🔸آن آمریكایی معنی حزب را میداند. میداند كه حزب برای هوسبازی نیست و برای همدست بودن [و] برهایی كشور كوشیدنست و اینست مادامی كه یك حزب دیگری در پیش هست و یك جمعیتی برای چنان كوشش آماده میباشد هر كسی بخود حق نمیدهد كه با چند تن دست بهم دهد و یك دستهی نوینی پدید آورد. چه ، میداند كه چنان كاری جز خیانت بكشور نیست. با خود میاندیشد كه من كه امروز گردن بهمراهی با فلان جمعیت نمیگزارم و خودخواهی مانعم میشود دیگران نیز با جمعیتی كه من خواهم ساخت همین رفتار را میكند و نتیجه آن میشود كه صدها حزب ده نفری و بیست نفری پدید آید و جز كشاكش و نابسامانی سودی بدست نیاید.[3] آن آمریكایی آن را میداند و میفهمد و اینست حزب در آنجا بیش از دو تا نیست. ولی ایرانی از پستی اندیشه و كوتاهی همت این را نمیداند و آن رفتار را میكند كه همگی میدانید و پیداست كه چنین كسانی همسری با آنان نخواهند توانست. پیداست كه سرنوشتی جز زیردستی پیدا نخواهد كرد. ما نیز همین را میگوییم.
(پرچم روزانه شمارهی 164)
[1] : اشاره به «بحران بزرگ» است که از سال 1929 تا جنگ جهانی دوم بدرازا کشید.
[2] : در آن زمان در شرق تودههایی همچون چینیان و کرهایان هنوز سر برنیفراشته بودند.
[3] : کاری که در ایران از مشروطه باز همیشه بدینسان بوده
(پرچم روزانه شمارهی 164)
[1] : اشاره به «بحران بزرگ» است که از سال 1929 تا جنگ جهانی دوم بدرازا کشید.
[2] : در آن زمان در شرق تودههایی همچون چینیان و کرهایان هنوز سر برنیفراشته بودند.
[3] : کاری که در ایران از مشروطه باز همیشه بدینسان بوده
🔶 گفت و شنید - (بخش دوم)
🔸 تکهی 39
ب ـ ببخشید ، مگر خود پیغمبر از مهدی خبر نداده بود؟!
د ـ بیگمان نداده بود.
ب ـ پس این خبرها همهاش دروغست؟!.
د ـ بیگمان دروغست و من دربارهی آنها نیز سخن خواهم راند. محمدبنحنیفه نخست كسی بود كه درمیان مسلمانان به مهدی شناخته شد ، و چون او كاری نتوانست و مُرد ، كَیسانیان از سخن خود بازنگشتند و چنین گفتند : «او نمرده است ، در كوه رضوی است ، خواهد آمد و ظلام را دفع خواهد كرد.»
پس از آن ، كسان بسیاری مهدی نامیده شدند. هر كسی كه بدعوی خلافت برمیخاست پیروانش برای تشویق مردم میگفتند : آن مهدی كه گفته شده همینست. یك چیز بدتر این بود كه برای پیشرفت سخن خودشان حدیثی هم از زبان پیغمبر یا امام علیبنابیطالب ساخته رواج میدادند.
شما تعجب خواهید كرد كه میگویم حدیث میساختند. در آن كشاكشها و كینهتوزیها كه هزاران كسان را در راه مقصود خود میكشتند و یا بكشتن میدادند آیا دشوار بود كه دروغی هم بگویند؟!. در سیاست همیشه دروغ را جایز دانستهاند.
همان زید كه گفتیم ، چون در كوفه از مردم بیعت میگرفت و تهیهی خروج میكرد پیروانش او را مهدی نامیدند و حدیثی چنین ساختند : «مهدی ما در پشت كوفه ظاهر خواهد شد».
سپس كه علویان در مدینه جمع شده و به محمد نفس زكیه بیعت كردند او را هم مهدی شناختند. پیروان او نیز حدیثی از زبان پیغمبر بمیان آوردند : مهدی نامش نام من و نام پدرش نام پدر منست. (پدر محمد ، عبدالله بود.)
سپس كه بنیعباس بكوشش پرداختند و ابومسلم در خراسان برای ایشان میكوشید اینان هم از افسانهی مهدی استفاده كردند و اینان هم حدیثی پراكندند : هنگامی كه دیدید بیرقهای سیاه از سوی خراسان میآید ، بخود مژده دهید كه مهدی ما ظهور كرده. (بیرقهای ابومسلم سیاه بود.)
سپس كه امام شما جعفر الصادق آن بنیاد را گزاشت ، خود او چون خانهنشین میبود عنوان مهدی بیجا بود. ولی او هم وعده میداد كه مهدی از ما خواهد بود. این شعر عربی را در كتابها بنام او نوشتهاند :
لکل أناس دولة یرقبونها و دولتنا فی آخر الدهر یظهر
معنایش آنست : «هر گروهی دولتی دارند كه انتظارش میكشند. دولت ما نیز در آخر زمان ظاهر خواهد شد».
از آنسو پسر آن امام ، اسماعیل كه گفتیم پیش از خود او مرد ، پیروانی میداشت و آنان مرگ او را نپذیرفته گفتند نمرده است و غایب شده و به هر حال گرد پسران اسماعیل را گرفتند و یك دستهی دیگری را بنام اسماعیلیه یا باطنیان پدید آوردند كه داستان بسیار درازی دارند ، و اینان هم از موضوع مهدی استفاده كردند و یكی از ایشان بود كه بهمین نام مهدی در آفریكا خروج كرد و پادشاهی بزرگی را كه در تاریخ بنام «فاطمیین» شناخته شدهاند بنیاد نهاد.
همین اسماعیلیه تا زمان ما هستند و اكنون در محلات ایران و در هندوستان و دیگر جاها گروه انبوهی میباشند. آقاخان محلاتی كه در زمان محمدشاه خروج كرد و مغلوب شد و از ایران به هندوستان رفت امام این گروه بود. اكنون نوهی او «سِر آقاخانست» كه در اروپاست و شما بارها نامش را شنیدهاید.
🔸 تکهی 39
ب ـ ببخشید ، مگر خود پیغمبر از مهدی خبر نداده بود؟!
د ـ بیگمان نداده بود.
ب ـ پس این خبرها همهاش دروغست؟!.
د ـ بیگمان دروغست و من دربارهی آنها نیز سخن خواهم راند. محمدبنحنیفه نخست كسی بود كه درمیان مسلمانان به مهدی شناخته شد ، و چون او كاری نتوانست و مُرد ، كَیسانیان از سخن خود بازنگشتند و چنین گفتند : «او نمرده است ، در كوه رضوی است ، خواهد آمد و ظلام را دفع خواهد كرد.»
پس از آن ، كسان بسیاری مهدی نامیده شدند. هر كسی كه بدعوی خلافت برمیخاست پیروانش برای تشویق مردم میگفتند : آن مهدی كه گفته شده همینست. یك چیز بدتر این بود كه برای پیشرفت سخن خودشان حدیثی هم از زبان پیغمبر یا امام علیبنابیطالب ساخته رواج میدادند.
شما تعجب خواهید كرد كه میگویم حدیث میساختند. در آن كشاكشها و كینهتوزیها كه هزاران كسان را در راه مقصود خود میكشتند و یا بكشتن میدادند آیا دشوار بود كه دروغی هم بگویند؟!. در سیاست همیشه دروغ را جایز دانستهاند.
همان زید كه گفتیم ، چون در كوفه از مردم بیعت میگرفت و تهیهی خروج میكرد پیروانش او را مهدی نامیدند و حدیثی چنین ساختند : «مهدی ما در پشت كوفه ظاهر خواهد شد».
سپس كه علویان در مدینه جمع شده و به محمد نفس زكیه بیعت كردند او را هم مهدی شناختند. پیروان او نیز حدیثی از زبان پیغمبر بمیان آوردند : مهدی نامش نام من و نام پدرش نام پدر منست. (پدر محمد ، عبدالله بود.)
سپس كه بنیعباس بكوشش پرداختند و ابومسلم در خراسان برای ایشان میكوشید اینان هم از افسانهی مهدی استفاده كردند و اینان هم حدیثی پراكندند : هنگامی كه دیدید بیرقهای سیاه از سوی خراسان میآید ، بخود مژده دهید كه مهدی ما ظهور كرده. (بیرقهای ابومسلم سیاه بود.)
سپس كه امام شما جعفر الصادق آن بنیاد را گزاشت ، خود او چون خانهنشین میبود عنوان مهدی بیجا بود. ولی او هم وعده میداد كه مهدی از ما خواهد بود. این شعر عربی را در كتابها بنام او نوشتهاند :
لکل أناس دولة یرقبونها و دولتنا فی آخر الدهر یظهر
معنایش آنست : «هر گروهی دولتی دارند كه انتظارش میكشند. دولت ما نیز در آخر زمان ظاهر خواهد شد».
از آنسو پسر آن امام ، اسماعیل كه گفتیم پیش از خود او مرد ، پیروانی میداشت و آنان مرگ او را نپذیرفته گفتند نمرده است و غایب شده و به هر حال گرد پسران اسماعیل را گرفتند و یك دستهی دیگری را بنام اسماعیلیه یا باطنیان پدید آوردند كه داستان بسیار درازی دارند ، و اینان هم از موضوع مهدی استفاده كردند و یكی از ایشان بود كه بهمین نام مهدی در آفریكا خروج كرد و پادشاهی بزرگی را كه در تاریخ بنام «فاطمیین» شناخته شدهاند بنیاد نهاد.
همین اسماعیلیه تا زمان ما هستند و اكنون در محلات ایران و در هندوستان و دیگر جاها گروه انبوهی میباشند. آقاخان محلاتی كه در زمان محمدشاه خروج كرد و مغلوب شد و از ایران به هندوستان رفت امام این گروه بود. اكنون نوهی او «سِر آقاخانست» كه در اروپاست و شما بارها نامش را شنیدهاید.
🔶 زبان ایرانی - 159
🔸 پرسشها و پاسخها دربارهي زبان (سال چهارم) ـ 10
يادآوري :
آقاي فخر صمدي از كرمانشاه يادآوري ميكنند :
در كرمانشاه تاوان را بجاي «عوض» ، «غرامت» يا «مثلالمال» استعمال ميكنند نه جريمه مخصوصاً در دهات كرمانشاه بين اكراد اين كلمه بِهمان معني خيلي معروفيت دارد.
ميگوييم : تاوان جز بِهمان معني نيست. در آذربايجان نيز بهمين معني شناخته ميشود. اگر در نگارشهاي ما بمعني ديگري آمده از روي سهلانگاري بوده كه بايد از آن خودداري كنيم. ما بارها نوشتيم كه يكي از راههاي درست كردن زبان همين است كه هر كلمهاي جز در يك معناي روشني بكار نرود. در زبان فارسي از اين باره رخنهي بزرگي پديد آمده چندان كه بيشتر كلمهها تاريك گرديده كه معني روشني از آن دانسته نيست. همان تاوان را در فرهنگها پيدا كنيد مينويسد : «جرم و جنايت و غرامت و زيان و گناه باشد و بمعني عوض و بدل هم آمده است». ببينيد يك كلمه را به چه تاريكي مياندازد؟! يك كلمه چگونه ميتواند باينهمه معنيها درآيد؟! نه اينست كه چون كلمه در زبانها تاريك بكار ميآيد فرهنگنويس نيز معني درست آن را درنيافته و بِهمان حال تاريكي بگزارش كشيده؟!. به هر حال از اين گونه يادآوريها بسيار شادانيم و از يادآورندگان خرسند ميشويم.
🔸 پرسشها و پاسخها دربارهي زبان (سال چهارم) ـ 10
يادآوري :
آقاي فخر صمدي از كرمانشاه يادآوري ميكنند :
در كرمانشاه تاوان را بجاي «عوض» ، «غرامت» يا «مثلالمال» استعمال ميكنند نه جريمه مخصوصاً در دهات كرمانشاه بين اكراد اين كلمه بِهمان معني خيلي معروفيت دارد.
ميگوييم : تاوان جز بِهمان معني نيست. در آذربايجان نيز بهمين معني شناخته ميشود. اگر در نگارشهاي ما بمعني ديگري آمده از روي سهلانگاري بوده كه بايد از آن خودداري كنيم. ما بارها نوشتيم كه يكي از راههاي درست كردن زبان همين است كه هر كلمهاي جز در يك معناي روشني بكار نرود. در زبان فارسي از اين باره رخنهي بزرگي پديد آمده چندان كه بيشتر كلمهها تاريك گرديده كه معني روشني از آن دانسته نيست. همان تاوان را در فرهنگها پيدا كنيد مينويسد : «جرم و جنايت و غرامت و زيان و گناه باشد و بمعني عوض و بدل هم آمده است». ببينيد يك كلمه را به چه تاريكي مياندازد؟! يك كلمه چگونه ميتواند باينهمه معنيها درآيد؟! نه اينست كه چون كلمه در زبانها تاريك بكار ميآيد فرهنگنويس نيز معني درست آن را درنيافته و بِهمان حال تاريكي بگزارش كشيده؟!. به هر حال از اين گونه يادآوريها بسيار شادانيم و از يادآورندگان خرسند ميشويم.
✴️ ریشهی بدبختیها
(تکهی چهلوهشتم)
🔶 بكوشید و نومیدی بخود راه ندهید
(بخش یک از یک)
یكی از خوانندگان پرچم چنین مینویسد : «سرمقالهی شمارهی 164 پرچم ، بخصوص قسمت اخیر آن بقلب من آتش زد. از بیان تا بیان فرق بسیار است. دیگران نیز از انحطاط شرقیان سخن میرانند ولی شما مطلب را مجسم میگردانید. شرقی و غربی را بترازو گزارده جلو چشم آدم میگیرید اینست آدم دلش آتش میگیرد. ولی از طرف دیگر چه میتوان كرد و در مقابل حقیقت جز تسلیم و اذعان چاره چیست؟..
شما مینویسید : در آمریكا درمیان یكصدوسیملیون مردم تنها دو حزب هست و تاكنون سومی پیدا نشده. ولی در ایران هر زمان كه فرصت پیش میآید در اندكزمانی بیست یا سی حزب پدید میآید. علت را تشریح كرده مینویسید : آن آمریكایی معنی حزب را میداند. میداند كه حزب برای هوسبازی نیست ، برای آنست كه یك جمعی دست بهم دهند و بكارهای كشور پیشرفت دهند ، و اینست مادامی كه یك چنان جمعیتی آماده هست هر كسی بخود حق نمیدهد كه با چند تنی دست بهم دهد و یك حزب نوینی پدید آورد. زیرا میداند كه چنین كاری جز خیانت بكشور نیست. با خود میاندیشد كه من كه امروز گردن بهمراهی با فلان جمعیت نمیگزارم و خودخواهی مانع من میشود دیگران نیز با جمعیتی كه من خواهم ساخت همان رفتار را خواهند نمود ، و نتیجه آن خواهد شد كه هر چند تنی خود جمعیت دیگری باشند و یك حزب بزرگ آبرومندی پدید نیاید. آن آمریكایی این را میداند و میفهمد و اینست حزب در آنجا بیش از دو تا نگردیده ولی ایرانی نمیداند و نمیفهمد و اینست باین هوسبازیها میپردازد. در خاتمه از این سخنان خود نتیجه گرفته میگویید : پیداست كه چنین كسانی را همسری با آنان نتواند بود. پیداست كه سرنوشتی جز زیردستی نخواه[نـ]د داشت.
این گفتههای شما همچون نیش به دل آدم فرومیرود. ولی درد اینجاست كه جز حقیقت نیست و انسان چاره جز پذیرفتن ندارد. كدام یكی از این مطالب قابل رد است؟ آدم چون میاندیشد میبیند حقیقتاً بانحطاط افتادهایم. لیكن شما را بخدا اگر چارهی این را میدانید كوشش دریغ نگویید. بكوشید و خسته نشوید. من تاكنون در نوشتههای شما خلاف حقیقتی ندیدهام ولی از بس موضوع مهم است خواهشمندم علت این را روشنتر گردانید. خدا میداند من در سهم خود حاضرم با جان و مال در راه چاره سعی كنم».
اینست خلاصهی یك نامهی مفصلی كه یكی از خوانندگان نوشته و خواستار شده نامش را آشكار ننویسیم. ما در پاسخ میگوییم : چنانكه بارها گفتهایم این درماندگی و آلودگی در ایرانیان طبیعی نیست. ایرانیان نه در ساختمان تنی ، و نه در نیروهای روانی از اروپاییان كمتر نیستند.
🔸آنچه ایرانیان را باین حال آلودگی و درماندگی انداخته این اندیشههای پوچ و پریشان و گمراهست
و ما برای این دلیلهای دانشمندانه (از راه روانشناسی) یاد كردهایم با این حال در شمارههای آینده یك دلیل دیگری نیز یاد خواهیم كرد تا خواهش نویسندهی این نامه بجا آید.
دربارهی چاره نیز ما گفتهایم و دوباره میگوییم
🔸یک راه بیشتر نیست و آن اینكه حقایق انتشار یابد و مردم معنی درست زندگانی را بفهمند و یك راه نوینی برای زندگی ، از روی خرد گشاده گردد. اینست چاره و جز این نیست.
این چاره نه تنها برای ایران یا برای شرقیانست ، برای سراسر جهانست. بآن گرفتاریهای اروپا نیز چاره جز این نمیباشد.
امروز ایرانیان بچند گرفتاری سنگینی دچارند :
🔸1) نادانی و نافهمی ـ از بیستملیون مردم هزار تن پیدا نمیكنید كه بحقایق زندگی آشنا باشند و هر یكی مغزهاشان پر از پندارهای بیپاست. سیوشش سالست در این كشور مشروطه اجرا گردیده و شاید هزار تن نیست كه معنی درست آن را بشناسد. در دیگر زمینهها نیز چنینند.
🔸2) پراكندگی و پریشانی ـ از این بیستمیلیون ، هزار تن دارای یک راه یا یك مقصد نیستند و شما ده تن را كه دارای یك اندیشه باشند درمیان ایشان پیدا نتوانید كرد.
🔸3) پستی و آلودگی خویها ـ از بزرگ و كوچك و زن و مرد گرفتار خویهای پست رشك و كینه و خودخواهی و خودنمایی و مانند اینها هستند و بسیاری از آنان پستترین خویها را دارند.
🔸4) كوتاهی اندیشهها و پستی آرزوها ـ انبوه مردم ـ بخصوص درسخواندگان ـ جز در اندیشهی خوشیهای خود نیستند و كمتر یكی دربند رستگاری توده یا پیشرفت كشور میباشند ، این هایهویها و روزنامهنویسیها و حزبسازیها بیشترش جز بامید سودهای خودشان نمیباشد.
🔶 این چهار رشته گرفتاریست كه هر یكی برای نابودی یك توده بسست ،
هر یكی زیانكارتر از وبا و طاعون میباشد. ولی چارهی همهی اینها یك چیز و آن منتشر كردن حقایق است بدانسان كه در بالا گفتیم و این همانست كه ما بآن میكوشیم و بیاری خدا گام بگام پیش میرویم.
👇
(تکهی چهلوهشتم)
🔶 بكوشید و نومیدی بخود راه ندهید
(بخش یک از یک)
یكی از خوانندگان پرچم چنین مینویسد : «سرمقالهی شمارهی 164 پرچم ، بخصوص قسمت اخیر آن بقلب من آتش زد. از بیان تا بیان فرق بسیار است. دیگران نیز از انحطاط شرقیان سخن میرانند ولی شما مطلب را مجسم میگردانید. شرقی و غربی را بترازو گزارده جلو چشم آدم میگیرید اینست آدم دلش آتش میگیرد. ولی از طرف دیگر چه میتوان كرد و در مقابل حقیقت جز تسلیم و اذعان چاره چیست؟..
شما مینویسید : در آمریكا درمیان یكصدوسیملیون مردم تنها دو حزب هست و تاكنون سومی پیدا نشده. ولی در ایران هر زمان كه فرصت پیش میآید در اندكزمانی بیست یا سی حزب پدید میآید. علت را تشریح كرده مینویسید : آن آمریكایی معنی حزب را میداند. میداند كه حزب برای هوسبازی نیست ، برای آنست كه یك جمعی دست بهم دهند و بكارهای كشور پیشرفت دهند ، و اینست مادامی كه یك چنان جمعیتی آماده هست هر كسی بخود حق نمیدهد كه با چند تنی دست بهم دهد و یك حزب نوینی پدید آورد. زیرا میداند كه چنین كاری جز خیانت بكشور نیست. با خود میاندیشد كه من كه امروز گردن بهمراهی با فلان جمعیت نمیگزارم و خودخواهی مانع من میشود دیگران نیز با جمعیتی كه من خواهم ساخت همان رفتار را خواهند نمود ، و نتیجه آن خواهد شد كه هر چند تنی خود جمعیت دیگری باشند و یك حزب بزرگ آبرومندی پدید نیاید. آن آمریكایی این را میداند و میفهمد و اینست حزب در آنجا بیش از دو تا نگردیده ولی ایرانی نمیداند و نمیفهمد و اینست باین هوسبازیها میپردازد. در خاتمه از این سخنان خود نتیجه گرفته میگویید : پیداست كه چنین كسانی را همسری با آنان نتواند بود. پیداست كه سرنوشتی جز زیردستی نخواه[نـ]د داشت.
این گفتههای شما همچون نیش به دل آدم فرومیرود. ولی درد اینجاست كه جز حقیقت نیست و انسان چاره جز پذیرفتن ندارد. كدام یكی از این مطالب قابل رد است؟ آدم چون میاندیشد میبیند حقیقتاً بانحطاط افتادهایم. لیكن شما را بخدا اگر چارهی این را میدانید كوشش دریغ نگویید. بكوشید و خسته نشوید. من تاكنون در نوشتههای شما خلاف حقیقتی ندیدهام ولی از بس موضوع مهم است خواهشمندم علت این را روشنتر گردانید. خدا میداند من در سهم خود حاضرم با جان و مال در راه چاره سعی كنم».
اینست خلاصهی یك نامهی مفصلی كه یكی از خوانندگان نوشته و خواستار شده نامش را آشكار ننویسیم. ما در پاسخ میگوییم : چنانكه بارها گفتهایم این درماندگی و آلودگی در ایرانیان طبیعی نیست. ایرانیان نه در ساختمان تنی ، و نه در نیروهای روانی از اروپاییان كمتر نیستند.
🔸آنچه ایرانیان را باین حال آلودگی و درماندگی انداخته این اندیشههای پوچ و پریشان و گمراهست
و ما برای این دلیلهای دانشمندانه (از راه روانشناسی) یاد كردهایم با این حال در شمارههای آینده یك دلیل دیگری نیز یاد خواهیم كرد تا خواهش نویسندهی این نامه بجا آید.
دربارهی چاره نیز ما گفتهایم و دوباره میگوییم
🔸یک راه بیشتر نیست و آن اینكه حقایق انتشار یابد و مردم معنی درست زندگانی را بفهمند و یك راه نوینی برای زندگی ، از روی خرد گشاده گردد. اینست چاره و جز این نیست.
این چاره نه تنها برای ایران یا برای شرقیانست ، برای سراسر جهانست. بآن گرفتاریهای اروپا نیز چاره جز این نمیباشد.
امروز ایرانیان بچند گرفتاری سنگینی دچارند :
🔸1) نادانی و نافهمی ـ از بیستملیون مردم هزار تن پیدا نمیكنید كه بحقایق زندگی آشنا باشند و هر یكی مغزهاشان پر از پندارهای بیپاست. سیوشش سالست در این كشور مشروطه اجرا گردیده و شاید هزار تن نیست كه معنی درست آن را بشناسد. در دیگر زمینهها نیز چنینند.
🔸2) پراكندگی و پریشانی ـ از این بیستمیلیون ، هزار تن دارای یک راه یا یك مقصد نیستند و شما ده تن را كه دارای یك اندیشه باشند درمیان ایشان پیدا نتوانید كرد.
🔸3) پستی و آلودگی خویها ـ از بزرگ و كوچك و زن و مرد گرفتار خویهای پست رشك و كینه و خودخواهی و خودنمایی و مانند اینها هستند و بسیاری از آنان پستترین خویها را دارند.
🔸4) كوتاهی اندیشهها و پستی آرزوها ـ انبوه مردم ـ بخصوص درسخواندگان ـ جز در اندیشهی خوشیهای خود نیستند و كمتر یكی دربند رستگاری توده یا پیشرفت كشور میباشند ، این هایهویها و روزنامهنویسیها و حزبسازیها بیشترش جز بامید سودهای خودشان نمیباشد.
🔶 این چهار رشته گرفتاریست كه هر یكی برای نابودی یك توده بسست ،
هر یكی زیانكارتر از وبا و طاعون میباشد. ولی چارهی همهی اینها یك چیز و آن منتشر كردن حقایق است بدانسان كه در بالا گفتیم و این همانست كه ما بآن میكوشیم و بیاری خدا گام بگام پیش میرویم.
👇
ولی اینجا دو نكتهی مهمی هست : یكی اینكه این مردم همگی نیك نتوانند گردید. بسیاری از اینان درونهاشان تیره گردیده و حقیقت را در آنها تابشی نخواهد بود تا پیراسته گردند و پاك شوند. اینست باید پاكان و نیكان جدا گردند و یك تودهی نوینی پدید آورند ، وگرنه بنتیجهی درستی نخواهند رسید. دیگری اینكه چنین كار بزرگی با دست یك تن و یا چند تن نتواند بود. باید بكوشیم و بهمدستان و یاران بیفزاییم و هر یكی از آنان در این راه كوشش و تلاش دریغ نگویند.
🔸باید هزاران آموزگار درمیان توده پراكنده گردند و همگی بنشر حقایق كوشند. از این راهست كه بمقصود توانیم رسید. ما اكنون جمعی هستیم ولی باید بسیار بیشتر از این باشیم.
شما رویتان بمن گردانیده میگویید : «بكوشید و خسته نشوید». من هم باید روی خودم را بآن نیكمردانی كه از دور و نزدیك با ما همراهی و همدستی مینمایند گردانیده بگویم : «ای نیكمردان بكوشید و خسته نشوید ، بكوشید و نومیدی بخود راه ندهید ، بكوشید و این بدانید كه بگرانمایهترین كاری برخاستهاید ، بكوشید و از یاد نبرید كه خدا با ماست».
(پرچم روزانه شمارهی 166)
🔸باید هزاران آموزگار درمیان توده پراكنده گردند و همگی بنشر حقایق كوشند. از این راهست كه بمقصود توانیم رسید. ما اكنون جمعی هستیم ولی باید بسیار بیشتر از این باشیم.
شما رویتان بمن گردانیده میگویید : «بكوشید و خسته نشوید». من هم باید روی خودم را بآن نیكمردانی كه از دور و نزدیك با ما همراهی و همدستی مینمایند گردانیده بگویم : «ای نیكمردان بكوشید و خسته نشوید ، بكوشید و نومیدی بخود راه ندهید ، بكوشید و این بدانید كه بگرانمایهترین كاری برخاستهاید ، بكوشید و از یاد نبرید كه خدا با ماست».
(پرچم روزانه شمارهی 166)