🔶 15ـ پاکخویی تکهی 12 از 21
🔸 (گفتارهایی از مهنامهی پیمان)
3ـ همیشه باید جدایی گزاشت میانهی کسانی که گاهی بهوس و یا بخودنمایی پندی بر زبان رانند و چون غم مردم نخورند و پایهای برای کار خود ندارند هر زمان سخن دیگرگونه نمایند : آنچه در اینجا گفتهاند در جای دیگر وارونهی آن را گویند ، آنچه امروز سرودهاند فردا آن را فراموش سازند ؛ با نیکمردانی که غم مردم خورند و در اندرزی که سرایند رستگاری جهان را خواهند ، از زیان نترسند و پروای سود نکنند ، آنچه گفتند هرگز فراموش نکنند و چیزی بآخشیج آن نگویند.
این دو دسته از هم جداست. چنانکه در پزشکی پیرهزنان و پیرهمردانی را که به هر رنجوری رسند بنادانی درمانی گویند بپای پزشکان نتواند برد ، پندآموزی نیز این حال را دارد. هوسکاران نادان را با غمخواران جهان یکسان نتوان شمرد.
آن دسته همیشه هستند و جز یکمشت خودنمایان بلهوس نیستند و این گناه ایشان است که هوسکاری را در اینراه بکار میبرند و مایهی گمراهی و سرگردانی مردم میشوند. بدان میماند کسانی بر سر سهراهها و چهارراهها بایستند و با راهروان بر سر بازی و شوخی باشند که چون یکی میرسد ، گاهی اینسو را نشان دهند ، گاهی آنسو را نمایند و از گمراهی و سرگردانی ایشان دلخوشی نمایند.
این خود گرفتاریست که در یک توده گفتگو از نیک و بدِ زندگانی و سخنرانی از خویهای ستوده و ناستوده را آسان گیرند و هر کس بتواند بآن پردازد. یک دسته آن را راه روزی گیرند و از بهرِ گرمی بازار هر روز سخن رنگین دیگری رانند و همیشه دربند خوشایند مردم باشند. یک دسته آن را زمینهی سخنبافی و قافیهپردازی گردانند و با اندیشهی کوتاه خود گفتههایی پدید آورند. چنین کاری زیانهای بسیار بزرگی در دنبال خود خواهد داشت و پایان آن نابودی توده خواهد بود.
مردم بیش از همه به پندآموزان نیاز دارند. گذشته از برانگیختگان خدا که بنیاد رستگاری را گزارند و راه بروی مردمان باز کنند ، کسانی هم باید همواره میان مردمان باشند و گمراهان را براه بازآرند و به نادانان دستور راه رفتن آموزند. بچنین راهنمایانی همیشه نیاز هست ولیکن کسانی باید که پاکدل باشند و راستی غم توده را خورده درپی رستگاری آنان باشند و از هوسکاری و خودنمایی دوری گیرند. در قرنهای گذشته چنین کسانی بسیار کم بودهاند و بیشتر کسانی که عنوان پیشوایی داشتهاند و هر یکی گفتههایی بازگزاردهاند ، جز هوسبازان و خودنمایان نبودهاند و از گفتهها و نوشتههاشان جز سود خود نجستهاند.
🔸 (گفتارهایی از مهنامهی پیمان)
3ـ همیشه باید جدایی گزاشت میانهی کسانی که گاهی بهوس و یا بخودنمایی پندی بر زبان رانند و چون غم مردم نخورند و پایهای برای کار خود ندارند هر زمان سخن دیگرگونه نمایند : آنچه در اینجا گفتهاند در جای دیگر وارونهی آن را گویند ، آنچه امروز سرودهاند فردا آن را فراموش سازند ؛ با نیکمردانی که غم مردم خورند و در اندرزی که سرایند رستگاری جهان را خواهند ، از زیان نترسند و پروای سود نکنند ، آنچه گفتند هرگز فراموش نکنند و چیزی بآخشیج آن نگویند.
این دو دسته از هم جداست. چنانکه در پزشکی پیرهزنان و پیرهمردانی را که به هر رنجوری رسند بنادانی درمانی گویند بپای پزشکان نتواند برد ، پندآموزی نیز این حال را دارد. هوسکاران نادان را با غمخواران جهان یکسان نتوان شمرد.
آن دسته همیشه هستند و جز یکمشت خودنمایان بلهوس نیستند و این گناه ایشان است که هوسکاری را در اینراه بکار میبرند و مایهی گمراهی و سرگردانی مردم میشوند. بدان میماند کسانی بر سر سهراهها و چهارراهها بایستند و با راهروان بر سر بازی و شوخی باشند که چون یکی میرسد ، گاهی اینسو را نشان دهند ، گاهی آنسو را نمایند و از گمراهی و سرگردانی ایشان دلخوشی نمایند.
این خود گرفتاریست که در یک توده گفتگو از نیک و بدِ زندگانی و سخنرانی از خویهای ستوده و ناستوده را آسان گیرند و هر کس بتواند بآن پردازد. یک دسته آن را راه روزی گیرند و از بهرِ گرمی بازار هر روز سخن رنگین دیگری رانند و همیشه دربند خوشایند مردم باشند. یک دسته آن را زمینهی سخنبافی و قافیهپردازی گردانند و با اندیشهی کوتاه خود گفتههایی پدید آورند. چنین کاری زیانهای بسیار بزرگی در دنبال خود خواهد داشت و پایان آن نابودی توده خواهد بود.
مردم بیش از همه به پندآموزان نیاز دارند. گذشته از برانگیختگان خدا که بنیاد رستگاری را گزارند و راه بروی مردمان باز کنند ، کسانی هم باید همواره میان مردمان باشند و گمراهان را براه بازآرند و به نادانان دستور راه رفتن آموزند. بچنین راهنمایانی همیشه نیاز هست ولیکن کسانی باید که پاکدل باشند و راستی غم توده را خورده درپی رستگاری آنان باشند و از هوسکاری و خودنمایی دوری گیرند. در قرنهای گذشته چنین کسانی بسیار کم بودهاند و بیشتر کسانی که عنوان پیشوایی داشتهاند و هر یکی گفتههایی بازگزاردهاند ، جز هوسبازان و خودنمایان نبودهاند و از گفتهها و نوشتههاشان جز سود خود نجستهاند.
🔶 زندگانی من (ده سال در عدلیه)
🔸 28ـ جنگی که رخ داد (تکهی یک از دو)
روز دوشنبه دهم آذر هنگام شام ، من بدیدن یکی از بازرگانان رفته بودم. در بیرون آمدن ، نمیدانم کدام یک از آقاسیدحسین امام یا میرزاحسین همراهم آمد و در راه گفت : «از ناصری فرمان رسیده که بقلعه حمله کنند. امشب گرد قلعه را خواهند گرفت که فردا بجنگ پردازند».
آن شب را من کمتر خوابیدم و چون اندیشیدم دیدم راهی در پیش روی ما نیست و ما باید بیوسان پیشامدها باشیم و به هر پیشامدی در هنگام رخ دادن چارهای (اگر توانیم) بکنیم. برای هر ساعتی نقشهی جداگانه بکشیم.
بامداد برخاسته بعدلیه رفتم. مدعیالعموم و دیگران همه میبودند. چگونگی را گفتم. پرسیدند : «چه باید کرد؟». گفتم : اگر جنگ برخاست باید نقشهای برای نگهداری خود بکشیم. در این سخن میبودیم که دیدم میرزاحسین از در رسید و مرا بکنار کشیده گفت : «مرا آیتالله (حاجیشیخ محمدکاظم نوهی حاجیشیخجعفر) فرستاد. میفرمایند اشرار ، قلعه را احاطه کردهاند و الان جنگ خواهد شد. ولی من وظیفهی دولتخواهی خود را فراموش نکردهام ، جارچی خواهم فرستاد که در بازار جار کشند که محاربه با دولت حرام است. آقای رئیس عدلیه گواه باشند که من بوظیفهی خود عمل کردم».
در همان هنگام که این سخن میرفت آواز شلیک تفنگ برخاست و پشت سر آن تاکتاک شصتتیر شنیده گردید. دانستیم که جنگ آغاز شده. کارمندان عدلیه بهم درآمدند و رنگها از روها پرید. من کاری که کردم پیامی بخانه فرستادم که از ما نگران نباشید و اگر ترسی پیش آمد خانه را رها کرده خود را بخانهی یکی از همسایگان رسانید. سپس رو به مدعیالعموم گردانیده گفتم : بزودی مژدهای بما خواهد رسید و این جنگ با فیروزی دولت پایان خواهد پذیرفت. پیام حاجیشیخ محمدکاظم را برایشان آگاهی داده گفتم : «حاجیشیخ محمدکاظم مردی دنیادار است. اگر پیشرفت دولتیان را نفهمیده بودی باین پیام برنخاستی. همانا خبری رسیده که ما نمیدانیم».
کوتاهسخن : جنگ با سختی میرفت و آواز تفنگ و شصتتیر شنیده میشد. ما نشسته گفتگو میکردیم. من میکوشیدم که بیم و ترس کم باشد. برخی داستانها میگفتم. شوخیها میکردم. از ده تن تفنگچیان عدلیه تنها یکی آمده آن هم تفنگ خود را گزارده بیرون رفته بود. من گاهی آن را بدست گرفته بشوخی میگفتم : اگر بما بتازند من با همین جنگ خواهم کرد.
🔸 28ـ جنگی که رخ داد (تکهی یک از دو)
روز دوشنبه دهم آذر هنگام شام ، من بدیدن یکی از بازرگانان رفته بودم. در بیرون آمدن ، نمیدانم کدام یک از آقاسیدحسین امام یا میرزاحسین همراهم آمد و در راه گفت : «از ناصری فرمان رسیده که بقلعه حمله کنند. امشب گرد قلعه را خواهند گرفت که فردا بجنگ پردازند».
آن شب را من کمتر خوابیدم و چون اندیشیدم دیدم راهی در پیش روی ما نیست و ما باید بیوسان پیشامدها باشیم و به هر پیشامدی در هنگام رخ دادن چارهای (اگر توانیم) بکنیم. برای هر ساعتی نقشهی جداگانه بکشیم.
بامداد برخاسته بعدلیه رفتم. مدعیالعموم و دیگران همه میبودند. چگونگی را گفتم. پرسیدند : «چه باید کرد؟». گفتم : اگر جنگ برخاست باید نقشهای برای نگهداری خود بکشیم. در این سخن میبودیم که دیدم میرزاحسین از در رسید و مرا بکنار کشیده گفت : «مرا آیتالله (حاجیشیخ محمدکاظم نوهی حاجیشیخجعفر) فرستاد. میفرمایند اشرار ، قلعه را احاطه کردهاند و الان جنگ خواهد شد. ولی من وظیفهی دولتخواهی خود را فراموش نکردهام ، جارچی خواهم فرستاد که در بازار جار کشند که محاربه با دولت حرام است. آقای رئیس عدلیه گواه باشند که من بوظیفهی خود عمل کردم».
در همان هنگام که این سخن میرفت آواز شلیک تفنگ برخاست و پشت سر آن تاکتاک شصتتیر شنیده گردید. دانستیم که جنگ آغاز شده. کارمندان عدلیه بهم درآمدند و رنگها از روها پرید. من کاری که کردم پیامی بخانه فرستادم که از ما نگران نباشید و اگر ترسی پیش آمد خانه را رها کرده خود را بخانهی یکی از همسایگان رسانید. سپس رو به مدعیالعموم گردانیده گفتم : بزودی مژدهای بما خواهد رسید و این جنگ با فیروزی دولت پایان خواهد پذیرفت. پیام حاجیشیخ محمدکاظم را برایشان آگاهی داده گفتم : «حاجیشیخ محمدکاظم مردی دنیادار است. اگر پیشرفت دولتیان را نفهمیده بودی باین پیام برنخاستی. همانا خبری رسیده که ما نمیدانیم».
کوتاهسخن : جنگ با سختی میرفت و آواز تفنگ و شصتتیر شنیده میشد. ما نشسته گفتگو میکردیم. من میکوشیدم که بیم و ترس کم باشد. برخی داستانها میگفتم. شوخیها میکردم. از ده تن تفنگچیان عدلیه تنها یکی آمده آن هم تفنگ خود را گزارده بیرون رفته بود. من گاهی آن را بدست گرفته بشوخی میگفتم : اگر بما بتازند من با همین جنگ خواهم کرد.
Forwarded from کتابخانه پاکدینی (کتابهای احمد کسروی و یاران او)
ما چه میخواهیم؟.pdf
4.2 MB
📘 ما چه میخواهیم؟
✍ احمد کسروی
🔍 جستار : خواستها و آیین ما ، کیشها و دیگر گمراهیها ، معنی راست دین ، پیوستگی دین و دانش
📊 شمار ساتها : ۲۲۰
🖨 بازپسین پراکنش : مرداد 1398
🔶 این کتاب از سوی «باهماد پاکدینان» و بدست «کوشاد تلگرام» پراکنده میگردد.
✍ احمد کسروی
🔍 جستار : خواستها و آیین ما ، کیشها و دیگر گمراهیها ، معنی راست دین ، پیوستگی دین و دانش
📊 شمار ساتها : ۲۲۰
🖨 بازپسین پراکنش : مرداد 1398
🔶 این کتاب از سوی «باهماد پاکدینان» و بدست «کوشاد تلگرام» پراکنده میگردد.
🔶 سیزدهم مرداد 1323 : 1
🔸 گفتار آقای کسروی (تکهی یک از سه)
بنام پاکْآفریدگار
روز آدینه سیزدهم مرداد 1323 بزمی بنام جشن مشروطه در خانهی آقای کسروی برپا گردید. گروهی از پاکدینان و دیگران فراهم میبودند. آقای کسروی بپا برخاسته بسخن پرداخت :
* * *
سپاسگزارم که آقایان از راههای دور آمدهاند که در این جشن باهم باشیم. ما امروز را بنام مشروطه «روزبه» گرفته بجشن پرداختهایم. در جشنهای دیگر نیز گفتهایم که عید (یا چنانکه ما نام گزاردهایم : روزبه) آن روزیست که در تاریخ یک توده پیشامد بزرگ و تاریخی رخ داده باشد ، و توده برای یادآوری از آن پیشامد و ارجشناسی از کسانی که پا درمیان داشتهاند ، آن روز را برگزینند و همه ساله در چنان روزی جشن گیرند و یاد گذشته را تازه گردانند.
روزبه یا عید باین معنیست. این عیدهایی که در ایران میگیرند ما معنایی برای آنها نمیتوانیم شناخت و اینست آنها را نمیتوانیم پذیرفت. ما از روزبههای ایران یکی امروز را پذیرفتهایم که جشن مشروطه است ، دیگری نوروز را که آغاز سال میباشد.
اما اینکه ما روز سیزدهم را گرفتهایم ، در حالی که خود مجلس شورا و دیگران روز چهاردهم را میگیرند ، در این باره نیز فیروزی با ماست. داستان آنست که چون در ایران جنبش مشروطهخواهی میرفت مظفرالدینشاه روز یکشنبه چهاردهم جمادیالثانی ۱۳۲۴ (که از روی تاریخ شمسی سیزدهم مرداد ۱۲۸۵ میبود) فرمان مشروطه را داد. در سال آینده که مجلس شورا برپا و شور مشروطهخواهی در سراسر کشور کارگر میبود با دستور مجلس همان روز چهاردهم جمادیالثانیه را عید گرفتند و در تهران و شهرستانها جشنهای بسیار باشکوهی برپا گردانیدند. سالها چنین میبود که روز چهاردهم جمادیالثانیه عید گرفته میشد تا چون تاریخ قمری را بکنار نهاده تاریخ خورشیدی را بجای آن روان گردانیدهاند این عید را نیز خورشیدی گردانیدهاند. ولی دانسته نیست که آیا در حساب دچار لغزش گردیده بجای سیزدهم مرداد ، چهاردهم را گرفتهاند یا شمارهی سیزده را ناخجسته (نحس) شمارده دانسته و فهمیده آن را بچهارده انداختهاند.
هرچه بوده ما نمیبایست پیروی از آنان نماییم. ما حساب درست توانیم کرد و سیزده نیز در نزد ما شوم یا ناخجسته نمیباشد. شوم یا ناخجسته ، بودنِ چنین پندارهای درمیان مردم است. ما باید این روز را روزبه گیریم و این بسود ماست که از دیگران جدا باشیم.
مشروطه (یا چنانکه ما نام نهادهایم : سررشتهداری توده) بهترین شکل حکومتهاست و این یک فیروزی تاریخی برای ایران بود که مردان نیکی همچون بهبهانی و طباطبایی برخاستند و دربار خودکامهی قاجاری را برانداختند و ایران را دارای مشروطه گردانیدند. مشروطه را همهی تودههای بزرگ پذیرفته بودند ایران هم بایستی پذیرد.
ولی جای افسوس است که مردم ایران ارج مشروطه را نمیدانند و خود را آمادهی آن نگردانیدهاند. این مردم هنوز معنی مشروطه را ندانستهاند تا ارج آن شناسند. بماند آنکه روستاییان که دستهی انبوه مردمند از مشروطه تنها نامش را شنیدهاند ، بماند آنکه بازاریان از مشروطه جز کینهی آن را در دل نمیدارند ، جوانان درسخوانده از معنی مشروطه ناآگاهند.
وزارت فرهنگ در پروگرام خود یک درسی از مشروطه و معنی آن نگنجانیده و این را بایای خود ندانسته که در کشور مشروطه جوانان را از معنی آن آگاه گرداند و آنان را برای چنین زندگانی بپروراند.
🔸 گفتار آقای کسروی (تکهی یک از سه)
بنام پاکْآفریدگار
روز آدینه سیزدهم مرداد 1323 بزمی بنام جشن مشروطه در خانهی آقای کسروی برپا گردید. گروهی از پاکدینان و دیگران فراهم میبودند. آقای کسروی بپا برخاسته بسخن پرداخت :
* * *
سپاسگزارم که آقایان از راههای دور آمدهاند که در این جشن باهم باشیم. ما امروز را بنام مشروطه «روزبه» گرفته بجشن پرداختهایم. در جشنهای دیگر نیز گفتهایم که عید (یا چنانکه ما نام گزاردهایم : روزبه) آن روزیست که در تاریخ یک توده پیشامد بزرگ و تاریخی رخ داده باشد ، و توده برای یادآوری از آن پیشامد و ارجشناسی از کسانی که پا درمیان داشتهاند ، آن روز را برگزینند و همه ساله در چنان روزی جشن گیرند و یاد گذشته را تازه گردانند.
روزبه یا عید باین معنیست. این عیدهایی که در ایران میگیرند ما معنایی برای آنها نمیتوانیم شناخت و اینست آنها را نمیتوانیم پذیرفت. ما از روزبههای ایران یکی امروز را پذیرفتهایم که جشن مشروطه است ، دیگری نوروز را که آغاز سال میباشد.
اما اینکه ما روز سیزدهم را گرفتهایم ، در حالی که خود مجلس شورا و دیگران روز چهاردهم را میگیرند ، در این باره نیز فیروزی با ماست. داستان آنست که چون در ایران جنبش مشروطهخواهی میرفت مظفرالدینشاه روز یکشنبه چهاردهم جمادیالثانی ۱۳۲۴ (که از روی تاریخ شمسی سیزدهم مرداد ۱۲۸۵ میبود) فرمان مشروطه را داد. در سال آینده که مجلس شورا برپا و شور مشروطهخواهی در سراسر کشور کارگر میبود با دستور مجلس همان روز چهاردهم جمادیالثانیه را عید گرفتند و در تهران و شهرستانها جشنهای بسیار باشکوهی برپا گردانیدند. سالها چنین میبود که روز چهاردهم جمادیالثانیه عید گرفته میشد تا چون تاریخ قمری را بکنار نهاده تاریخ خورشیدی را بجای آن روان گردانیدهاند این عید را نیز خورشیدی گردانیدهاند. ولی دانسته نیست که آیا در حساب دچار لغزش گردیده بجای سیزدهم مرداد ، چهاردهم را گرفتهاند یا شمارهی سیزده را ناخجسته (نحس) شمارده دانسته و فهمیده آن را بچهارده انداختهاند.
هرچه بوده ما نمیبایست پیروی از آنان نماییم. ما حساب درست توانیم کرد و سیزده نیز در نزد ما شوم یا ناخجسته نمیباشد. شوم یا ناخجسته ، بودنِ چنین پندارهای درمیان مردم است. ما باید این روز را روزبه گیریم و این بسود ماست که از دیگران جدا باشیم.
مشروطه (یا چنانکه ما نام نهادهایم : سررشتهداری توده) بهترین شکل حکومتهاست و این یک فیروزی تاریخی برای ایران بود که مردان نیکی همچون بهبهانی و طباطبایی برخاستند و دربار خودکامهی قاجاری را برانداختند و ایران را دارای مشروطه گردانیدند. مشروطه را همهی تودههای بزرگ پذیرفته بودند ایران هم بایستی پذیرد.
ولی جای افسوس است که مردم ایران ارج مشروطه را نمیدانند و خود را آمادهی آن نگردانیدهاند. این مردم هنوز معنی مشروطه را ندانستهاند تا ارج آن شناسند. بماند آنکه روستاییان که دستهی انبوه مردمند از مشروطه تنها نامش را شنیدهاند ، بماند آنکه بازاریان از مشروطه جز کینهی آن را در دل نمیدارند ، جوانان درسخوانده از معنی مشروطه ناآگاهند.
وزارت فرهنگ در پروگرام خود یک درسی از مشروطه و معنی آن نگنجانیده و این را بایای خود ندانسته که در کشور مشروطه جوانان را از معنی آن آگاه گرداند و آنان را برای چنین زندگانی بپروراند.
🔶 زبان ایرانی - کافنامه : 275
🔸 بخش یکم : تاریخچهی پسوند (تکهی دو از سه)
همچنین گاف پسوند که گفتیم در آخرهای ساسانیان جانشین کاف بوده در جنوب آن را «جیم» بر زبان میراندهاند. دلیل این سخن گذشته از آگاهیهایی که ما از راه زبانشناسی داریم و یاد کردیم اینکه تازیان که در همان زمان ارتباط با ایران یافته سپس هم بایران درآمدهاند در بسیاری از کلمههای فارسی بجای گاف پسوند «قاف» گزاردهاند و بایستی این کار را بکنند زیرا گاف را در زبان خودشان ندارند. چون : یلمق ، دلق ، خندق ، جوزق ، روذق و مانند اینها. ولی در برخی از کلمهها بجای آن «جیم» آوردهاند و این نیست مگر آنکه خود ایرانیان آن را با جیم میگفتهاند و اینان که آن حرف را در زبان خود دارند دیگر نیازی به تغییر آن ندیدهاند و بدانسان کلمه را بزبان خود آوردهاند. چون : فالوذج ، نموذج ، لوزینج ، تاختج ، فیروزج ، شاهدانج و مانندهای اینها.
بعبارت دیگر تازیان هر کلمهای را که از زبان مردم شمال شنیدهاند چون آخر آن گاف بوده که آنان در زبان خود ندارند آن را تبدیل کردهاند ولی کلمههایی را که از جنوبیان گرفتهاند چون آخر آنها جیم بوده که در زبان عربی هست از اینجا آن را بحال خود نگاه داشتهاند. اینکه کسانی هر کلمه را که با جیم مییابند «معرب» میپندارند بنیاد درستی ندارد و راستی چگونگی آنست که ما گفتهایم.
باری پسوند مدتها این حال را داشت که در شمال گاف بود و در جنوب جیم ولی بر این حال نیز نپایید و پس از زمانی گاف یا جیم تبدیل به «هاء» یافت چنانکه در بسیاری از گافهای دیگر این تبدیل روی داده است.
سپس هم چون «هاء» حرف آهستهایست و صدای بسیار نرمی دارد کمکم صدای آن از میان رفت و بحال امروز افتاده و هرگز صدایی از آن برنمیخیزد و تنها از زبر حرف پیشین است که بودن آن دانسته میشود.
آذری که زبان کهن آذربایجان بوده و شاخهای از فارسی بشمار میرود و تا چند قرن پیش در سراسر آذربایجان رواج داشته تا کمکم از میان رفته و ترکی جای آن را گرفته در آن زبان گویا پیش از کاف الفی آورده میشده و اینست که امروز که کاف و جانشین آن (هاء) از میان رفته بجای زبر در کلمههای آذری الف دیده میشود. چون : آستانا ، آستارا ، آشکارا ، میانا ، بهدانا و مانندهای آن که فراوان است و امروز در زبان تبریزیان بکار میرود.
از یک عبارت یاقوت در معجمالبلدان پیداست که این حال در ششصد سال پیش نیز در آذربایجان بوده نه تنها امروز هست. زیرا او دربارهی «خونج» که آبادیای در میانهی عراق و آذربایجان بوده و بگفتهی حمدالله مستوفی همانجاست که امروز کاغذکنان نام داده شد مینگارد : «خود بومیان خونا میخوانند».
در شهرهای جنوب هم گاهی بجای کاف یا جانشین آن (هاء) واو آورده میشود. همچون یارو ، کاسو ، پسرو و مانند اینها. کلمهی «گردو» نیز از این شمار است چنانکه سپس یاد آن خواهیم کرد. ولی ما نمیدانیم آیا این واو تبدیل از گاف یا جیم است چنانکه گاهی در کلمههای دیگر این تبدیل روی داده و یا در آنجا نیز پیش از گاف الفی آورده میشده و این واو جای آن را گرفته است. به هر حال این یقین است که در پارهای کلمهها واو بجای پسوند کاف بکار میرود.
گاهی نیز میانهی پسوند کلمهی «چیم» افزوده میشود. چون : سراچه ، دریاچه ، بازارچه ، کمانچه ، خوانچه ، دولابچه ، تیمچه ، باغچه ، تپانچه ، پاچه ، بیلچه ، دولچه و بسیار مانندهای اینها. پیداست که در پهلوی بجای «چه» «چک» بوده است.
🔸 بخش یکم : تاریخچهی پسوند (تکهی دو از سه)
همچنین گاف پسوند که گفتیم در آخرهای ساسانیان جانشین کاف بوده در جنوب آن را «جیم» بر زبان میراندهاند. دلیل این سخن گذشته از آگاهیهایی که ما از راه زبانشناسی داریم و یاد کردیم اینکه تازیان که در همان زمان ارتباط با ایران یافته سپس هم بایران درآمدهاند در بسیاری از کلمههای فارسی بجای گاف پسوند «قاف» گزاردهاند و بایستی این کار را بکنند زیرا گاف را در زبان خودشان ندارند. چون : یلمق ، دلق ، خندق ، جوزق ، روذق و مانند اینها. ولی در برخی از کلمهها بجای آن «جیم» آوردهاند و این نیست مگر آنکه خود ایرانیان آن را با جیم میگفتهاند و اینان که آن حرف را در زبان خود دارند دیگر نیازی به تغییر آن ندیدهاند و بدانسان کلمه را بزبان خود آوردهاند. چون : فالوذج ، نموذج ، لوزینج ، تاختج ، فیروزج ، شاهدانج و مانندهای اینها.
بعبارت دیگر تازیان هر کلمهای را که از زبان مردم شمال شنیدهاند چون آخر آن گاف بوده که آنان در زبان خود ندارند آن را تبدیل کردهاند ولی کلمههایی را که از جنوبیان گرفتهاند چون آخر آنها جیم بوده که در زبان عربی هست از اینجا آن را بحال خود نگاه داشتهاند. اینکه کسانی هر کلمه را که با جیم مییابند «معرب» میپندارند بنیاد درستی ندارد و راستی چگونگی آنست که ما گفتهایم.
باری پسوند مدتها این حال را داشت که در شمال گاف بود و در جنوب جیم ولی بر این حال نیز نپایید و پس از زمانی گاف یا جیم تبدیل به «هاء» یافت چنانکه در بسیاری از گافهای دیگر این تبدیل روی داده است.
سپس هم چون «هاء» حرف آهستهایست و صدای بسیار نرمی دارد کمکم صدای آن از میان رفت و بحال امروز افتاده و هرگز صدایی از آن برنمیخیزد و تنها از زبر حرف پیشین است که بودن آن دانسته میشود.
آذری که زبان کهن آذربایجان بوده و شاخهای از فارسی بشمار میرود و تا چند قرن پیش در سراسر آذربایجان رواج داشته تا کمکم از میان رفته و ترکی جای آن را گرفته در آن زبان گویا پیش از کاف الفی آورده میشده و اینست که امروز که کاف و جانشین آن (هاء) از میان رفته بجای زبر در کلمههای آذری الف دیده میشود. چون : آستانا ، آستارا ، آشکارا ، میانا ، بهدانا و مانندهای آن که فراوان است و امروز در زبان تبریزیان بکار میرود.
از یک عبارت یاقوت در معجمالبلدان پیداست که این حال در ششصد سال پیش نیز در آذربایجان بوده نه تنها امروز هست. زیرا او دربارهی «خونج» که آبادیای در میانهی عراق و آذربایجان بوده و بگفتهی حمدالله مستوفی همانجاست که امروز کاغذکنان نام داده شد مینگارد : «خود بومیان خونا میخوانند».
در شهرهای جنوب هم گاهی بجای کاف یا جانشین آن (هاء) واو آورده میشود. همچون یارو ، کاسو ، پسرو و مانند اینها. کلمهی «گردو» نیز از این شمار است چنانکه سپس یاد آن خواهیم کرد. ولی ما نمیدانیم آیا این واو تبدیل از گاف یا جیم است چنانکه گاهی در کلمههای دیگر این تبدیل روی داده و یا در آنجا نیز پیش از گاف الفی آورده میشده و این واو جای آن را گرفته است. به هر حال این یقین است که در پارهای کلمهها واو بجای پسوند کاف بکار میرود.
گاهی نیز میانهی پسوند کلمهی «چیم» افزوده میشود. چون : سراچه ، دریاچه ، بازارچه ، کمانچه ، خوانچه ، دولابچه ، تیمچه ، باغچه ، تپانچه ، پاچه ، بیلچه ، دولچه و بسیار مانندهای اینها. پیداست که در پهلوی بجای «چه» «چک» بوده است.
🔶 15ـ پاکخویی تکهی 13 از 21
🔸 (گفتارهایی از مهنامهی پیمان)
چه دلیلی بهتر از اینکه بیشتر ایشان به هر راهی درآمدهاند و هر گونه رنگی بخود گرفتهاند. کسی که براهنمایی مردم برمیخیزد ، نخست باید یک راهی را برگزیند و خویشتن آن را پیماید تا بتواند دیگران را هم بدان خواند. ولی اینان چنین راهی را نداشتهاند و هر یکی مسلمانی را با صوفیگری یا با فلسفه بهم درآمیخته و چیزهایی نیز از خود بر آنها افزوده بودند. اینکه آقای مدرسی بر پارهای از پیشینیان پرداختن بستارهشناسی و رمل و فال را ایراد گرفته بسیار بجاست. (1) چه آنان اگر بیپایی این چیزها را نمیدانستهاند چگونه میتوانند پیشوا و دانشمند بشمار باشند؟ اگر میدانستند پس برای چه بآنها پرداختهاند؟.. راستی هم اینست که آنان بیبنیادی اینها را میدانستند ولی از آنجا که مردمان بویژه فرمانروایان و توانگران دلبستگی باین چیزها داشتند و ارجی بآنها میگزاردند ، اینان آنها را دنبال کردهاند تا پول بیندوزند و نزد مردم ارجمندتر گردند. (2)
همین رفتار را در زمینهی پندآموزی و نمودن راه دین داشتهاند و بیش از همه درپی سود خود بودهاند. اینان هنوز مردان آبرومندی بودهاند و هر کدام کم یا بیش آراستگی داشتهاند. بماند سخنبافان بیآبرو و ستایشگران چاپلوس که هر یکی از آنان نیز گفتههایی از خود بازگزاردهاند.
پابرگیها از ویراینده :
1ـ اشارهایست برشته گفتارهای مدرسی چهاردهی در پیمان همان سال شمارهی دوم. ایراد مدرسی در آن گفتار به پیشگویی پیشینیان از راه «ستارهشماری» است. ستارهشماری دانشی نیست و سراسر بیپاست و از آن جز فریبکاری و گمراهی برنخیزد. لیکن ستارهشناسی دانش ارجداریست. جدا کردن این دو معنی از هم و واژهگزینی برای آنها را کسروی در گفتار ماه دیگر انجام داده. اینست میبینیم در اینجا مدرسی و کسروی هر دو همان واژهی ستارهشناسی را بکار بردهاند. ولی پس از این کسروی آنها را هر یک در جای درست خود بکار برده است.
2ـ نوادگان ستارهشماران را باید قطبهای صوفیان امروزی و برخی پیشوایان دیگر ـ چه ایرانی و چه بیگانه ـ دانست. هنوز این بیخردیها از جهان رخت برنبسته بلکه باید گفت کمترین تکانی نخورده. هنوز در این روزگار پیشرفت شگفتآور دانشها ، پیشگویان بسیاری در این گوشه و آن گوشهی جهان نمودارند و برخی پیروانی نیز دارند. پارهای از آنها سر سال نو مسیحی و پارهای دیگر در هر سال ایرانی یک رشته سخنانی ـ که بیشتر تاریک و ناروشنست ـ بهم بافته بعنوان پیشگوییهای امسال و یا سالهای آینده بیرون میدهند. شنیدنیست که مردان و زنان آراستهای با عنوانهای لیسانس و دکتری از این پیشگوییها دنبالهروی میکنند و چشم براه درست درآمدن آنها و بیشتر گردیدن ارج مرشدان خود میباشند.
🔸 (گفتارهایی از مهنامهی پیمان)
چه دلیلی بهتر از اینکه بیشتر ایشان به هر راهی درآمدهاند و هر گونه رنگی بخود گرفتهاند. کسی که براهنمایی مردم برمیخیزد ، نخست باید یک راهی را برگزیند و خویشتن آن را پیماید تا بتواند دیگران را هم بدان خواند. ولی اینان چنین راهی را نداشتهاند و هر یکی مسلمانی را با صوفیگری یا با فلسفه بهم درآمیخته و چیزهایی نیز از خود بر آنها افزوده بودند. اینکه آقای مدرسی بر پارهای از پیشینیان پرداختن بستارهشناسی و رمل و فال را ایراد گرفته بسیار بجاست. (1) چه آنان اگر بیپایی این چیزها را نمیدانستهاند چگونه میتوانند پیشوا و دانشمند بشمار باشند؟ اگر میدانستند پس برای چه بآنها پرداختهاند؟.. راستی هم اینست که آنان بیبنیادی اینها را میدانستند ولی از آنجا که مردمان بویژه فرمانروایان و توانگران دلبستگی باین چیزها داشتند و ارجی بآنها میگزاردند ، اینان آنها را دنبال کردهاند تا پول بیندوزند و نزد مردم ارجمندتر گردند. (2)
همین رفتار را در زمینهی پندآموزی و نمودن راه دین داشتهاند و بیش از همه درپی سود خود بودهاند. اینان هنوز مردان آبرومندی بودهاند و هر کدام کم یا بیش آراستگی داشتهاند. بماند سخنبافان بیآبرو و ستایشگران چاپلوس که هر یکی از آنان نیز گفتههایی از خود بازگزاردهاند.
پابرگیها از ویراینده :
1ـ اشارهایست برشته گفتارهای مدرسی چهاردهی در پیمان همان سال شمارهی دوم. ایراد مدرسی در آن گفتار به پیشگویی پیشینیان از راه «ستارهشماری» است. ستارهشماری دانشی نیست و سراسر بیپاست و از آن جز فریبکاری و گمراهی برنخیزد. لیکن ستارهشناسی دانش ارجداریست. جدا کردن این دو معنی از هم و واژهگزینی برای آنها را کسروی در گفتار ماه دیگر انجام داده. اینست میبینیم در اینجا مدرسی و کسروی هر دو همان واژهی ستارهشناسی را بکار بردهاند. ولی پس از این کسروی آنها را هر یک در جای درست خود بکار برده است.
2ـ نوادگان ستارهشماران را باید قطبهای صوفیان امروزی و برخی پیشوایان دیگر ـ چه ایرانی و چه بیگانه ـ دانست. هنوز این بیخردیها از جهان رخت برنبسته بلکه باید گفت کمترین تکانی نخورده. هنوز در این روزگار پیشرفت شگفتآور دانشها ، پیشگویان بسیاری در این گوشه و آن گوشهی جهان نمودارند و برخی پیروانی نیز دارند. پارهای از آنها سر سال نو مسیحی و پارهای دیگر در هر سال ایرانی یک رشته سخنانی ـ که بیشتر تاریک و ناروشنست ـ بهم بافته بعنوان پیشگوییهای امسال و یا سالهای آینده بیرون میدهند. شنیدنیست که مردان و زنان آراستهای با عنوانهای لیسانس و دکتری از این پیشگوییها دنبالهروی میکنند و چشم براه درست درآمدن آنها و بیشتر گردیدن ارج مرشدان خود میباشند.
🔶 زندگانی من (ده سال در عدلیه)
🔸 28ـ جنگی که رخ داد (تکهی دو از دو)
در آن میان ناگهان تاکتاک شصتتیر از نزدیکتر شنیده شد. من گفتم این نشان فیروزی است. زیرا شصتتیر را دولتیان میدارند ، و این نزدیکی تاکتاکِ او میرساند که پیشرفت از سوی ایشانست. این را گفته بپا برخاستم. چند دقیقهای نگذشت که غوغای بلندی از کوچه شنیده شد. کسانی پنداشتند که اوباش برای تاراج عدلیه میآیند و از ترس بهم برآمدند. لیکن در همان هنگام آواز مأمور عدلیه از بیرون در شنیده شد که داد میزد : «آقای رئیس بیایید. تفنگچیان شکست خوردهاند ، فرار میکنند». این را که شنیدیم همه بسوی در دویدیم. چون باز کردیم دیدیم تفنگچیان دسته بدسته میگریزند. دانسته شد یک دسته از سپاهیان با شصتتیر از دز بیرون آمده از سوی دیگری پشت سر تفنگچیان را گرفتهاند ، و همانکه شصتتیر گشاده شده تفنگچیان سنگرها را رها کرده رو بگریز آوردهاند.
ما بیکار نایستاده چون در همان هنگام تفنگچیان عدلیه میرسیدند جلو آشوبگران را بسته تفنگشان را از دستشان گرفتیم. بیدرنگ میرزاعباسخان را برای سامان دادن بشهر و جلوگیری از آشوب برگزیده تفنگچیان عدلیه را همراه او گردانیدیم. ادارهی حکمرانی پر از فرش و سماور و دیگر افزار و کاچال (1) میبود که بختیاریها با زور از خانهها گرفته بودند. میرزاعباسخان نخست بسراغ آنجا رفته برای جلوگیری از تاراج ، درها را قفل کرد.
دانسته شد شب گذشته لشکری که از لرستان آهنگ خوزستان کرده بود به دزفول رسیده و آن شهر را گرفته ، و در همان هنگام تلگرافی بنام من فرستاده رسیدن خود را آگاهی دادهاند. ولی تلگرافچی که خود از نافرمانان میبود تلگراف را بمن نرسانده بنزد آقاها برده. آنان که چگونگی را دانستهاند باآنکه آمادهی جنگ شده و پیرامون دز را گرفته بودند ، همان شبانه دو سه تن از سران ایشان ببهانهی دیدن شیخ به ناصری گریختهاند ، و امروز که جنگ شده کمکم تفنگچیان گریختن آنها را دانسته سست گردیدهاند و سرانجام با یک تاختی از سوی دز سنگرها را رها کرده گریختهاند ، حاجیشیخمحمدکاظم از تلگراف آگاه میبوده که آن پیام را بمن فرستاده.
به هر حال جای خشنودی بود که جنگی که آغاز شده بود باین آسانی پایان پذیرفت و بیمهایی که ما را میبود همه از میان رفت. ما که روز را با آن ترس آغاز کرده بودیم ، نیمهروز تازه میگذشت که رشتهی کارهای شهر را بدست خود گرفتیم.
شنیدنی بود که همان ساعت تلگرافی رسید که چون باز کردم دیدم از میرزااحمدخان عمارلوست. مینویسد : «به سِمَت حکمران خوزستان همراه اردوی فاتح به دزفول رسیدهایم. تا ورود اینجانب جنابعالی حکومت را کفالت کنید و انتظامات را برقرار گردانید ...». من خندیدم و گفتم شهری که سه ماه در آن رنجها برده اندوهها خوردهایم و اکنون بدینسان در دست ماست ، او میخواهد با یک تلگراف بما واگزارد. آن را دور انداختم و پاسخی ندادم.
عصر آن روز به دز رفته بسپاهیان سپاس گزاردیم و آفرینها گفتیم. چنین نهادیم که شهر همچنان در دست میرزاعباسخان باشد. فردا هم دستهای از لشکر دزفول رسیدند. با مدعیالعموم و دیگران بدیدنشان رفتیم. فرماندهشان سرهنگ محمدعلیخان بلوچ مردی ساده میبود. نخست درشتیها میداشت. سپس که مرا شناخته و داستانهای گذشته را دانسته بود فروتنی مینمود و در هر کاری اندیشهی مرا میخواست. بنام درآمدن این سپاه نخست جشنی در دز گرفته شد و شهر چراغان گردید. سپس جشن باشکوهتری در ادارهی عدلیه گرفتیم که آن شب گفتاری من دربارهی خوزستان و خزعل راندم و این گفتار در حبلالمتین بچاپ رسید.
پابرگیها از ویراینده :
1ـ کاچال = اثاث خانه
🔸 28ـ جنگی که رخ داد (تکهی دو از دو)
در آن میان ناگهان تاکتاک شصتتیر از نزدیکتر شنیده شد. من گفتم این نشان فیروزی است. زیرا شصتتیر را دولتیان میدارند ، و این نزدیکی تاکتاکِ او میرساند که پیشرفت از سوی ایشانست. این را گفته بپا برخاستم. چند دقیقهای نگذشت که غوغای بلندی از کوچه شنیده شد. کسانی پنداشتند که اوباش برای تاراج عدلیه میآیند و از ترس بهم برآمدند. لیکن در همان هنگام آواز مأمور عدلیه از بیرون در شنیده شد که داد میزد : «آقای رئیس بیایید. تفنگچیان شکست خوردهاند ، فرار میکنند». این را که شنیدیم همه بسوی در دویدیم. چون باز کردیم دیدیم تفنگچیان دسته بدسته میگریزند. دانسته شد یک دسته از سپاهیان با شصتتیر از دز بیرون آمده از سوی دیگری پشت سر تفنگچیان را گرفتهاند ، و همانکه شصتتیر گشاده شده تفنگچیان سنگرها را رها کرده رو بگریز آوردهاند.
ما بیکار نایستاده چون در همان هنگام تفنگچیان عدلیه میرسیدند جلو آشوبگران را بسته تفنگشان را از دستشان گرفتیم. بیدرنگ میرزاعباسخان را برای سامان دادن بشهر و جلوگیری از آشوب برگزیده تفنگچیان عدلیه را همراه او گردانیدیم. ادارهی حکمرانی پر از فرش و سماور و دیگر افزار و کاچال (1) میبود که بختیاریها با زور از خانهها گرفته بودند. میرزاعباسخان نخست بسراغ آنجا رفته برای جلوگیری از تاراج ، درها را قفل کرد.
دانسته شد شب گذشته لشکری که از لرستان آهنگ خوزستان کرده بود به دزفول رسیده و آن شهر را گرفته ، و در همان هنگام تلگرافی بنام من فرستاده رسیدن خود را آگاهی دادهاند. ولی تلگرافچی که خود از نافرمانان میبود تلگراف را بمن نرسانده بنزد آقاها برده. آنان که چگونگی را دانستهاند باآنکه آمادهی جنگ شده و پیرامون دز را گرفته بودند ، همان شبانه دو سه تن از سران ایشان ببهانهی دیدن شیخ به ناصری گریختهاند ، و امروز که جنگ شده کمکم تفنگچیان گریختن آنها را دانسته سست گردیدهاند و سرانجام با یک تاختی از سوی دز سنگرها را رها کرده گریختهاند ، حاجیشیخمحمدکاظم از تلگراف آگاه میبوده که آن پیام را بمن فرستاده.
به هر حال جای خشنودی بود که جنگی که آغاز شده بود باین آسانی پایان پذیرفت و بیمهایی که ما را میبود همه از میان رفت. ما که روز را با آن ترس آغاز کرده بودیم ، نیمهروز تازه میگذشت که رشتهی کارهای شهر را بدست خود گرفتیم.
شنیدنی بود که همان ساعت تلگرافی رسید که چون باز کردم دیدم از میرزااحمدخان عمارلوست. مینویسد : «به سِمَت حکمران خوزستان همراه اردوی فاتح به دزفول رسیدهایم. تا ورود اینجانب جنابعالی حکومت را کفالت کنید و انتظامات را برقرار گردانید ...». من خندیدم و گفتم شهری که سه ماه در آن رنجها برده اندوهها خوردهایم و اکنون بدینسان در دست ماست ، او میخواهد با یک تلگراف بما واگزارد. آن را دور انداختم و پاسخی ندادم.
عصر آن روز به دز رفته بسپاهیان سپاس گزاردیم و آفرینها گفتیم. چنین نهادیم که شهر همچنان در دست میرزاعباسخان باشد. فردا هم دستهای از لشکر دزفول رسیدند. با مدعیالعموم و دیگران بدیدنشان رفتیم. فرماندهشان سرهنگ محمدعلیخان بلوچ مردی ساده میبود. نخست درشتیها میداشت. سپس که مرا شناخته و داستانهای گذشته را دانسته بود فروتنی مینمود و در هر کاری اندیشهی مرا میخواست. بنام درآمدن این سپاه نخست جشنی در دز گرفته شد و شهر چراغان گردید. سپس جشن باشکوهتری در ادارهی عدلیه گرفتیم که آن شب گفتاری من دربارهی خوزستان و خزعل راندم و این گفتار در حبلالمتین بچاپ رسید.
پابرگیها از ویراینده :
1ـ کاچال = اثاث خانه
🔶 سیزدهم مرداد 1323 : 2
🔸 گفتار آقای کسروی (تکهی دو از سه)
در ایران از روز نخست خامی این بود که نخواستند مردم را از معنی مشروطه آگاه گردانند و آنان را برای زندگانی با سررشتهداری توده آماده گردانند. بچنین کاری نیاز ندیدند. خود پیشگامان ، مشروطه را تنها این میدانستند که قانونهایی باشد و مجلسی برای شور و قانونگزاری برپا گردد.
در حالی که مشروطه بسیار والاتر از اینست. مشروطه آنست که مردمی که در یک کشوری میزیند آنجا را خانهی خود دانند و آبادیش را خواهند و در راه آزادیش آمادهی جنگ و جانفشانی باشند. آنگاه بیستملیون توده (یا بیشتر یا کمتر) در زندگانی همدست باشند که هر یکی پروای آسایش و خوشبختی دیگران کند.
یک مردمی که میشورند و از دولت خودکامه مشروطه میخواهند تو گویی چنین میگویند : «ما میخواهیم با آزادی زندگی کنیم و خودمان دست بهم داده این کشور را راه بریم. خودمان سپاه آماده گردانیم ، خودمان ادارهها بنیاد گزاریم ، خودمان زمینها را آباد سازیم ...» و بدین عنوانست که سررشته را از دست دربار میگیرند و دستگاه فرمانروایی پادشاهان را برمیاندازند. از اینرو هر کسی باید دربند کشور و آزادی و آبادی آن باشد و کوشش و جانفشانی را در آن راه بایای خود شمارد.
از آنسوی مردمی که بیستملیون یا بیشتر تودهای پدید آورده در یکجا میزیند تو گویی پیمانی باهم بستهاند که در زندگانی همدست و همدرد باشند و در پیشامدها پشتیبانی به یکدیگر کنند. اگر از سوی شمال دشمنی رخ نمود جنوبیان خود را کنار نکشند و برای جلوگیری به یاوری شتابند. اگر شهرستانی در شرق گزند از آتش یا از لرزش زمین دید غربیان بیپروایی ننمایند و از دستگیریها بازنیستند. یک جمله بگویم : بیستملیون مردم همچون یک خاندان باهم زیند.
اینهاست معنی مشروطه. مشروطه تنها بودن قانونها و برپا شدن مجلس شورا نیست. از اینجاست که مردمی که مشروطه میخواهند باید خود را آمادهی آن گردانند. مردمی که با مشروطه توانند زیست جز آنهایند که در زیر یوغ استبداد زیستهاند.
در زیر یوغ استبداد کسی را دربارهی کشور بایایی بگردن نیست. یک پادشاه خودکام بهمگی فرمان میراند و رشتهی کارهای کشور نیز در دست اوست. ولی در مشروطه راهبردن کشور بگردن خود توده است و هر کسی باید خود را پاسخده[=مسئول] آن شناسد و باندازهی خود از کوشش و جانفشانی بازنایستد.
لیکن در ایران در جنبش مشروطهخواهی اینها دانسته نشد و اینست ما میبینیم پس از چهل سال هنوز ده درصد مردم معنی مشروطه را نمیدانند و آن شایندگی[=لیاقت] و آمادگی که میبایست نمیدارند.
🔸 گفتار آقای کسروی (تکهی دو از سه)
در ایران از روز نخست خامی این بود که نخواستند مردم را از معنی مشروطه آگاه گردانند و آنان را برای زندگانی با سررشتهداری توده آماده گردانند. بچنین کاری نیاز ندیدند. خود پیشگامان ، مشروطه را تنها این میدانستند که قانونهایی باشد و مجلسی برای شور و قانونگزاری برپا گردد.
در حالی که مشروطه بسیار والاتر از اینست. مشروطه آنست که مردمی که در یک کشوری میزیند آنجا را خانهی خود دانند و آبادیش را خواهند و در راه آزادیش آمادهی جنگ و جانفشانی باشند. آنگاه بیستملیون توده (یا بیشتر یا کمتر) در زندگانی همدست باشند که هر یکی پروای آسایش و خوشبختی دیگران کند.
یک مردمی که میشورند و از دولت خودکامه مشروطه میخواهند تو گویی چنین میگویند : «ما میخواهیم با آزادی زندگی کنیم و خودمان دست بهم داده این کشور را راه بریم. خودمان سپاه آماده گردانیم ، خودمان ادارهها بنیاد گزاریم ، خودمان زمینها را آباد سازیم ...» و بدین عنوانست که سررشته را از دست دربار میگیرند و دستگاه فرمانروایی پادشاهان را برمیاندازند. از اینرو هر کسی باید دربند کشور و آزادی و آبادی آن باشد و کوشش و جانفشانی را در آن راه بایای خود شمارد.
از آنسوی مردمی که بیستملیون یا بیشتر تودهای پدید آورده در یکجا میزیند تو گویی پیمانی باهم بستهاند که در زندگانی همدست و همدرد باشند و در پیشامدها پشتیبانی به یکدیگر کنند. اگر از سوی شمال دشمنی رخ نمود جنوبیان خود را کنار نکشند و برای جلوگیری به یاوری شتابند. اگر شهرستانی در شرق گزند از آتش یا از لرزش زمین دید غربیان بیپروایی ننمایند و از دستگیریها بازنیستند. یک جمله بگویم : بیستملیون مردم همچون یک خاندان باهم زیند.
اینهاست معنی مشروطه. مشروطه تنها بودن قانونها و برپا شدن مجلس شورا نیست. از اینجاست که مردمی که مشروطه میخواهند باید خود را آمادهی آن گردانند. مردمی که با مشروطه توانند زیست جز آنهایند که در زیر یوغ استبداد زیستهاند.
در زیر یوغ استبداد کسی را دربارهی کشور بایایی بگردن نیست. یک پادشاه خودکام بهمگی فرمان میراند و رشتهی کارهای کشور نیز در دست اوست. ولی در مشروطه راهبردن کشور بگردن خود توده است و هر کسی باید خود را پاسخده[=مسئول] آن شناسد و باندازهی خود از کوشش و جانفشانی بازنایستد.
لیکن در ایران در جنبش مشروطهخواهی اینها دانسته نشد و اینست ما میبینیم پس از چهل سال هنوز ده درصد مردم معنی مشروطه را نمیدانند و آن شایندگی[=لیاقت] و آمادگی که میبایست نمیدارند.
🔶 زبان ایرانی - کافنامه : 276
🔸 بخش یکم : تاریخچهی پسوند (تکهی سه از سه)
در آذری که پارهای حرفها اندک تغییری پیدا کرده این حرف نیز «جیم» بوده. گویا گاف را نیز «قاف» میخواندهاند. و چون گفتیم که الف نیز پیش از پسوند میآوردهاند از رویهمرفتهی آنها این نتیجه بدست میآید که در آن زبان کهن آذربایجان بجای «چک» پهلوی «جاق» بوده که سپس هم «جوق» شده و اینست که درمیان آبادیهای آذربایجان نامهای زاویهجوق ، مغانجوق ، آلماجوق و محمودجوق و مانند اینها را داریم.
از شگفتیها آنکه چون یکی از معنیهای معروف کاف کوچکی است چنانکه خواهیم آورد ، از اینجا این کلمهی «جوق» در زبان آذربایجان بمعنی کوچک فراوان بکار میرود و از آنجا بترکی عثمانی رسیده که آنان نیز فراوان بکار میبرند و شاید کسانی آن را کلمهی ترکی میپندارند. ولی راست چگونگی آنست که ما یاد کردیم. زیرا همان «جوق» گذشته از معنی کوچکی بمعنیهای دیگر کاف نیز بکار میرود. چنانکه میگویند : «یالقزجوق می کلدک؟» (تنها آمدی) که در اینجا «جوق» بمعنی حال بکار رفته.
در آذربایجان «جه» نیز داریم که شکل دیگر کلمه است و آن را نیز بمعنیهای گوناگون کاف بکار میبرند. چنانکه میگویند : یواشجه ، بالاجه ، گویجه (نرمک ، خردک ، سبزک) و مانندهای اینها.
در پایان سخن باید دانست که در پارهای کلمهها پسوند بحال دیرین خود بازمانده بعبارت دیگر هنوز همان کاف باستان بکار میرود و این تاریخچه که سرودیم بر آنها اثری ننموده. چون : مردمک ، مَرجُمک ، دستک ، میخک ، پشمک ، پولک ، عقربک ، آسمانک ، نغزک ، مخملک ، تفک ، فشک و بسیار مانندهای اینها.
بلکه چنانکه خواهیم دید در پارهای معنیهای پسوند ناگزیر باید خود کاف را بکار برد و از جانشینان آن کاری پیش نخواهد رفت. در برخی جاها گاهی خود کاف و گاهی جانشین آن را بکار میبرند و این برای جدا ساختن دو معنی از یکدیگر است چنانکه در این باره شرح دیگری خواهیم سرود.
اینست آنچه که از تاریخچه پسوند در دست هست و ما ناگزیر بودیم در اینجا یاد آن بنماییم.
🔸 بخش یکم : تاریخچهی پسوند (تکهی سه از سه)
در آذری که پارهای حرفها اندک تغییری پیدا کرده این حرف نیز «جیم» بوده. گویا گاف را نیز «قاف» میخواندهاند. و چون گفتیم که الف نیز پیش از پسوند میآوردهاند از رویهمرفتهی آنها این نتیجه بدست میآید که در آن زبان کهن آذربایجان بجای «چک» پهلوی «جاق» بوده که سپس هم «جوق» شده و اینست که درمیان آبادیهای آذربایجان نامهای زاویهجوق ، مغانجوق ، آلماجوق و محمودجوق و مانند اینها را داریم.
از شگفتیها آنکه چون یکی از معنیهای معروف کاف کوچکی است چنانکه خواهیم آورد ، از اینجا این کلمهی «جوق» در زبان آذربایجان بمعنی کوچک فراوان بکار میرود و از آنجا بترکی عثمانی رسیده که آنان نیز فراوان بکار میبرند و شاید کسانی آن را کلمهی ترکی میپندارند. ولی راست چگونگی آنست که ما یاد کردیم. زیرا همان «جوق» گذشته از معنی کوچکی بمعنیهای دیگر کاف نیز بکار میرود. چنانکه میگویند : «یالقزجوق می کلدک؟» (تنها آمدی) که در اینجا «جوق» بمعنی حال بکار رفته.
در آذربایجان «جه» نیز داریم که شکل دیگر کلمه است و آن را نیز بمعنیهای گوناگون کاف بکار میبرند. چنانکه میگویند : یواشجه ، بالاجه ، گویجه (نرمک ، خردک ، سبزک) و مانندهای اینها.
در پایان سخن باید دانست که در پارهای کلمهها پسوند بحال دیرین خود بازمانده بعبارت دیگر هنوز همان کاف باستان بکار میرود و این تاریخچه که سرودیم بر آنها اثری ننموده. چون : مردمک ، مَرجُمک ، دستک ، میخک ، پشمک ، پولک ، عقربک ، آسمانک ، نغزک ، مخملک ، تفک ، فشک و بسیار مانندهای اینها.
بلکه چنانکه خواهیم دید در پارهای معنیهای پسوند ناگزیر باید خود کاف را بکار برد و از جانشینان آن کاری پیش نخواهد رفت. در برخی جاها گاهی خود کاف و گاهی جانشین آن را بکار میبرند و این برای جدا ساختن دو معنی از یکدیگر است چنانکه در این باره شرح دیگری خواهیم سرود.
اینست آنچه که از تاریخچه پسوند در دست هست و ما ناگزیر بودیم در اینجا یاد آن بنماییم.
🔶 15ـ پاکخویی تکهی 14 از 21
🔸 (گفتارهایی از مهنامهی پیمان)
4ـ کسی که پندی میسراید باید بیش از همه خودش آن را بکار بندد وگرنه از پند او هرچه سودمند باشد جز زیان نخواهد برخاست. زیرا شنوندگان نه تنها آن را بکار نخواهند بست ، خود چنین خواهند پنداشت پند از بهر گفتن است نه از بهر پذیرفتن و کار بستن ، و هر یکی از ایشان بنوبت خود آن را یاد گرفته بر این و آن خواهند سرود. کمکم سراسر توده این حال را پیدا خواهند کرد که همگی پند سرایند و هیچ کسی دربند کار بستن نباشد.
اگر با دیدهی خرد بنگریم ، چنین حالی از بدترین بیماریهاست. دردیست که بآسانی درمان نپذیرد و پزشک را بستوه آورد.
چیزیست آزموده : اندرز تا از دل برنخیزد در دل نخواهد نشست و کسی که میگوید و نمیکند ، مردم نیز سخن او را شنوند و نکنند.
در این باره در جای دیگری سخن گشادهتر راندهایم و اینجا بهمین اندازه بس میکنیم و آنچه را در آغاز گفتار نوشتهایم در اینجا دوباره مینویسیم : بجای گفتگو از ستودهخویی و نیکوکرداری نخست باید بچارهی این پراکندهگوییها که از زمانهای گذشته بازمانده کوشید و دلها را از آنها پیراست وگرنه از گفتگو نتیجه در دست نخواهد بود و کوشش سودی نخواهد داشت.
در این زمینه تاکنون چیزی گفته نشده و ما نیز چندانکه میبایست گفتار را دامنه ندادیم ولی میدانیم بخردان با اندیشهی خود بما یاری خواهند کرد و در گفتگوهایی که در انجمنها دربارهی نگارشهای پیمان پیش میآید آنچه را دانند و شناسند بر گفتههای ما خواهند افزود و زمینه را هرچه روشنتر خواهند گردانید.
این را هم بنگاریم : ما را با خود گذشتگان کاری نیست و بر خود آنان نکوهشی نداریم. کسانی که قرنها پیش از این درگذشتهاند و نیک و بد ایشان با خدا افتاده چه جای آنست ما بستایش یا نکوهش از آنان برخیزیم. ما هرگز بکسان نمیپردازیم و این گفتگوها در پیرامون سخنانیست که از ایشان بازمانده و امروز بر سر زبانها و یا بر روی کاغذهاست. از اینها چون زیان میزاید همین کار ما را باین گفتگو واداشته است. داستان دلها با دستورها و پندها و گفتههای دیگری که از قرنهای پیشین بازمانده داستان آبگیر است با لجن و آب بدبو که در آن باشد و تا آبگیر از آن پاک کرده نشود هرچه آب پاکیزه روی آن آید بوی بد خواهد گرفت.
اندیشهها یا پندارهایی چون در دلی جا گرفت آن را آزاد نگزارد و کسی که چیزهای نادرستی را بیاد خود سپرده و بدانها گرویده پس از آن هرچه بشنود و بیاد خود سپارد با آن باورهای نادرست بهم خواهد درآمیخت و هیچگاه سخنی یا دانشی را بسادگیای که دارد در دل جا دادن نخواهد توانست مگر دل از آنها پیراید و همه را بیکبار بیرون سازد و با چنین کاریست که میتواند آزادانه دانشی را بیاموزد یا دستوری را فراگیرد.
🔸 (گفتارهایی از مهنامهی پیمان)
4ـ کسی که پندی میسراید باید بیش از همه خودش آن را بکار بندد وگرنه از پند او هرچه سودمند باشد جز زیان نخواهد برخاست. زیرا شنوندگان نه تنها آن را بکار نخواهند بست ، خود چنین خواهند پنداشت پند از بهر گفتن است نه از بهر پذیرفتن و کار بستن ، و هر یکی از ایشان بنوبت خود آن را یاد گرفته بر این و آن خواهند سرود. کمکم سراسر توده این حال را پیدا خواهند کرد که همگی پند سرایند و هیچ کسی دربند کار بستن نباشد.
اگر با دیدهی خرد بنگریم ، چنین حالی از بدترین بیماریهاست. دردیست که بآسانی درمان نپذیرد و پزشک را بستوه آورد.
چیزیست آزموده : اندرز تا از دل برنخیزد در دل نخواهد نشست و کسی که میگوید و نمیکند ، مردم نیز سخن او را شنوند و نکنند.
در این باره در جای دیگری سخن گشادهتر راندهایم و اینجا بهمین اندازه بس میکنیم و آنچه را در آغاز گفتار نوشتهایم در اینجا دوباره مینویسیم : بجای گفتگو از ستودهخویی و نیکوکرداری نخست باید بچارهی این پراکندهگوییها که از زمانهای گذشته بازمانده کوشید و دلها را از آنها پیراست وگرنه از گفتگو نتیجه در دست نخواهد بود و کوشش سودی نخواهد داشت.
در این زمینه تاکنون چیزی گفته نشده و ما نیز چندانکه میبایست گفتار را دامنه ندادیم ولی میدانیم بخردان با اندیشهی خود بما یاری خواهند کرد و در گفتگوهایی که در انجمنها دربارهی نگارشهای پیمان پیش میآید آنچه را دانند و شناسند بر گفتههای ما خواهند افزود و زمینه را هرچه روشنتر خواهند گردانید.
این را هم بنگاریم : ما را با خود گذشتگان کاری نیست و بر خود آنان نکوهشی نداریم. کسانی که قرنها پیش از این درگذشتهاند و نیک و بد ایشان با خدا افتاده چه جای آنست ما بستایش یا نکوهش از آنان برخیزیم. ما هرگز بکسان نمیپردازیم و این گفتگوها در پیرامون سخنانیست که از ایشان بازمانده و امروز بر سر زبانها و یا بر روی کاغذهاست. از اینها چون زیان میزاید همین کار ما را باین گفتگو واداشته است. داستان دلها با دستورها و پندها و گفتههای دیگری که از قرنهای پیشین بازمانده داستان آبگیر است با لجن و آب بدبو که در آن باشد و تا آبگیر از آن پاک کرده نشود هرچه آب پاکیزه روی آن آید بوی بد خواهد گرفت.
اندیشهها یا پندارهایی چون در دلی جا گرفت آن را آزاد نگزارد و کسی که چیزهای نادرستی را بیاد خود سپرده و بدانها گرویده پس از آن هرچه بشنود و بیاد خود سپارد با آن باورهای نادرست بهم خواهد درآمیخت و هیچگاه سخنی یا دانشی را بسادگیای که دارد در دل جا دادن نخواهد توانست مگر دل از آنها پیراید و همه را بیکبار بیرون سازد و با چنین کاریست که میتواند آزادانه دانشی را بیاموزد یا دستوری را فراگیرد.
✴️ گفتنی را باید گفت
کسانی میگویند چرا اینهمه گرفتاریهای مردم را گزاشتهاید و بفالبین و جنگیر و جادوگر پرداختهاید [1] و بعض دیگر میگویند در این هنگام جنگ [2] چرا بکسانی که با بیان دلکش درس عشقبازی و بادهخواری و تنبلی بما دادهاند نکوهش میکنید یا میگویند بکجای دنیا ضرری وارد میشود اگر مردم پابند پندار باشند؟ این مطلب چندین جواب دارد که من با رعایت اختصار و ادب مینویسم.
1ـ اول باید دید چرا پیمبر اسلام اینهمه رنج کشید و جنگ کرد و حاضر نشد کوچکترین جایگاهی برای بتها در دستگاه خدا قبول کند؟!. آیا بکجای دنیا ضرر داشت اگر مانند همین عقیده را که ما امروز نسبت بیک سقاخانه داریم او برای بتها میپذیرفت یا شفاعت و دخالت بتها را در دستگاه خدا قبول میکرد و اینهمه جنگ و خونریزی برپا نمیشد. برای این بود که میدانست آدمی است و مغز او. مغز برای آدم همچون ناخداست برای کشتی. اگر راه را خطا رود نه تنها بمقصود نمیرسد بلکه سرانجامش نیستی است.
2ـ جنگ و گرسنگی ، قحطی و مانند آن برای بشر گرفتاریهای سختی است ولی بیشتر بیماریهای حاد تند میآید و تند میرود. اما این پندارها مانند بیماریهای مزمنی است که با ارادهی قوی جلوگیری نشود و آهستهآهسته یک توده را از پا درمیآورد.
3ـ حق و باطل و راست و دروغ اگر باهم بیامیزند چون بیشتر مردم نمیتوانند آنها را از یکدیگر بشناسند و جدا کنند ناچار از هر دو میگذرند. اگر از یکی از دوستان خود چند دروغ بشنوید دیگر نسبت بگفتههای او بیعقیده خواهید شد. چنانکه امروز علت بیاعتنایی مردم را نسبت به دین جز این نتوان دانست.
کسانی گناه بیدینی مردم را از خود آنها میدانند ولی من میگویم این گناه اول بگردن کسانی است که اینگونه دروغها را جزء دین کردهاند و سپس با کسانی است که دروغ بودن آنها را میدانند و میتوانند بگویند [ولی] با اینحال نمیگویند.
4ـ این پندارها یا راست است یا دروغ. اگر راست است چرا ما نپذیریم. اگر راست است چرا با دلیلهای روشن و خردپذیر بیان نمیکنید که ما هم از این گمراهی بیرون آییم و اگر دروغ است چرا بمردم نگوییم ـ اگر فالبین و دعانویس راستگو است چرا ما استفاده نکنیم و اگر دروغگوست چرا کلاهبردارش نشناسیم و تعقیبش نکنیم ـ اگر با این حیلهها بشود بیمار را شفا داد ، و درد را پیدا کرد ، از درون کارها آگاه شد ، شاهِ جن را با لشکرش زیر فرمان آورد پس دیگر چه نیازی بدانشکدهی پزشکی و ادارهی آگاهی و سازمانهای دادگستری و جز اینها است. جایی که بتوان با داشتن یک کتاب دعا یا «اسرار قاسمی» اینهمه کارهای بزرگ کرد پس دیگر این سازمانها برای چیست؟ آری
هر که را اسرار حق آموختند مُهر کردند و زبانش دوختند
و گفتند این اسرار را نباید بکسی گفت جز بزنان و بیسوادان و مردمان ساده و زودباور.
5ـ در قسمت دوم میگوییم عشقبازی و بادهخواری کاریست خوب یا بد؟ اگر بد است چرا ستایشکنندگان آنها را نکوهش نکنیم و اگر خوب است پس با دلیلِ روشن بیان فرمایند که ما هم از این عقیدهی خطای خود دست برداریم. اگر بفرمایند این بزرگان سخنان خوب و بد بهر دو گفتهاند و ما از جهت سخنان خوب آنها را ستایش میکنیم این حرف درستی است ولی باید بدانیم که در جهان هر بدی با خوبیهایی همراهست پس مناط خوبی و بدی چیست؟! باید خوبی و بدی هر کس و هر چیزی را از یکدیگر جدا کرد هر طرف بیشتر شد آن را بگیریم ـ حال اگر میفرمایید گفتههای خوب آنها بیشتر است بهتر اینست که این مطلب را روشن کنید تا همه با شما همعقیده شوند. بدگویی و لبخند را نسبت بهر چیزی میتوان بکار برد.
سخن درست آنست که با دلیل منطقی همراه باشد.
حکمیزاده[3]
(پرچم روزانه شمارهی 150)
[1] : در شمارههای پیش پرچم گفتارهایی در زمینههای یاد شده و دیگر خرافات نوشته شده بود که سپس برویهی دفتری بنام «پندارها» جداگانه چاپ شد. خواست ایرادگیران آن گفتارها بوده.
[2] : خواست جنگ جهانی دوم است که در آن هنگام دو دولت روس و انگلیس لشکرهاشان را به کشور ما آورده بودند.
[3] : نویسندهی کتاب «اسرار هزارساله» (از کتابخانهی ما میتوان دانلود کرد). حکمیزاده هرچند یک آخوند ولی از دینفروشان بیزار بود. پس از نوشتن آن کتاب بجای آنکه پاسخ 13 پرسش خود را از دینفروشان ـ و یکی از آنها خمینی ـ بشنود همه بدزبانی شنید. پس از چندی رخت ملایی از تن بیرون کرد و از راههای آبرومندانه زندگانی خود را راه انداخت.
کسانی میگویند چرا اینهمه گرفتاریهای مردم را گزاشتهاید و بفالبین و جنگیر و جادوگر پرداختهاید [1] و بعض دیگر میگویند در این هنگام جنگ [2] چرا بکسانی که با بیان دلکش درس عشقبازی و بادهخواری و تنبلی بما دادهاند نکوهش میکنید یا میگویند بکجای دنیا ضرری وارد میشود اگر مردم پابند پندار باشند؟ این مطلب چندین جواب دارد که من با رعایت اختصار و ادب مینویسم.
1ـ اول باید دید چرا پیمبر اسلام اینهمه رنج کشید و جنگ کرد و حاضر نشد کوچکترین جایگاهی برای بتها در دستگاه خدا قبول کند؟!. آیا بکجای دنیا ضرر داشت اگر مانند همین عقیده را که ما امروز نسبت بیک سقاخانه داریم او برای بتها میپذیرفت یا شفاعت و دخالت بتها را در دستگاه خدا قبول میکرد و اینهمه جنگ و خونریزی برپا نمیشد. برای این بود که میدانست آدمی است و مغز او. مغز برای آدم همچون ناخداست برای کشتی. اگر راه را خطا رود نه تنها بمقصود نمیرسد بلکه سرانجامش نیستی است.
2ـ جنگ و گرسنگی ، قحطی و مانند آن برای بشر گرفتاریهای سختی است ولی بیشتر بیماریهای حاد تند میآید و تند میرود. اما این پندارها مانند بیماریهای مزمنی است که با ارادهی قوی جلوگیری نشود و آهستهآهسته یک توده را از پا درمیآورد.
3ـ حق و باطل و راست و دروغ اگر باهم بیامیزند چون بیشتر مردم نمیتوانند آنها را از یکدیگر بشناسند و جدا کنند ناچار از هر دو میگذرند. اگر از یکی از دوستان خود چند دروغ بشنوید دیگر نسبت بگفتههای او بیعقیده خواهید شد. چنانکه امروز علت بیاعتنایی مردم را نسبت به دین جز این نتوان دانست.
کسانی گناه بیدینی مردم را از خود آنها میدانند ولی من میگویم این گناه اول بگردن کسانی است که اینگونه دروغها را جزء دین کردهاند و سپس با کسانی است که دروغ بودن آنها را میدانند و میتوانند بگویند [ولی] با اینحال نمیگویند.
4ـ این پندارها یا راست است یا دروغ. اگر راست است چرا ما نپذیریم. اگر راست است چرا با دلیلهای روشن و خردپذیر بیان نمیکنید که ما هم از این گمراهی بیرون آییم و اگر دروغ است چرا بمردم نگوییم ـ اگر فالبین و دعانویس راستگو است چرا ما استفاده نکنیم و اگر دروغگوست چرا کلاهبردارش نشناسیم و تعقیبش نکنیم ـ اگر با این حیلهها بشود بیمار را شفا داد ، و درد را پیدا کرد ، از درون کارها آگاه شد ، شاهِ جن را با لشکرش زیر فرمان آورد پس دیگر چه نیازی بدانشکدهی پزشکی و ادارهی آگاهی و سازمانهای دادگستری و جز اینها است. جایی که بتوان با داشتن یک کتاب دعا یا «اسرار قاسمی» اینهمه کارهای بزرگ کرد پس دیگر این سازمانها برای چیست؟ آری
هر که را اسرار حق آموختند مُهر کردند و زبانش دوختند
و گفتند این اسرار را نباید بکسی گفت جز بزنان و بیسوادان و مردمان ساده و زودباور.
5ـ در قسمت دوم میگوییم عشقبازی و بادهخواری کاریست خوب یا بد؟ اگر بد است چرا ستایشکنندگان آنها را نکوهش نکنیم و اگر خوب است پس با دلیلِ روشن بیان فرمایند که ما هم از این عقیدهی خطای خود دست برداریم. اگر بفرمایند این بزرگان سخنان خوب و بد بهر دو گفتهاند و ما از جهت سخنان خوب آنها را ستایش میکنیم این حرف درستی است ولی باید بدانیم که در جهان هر بدی با خوبیهایی همراهست پس مناط خوبی و بدی چیست؟! باید خوبی و بدی هر کس و هر چیزی را از یکدیگر جدا کرد هر طرف بیشتر شد آن را بگیریم ـ حال اگر میفرمایید گفتههای خوب آنها بیشتر است بهتر اینست که این مطلب را روشن کنید تا همه با شما همعقیده شوند. بدگویی و لبخند را نسبت بهر چیزی میتوان بکار برد.
سخن درست آنست که با دلیل منطقی همراه باشد.
حکمیزاده[3]
(پرچم روزانه شمارهی 150)
[1] : در شمارههای پیش پرچم گفتارهایی در زمینههای یاد شده و دیگر خرافات نوشته شده بود که سپس برویهی دفتری بنام «پندارها» جداگانه چاپ شد. خواست ایرادگیران آن گفتارها بوده.
[2] : خواست جنگ جهانی دوم است که در آن هنگام دو دولت روس و انگلیس لشکرهاشان را به کشور ما آورده بودند.
[3] : نویسندهی کتاب «اسرار هزارساله» (از کتابخانهی ما میتوان دانلود کرد). حکمیزاده هرچند یک آخوند ولی از دینفروشان بیزار بود. پس از نوشتن آن کتاب بجای آنکه پاسخ 13 پرسش خود را از دینفروشان ـ و یکی از آنها خمینی ـ بشنود همه بدزبانی شنید. پس از چندی رخت ملایی از تن بیرون کرد و از راههای آبرومندانه زندگانی خود را راه انداخت.