشد تنها یك داستانی را یاد میكنم.
از رضاشاه پهلوی یادداشتهایی در دست است كه خود اسناد گرانبهاییست.
در آن یادداشتها از بسیاری از این هوچیان نام برده و خیانتهایی را كه از هر یكی سرزده ذكر كرده از جمله دربارهی یكی از آنان چنین مینویسد :
«این مرد طماع در داستان جمهوریت بنزد من آمد و پول خواست. من چون ندادم رفت پیش محمدحسنمیرزا و از او پولی گرفت و با من بمخالفت پرداخت».
در همان یادداشتها یك تلگراف رمزی را كه محمدحسنمیرزا ببرادرش احمدشاه فرستاد و كلیدش بدست افتاد و كشف گردیده نقل میكند.
احمدشاه در پاریس بوده محمدحسنمیرزا باو تلگراف میكند : «سیهزار تومان كه فرستادید و باطرافیان ... دادیم كمست. اینها بطمع پول برای ما كار میكنند. زود حوالهی دیگری بفرستید».
این یك نمونهای از كارهای آن ناكسانست. نیك بیندیشید كه یك مردی[سردار سپه] در كشور پیدا گردیده و میخواهد رئیس جمهوری باشد ، و یك جنبشی در توده بنام این موضوع پدید آمده. آیا یك ایرانی چه باید كند؟... نه آنست كه اگر آن را بسود توده میداند باید یاری كند ، و اگر نمیداند باید به جلوگیری پردازد؟!..
ببینید تا چه اندازه بیشرمیست كه در چنان پیشامدی كسانی تنها در اندیشهی پول گرفتن باشند و رو باینسو و آنسو آورده آشكاره پول بخواهند.
آیا میتوان پنداشت كه رضاشاه تهمت زده؟!.. آیا میتوان گفت كه دروغ باو بسته؟!. من از رضاشاه هواداری نمیكنم. ولی بآن جایگاه باور نكردنیست كه بیك هوچی پست تهمت بندد. رضاشاه را اگرهم بد بدانیم چنین گمانی باو نخواهیم برد.
از این گذشته ما خود آن كسان را میشناسیم. ما خود میدانیم كه كارشان این بوده و برای پول گرفتن بوسیلههای بسیار زشتتر از این دست میزدهاند.
همان كسی را كه رضاشاه مینویسد ، او خود گفتاری در یكی از روزنامههای آن زمان نوشته بمناسبتی چنین میگوید :
«بعضی بمن میگویند از سیاست بركنار باش. ولی من این را صلاح نمیدانم. زیرا ادیبالممالك چون از سیاست دست برداشت از گرسنگی مرد».
همین دو جمله كافیست كه او را بشناسید. نخست ببینید سیاست چه چیز را میگوید. ادیبالممالك یك شاعری بود این را ستایش میكرد و پول میگرفت و آن را هجو میكرد و پول میگرفت. این رفتار زشت یا هوچیگری او را دخالت در سیاست میشمارد. دوم دخالت در سیاست را یك كسبی میداند و آشكاره میگوید : اگر دست بردارم گرسنه خواهم ماند.
دوم : اینان حزب یا جمعیت درست كردن را یك بازیچهای گردانیدند. نخست در ایران حزب بزرگی بود (حزب دمكرات) ، و چون آنان را تندرو میشماردند یك دسته در برابر آنان خود را «اعتدالی» مینامیدند. ولی در زمان این هوچیان آن ترتیب هم بهم خورد و بسیاری از آنان
نظیرهسازی كرده خود حزبهایی پدید آوردند و كمكم این كار رواج گرفته تا بآنجا رسید كه حزبسازی از آسانترین كارها شمرده شد كه هر كسی همینكه میخواست ، با چند تن از آشنایان فراهم نشسته یك جملهای را بهم بافته و آن را «مرامنامه» مینامیدند و یك نامی بروی خود گزارده یك مهری نیز میكندند و با این چند مقدمهای حزبی پدید میآوردند.
كمكم كار به رسوایی كشیده و نامهای موهون بسیاری از «كمیتهی آهن» و «تجدد ایران» و «جامعهی تبلیغ» و «دمكرات نصرت» و «دمكرات مستقل» و «كمیتهی اتحاد شرق» و «اتحاد بشر» و «اصلاحطلبان» و بسیار مانند اینها بیرون ریخت.
اساساً حزبسازی یك افزاری در دست هوسبازان و طمعكاران گردید. مثلاً فلانالسلطنه یا بهمانالدوله میخواست نخستوزیر گردد و میفرستاد یكی از سردستگان هوچیان را بنزد خود میخواند و با او بشور مینشست كه از چه راه وارد شود و آن سردسته پاسخ داده چنین میگفت :
«باید یك حزبی درست كنیم». این یكی از كارهای رایج آنزمان بود و بسیاری از وزیران برای خود حزبی میساختند.
.
coronavirus 01.mpeg
4.4 MB
🆘 ویروس کرونا و بیماری کشندهی آن 🆘
تا دیروز که خبرهای بیماری کرونا و گذرایی (سرایت) آن را دنبال میکردیم به خبرهای متضادی برمیخوردیم. آخرین آن از بیبیسی فارسی این بیماری را مانند یک آنفولانزای عادی وامینمود. اینبود در این زمینه خاموشی گزیده بودیم. لیکن امروز دو فایل شنیداری بدستمان رسیده که این موضوع را بسیار ترسناک نشان میدهد. ما نمیتوانیم بیگمان باشیم که این فایلها درستند و ساختگی نیستند یا اینکه اگر پزشکان برای آگاهی مردم آن را پراکندهاند تشخیص و یکایک سخنانشان درست است.
ولی به علت ترسناک بلکه هراسناک بودن سخنان این فایل و خبرهای دیگری که پیشتر دیده بودیم ناگزیریم این را بپراکنیم. این سخنان همهاش هم درست نباشد باز اینکه ما ناچار شویم احتیاطهامان را بیشتر گردانیم و از گذرایی و همهگیری یک بیماری کشنده جلو گیریم یک موضوع میهنی است و جای سستکاری نیست. موضوع مرگ فراگیر و کشتار این بیماری ناشناخته است که باید تا میتوان باک کرد و بدستورهای پزشکان پاس گزارد.
تا دیروز که خبرهای بیماری کرونا و گذرایی (سرایت) آن را دنبال میکردیم به خبرهای متضادی برمیخوردیم. آخرین آن از بیبیسی فارسی این بیماری را مانند یک آنفولانزای عادی وامینمود. اینبود در این زمینه خاموشی گزیده بودیم. لیکن امروز دو فایل شنیداری بدستمان رسیده که این موضوع را بسیار ترسناک نشان میدهد. ما نمیتوانیم بیگمان باشیم که این فایلها درستند و ساختگی نیستند یا اینکه اگر پزشکان برای آگاهی مردم آن را پراکندهاند تشخیص و یکایک سخنانشان درست است.
ولی به علت ترسناک بلکه هراسناک بودن سخنان این فایل و خبرهای دیگری که پیشتر دیده بودیم ناگزیریم این را بپراکنیم. این سخنان همهاش هم درست نباشد باز اینکه ما ناچار شویم احتیاطهامان را بیشتر گردانیم و از گذرایی و همهگیری یک بیماری کشنده جلو گیریم یک موضوع میهنی است و جای سستکاری نیست. موضوع مرگ فراگیر و کشتار این بیماری ناشناخته است که باید تا میتوان باک کرد و بدستورهای پزشکان پاس گزارد.
🔶 زبان ایرانی - 120
🔸 بهم خوردن گونههای کارواژهها (سال چهارم) – 6
6ـ گذشتهي گذشتهي ناديده : چنانكه ديديم «بود» در آخر گذشته از بهر اينست كه آن را گذشتهتر گرداند و «ها» از بهر آنكه ناديدگي آن را برساند و «مي» در آغاز از براي آنكه همانزماني را بفهماند. پس اين سه نشان هر كدام معنايي براي خود دارد و چون دو تا از آنها در يك جا گرد آيد هر دو معني فهميده خواهد بود. اينست ما «نوشته بوده» را «گذشتهي گذشتهي ناديده» ميناميم و اين جمله را زماني ميگويند كه يك چيزي نوشته و آن گذشته و گوينده آن را نديده باشد.
7ـ گذشتهي همانزماني ناديده : در اين هم چون «مي» با «هاء» گرد آمده هر يكي معناي خود را دارد و اين هنگامي بكار ميرود كه گوينده آن كار را با ديده نديده باشد.
8ـ گذشتهي آيندگي : چنانكه گونهي پنجم را گفتيم اكنونست بگذشته برده شده دربارهي اين هم بايد گفت آينده است بگذشته ميبرند. آنچه را كه امروز ميگويي «خواهد نوشت» ولي هيچگاه نمينويسد چون فردا شد خواهي گفت «خواستي نوشت».
بيهقي ميگويد : «چنانكه درخواستي يافت چنانكه بتعجيل رفتي»
شايد كساني چنين پندارند كه «خواستي نوشت» همان گونهي چهارم و مقصود از آن اينست كه نوشتن را خواستي يا ميخواست. ولي نه چنانست زيرا چنانكه در «خواهيم رفت» مقصود خواستن نيست (چه بجاي آن «خواهم مرد» نيز ميگويند) در اينجا نيز خواستن مقصود نيست. مثلاً كسي ناگهان زير پاي خود گودالي ميبيند و درزمان خود را پس ميكشد چنين كسي خواهد گفت : «خواستمي افتاد» و پيداست كه خواهشي در كار نبوده. وانگاه چنانكه در عبارت بيهقي پديدار است او «درخواستي يافت» را يك كلمه پنداشته و اينست آن را بهم درآميخته وگرنه بايستي گفت : «خواستي دريافت».
اما شش كس اين گونه اگر كساني آن را ندانند همچون شش كس گونهي چهارم است. تا اينجا گونههاي هشتگانهي گذشته بوده.
🔸 بهم خوردن گونههای کارواژهها (سال چهارم) – 6
6ـ گذشتهي گذشتهي ناديده : چنانكه ديديم «بود» در آخر گذشته از بهر اينست كه آن را گذشتهتر گرداند و «ها» از بهر آنكه ناديدگي آن را برساند و «مي» در آغاز از براي آنكه همانزماني را بفهماند. پس اين سه نشان هر كدام معنايي براي خود دارد و چون دو تا از آنها در يك جا گرد آيد هر دو معني فهميده خواهد بود. اينست ما «نوشته بوده» را «گذشتهي گذشتهي ناديده» ميناميم و اين جمله را زماني ميگويند كه يك چيزي نوشته و آن گذشته و گوينده آن را نديده باشد.
7ـ گذشتهي همانزماني ناديده : در اين هم چون «مي» با «هاء» گرد آمده هر يكي معناي خود را دارد و اين هنگامي بكار ميرود كه گوينده آن كار را با ديده نديده باشد.
8ـ گذشتهي آيندگي : چنانكه گونهي پنجم را گفتيم اكنونست بگذشته برده شده دربارهي اين هم بايد گفت آينده است بگذشته ميبرند. آنچه را كه امروز ميگويي «خواهد نوشت» ولي هيچگاه نمينويسد چون فردا شد خواهي گفت «خواستي نوشت».
بيهقي ميگويد : «چنانكه درخواستي يافت چنانكه بتعجيل رفتي»
شايد كساني چنين پندارند كه «خواستي نوشت» همان گونهي چهارم و مقصود از آن اينست كه نوشتن را خواستي يا ميخواست. ولي نه چنانست زيرا چنانكه در «خواهيم رفت» مقصود خواستن نيست (چه بجاي آن «خواهم مرد» نيز ميگويند) در اينجا نيز خواستن مقصود نيست. مثلاً كسي ناگهان زير پاي خود گودالي ميبيند و درزمان خود را پس ميكشد چنين كسي خواهد گفت : «خواستمي افتاد» و پيداست كه خواهشي در كار نبوده. وانگاه چنانكه در عبارت بيهقي پديدار است او «درخواستي يافت» را يك كلمه پنداشته و اينست آن را بهم درآميخته وگرنه بايستي گفت : «خواستي دريافت».
اما شش كس اين گونه اگر كساني آن را ندانند همچون شش كس گونهي چهارم است. تا اينجا گونههاي هشتگانهي گذشته بوده.
riweye badbaxtihã 1.pdf
408.3 KB
«ریشهی بدبختیها 1» عنوان چهاردهمین دسته از گفتارهای پرچم روزانه است که در این فایل یکجا گرد آوردهایم.
📘 اسرار هزارساله ـ 39
🔸 علیاکبر حکمیزاده
🔶 گفتار ششم : حدیث - تکهی 6 از 6
13 پرسش (هفت تا سیزده)
7ـ اینکه میگویند دولت ظلمه است یعنی چه؟ آیا مقصود این است که دولت چون به وظیفهاش رفتار نمیکند ظالم است؟ یا مقصود این است که دولت باید بدست مجتهد باشد؟
8 ـ اینکه میگویند مالیات حرام است یعنی چه؟ آیا مقصود اینست که بطور کلی مالیات نباید گرفت یا آنکه باید بجای مالیات زکات گرفت؟ اگر قسم دوم است در مثل امروز از مثل شهر تهران یا شهرهای مازندران یا کشورهای صنعتی از چه چیز زکات (زکوه) بگیریم؟
9ـ آیا بشر حق دارد برای خود قانون وضع کند یا نه؟ اگر دارد آیا اطاعت چنین قانونی واجب است یا نه؟ و در صورت وجوب اگر کسی تخلف کند سزایش چیست؟
10ـ این مسلم است که هم در قرآن و هم در حدیث ناسخ و منسوخ زیاد است و علت این تغییر هم البته رعایت اقتضای زمان است. حال در جايی که در یک محیط آن هم در یک زمان کمی ، قانونی برای رعایت زمان عوض شود آیا ممکن است در همهي روی زمین تا آخر دنیا عوض نشود؟!! و بعلاوه اینکه میگویند همهي قوانین اسلام برای همیشه است اگر مدرک مسلم و روشنی دارد خواهشمند است بیان فرمايید.
11ـ چنانکه گفتهاند این احادیثی که امروز در دست ماست ظنی است و عقل هم این را نمیپذیرد که خدای قادر و عادل اشرف مخلوقات خود را بچیزی امر کند و راه علم بآن را هم بر رویش ببندد.
12ـ احادیث بسیاری رسیده که با علم و عقل و زندگی و بلکه گاهی با حس نمیسازد و در عین حال سندشان هم صحیح است. مانند احادیث گاو ، ماهی و جابُلقا و جابُلسا و بدأ ، و زکات و جهاد. اینها را چه باید کرد؟!
13ـ به نظر شما علت اینکه امروز مردم به دین بیعلاقه شدهاند چیست؟
خواهشمند است در نوشتن جواب این چند نکته را در نظر بگیرند : اول اینکه خارج از موضوع نباشد. دوم هرچه ممکن است مختصرتر باشد. سوم چون دیگران هم باید از این گفتگو آگاه شوند بنابراین جواب باید کتبی باشد. چهارم چون جوابهايی را که میتوانند باین پرسشها بدهند در خود کتاب بیان شده ، بنابراین پیش از نوشتن جواب باید خود کتاب هم دیده شود. پنجم اگر میخواهند یک موضوع را جواب بدهند باید دربارهي باقی مطالب هم هر گونه نظری از رد یا قبول یا عدم اطلاع دارند بدهند.
پایان کتاب
🔸 علیاکبر حکمیزاده
🔶 گفتار ششم : حدیث - تکهی 6 از 6
13 پرسش (هفت تا سیزده)
7ـ اینکه میگویند دولت ظلمه است یعنی چه؟ آیا مقصود این است که دولت چون به وظیفهاش رفتار نمیکند ظالم است؟ یا مقصود این است که دولت باید بدست مجتهد باشد؟
8 ـ اینکه میگویند مالیات حرام است یعنی چه؟ آیا مقصود اینست که بطور کلی مالیات نباید گرفت یا آنکه باید بجای مالیات زکات گرفت؟ اگر قسم دوم است در مثل امروز از مثل شهر تهران یا شهرهای مازندران یا کشورهای صنعتی از چه چیز زکات (زکوه) بگیریم؟
9ـ آیا بشر حق دارد برای خود قانون وضع کند یا نه؟ اگر دارد آیا اطاعت چنین قانونی واجب است یا نه؟ و در صورت وجوب اگر کسی تخلف کند سزایش چیست؟
10ـ این مسلم است که هم در قرآن و هم در حدیث ناسخ و منسوخ زیاد است و علت این تغییر هم البته رعایت اقتضای زمان است. حال در جايی که در یک محیط آن هم در یک زمان کمی ، قانونی برای رعایت زمان عوض شود آیا ممکن است در همهي روی زمین تا آخر دنیا عوض نشود؟!! و بعلاوه اینکه میگویند همهي قوانین اسلام برای همیشه است اگر مدرک مسلم و روشنی دارد خواهشمند است بیان فرمايید.
11ـ چنانکه گفتهاند این احادیثی که امروز در دست ماست ظنی است و عقل هم این را نمیپذیرد که خدای قادر و عادل اشرف مخلوقات خود را بچیزی امر کند و راه علم بآن را هم بر رویش ببندد.
12ـ احادیث بسیاری رسیده که با علم و عقل و زندگی و بلکه گاهی با حس نمیسازد و در عین حال سندشان هم صحیح است. مانند احادیث گاو ، ماهی و جابُلقا و جابُلسا و بدأ ، و زکات و جهاد. اینها را چه باید کرد؟!
13ـ به نظر شما علت اینکه امروز مردم به دین بیعلاقه شدهاند چیست؟
خواهشمند است در نوشتن جواب این چند نکته را در نظر بگیرند : اول اینکه خارج از موضوع نباشد. دوم هرچه ممکن است مختصرتر باشد. سوم چون دیگران هم باید از این گفتگو آگاه شوند بنابراین جواب باید کتبی باشد. چهارم چون جوابهايی را که میتوانند باین پرسشها بدهند در خود کتاب بیان شده ، بنابراین پیش از نوشتن جواب باید خود کتاب هم دیده شود. پنجم اگر میخواهند یک موضوع را جواب بدهند باید دربارهي باقی مطالب هم هر گونه نظری از رد یا قبول یا عدم اطلاع دارند بدهند.
پایان کتاب
✴️ ریشهی بدبختیها (تکهی دوازدهم)
🔶 آزادی یا هرج و مرج ، هوچیگری یا كوشش سیاسی؟! (بخش چهار از چهار)
این زمان ، صد یك مردم نمیدانستند حزب برای چیست و چه نتیجهای را از آن باید خواست و از چه راهی باید پیش رفت. شما اگر پرسشی در این زمینهها از ایشان میكردید پاسخی نمیتوانستند داد. تنها چون شنیده بودند در اروپا حزبهایی هست و از آنسوی حزب دمكرات را كه بازمانده از زمان پیش بود میدیدند ، بتقلید آنها حزبها میساختند.
مثلاً در تبریز چون دمكراتها بودند (پس از شورش روسیه دوباره برپا شده بود) یك دستهی دیگری خود را «سوسیال» خواندند ، باز گروهی نام «دیمكرات نصرت» روی خود گزاردند. شنیدنیست كه اسماعیلآقا یا سیمقو كُرد معروف[كه سالها در شهرهای آذربایجان به تاراجگری و خونریزی سرگرم بود و گردن از فرمان دولتهای مركزی كشیده با سپاهیان دولت میجنگید] از این حزب بوده است و من نامههای او را كه بكمیتهی حزب در تبریز نوشته در دست میدارم.
خواهند پرسید : این حزبها كه تشكیل مییافت به چه كار میپرداختند؟.. میگویم : جز باین نمیپرداختند كه با حزبهای دیگر همچشمی و دشمنی نمایند و در نشستهای خود یا در روزنامهها بدگویی از یكدیگر نمایند ، و اگر توانستند خود و بستگانشان را در ادارات جا دهند ، و گاهی یك ورق «بیاننامه» نشر كنند ، یا در جایی گرد آمده «میتینغ» [میتینگ یا گردهمآیی] دهند ، بیایند و بروند ، هفتهای دو سه روز گرد هم آیند و نشست برپا كرده بگویند و بشنوند ، و بر سر چیزهای بیهوده باهم مجادله نمایند ، و بدینسان چند ماهی بسر برده ، و از بیمقصدی و بیكاری كمكم سست گردیده رو بتفرقه گزارند ، و از حزب جز تابلوی سیاهش بازنماند. اینهاست كارهایی كه احزاب سیاسی بآن میپرداختند.
اینان آنچه هیچگاه نمیاندیشیدند و بدیده نمیگرفتند نیازمندیهای كشور بود. شما ببینید در ایران «سوسیالیسم» چه تناسب داشت؟!.. در كشوری كه نه كارخانهها بود و نه گروههای كارگران ، مرام «سوسیالیسم» چه پیشرفت توانستی كرد؟!.. شگفتتر از همه آنست كه در این حزب سوسیال چند تن از دیهداران عضویت داشتند. اینان از دمكراتها رنجیده و باین حزب كه در برابر آن برپا شده بود گراییده و مرامنامهاش را كه آشكاره بزیانشان بود نخوانده بودند.
در این حزبها كسی را با مرامنامه كار نبود و كمتر كسی آن را میخواند. هر كسی بخیال دیگری باینها میپیوست و هر كسی جز سود خود را نمیجست. مثلاً اسماعیلآقا كه به «دیمكرات نصرت» پیوسته برای آن بوده كه با دست این دسته و با دادن ششصد تومان پول نشانی و لقبی از
محمدحسن میرزای ولیعهد بگیرد و باین مقصود خود نیز نایل گردیده. از اینسوی این دسته كه او را پذیرفتهاند كاری با اندیشهی او نداشته و تنها این میخواستهاند كه بنام «اسماعیلآقا» تفاخر كنند.
یكی از زمانهایی كه بازار حزبسازی گرم میگردید هنگامی بود كه انتخابات آغاز مییافت. در اینجا بود كه رسواییها از اندازه میگذشت و چند نام موهون دیگری بیرون میآمد و هر روز برگهایی برای نشان دادن كاندیدهای این حزب انتشار مییافت.
برای آنكه سخنم بیدلیل نباشد برخی جملهها را از سرمقالهی «عصر جدید» كه در سال 1296 بهنگام انتشار آگهی انتخابات دورهی چهارم مجلس نوشته در پائین میآورم. عنوان گفتار «تجهیزات برای انتخابات» است و در زیر آن پس از جملههایی مینویسد :
«دوباره میبینیم در محیط سیاست تهران جنب و جوشهایی تولید و هر كس و هر دسته درصدد تأمین آتیه است. احزاب سابق تشكیلات منحل شدهی خود را تأسیس و قواء خود را تجهیز مینماید ـ احزاب تازه در شرف تشكیل ـ حكاكان مشغول كندن امهار ـ مطبعهها مشغول طبع اعلانها ، پروگرامها ، مرامنامهها میباشند ..
از قراری كه میشنویم یك فرقه بنام سوسیال دمكرات ، یك فرقه بنام حامیان برزگران ، یك فرقه بنام ودادیون یا اتحاد ملی تشكیل شده. فرقهی سوسیال دمكرات (و مطابق مهر فرقه كه دیده شد سوسیالیست دمكرات) چندان بیسابقه در ایران نبوده. بعلاوه با بودن آن در ممالك دیگر محتاج بتوضیح نیست. فرقهی طرفداران بزرگ نیز بطوری كه شنیدهایم از سه چهار نفر تجاوز نمیكند .. حزبی كه میگویند فعلاً دارای چهل و پنجاه نفر جمعیت شده است فرقهی ودادیون یا اتحاد ملی است..»
چند سال ایران گرفتار این حزبها بود. تهران كه مركز كشور است مركز این سیاهكاریها نیز گردید. در این شهر بزرگ دستهبندی و هوچیگری بیرون از اندازه شد و براستی دست و پای دولت را بست.
👇
🔶 آزادی یا هرج و مرج ، هوچیگری یا كوشش سیاسی؟! (بخش چهار از چهار)
این زمان ، صد یك مردم نمیدانستند حزب برای چیست و چه نتیجهای را از آن باید خواست و از چه راهی باید پیش رفت. شما اگر پرسشی در این زمینهها از ایشان میكردید پاسخی نمیتوانستند داد. تنها چون شنیده بودند در اروپا حزبهایی هست و از آنسوی حزب دمكرات را كه بازمانده از زمان پیش بود میدیدند ، بتقلید آنها حزبها میساختند.
مثلاً در تبریز چون دمكراتها بودند (پس از شورش روسیه دوباره برپا شده بود) یك دستهی دیگری خود را «سوسیال» خواندند ، باز گروهی نام «دیمكرات نصرت» روی خود گزاردند. شنیدنیست كه اسماعیلآقا یا سیمقو كُرد معروف[كه سالها در شهرهای آذربایجان به تاراجگری و خونریزی سرگرم بود و گردن از فرمان دولتهای مركزی كشیده با سپاهیان دولت میجنگید] از این حزب بوده است و من نامههای او را كه بكمیتهی حزب در تبریز نوشته در دست میدارم.
خواهند پرسید : این حزبها كه تشكیل مییافت به چه كار میپرداختند؟.. میگویم : جز باین نمیپرداختند كه با حزبهای دیگر همچشمی و دشمنی نمایند و در نشستهای خود یا در روزنامهها بدگویی از یكدیگر نمایند ، و اگر توانستند خود و بستگانشان را در ادارات جا دهند ، و گاهی یك ورق «بیاننامه» نشر كنند ، یا در جایی گرد آمده «میتینغ» [میتینگ یا گردهمآیی] دهند ، بیایند و بروند ، هفتهای دو سه روز گرد هم آیند و نشست برپا كرده بگویند و بشنوند ، و بر سر چیزهای بیهوده باهم مجادله نمایند ، و بدینسان چند ماهی بسر برده ، و از بیمقصدی و بیكاری كمكم سست گردیده رو بتفرقه گزارند ، و از حزب جز تابلوی سیاهش بازنماند. اینهاست كارهایی كه احزاب سیاسی بآن میپرداختند.
اینان آنچه هیچگاه نمیاندیشیدند و بدیده نمیگرفتند نیازمندیهای كشور بود. شما ببینید در ایران «سوسیالیسم» چه تناسب داشت؟!.. در كشوری كه نه كارخانهها بود و نه گروههای كارگران ، مرام «سوسیالیسم» چه پیشرفت توانستی كرد؟!.. شگفتتر از همه آنست كه در این حزب سوسیال چند تن از دیهداران عضویت داشتند. اینان از دمكراتها رنجیده و باین حزب كه در برابر آن برپا شده بود گراییده و مرامنامهاش را كه آشكاره بزیانشان بود نخوانده بودند.
در این حزبها كسی را با مرامنامه كار نبود و كمتر كسی آن را میخواند. هر كسی بخیال دیگری باینها میپیوست و هر كسی جز سود خود را نمیجست. مثلاً اسماعیلآقا كه به «دیمكرات نصرت» پیوسته برای آن بوده كه با دست این دسته و با دادن ششصد تومان پول نشانی و لقبی از
محمدحسن میرزای ولیعهد بگیرد و باین مقصود خود نیز نایل گردیده. از اینسوی این دسته كه او را پذیرفتهاند كاری با اندیشهی او نداشته و تنها این میخواستهاند كه بنام «اسماعیلآقا» تفاخر كنند.
یكی از زمانهایی كه بازار حزبسازی گرم میگردید هنگامی بود كه انتخابات آغاز مییافت. در اینجا بود كه رسواییها از اندازه میگذشت و چند نام موهون دیگری بیرون میآمد و هر روز برگهایی برای نشان دادن كاندیدهای این حزب انتشار مییافت.
برای آنكه سخنم بیدلیل نباشد برخی جملهها را از سرمقالهی «عصر جدید» كه در سال 1296 بهنگام انتشار آگهی انتخابات دورهی چهارم مجلس نوشته در پائین میآورم. عنوان گفتار «تجهیزات برای انتخابات» است و در زیر آن پس از جملههایی مینویسد :
«دوباره میبینیم در محیط سیاست تهران جنب و جوشهایی تولید و هر كس و هر دسته درصدد تأمین آتیه است. احزاب سابق تشكیلات منحل شدهی خود را تأسیس و قواء خود را تجهیز مینماید ـ احزاب تازه در شرف تشكیل ـ حكاكان مشغول كندن امهار ـ مطبعهها مشغول طبع اعلانها ، پروگرامها ، مرامنامهها میباشند ..
از قراری كه میشنویم یك فرقه بنام سوسیال دمكرات ، یك فرقه بنام حامیان برزگران ، یك فرقه بنام ودادیون یا اتحاد ملی تشكیل شده. فرقهی سوسیال دمكرات (و مطابق مهر فرقه كه دیده شد سوسیالیست دمكرات) چندان بیسابقه در ایران نبوده. بعلاوه با بودن آن در ممالك دیگر محتاج بتوضیح نیست. فرقهی طرفداران بزرگ نیز بطوری كه شنیدهایم از سه چهار نفر تجاوز نمیكند .. حزبی كه میگویند فعلاً دارای چهل و پنجاه نفر جمعیت شده است فرقهی ودادیون یا اتحاد ملی است..»
چند سال ایران گرفتار این حزبها بود. تهران كه مركز كشور است مركز این سیاهكاریها نیز گردید. در این شهر بزرگ دستهبندی و هوچیگری بیرون از اندازه شد و براستی دست و پای دولت را بست.
👇
فلان روضهخوان و بهمان ساعتساز ، و فلان پنبهزن و بهمان شاعر ، میدانی پیدا كرده میرفتند و میآمدند ، و مینشستند و میگفتند ، و از اینكه «سیاستمدار» شدهاند و با این وزیر و آن وزیر روبرو مینشینند بخود میبالیدند و لذت بیاندازه میبردند ، و كلمههای تاكتیك ، پرنسیب ، دیسیپلین ، ایدهآل ، دمكراسی ، سوسیالزم ، آنارشی ، اولیگارشی و مانند اینها را سرمایهی دانشی برای خود گرفته پیاپی بزبان میراندند. كوتاه سخن : یكمشت بدنهادان از بینوایی توده بنوایی رسیده و بهیچوجه دست از كارهای خود برنمیداشتند.
در سالهای 1297 و 1298 ، بهنگامی كه رشتهی ایمنی در سراسر كشور از هم گسیخته و راهزنان بنام ، از نایبحسین كاشانی و پسرش ماشاءاللهخان ، رضا جوزانی ، جعفر قلیخان ، رجبعلی ، خلیل ، رمضان باصری و دیگران پیدا شده و هر یكی برای خود دستگاه كامرانی چیده بودند ، در پایتخت كشور نیز این حزبسازان و هوچیان مجال آسایشی برای مردم نگزارده و با جست و خیزهایی كه جز سیاهكاری نتوان نامید روز میگزاردند.
🔸 همینها در ایران دیكتاتوری پدید آورد. همین زشتكاریها باعث شد كه مردم از آزادی نفرت نمودند و چشم براه دیكتاتوری دوختند.
در سالهای 1297 و 1298 ، بهنگامی كه رشتهی ایمنی در سراسر كشور از هم گسیخته و راهزنان بنام ، از نایبحسین كاشانی و پسرش ماشاءاللهخان ، رضا جوزانی ، جعفر قلیخان ، رجبعلی ، خلیل ، رمضان باصری و دیگران پیدا شده و هر یكی برای خود دستگاه كامرانی چیده بودند ، در پایتخت كشور نیز این حزبسازان و هوچیان مجال آسایشی برای مردم نگزارده و با جست و خیزهایی كه جز سیاهكاری نتوان نامید روز میگزاردند.
🔸 همینها در ایران دیكتاتوری پدید آورد. همین زشتكاریها باعث شد كه مردم از آزادی نفرت نمودند و چشم براه دیكتاتوری دوختند.
🔶 زبان ایرانی - 121
🔸 بهم خوردن گونههای کارواژهها (سال چهارم) – 7
گونههاي اكنون (مضارع)
1ـ اكنون همارگي : نويسد
2ـ اكنون همانزماني : مينويسد
1ـ چنانكه گفتهايم گونهي يكم بيشتر در معني هميشگي بكار ميرود. ميگويم بيشتر براي آنكه گاهي نيز از بهر آينده است. كسي ميپرسد : امروز نزد ما ميآيي؟... پاسخ ميدهي فردا آيم.
2ـ گونهي دوم جز در معني همانزماني بكار نميرود.
چنانكه گفتهايم اكنون ميان اين دو معني جدايي نميگزارند و بيشتر گونهي يكم بر سر زبانها ميآيد. ولي اين نادرست است و بايد ميان اينها جدايي گزاشت. تا قرن پنجم كه زبان فارسي هنوز آشفتگي نداشته بيهقي و ديگران هميشه اين دو را از هم جدا گرفتهاند.
بيهقي مينويسد : «وزير گفت تا اين قوم سخن برين جمله ميگويند و نيز پردهي حشمت بر ناداشته بهتر بنده را صواب آن مينمايد كه جواب درشت و نرم دادهايد تا مجاملتي درميان نباشد ...» ميبينيد چگونه در يك عبارت دو معني را درست جدا ميكند و هر كدام را در جاي خود بكار ميبرد.
اين در نهاد آدمي نهاده كه اين دو معني را از هم جدا گيرد و در فارسي چون اينها را بهم درآميختهاند عاميان از روي جربزهي سادهي خود گردن بر آن ننهاده و از پيش خود راهي براي جدا گرفتن پديد آوردهاند چنانكه در معني دوم (همانزماني) يك كلمهي «دارم» ميافزايند : دارم چيز مينويسم.
از آنسوي با آنكه در قرن پنجم رخنه در گونههاي كار زبان فارسي افتاده و از همانزمانها ديده ميشود آشفتگي آغاز شده و سپس از زمان مغول بيكبار رشته از هم گسيخته و چندين گونه از ميان رفته باز دانشمندان و زبانشناسان شيوهي كهن را نگه داشتهاند (اگرچه درست نتوانستهاند از عهده برآيند) تا آنجا كه محمدتقيخان سپهر در شصت و هفتاد سال پيش ناسخالتواريخ را بِهمان شيوه نگاشته و اين شگفت كه اين مرد بهتر از پيشينيان از عهدهي آن برآمده و از اينجا پيداست كه در زبان فارسي دانش بسزا داشته است.
چون ميدانيم مفتگوياني چنانكه شيوهي ايشانست خُرده گرفته خواهند گفت اينها از ميان رفته و فراموش شده و بازگردانيدن آنها دشوار است در پاسخ آنانست كه نشان ميدهيم آن شيوهي درست از ميان نرفته و از اينسوي يك شيوهي نويني جاي آن را نگرفته. تنها آشفتگي روي داده و سامان زبان بهم خورده. شما اگر بنگارشهاي نويسندگان امروزي درست بنگريد جز آشفتگي چيزي نمييابيد. تنها نشناختن گونههاي همارگي و همانزماني گذشته و اكنون نيست. عيبهاي ديگر در كار است كه يكايك خواهيم ديد. اين هم گونههاي دوگانهي اكنون.
اما «آينده» چون دربارهي آن آشفتگي رخ نداده و ما سخني در آن زمينه نداريم از آن گفتگو نميداريم.
🔸 بهم خوردن گونههای کارواژهها (سال چهارم) – 7
گونههاي اكنون (مضارع)
1ـ اكنون همارگي : نويسد
2ـ اكنون همانزماني : مينويسد
1ـ چنانكه گفتهايم گونهي يكم بيشتر در معني هميشگي بكار ميرود. ميگويم بيشتر براي آنكه گاهي نيز از بهر آينده است. كسي ميپرسد : امروز نزد ما ميآيي؟... پاسخ ميدهي فردا آيم.
2ـ گونهي دوم جز در معني همانزماني بكار نميرود.
چنانكه گفتهايم اكنون ميان اين دو معني جدايي نميگزارند و بيشتر گونهي يكم بر سر زبانها ميآيد. ولي اين نادرست است و بايد ميان اينها جدايي گزاشت. تا قرن پنجم كه زبان فارسي هنوز آشفتگي نداشته بيهقي و ديگران هميشه اين دو را از هم جدا گرفتهاند.
بيهقي مينويسد : «وزير گفت تا اين قوم سخن برين جمله ميگويند و نيز پردهي حشمت بر ناداشته بهتر بنده را صواب آن مينمايد كه جواب درشت و نرم دادهايد تا مجاملتي درميان نباشد ...» ميبينيد چگونه در يك عبارت دو معني را درست جدا ميكند و هر كدام را در جاي خود بكار ميبرد.
اين در نهاد آدمي نهاده كه اين دو معني را از هم جدا گيرد و در فارسي چون اينها را بهم درآميختهاند عاميان از روي جربزهي سادهي خود گردن بر آن ننهاده و از پيش خود راهي براي جدا گرفتن پديد آوردهاند چنانكه در معني دوم (همانزماني) يك كلمهي «دارم» ميافزايند : دارم چيز مينويسم.
از آنسوي با آنكه در قرن پنجم رخنه در گونههاي كار زبان فارسي افتاده و از همانزمانها ديده ميشود آشفتگي آغاز شده و سپس از زمان مغول بيكبار رشته از هم گسيخته و چندين گونه از ميان رفته باز دانشمندان و زبانشناسان شيوهي كهن را نگه داشتهاند (اگرچه درست نتوانستهاند از عهده برآيند) تا آنجا كه محمدتقيخان سپهر در شصت و هفتاد سال پيش ناسخالتواريخ را بِهمان شيوه نگاشته و اين شگفت كه اين مرد بهتر از پيشينيان از عهدهي آن برآمده و از اينجا پيداست كه در زبان فارسي دانش بسزا داشته است.
چون ميدانيم مفتگوياني چنانكه شيوهي ايشانست خُرده گرفته خواهند گفت اينها از ميان رفته و فراموش شده و بازگردانيدن آنها دشوار است در پاسخ آنانست كه نشان ميدهيم آن شيوهي درست از ميان نرفته و از اينسوي يك شيوهي نويني جاي آن را نگرفته. تنها آشفتگي روي داده و سامان زبان بهم خورده. شما اگر بنگارشهاي نويسندگان امروزي درست بنگريد جز آشفتگي چيزي نمييابيد. تنها نشناختن گونههاي همارگي و همانزماني گذشته و اكنون نيست. عيبهاي ديگر در كار است كه يكايك خواهيم ديد. اين هم گونههاي دوگانهي اكنون.
اما «آينده» چون دربارهي آن آشفتگي رخ نداده و ما سخني در آن زمينه نداريم از آن گفتگو نميداريم.
🔸 کوشاد تلگرام :
از فردا بامداد کتاب «گفت و شنید» را تکه تکه در کانال خواهیم آورد. در این کتاب ایرادهایی که به شیعیگری وارد است و سخنانی در آن باره ، در گفت و شنیدی بمیان آمده. این گفت و شنید کشش بسیار دارد.
در آغاز کتاب چنین آمده :
داستان اين كتاب آنست كه سه تن از بازاريان تهران بنزد من آمدند و در دو نشست بگفتگوهايي پرداختند و سپس خواستار شدند كه آنچه گفته و شنيده شده با زبان عادي (زباني كه ديگران مينويسند) نوشته شده بچاپ رسد و ما خواهش آنان را پذيرفتيم. ...
كسروي
از فردا بامداد کتاب «گفت و شنید» را تکه تکه در کانال خواهیم آورد. در این کتاب ایرادهایی که به شیعیگری وارد است و سخنانی در آن باره ، در گفت و شنیدی بمیان آمده. این گفت و شنید کشش بسیار دارد.
در آغاز کتاب چنین آمده :
داستان اين كتاب آنست كه سه تن از بازاريان تهران بنزد من آمدند و در دو نشست بگفتگوهايي پرداختند و سپس خواستار شدند كه آنچه گفته و شنيده شده با زبان عادي (زباني كه ديگران مينويسند) نوشته شده بچاپ رسد و ما خواهش آنان را پذيرفتيم. ...
كسروي