پاکدینی ـ احمد کسروی
7.54K subscribers
8.66K photos
494 videos
2.28K files
1.79K links
🔔 برای پاسخ شکیبا باشید.

کتابخانه پاکدینی
@Kasravi_Ahmad

تاریخ مشروطه ایران
@Tarikhe_Mashruteye_Iran

اینستاگرام
instagram.com/ketab.pakdini

کتاب سودمند
@KetabSudmand

یوتیوب
youtube.com/@pakdini

دونیت :
https://t.me/pakdini/25890
Download Telegram
مداحی که حسین حسین نکند هار میشود؟!..
👇👇👇👇👇👇
... در کربلا بارها کشتار و تاراج سختي رو داده و بارها آن صندوقها را شکسته و کنده‌اند :

در سال ٨۵٨ مولاعلي پسر سيدمحمدمشعشع به آنجا دست يافت و تاراج و کشتار سختي کرد و کسان بسياري را بند کرده با خود برد.

در سال ١٢١۶ چون وهابيان به آهنگ تاراج و کشتار به عراق تاخته بودند در روز عاشورا به آن شهر ريخته در شهر و در پيرامون بارگاهها به کشتار پرداختند و به خانه‌ها آمده دست به زنان و دختران يازيدند و بچگان شيرخوار را سر بريدند و صندوقها را شکستند و گورها را کندند.
و در چند ساعت نزديک به هفت هزار تن را از مجتهدان و سادات و ديگران کشته بارگاهها را تاراج کرده فيروزانه بازگشتند.

... شگفتست که وهابيان در آن تاخت خود به عراق ، نخست آهنگ نجف کردند. ولي چون اين شهر باروي استوار ميداشت دست يافتن نتوانستند و آنجا را گزارده آهنگ کربلا کردند و به آن کشتار و تاراج پرداختند. شيعيان از همان داستان نجف عنواني بدست آورده«معجزه‌‌اي» ساختند. «يکي از صلحا» در خواب اميرالمؤمنين را ديد که کفهاي دستش سياه شده و چگونگي را پرسيد. پاسخ داد : « پس آن توپها را از شهر که باز ميگردانيد؟!».

ببينيد اندازه‌ي ناداني را. بجاي آنکه ببينند که نجف چون بارو ميداشت از آسيب دور مانْد ، و کربلا چون نميداشت آن آسيب را يافت ، و از همينجا پي به آميغها برده بدانند که در اين جهان هرکاري جز از راهش نتواند بود و از آن گورها و گنبدها هوده‌اي نتواند برخاست ، بدانسان کوردروني نشان داده دروغي به آن رسوايي ساخته بيرون داده‌اند.

هشتم : داستان گريه و زاري به کشتگان کربلا ايراد بزرگ ديگر ميباشد. يک داستان بايستي رخ ندهد. پس از آنکه رخ داده از گريستن چه سود تواند بود؟!... يک داستاني را عنوان کردن و بزم‌هاي سوگواري برپا گردانيدن ، گريستن و گريانيدن با خِرد چه مي‌سازد؟!...

اينکه گفته‌اند : « هر که بگريد و بگرياند و خود را گريان وانمايد بهشت برو بايا گردد» بايستي پرسيد : چرا؟!...

گريستن يا گريانيدن چيست که خدا بآنها چنين پاداش بزرگي دهد؟!... آنگاه شما اين سخن را از کجا مي‌گوييد؟!... شما را به خدا چه راهي بوده؟!... اي بيخردان مگر خدا اسکندر ماكدوني است که يک هفستيوني را دوست دارد و چون او مُرد ، مردم را چند ماه به سوگواري وادارد؟!...

حسين‌بن‌علي به طلب خلافت برخاست و نتوانست و کاري از پيش نبرد. ليکن مردانگي بسيار ستوده‌اي از خود نشان داد ، و آن اينکه زبوني ننموده کشته شدن خود و فرزندان و يارانش را ، از گردن گزاردن به يزيد و ابن‌زياد بهتر دانسته مردانه پافشاري کرد و خود و پيروانش کشته گرديدند.

اين کار او بسيار ستوده بوده. ولي هرچه بوده بوده. هزار و سيصد سال گريستن چه معني دارد؟!... به آن نمايشهاي بسيار بيخردانه‌ي محرم و صفر چه توان گفت؟!...

اين داستانهاي زيارت و گريه با آن حديثهاشان از راه ديگري نيز درخور ايراد است. اينها ريشه‌ي دين را کندن و آنرا از ميان بردنست. در جائيکه با يک زيارت همه‌ي گناهان آمرزيده شود و با يک گريه بهشت بايا گردد ، کسي چرا از خوشيهاي سزا و ناسزا بازايستد؟!... چرا فلان حاجي آزمندانه انبارداري نکند؟!... چرا بَهمان ستمگر خونها نريزد؟!... چرا آزمندان به پول‌اندوزي نکوشند؟!... چرا مردان دنبال زنان بيگانه نيفتند؟!... سران شيعه در آن کوششهاي سياسي خود پرواي هيچي نکرده هرچه خواسته گفته و هرچه خواسته کرده‌اند. ولي ما آيا ميتوانيم چشم از کارهاي سراپا زيان ايشان پوشيم؟!....

ببينيد گستاخي را تا به کجا رسانيده‌اند : « هرکه حسين را در کربلا زيارت کند مانند کسي است که خدا را در عرش زيارت کرده». « با هستي امامست که زمين و آسمان پايدار ميباشد و به پاس اوست که مردم روزي ميخورند». « هرکه بگريد و بگرياند و يا خود را گريان نمايد بهشت به او بايا شود».

بايد پرسيد : چرا؟!. مگر گريستن به کشتگاني چه کاريست و چه سودي از آن تواند برخاست که خدا چنان مزدي دهد؟!. چنين گزافه‌دهي از خدا سزاست؟!.

« هرکه به زيارت رود همه‌ي گناهانش آمرزيده گردد» بايد پرسيد : پس دين چه مي‌بايسته؟!. سخن از نيک و بد و حلال و حرام چه مي‌سزيده؟!. در جايي که با گريستن يا به زيارت رفتن هر گناهي آمرزيده شود و بهشت بايا گردد چرا کسي از گناه بازايستد؟!. چرا در بند نيک و بد و حلال و حرام باشد؟!. ...

(کتاب داوری)


✅ @pakdini
یکی از باورهای شیعیان :

حسین زمانیکه از مدینه راه افتاد دسته‌ای از جنها به همراه پادشاه خودشان بنام زعفر به دیدارش آمده و خواستند او را یاری کنند اما حسین نپذیرفت و آنان را بازگرداند....

در زمان بروجردی ملایان چنین پراکندند که زعفر جن پادشاه شیعه‌ی‌ جنها درگذشته و بدینسان برایش مراسم سوگواری برپا داشتند که در برخی از شهرها و ‌روستاهای ایران به پیروی از ملایان ، مراسم سوگواری برای زعفر برپا شد. بگفته‌ی این ملایان پس از «زعفر» رهبری شیعیان جن را فرزند بزرگوارش جناب «سعفر» برعهده دارد.

همکنون در شهر نوش آباد از توابع شهرستان آران و بیدگل مراسمهایی برگزار میشود که یادآور آمدن زعفر بهمراه گروه جنهای شیعه برای یاری حسین است.

در کشوری که پیشوایان ملایان باشند چه شگفت که مردم چنین نادان و گمراه باشند.

👇👇👇👇👇👇
چنانکه گفتيم اين کارها زيانهايي را درپي ميداشت و اينک آنها را فهرست‌وار بکوتاهي مي‌شماريم :

1ـ داستاني که هزار و سيصد سال پيش رخ داده به آن پرداختن و به گريه و سوگواري برخاستن از خرد رو گردانيدن و آنرا لگدمال ساختنست. اينکه پنداشته‌اند که خدا از اين گريه و زاري خشنود گردد و پاداشها دهد ناداني ديگري از آنان مي‌باشد. خدا از کاري خشنود گردد که بخردانه باشد و سود از آن برخيزد. گريه و مويه به يک داستان کهن هزار ساله چه سودي تواند داد؟!... چرا خدا به آن پاداش دهد؟!..

شگفتست که بازماندگان حسين ، خودشان پس از يکي دو سال ، پيشامد را فراموش ساختند و به زندگي پرداختند. چنانکه گفتيم علي‌بن‌الحسين با يزيد آشتي کرد و با او دوستي نمود. سکينه ‌دختر حسين که به گفته‌ي روضه‌خوانان در ويرانه‌ي شام مرده است ، و باشد که شيعيان به اين مرگ او خروارها اشک ريخته‌اند سالها پس از آن زيسته و زن مصعب‌بن‌زبير شده بود که سپس نيز زن‌ عبدالملک‌بن‌مروان گرديد و با خوشيها زندگي بسر داد.

ولي شيعيان پس از هزار و سيصد سال آن داستان را فراموش نمي‌کنند و آيا اين دليل روشني به سبک مغزي و بيخِرَدي يک مردمي شمرده نخواهد بود؟!...

2ـ به سينه زدن ، زنجير به تن کوفتن ، گل به رو ماليدن ، خاک بر سر ريختن ، سر خود شکافتن ، جَستن و افتادن ، نعره کشيدن و اينگونه کارها جز نشان دژخويي و بيابانيگري نيست. شيعيان اينها را هنري پنداشتندي و اگر در ميان تماشاچيان يک يا چند تن اروپائي بودي به نام خودنمايي بيشتر کوفتندي و زدندي و بلندتر نعره کشيدندي. ولي راستي آنست که همين نادانيها و مانندهاي آن دستاويز بدست اروپائيان داده که ايرانيان و ديگر شرقيان را « نيمه وحشي» شمارند و به زندگاني آزاد شاينده ندانند.

اروپائيان از سالها کوشيده‌اند که شرقيان را در نادانيها و دژخوييهايي که ميداشته‌اند و ميدارند پايدار گردانند و از اين رفتار دو نتيجه خواسته‌اند : يکي ‌آنکه شرقيان در سايه‌ي همين ناداني‌ها ، ناتوان و درمانده باشند و به آساني گردن به يوغ چيرگي آنان گزارند. ديگري اينکه بهانه در دست باشد و به « نيکخواهان جهان» که در اروپا نيز فراوانند پاسخي توانند داد.
اينکه از صد سال باز اروپائيان که به ايران و هند آمده‌اند داستانها از اين نمايشها و نادانيهاي شيعيان در کتابهاشان نوشته‌اند و پيکره‌ها برداشته به چاپ رسانيده‌اند ، اينکه برخي از شرقشناسان به ستايشهايي از شيعيگري و از اين نمايشها پرداخته‌اند ، همه از اين راه بوده است.

دو تن از شرق‌شناسان که يکي مسیو ماربین آلمانی و ديگري دکتر جوزف فرانسه‌اي بوده ، در کتابهاي خود از کيش شيعي و از اين نمايشهاي شيعيان‌ ستايشها نوشته‌اند ، و اينها عنواني بدست ملايان داده که آن دو نوشته را که به فارسي ترجمه شده در دفتري بنام «سياست‌الحسينيه» به چاپ رسانيده‌اند. ولي ما نيک ميدانيم که اين شرق‌شناسان از کارکنان سياسي مي‌باشند و نوشته‌هاشان جز از راه فريبکاري نيست.

به گفته‌ي مسيو ماربين ، نصيرالدين توسي کار بسيار نيکي کرده که در زمان تاخت مغولان و در چنان هنگام گرفتاري ، کينه‌ي شيعي و سنّي را فراموش نساخته و مغولان را بر سر بغداد برده و کينه از دشمنان خاندان علي جسته است. اين بوده آرزويش که شيعيان هميشه چنان باشند و هيچگاه کينه‌ي سنّيان را از دل بيرون نکرده به کارهاي ديگري نپردازند.

به گفته‌ي دکتر جوزف ، شيعيگري در نتيجه‌ي روضه‌خواني پيشرفت بسياري کرده ، و او آرزومند ميبوده که شيعيان در اين راه ، پيشرفت را از دست ندهند و به شماره‌ي شيعيان (که به کار سياست اروپائي نيک ميخورند) بيفزايند.

3ـ گذشته از آنکه گريه و ناله سهشها را فرو نشاند و آتش غيرت را خاموش گرداند ، آنهمه روضه‌خوانيها و دسته‌بنديها که مردم را سرگرم ميساخت بي‌گفتگوست که از پرداختن به کار زندگاني بازمي‌داشت. بدبختيهايي که گريبانگير ايرانيان شده و بدينسان درمانده و زبونشان گردانيده شوندهاي بسيار داشته و بيگمان يکي از آنها اين بوده.

مردم بجاي آنکه از پيشامدهاي جهان و از پيشرفتهايي که در دانشها و ديگر زمينه‌ها رخ داده بود آگاه باشند و يا به انديشه‌ي کشور و توده پردازند به آن نمايشهاي بيهوده پرداخته‌اند.

اين نتيجه‌ي آن سرگرميست که مي‌بينيم از دست آزمندان اروپا مشت ميخورند و از ستم يزيد مينالند.

زنان ايران که از همه جا ناآگاهند و کمترين دلبستگي به کشور و زندگاني توده‌اي نميدارند ، و از درس‌خواندگان نيز هوش و فهمي در اين باره ديده نميشود ، شوندش جز اين نبوده که بيشتر زمان را در روضه‌خوانيها بسر برده و هوش و جربزه‌ي ‌خود را در آن راهها بکار انداخته‌اند.

1ـ با آنكه از برداشتن چادر تا نوشتن اين كتاب هشت سال ميگذشته و زنان بسياري بميان توده درآمده بودند ليكن چنين دانسته مي‌شود كه از ايشان تا آن هنگام شور و دلبستگي‌اي به كشور پديدار نگرديده بوده. بيگفتگو اكنون جز از آن سالهاست.و (کتاب داوری)

✅ @pakdini
4- این داستان گریه و زیارت با آن پاداشهایي که نوید داده شد زیان بسیار بزرگ‌ دیگري را دربر میدارد ، و آن اینکه شیعیان به بدکاري گستاخ باشند.

باید دانست که مردم عامي درباره‌ي نیک و بد فهم و بینشی را که می‌بایست ندارند و یک چیز که بد است (مثلا دزدی) آنان درباره‌اش تنها این را دانند که گناهست و مایه‌ي خشم خدا باشد و بدکاره (یا دزد) به دوزخ خواهد رفت ، و یگانه جلوگیرشان همان ترس دوزخ مي‌باشد. ابنکه بدیها زیان به زندگاني رساند و مایه‌ي نابساماني آن گردد چیزیست به اندیشه‌ی ایشان نرسیده.

اينست چون مي‌شنوند که کسي که گريه به حسين کرد و يا به زيارت بارگاه او رفت همه‌ي گناهانش
آمرزيده گردد و بهشت به او بايا باشد ، از ترسي که مي‌داشته‌اند ايمن شده به هر بدي پا ميگزارند.

اين چيزيست که از نخست آزموده بود و در اين چند سال که به شوند جنگ در ايران خواروبار کم شد و نرخها بالا رفت آزمايش ديگري بدست آمد. زيرا ديده شد که کساني که انبارداري کردند يا پياپي به نرخها افزودند و هزارها خاندان از پا انداختند بيشتر حاجيان « مقدس» و مشهديان « لب‌جنبان» ميبودند.

نيز ديده شد که همان پولهائي را که از راه برانداختن خاندانها بدست آورده بودند برداشتند و با پيشاني باز روانه‌ي کربلا و نجف شدند که زيارت کنند و به ملايان پولهايي دهند.

اين نامردان که بهانه در دست ميدارند و به کشور و توده پروايي نمي‌نمايند و به ميهن‌پرستي ريشخند ميکنند ، بدينسان از بدکاري نيز نمي‌پرهيزند و در سايه‌ي کيش بيپايي که ميدارند خود را به هر «دلخواهي» آزاد مي‌شمارند.

شما اگر زماني به توده‌ي عامي پردازيد و باورهاي آنان را نيک سنجيد ، خواهيد ديد در سايه‌ي سخناني که هميشه از ملايان و روضه‌خوانان شنيده‌اند چنين مي‌پندارند که آدمي در اين جهان ناچار از گناهست و چاره‌ي کار همان گريستن به امام حسين و رفتن به زيارت او و ديگران مي‌باشد. اينست خدا روز «الست» با امام حسين آن پيمان را بسته است.

اگر شما با يک شيعي که به کربلا مي‌رود به سخن پرداخته بپرسيد : «چرا به کربلا مي‌رويد؟!.» پاسخ خواهد داد : « آقا ، ما گناهکاريم بايد برويم و از گناهان پاک شويم». اگر بگوييد : « بهتر است گناه نکني تا نيازمند پاک شدن نباشي» با شگفتي پاسخ خواهد داد : « مگر آدم ميتواند گناه نکند؟!...».

در تبريز سخني هست و بارها از زبانهاشان شنيده‌ام. ميگويند : « سگ که ناپاکست چون به نمکزار افتاد و نمک گرديد پاک شود. ما گناهکاريم و ناپاکيم و خود را به نمکزار مي‌اندازيم تا پاک شويم». اگر نيک انديشيد در اين باره باورهاي شيعيان بي‌مانندگي به باورهاي مسيحيان (درباره‌ي گناه و کفاره) نمي‌باشد.

اين نکته را ميتوان با زبان ديگري نيز باز نمود. چنانکه ميدانيم آدمي داراي دو گوهر است : يکي گوهر جان که خواهان بديهاست ، و ديگري گوهر روان که خواهان نيکيهاست. در بسياري از مردم گوهر جان بسيار چيره باشد و اينست ايشان خودداري از بديها نتوانند. ليکن در همانحال روانشان بيکار نمانده آنانرا نکوهش کند و فرجادشان(وجدانشان) هميشه ناآسوده باشد.

چنين کساني همانکه بشنوند اگر کسي به امام‌حسين گريست يا به زيارت رفت گناهانش آمرزيده شود ، همچون تشنه‌اي که به آب رسد با خشنودي و شادماني پذيرند ، و اين را يک پاسخي به نکوهشهاي فرجاد گرفته خود را آسوده گردانند.

به گفته‌ي عاميان : « کور از خدا چه خواهد؟! دو چشم!». يک آدمکش ، يک انباردار ، يک دزد ، يک زن بدکاره ، يک آخوند فريبکار به چه نيازمند است؟... يک دستگاه آنچناني که بي‌رنج و کوشش گناهان خود را بيامرزاند.

از همينجاست که شما مي‌بينيد تيمورلنگ با آن خونخواري و تيره‌دلي که در اسپهان در يکروز هفتاد هزار آدم کُشت و در بغداد از سرهاي کُشتِگان مناره‌ها برافراشت ، هميشه در جستجوي پيران صوفي مي‌بوده و چون يکي را مي‌يافته دست به دامنش مي‌يازيده.

مي‌بينيد صمدخان با آن پليديش که افزار سياست نکولا گرديد و کسان بسياري از آزاديخواهان غيرتمند را کُشت ، روضه ميخوانانيده و هرساله چهارصد تومان پول شمع به کربلا ميفرستاده. اينها رازش همانست که باز نموديم....

(کتاب داوری)



✅ @pakdini
چنانکه گفتيم اين نوشته‌هاي ماربين و جوزف جداگانه به نام « سياست الحسينيه» چاپ شده.

اين دفتر تاريخچه‌اي دارد که من بايد اينجا بنويسم : در سال 1327 که در ايران شور آزاديخواهي بسيار نيرومند مي‌بود و آزاديخواهان پس از يک سال و بيشتر جنگ با محمدعلي‌ميرزا و ملايان فيروز درآمده تهران را هم گشاده بودند ، و دشمنان آزادي ، که بيشترشان روضه‌خوانان و ملايان و پيروان ايشان ميبودند پس از ايستادگيها و جنگها نوميد شده و آتش سينه‌هاشان رو به خاموشي نهاده بود ، و از آنسوي دولت خودکامه‌ي روس سپاه به ايران آورده و آذربايجان و ديگر شهرها را گرفته به کاستن از نيروي آزاديخواهان ميکوشيد ، ناگهان اين دفترچه به ميان افتاد. تو گفتيي نفت بروي آتش ريختند.

ملايان و روضه‌خوانان و بسياري از مردم به تکان آمده ، و با آزاديخواهان که به کاستن از روضه‌خواني مي‌کوشيدند پرخاش آغازيده چنين گفتند : « پس فرنگيها امام حسين را مي‌شناسند و شما نمي‌شناسيد ، اي بيدينها؟!...». اين را گفته به تکان آمدند.

بيش از همه در تبريز شوري برخاست و نتيجه آن بود که همگيِ روضه‌خوانان که بيش از دويست تن مي‌بودند دست بهم داده چنين نهادند که در بازارها و کويها روضه‌خوانيهاي همگاني برپا گردانند. نخست در بازارها اين کار را کردند. يک بازار را ميگرفتند و از اين سر تا آنسر فرش مي‌گستردند و در ميانه منبر ميگزاردند و جلو آمد و شد را بسته آنجا را انجمن ميگردانيدند و روضه‌خوانها هريکي با پيروانشان مي‌آمدند و فراهم مي‌نشستند و يکي پس از ديگري به منبر رفته مردم را گريانيده پائين مي‌آمدند. سه روز و چهار روز بدينسان بسر برده چند روز ديگري بازار ديگري را برمي‌گزيدند ، و در همه‌ي اين کارها دشمني خود را با مشروطه فراموش نميکردند.

پس از ديري رو به کوي‌ها آوردند. در تبريز هفده و هجده کوي از بزرگ و کوچک شمرده ميشد. نوبت به نوبت آنها را گرديدند که در هر يکي چند روزي با گرد آمدن و روضه‌خواندن و دروغها سرودن و به مشروطه نيش زدن به سر مي‌بردند. ديدني ميبود که از نوشته‌هاي دو اروپائي چه شور و تکاني برخاسته و چه کارهايي کرده ميشد.

يک نتيجه‌ي ديگر «سياست‌الحسينيه» پيدايش دسته‌هايي به نام «انتظاريون» بود. چنانکه گفتيم دکتر جوزف از پندار شيعيان درباره‌ي امام ناپيدا ستايش نوشته و چنين گفته که اميد بستن به پيدايش چنان کسي و چشم به راه او دوختن مايه‌ي زندگي يک توده باشد.

برخي ملايان همين را دستاويز گرفته در مشهد و تبريز و ديگر جاها دسته‌هاي انتظاريون (بيوسندگان) پديد آوردند. صد تن و دويست تن و هزار تن فراهم مي‌نشستند ، دعاي « ندبه» ميخواندند ، از دير کردن امام ناپيدا ميناليدند ، ميگريستند ، کم‌کم به شيون کردن و به سر و روي خود کوفتن مي‌رسانيدند و کساني افتاده از خود مي‌رفتند ، و از بامداد تا شامگاه با اين کارها به سر مي‌بردند. همي‌خواستند با زور و ناله و گريه امام ناپيدا را به بيرون آمدن وادارند.

در تبريز داستان ديگري هم پيش آمد ، و آن اينکه چون از ناليدنها و گريستنها و به سر و روي خود کوفتنها سودي بدست نيامد ، سيد روضه‌خواني که پيشواي بيوسندگان ميبود چنين گفت : « همه با هم رو به کربلا آوريم ، برويم آيَفْت (حاجت) خود را از آن درگاه خواهيم».

اين پيشنهاد را پذيرفتند و انبوهي از توانگر و کمچيز ، و از سواره و پياده به راه افتادند. نميدانم چند هزار تن به راه افتادند و چه اندازه از ايشان در راه از پا افتاده نابود شدند. اين ميدانم که صد خاندان به گدايي افتاد. نيک به ياد ميدارم که در آن سال گدايان تازه‌اي در کوچه‌ها پيدا شده و براي آنکه از مردم آسانتر پول بگيرند ، چنين مي‌گفتند : « ما پدرمان به کربلا رفته».

اينست تاريخچه‌ي «سياست‌الحسينيه» ، اينست نمونه‌اي از آمادگي شيعيان به نمايشهاي بيهوده‌ي بيخردانه.

(کتاب داوری)


✅ @pakdini
ما نيك آگاهيم كه حيدرعمواغليها و علي‌مسیوها و شریف‌زاده‌ها و ميرزاجهانگيرها كه بآن جنبش برخاسته بودند از حال گرفتاري ايران در ميان همسايگان نيرومند آزمند ناآگاه نميبودند و در راه استقلال و آزادي اين كشور
بهر گونه جانفشاني آماده ميبودند.

چيزي كه هست آنان در حسابشان در يكجا اشتباه ميكردند.

آنان از گرفتاريها و آلودگيهاي توده ناآگاه بوده ميپنداشتند همان كه ریشه‌ی استبداد كنده شود و قانون اساسي و ديگر قانونها بكار افتد و دبستانها و دانشکده‌ها در هر شهري برپا گردد ، توده‌ی ايران براه پيشرفت افتاده پس از چندسالي بپاي توده‌هاي فرانسه و انگليس و آلمان خواهد رسيد.

آن پيشواز رویه‌کارانه كه مردم در همه جا از مشروطه مينمودند و آن جوش و جنب سرسري كه پديد آمده بود و از هر سو آوازهاي «اتحاد» و «اتفاق» و «حب الوطن» و مانند اينها برميخاست ، آنان را فریفته‌ی خود ميگردانيد كه از شادي بتكان ميآمدند و به «استعداد ملت نجيب ايران » آفرينها ميخواندند. بارها در مجلس شوري و در انجمنها اين مصرع را بزبان ميآوردند : «اين طفل يك شبه ره صدساله ميرود».

ميبايد گفت: مردان نيك نهاد سياست بسيار خامي را دنبال ميكردند.

✅ احمد کسروی


✅ @pakdini
بی‌زند (بدون توضیح)


✅ @pakdini
یکی دیگر از باورهای بیهوده و بی‌خردانه‌ی شیعیان :

بگفته‌ی كليني در كتاب اصول كافي :«پس از كشته شدن حسين دشمنان خواستند با اسب بر بدنش بتازند ، فضه به زينب گفت : اي خاتون من! سفينه ، غلام رسول خدا ، در سفر دريا سوار كشتي بود ، كشتي شكست و او به جزيره‌اي پناه برد. ناگاه شيري را ديد ، به شير گفت : من غلام رسول خدا هستم ، شير غرش‌كنان در جلوي او به حركت افتاده ، راه را به وي نشان داد و آن شير اينك در ناحيه‌اي آرميده است. به من اجازه دهيد نزد شير بروم و وي را از برنامه‌ی فرداي دشمنان آگاه كنم. پس فضه نزد شير رفت و واقعه را بازگو كرد. شير برخاسته ، آمد و دست‌هايش را بر جسد امام حسين عليه السلام گذاشت. اسب سواران دشمن به سوي جسد امام آمده ، هنگامي كه شير را ديدند ، ابن سعد ملعون به آنان گفت: اين ، فتنه‌اي نو است ، آن را بر نينگيزيد و برگرديد ، آنان هم برگشتند......»

در کشوری که پیشوایان ملایان باشند چه شگفت که مردم چنین نادان و گمراه باشند.

👇👇👇👇👇👇
آش چندان شور شده که آشپز نیز جای انکار نمی‌بیند.

این یک نیرنگ تازه است : ما دو شیعه داریم یکی آن اندازه فاسد است که پیروانش را قالتاق می‌گرداند. این هم به گردن ما منبریهاست (بگردن می‌گیریم که مایه‌ی تباهی مردم شده‌ایم ـ چنانکه اگر به چنین نکوهشهایی برخوردید بدانید که ما خود میدانستیم.)

دوم ، یک شیعه‌ی ناب علوی هم هست که پیروی از سیره‌ی پیغمبر و حضرت علی ابن ابی طالب می‌باشد. در آن شیعیگری ، اشتباه و خطا را راه نیست. این همانست که با خون حسین آبیاری شده و هرگز فساد نمی‌پذیرد. با ما همراه باشید ای مردم که ما جز آن منبریان فاسدیم. من درپی آنم که شما را از لغزشهای گذشته‌ی پیشوایان نادان برهانم و اگر شما نیز ایرادی از ایشان در اندیشه دارید به حساب همان فساد منبریان گذشته بگزارید.

👇👇👇👇👇👇