برخی از بزرگان ایران (که پیکرههای درخور اعتماد آنها در دسترس میباشد)
برخی دیگر از بزرگان ایران (که پیکرههای درخور اعتماد آنها در دسترس میباشد)
برخی از بزرگان ایران (که پیکرههای درخور اعتماد آنها در دسترس میباشد)
🔶 زندگانی من
🔸 34ـ نخست بار که به تهران رسیدم (تکهی یک از دو)
نمیدانم چند روز در راه میبودیم. چون به تهران رسیدیم (1) من نام میهمانخانهای را یاد گرفته بودم که بآنجا روم. غلامعلیخان نگزاشت و آن شب را بخانهی ایشان رفتم. پدر و برادرانش بسیار نواختند. آقای علی معتمدی (دستیارِ پیشِ (2) نخستوزیری) از خویشان ایشان میبوده. شب بدیدن غلامعلیخان آمد و باهم دوستی پیدا کردیم. شب نخست من در تهران بسیار خوش گذشت.
فردای آن روز به خیابان رفته با آقایان هیئت و طلیعه و سلطانزاده دچار آمدم ، سلطانزاده را که با دکتر و حریری به سقز فرستاده بودهاند او خود به تهران آمده بود. دانسته شد من چون از صاینقلعه راه افتادهام تلگرافچی آنجا که از هواداران خیابانی میبوده چنین گزارش داده : «فلان کس که از تبریز تبعیدش کرده بودند به صاینقلعه آمد. از اینجا نیز تبعیدش کردند» ، و روزنامهی ایران این گزارش را زیر عنوان «تبعید تبعید شده» بچاپ رسانیده و این جمله بزبانها افتاده. آنان که مرا دیدند آواز برآوردند «تبعید تبعید شده». دیگر مرا رها نکردند و از همانجا رفتیم به شمیران بخانهی هیئت. دو روز میهمان ایشان میبودیم. دانسته شد شصت تن بیشتر از تبریز گریخته یا بیرون آمده در تهران میباشند بسیاری از ایشان بدیدن من آمدند.
دو روز دیگر طلیعه و سلطانزاده و من به تهران آمده نشیمن برای خود برپا گردانیدیم. در اینجا تب با سختی بیشتر بازگشت که مرا بسیار میآزرد. ولی پروا نکرده همانکه از رختخواب برمیخاستم پی کار میرفتم.
در اینجا نخست کوشیدم کاری برای خود پیدا کنم و بهتر دانستم از وزارت فرهنگ کار خواهم. روزی بآنجا رفتم. آقای علیاصغر حکمت رئیس کارگزینی میبود و از دانستههای من میپرسید و چون مرا با عمامه و عبا میدید نمیتوانست باور کند که انگلیسی میدانم. گفت : «حاضرید کسی شما را امتحان کند؟...». گفتم : «نخست آن کس را امتحان میکنم و سپس امتحان میدهم». گفت : «چطور؟...». گفتم : «در دیکسیونرهای انگلیسی 450000 کلمه هست که یک انگلیسیدان بیش از دههزار آنها را نخواهد دانست و نباید بداند. اکنون کسی که بخواهد مرا بیازماید چهبسا از آن کلمههای دیکسیونری برگزیند و بخواهد مرا درمانده وانماید. اینست بهتر است من پیش افتم و او را درمانده وانمایم ...». گفت : «همین خود آزمایش است و پیداست که شما انگلیسی را میدانید». سپس کمی هم با انگلیسی باهم سخن گفتیم.
از وزارت فرهنگ مرا پذیرفتند و چون خواستار درس گفتن میبودم بدبیرستان «ثروت» فرستادند که درس عربی گویم. بدینسان از رهگذر کار دلآسوده گردیدم. یک بار هم بوزارت عدلیه رفته سرگذشت خود را آگاهی دادم.
پابرگیها : (همه از ویراینده)
1ـ آخرهای تابستان 1299
2ـ دستیار پیش = معاون سابق
🔸 34ـ نخست بار که به تهران رسیدم (تکهی یک از دو)
نمیدانم چند روز در راه میبودیم. چون به تهران رسیدیم (1) من نام میهمانخانهای را یاد گرفته بودم که بآنجا روم. غلامعلیخان نگزاشت و آن شب را بخانهی ایشان رفتم. پدر و برادرانش بسیار نواختند. آقای علی معتمدی (دستیارِ پیشِ (2) نخستوزیری) از خویشان ایشان میبوده. شب بدیدن غلامعلیخان آمد و باهم دوستی پیدا کردیم. شب نخست من در تهران بسیار خوش گذشت.
فردای آن روز به خیابان رفته با آقایان هیئت و طلیعه و سلطانزاده دچار آمدم ، سلطانزاده را که با دکتر و حریری به سقز فرستاده بودهاند او خود به تهران آمده بود. دانسته شد من چون از صاینقلعه راه افتادهام تلگرافچی آنجا که از هواداران خیابانی میبوده چنین گزارش داده : «فلان کس که از تبریز تبعیدش کرده بودند به صاینقلعه آمد. از اینجا نیز تبعیدش کردند» ، و روزنامهی ایران این گزارش را زیر عنوان «تبعید تبعید شده» بچاپ رسانیده و این جمله بزبانها افتاده. آنان که مرا دیدند آواز برآوردند «تبعید تبعید شده». دیگر مرا رها نکردند و از همانجا رفتیم به شمیران بخانهی هیئت. دو روز میهمان ایشان میبودیم. دانسته شد شصت تن بیشتر از تبریز گریخته یا بیرون آمده در تهران میباشند بسیاری از ایشان بدیدن من آمدند.
دو روز دیگر طلیعه و سلطانزاده و من به تهران آمده نشیمن برای خود برپا گردانیدیم. در اینجا تب با سختی بیشتر بازگشت که مرا بسیار میآزرد. ولی پروا نکرده همانکه از رختخواب برمیخاستم پی کار میرفتم.
در اینجا نخست کوشیدم کاری برای خود پیدا کنم و بهتر دانستم از وزارت فرهنگ کار خواهم. روزی بآنجا رفتم. آقای علیاصغر حکمت رئیس کارگزینی میبود و از دانستههای من میپرسید و چون مرا با عمامه و عبا میدید نمیتوانست باور کند که انگلیسی میدانم. گفت : «حاضرید کسی شما را امتحان کند؟...». گفتم : «نخست آن کس را امتحان میکنم و سپس امتحان میدهم». گفت : «چطور؟...». گفتم : «در دیکسیونرهای انگلیسی 450000 کلمه هست که یک انگلیسیدان بیش از دههزار آنها را نخواهد دانست و نباید بداند. اکنون کسی که بخواهد مرا بیازماید چهبسا از آن کلمههای دیکسیونری برگزیند و بخواهد مرا درمانده وانماید. اینست بهتر است من پیش افتم و او را درمانده وانمایم ...». گفت : «همین خود آزمایش است و پیداست که شما انگلیسی را میدانید». سپس کمی هم با انگلیسی باهم سخن گفتیم.
از وزارت فرهنگ مرا پذیرفتند و چون خواستار درس گفتن میبودم بدبیرستان «ثروت» فرستادند که درس عربی گویم. بدینسان از رهگذر کار دلآسوده گردیدم. یک بار هم بوزارت عدلیه رفته سرگذشت خود را آگاهی دادم.
پابرگیها : (همه از ویراینده)
1ـ آخرهای تابستان 1299
2ـ دستیار پیش = معاون سابق