شادروان ضیاءالعلما و دایی او
این دایی و خواهرزاده چون در یک روز و در یک جا به دار خواستندی رفت اینست در یک جا عکس برداشتهاند. تو گویی سرگذشت خود را از پیش میدانستهاند.
هشت تن که در روز عاشورا در سربازخانه بالای دار رفتند یکی از ایشان این ضیاءالعلماء و دیگری حاجی محمدقلیخان دایی او بود. ضیاءالعلماء از یک خاندان بنامی و خود جوان دانشمندی بود. با همهی رخت ملایی زبانهای روسی و فرانسه را میدانست و چون جنبش مشروطه برخاست یکی از هواداران پافشار او گردید و روزنامهای در تبریز آغاز کرد. سپس چون در تبریز دادگاه بنیاد یافت او یکی از داوران استیناف بود.
در محرم سال 1330 که روسیان چیره گردیده و به گرفتن آزادیخواهان برخاستند این جوان را نیز گرفتند.
اما دایی او حاجی محمدقلی پایی درمیان مشروطه نداشت و خود مرد کنارهگیری بود. ولی چون ضیاءالعلماء را از خانهاش بردند و مادرش بیتابی مینمود این مرد را دل به خواهرش سوخته از دنبال ضیاءالعلماء رفت که از وی آگاهی بیاورد. ولی روسیان او را نگه داشتند و روز عاشورا با ضیاءالعلماء و ثقةالاسلام و دیگران او را نیز به دار کشیدند.
این نمونهای از دُژرفتاری سالداتهای نکولا بود.
این دایی و خواهرزاده چون در یک روز و در یک جا به دار خواستندی رفت اینست در یک جا عکس برداشتهاند. تو گویی سرگذشت خود را از پیش میدانستهاند.
هشت تن که در روز عاشورا در سربازخانه بالای دار رفتند یکی از ایشان این ضیاءالعلماء و دیگری حاجی محمدقلیخان دایی او بود. ضیاءالعلماء از یک خاندان بنامی و خود جوان دانشمندی بود. با همهی رخت ملایی زبانهای روسی و فرانسه را میدانست و چون جنبش مشروطه برخاست یکی از هواداران پافشار او گردید و روزنامهای در تبریز آغاز کرد. سپس چون در تبریز دادگاه بنیاد یافت او یکی از داوران استیناف بود.
در محرم سال 1330 که روسیان چیره گردیده و به گرفتن آزادیخواهان برخاستند این جوان را نیز گرفتند.
اما دایی او حاجی محمدقلی پایی درمیان مشروطه نداشت و خود مرد کنارهگیری بود. ولی چون ضیاءالعلماء را از خانهاش بردند و مادرش بیتابی مینمود این مرد را دل به خواهرش سوخته از دنبال ضیاءالعلماء رفت که از وی آگاهی بیاورد. ولی روسیان او را نگه داشتند و روز عاشورا با ضیاءالعلماء و ثقةالاسلام و دیگران او را نیز به دار کشیدند.
این نمونهای از دُژرفتاری سالداتهای نکولا بود.
✴️ مشروطه و ملایان
پیش از زمان مشروطه درمیان ملایان نیکان و بدان هر دو میبودند. ولی چون مشروطه برخاست و ناسازگاری ملایی با آن دستگاه روشن گردید کسانی که بهره از پاکدلی و نیکخواهی میداشتند خود را بکنار کشیدند ، و نماندند در ملایی مگر تیرهدرونانی که از زندگی جز شکمپرستی و کامگزاری را نفهمیدهاند و از نیکخواهی و دلسوزی بمردم بیکبار بیبهرهاند.
((کتاب بخوانند و داوری کنند (یا شیعیگری) ، ص 111))
پیش از زمان مشروطه درمیان ملایان نیکان و بدان هر دو میبودند. ولی چون مشروطه برخاست و ناسازگاری ملایی با آن دستگاه روشن گردید کسانی که بهره از پاکدلی و نیکخواهی میداشتند خود را بکنار کشیدند ، و نماندند در ملایی مگر تیرهدرونانی که از زندگی جز شکمپرستی و کامگزاری را نفهمیدهاند و از نیکخواهی و دلسوزی بمردم بیکبار بیبهرهاند.
((کتاب بخوانند و داوری کنند (یا شیعیگری) ، ص 111))
🔶 زبان ایرانی - کافنامه : 278
🔸 بخش دوم : معنیهای پسوند
معنی یکم ـ خردی ، کوچکی : (بخش دو از دو)
یکی از روستاهای تبریز «آرونق» نوشته میشود و در زبانها آن را «گونِیْ» (با زیر نون و سکون یاء) مینامند. این دو کلمه سرگذشتی دارد که باید در اینجا یاد نمود : «آران» نام سرزمینی است که همسایهی آذربایجان و قرنها از جهت حکمران و دیگر گزارشها همدوش او بوده که همیشه در کتابها آران و آذربایجان در یکجا یاد کرده میشود. امروز هم آنجا را «آذربایجان» قفقاز میخوانند.
آران چمنهای پهناور و چراگاههای بسیار دارد و چون با آذربایجان این تفاوت درمیانست که آن یکی گرمسیر و این یکی سردسیر است از اینجا فرمانروایان آذربایجان همیشه آران را زمستانگاه میگرفتند و همه ساله پاییز روانهی آنجا میشدند. از آنجا نام «آران» با «زمستانگاه» (قشلاق) یکی شده. بعبارت دیگر «آران» معنی زمستانگاه یافته که هماکنون در آذربایجان به هر جای گرمسیری «آران» یا «آرانلوق» میگویند. همین حال را دارد زبان ارمنی که کلمه را بمعنای آفتابگیر و گرمسیر بکار میبرد. از اینجا کسانی از مؤلفین ارمنی چنین پنداشتهاند آران از نخست بمعنی گرمسیر بوده و چون سرزمین آران گرمسیر است اینست با آن نام خوانده شده. ولی این پندار بیجاست و راستِ چگونگی آن میباشد که ما یاد کردیم. معنی نخستین کلمهی «آران» را و اینکه برای چه آن سرزمین را با این نام خواندهاند در جای دیگری شرح دادهایم. (1)
از سخن دور نیفتیم : آن روستای تبریز چون در دامنهی کوه میشو نهاده و گرمسیر است که همیشه میوههای آنجا زودتر از تبریز و دیگر جاها میرسد از این جهت آن را «آران» کوچکی دانسته و «آرانک» نام دادهاند و سپس این نام در لهجهی آذری «آرونق» (2) گردیده است سپس هم که ترکان بآذربایجان آمده بجهت گرمی آرونق آنجا را بترکی «گونی» نامیدهاند که از کلمهی «گون» بمعنی آفتاب میآید و مقصود از آن آفتابگیر و گرمسیر میباشد.
در انجام باید دانست که بکار بردن کاف و جانشینهای آن باین معنی قیاسی است. بعبارت دیگر ما میتوانیم در هر کلمهای آن را آورده و معنی کوچکی را از آن بخواهیم مثلاً بگوییم : دیوارکی پدید آوردم ، دخترکی دیدم ، مرغک را ببین و بسیار مانند اینها.
نیز باید دانست که در این معنی بیشتر خود کاف بکار میرود. با اینهمه جانشینان آن نیز باین معنی میآید بویژه «چه» و «جوق». چون : خانه ، روزنه ، بازارچه ، دیگچه ، مغانجوق و مانند اینها.
پابرگیها :
1ـ کتابی در زمینهی نامهای آبادیها که چاپ نشده.
2ـ «آرونق» را کنون «ارونق» بر وزن «زرورق» میخوانند ولی بیجاست و درست کلمه همان است که نوشتهایم. چون کلمه از چند قرن پیش از زبانها افتاده و تنها در دفترهای دولتی بازمانده اینست که آن را غلط میخوانند.
🔸 بخش دوم : معنیهای پسوند
معنی یکم ـ خردی ، کوچکی : (بخش دو از دو)
یکی از روستاهای تبریز «آرونق» نوشته میشود و در زبانها آن را «گونِیْ» (با زیر نون و سکون یاء) مینامند. این دو کلمه سرگذشتی دارد که باید در اینجا یاد نمود : «آران» نام سرزمینی است که همسایهی آذربایجان و قرنها از جهت حکمران و دیگر گزارشها همدوش او بوده که همیشه در کتابها آران و آذربایجان در یکجا یاد کرده میشود. امروز هم آنجا را «آذربایجان» قفقاز میخوانند.
آران چمنهای پهناور و چراگاههای بسیار دارد و چون با آذربایجان این تفاوت درمیانست که آن یکی گرمسیر و این یکی سردسیر است از اینجا فرمانروایان آذربایجان همیشه آران را زمستانگاه میگرفتند و همه ساله پاییز روانهی آنجا میشدند. از آنجا نام «آران» با «زمستانگاه» (قشلاق) یکی شده. بعبارت دیگر «آران» معنی زمستانگاه یافته که هماکنون در آذربایجان به هر جای گرمسیری «آران» یا «آرانلوق» میگویند. همین حال را دارد زبان ارمنی که کلمه را بمعنای آفتابگیر و گرمسیر بکار میبرد. از اینجا کسانی از مؤلفین ارمنی چنین پنداشتهاند آران از نخست بمعنی گرمسیر بوده و چون سرزمین آران گرمسیر است اینست با آن نام خوانده شده. ولی این پندار بیجاست و راستِ چگونگی آن میباشد که ما یاد کردیم. معنی نخستین کلمهی «آران» را و اینکه برای چه آن سرزمین را با این نام خواندهاند در جای دیگری شرح دادهایم. (1)
از سخن دور نیفتیم : آن روستای تبریز چون در دامنهی کوه میشو نهاده و گرمسیر است که همیشه میوههای آنجا زودتر از تبریز و دیگر جاها میرسد از این جهت آن را «آران» کوچکی دانسته و «آرانک» نام دادهاند و سپس این نام در لهجهی آذری «آرونق» (2) گردیده است سپس هم که ترکان بآذربایجان آمده بجهت گرمی آرونق آنجا را بترکی «گونی» نامیدهاند که از کلمهی «گون» بمعنی آفتاب میآید و مقصود از آن آفتابگیر و گرمسیر میباشد.
در انجام باید دانست که بکار بردن کاف و جانشینهای آن باین معنی قیاسی است. بعبارت دیگر ما میتوانیم در هر کلمهای آن را آورده و معنی کوچکی را از آن بخواهیم مثلاً بگوییم : دیوارکی پدید آوردم ، دخترکی دیدم ، مرغک را ببین و بسیار مانند اینها.
نیز باید دانست که در این معنی بیشتر خود کاف بکار میرود. با اینهمه جانشینان آن نیز باین معنی میآید بویژه «چه» و «جوق». چون : خانه ، روزنه ، بازارچه ، دیگچه ، مغانجوق و مانند اینها.
پابرگیها :
1ـ کتابی در زمینهی نامهای آبادیها که چاپ نشده.
2ـ «آرونق» را کنون «ارونق» بر وزن «زرورق» میخوانند ولی بیجاست و درست کلمه همان است که نوشتهایم. چون کلمه از چند قرن پیش از زبانها افتاده و تنها در دفترهای دولتی بازمانده اینست که آن را غلط میخوانند.
🔶 15ـ پاکخویی تکهی 16 از 21
🔸 (گفتارهایی از مهنامهی پیمان)
ولی کوشش به نکوییِ خویها ، تنها از این راه نیست و یک انگیرهی بسیار بزرگ دیگری دارد و آن اینکه خویهای نکوهیده رشتهی آسایش را از هم گسلد و جهان را از پیشرفت بازدارد. آدمیان که باید باهم زیست کنند و دست بهم داده کار زندگی را پیش برند ، اگر گروهی گرفتار خشم و رشک و کینه و خودنمایی شدند و یا آزمندانی و ستمگرانی از میان ایشان برخاست و یا دزدان و دغلکاران فراوان شدند ، زندگی بر آن گروه تلخ شده کمتر روی آسایش بینند و همواره گرفتار کشاکش و زد و خورد باشند. اگر در گروهی ترس و ناشکیبی و چاپلوسی و اینگونه فرومایگیها رواج گرفت ، همیشه زبون ستمگران و چیرهدستان باشند و از پیشرفت بازمانند. همچنین است دیگر خویهای نکوهیده که هر کدام زیانهایی را با خود دارد و ما در جای خود آنها را بازخواهیم نمود. کشاکش با خیمهای ناستوده بیشتر از این راه و اینست هر خویی را باید در ترازوی سود و زیان زندگی سنجیدن.
کنون بگویم راه این کار چیست؟.. این را مردم آسان میشمارند و هر کس گفتگو از آن میدارد و ما گفتیم کار بس دشواریست. در این زمینه باید گفتگو را بر روی پایهای گزاشت و همهی خویها را یکجا در دیده گرفت و نیک و بد را از هم جدا گردانید و از بهر هر کدام اندازه نشان داد و این را باید از راه دین بدست آورد. (1) دیگران سخن به گزافه رانند و وارونهگوییها کنند و با گفتهی بیپا و بیپایهی خود ، مردم را گیج سازند. چنانکه در گفتارهای پیش این را روشن گردانیدهایم.
این گام نخست است. در گام دوم باید خردها را تکان داد و از سستی بیرون آورد و روانها را از بیماری رها گردانید تا راستیها را دریابند و نیک و بد را بشناسند و به نیکها ارج گزارند. وگرنه از شمردن خویهای ستوده و یاد دادن آنها ، نتیجهای بدست نیاید.
گروهی که بسستی خرد و بیماری روان گرفتارند اگرهم نیکیها را بشناسند و با زبان ، ستایش آنها کنند ، چون هنگام کار رسید ، آن یارایی در خود نیابند که آنها را بکار بندند. بگفتگو از درستی پردازند ولی آن را دستاویز برای دزدی کنند. در ستایش گردنفرازی و بینیازی گفتار نویسند ، لیکن آن را سرمایهی گدایی گیرند. این چیزیست که ما همیشه با دیده میبینیم.
تاریخ گواهست که همواره در تودهها ، جنبش خرد با رواج خویهای ستوده توأم بوده. در یونان و روم چنانکه از یکسو خردها تکان خورد و زندگانی راه دیگری گرفت ، خویها نیز پیراسته گردیده ، دلیری و درستی و گردنفرازی و دستگیری از بینوایان و مانند اینها رواج یافت. در جنبش اسلامی نیز چنین رخ داد.
پابرگی :
1ـ این را در جای دیگری روشن خواهیم ساخت که چند چیزست که جز برگزیدگانی از آن گفتگو نتوانند داشت و دیگران دچار لغزشهای بزرگ شوند و اینگونه چیزهاست که دین نامیده میشود. زمینهی نیکوخویی و بدخویی نیز از آنهاست.
🔸 (گفتارهایی از مهنامهی پیمان)
ولی کوشش به نکوییِ خویها ، تنها از این راه نیست و یک انگیرهی بسیار بزرگ دیگری دارد و آن اینکه خویهای نکوهیده رشتهی آسایش را از هم گسلد و جهان را از پیشرفت بازدارد. آدمیان که باید باهم زیست کنند و دست بهم داده کار زندگی را پیش برند ، اگر گروهی گرفتار خشم و رشک و کینه و خودنمایی شدند و یا آزمندانی و ستمگرانی از میان ایشان برخاست و یا دزدان و دغلکاران فراوان شدند ، زندگی بر آن گروه تلخ شده کمتر روی آسایش بینند و همواره گرفتار کشاکش و زد و خورد باشند. اگر در گروهی ترس و ناشکیبی و چاپلوسی و اینگونه فرومایگیها رواج گرفت ، همیشه زبون ستمگران و چیرهدستان باشند و از پیشرفت بازمانند. همچنین است دیگر خویهای نکوهیده که هر کدام زیانهایی را با خود دارد و ما در جای خود آنها را بازخواهیم نمود. کشاکش با خیمهای ناستوده بیشتر از این راه و اینست هر خویی را باید در ترازوی سود و زیان زندگی سنجیدن.
کنون بگویم راه این کار چیست؟.. این را مردم آسان میشمارند و هر کس گفتگو از آن میدارد و ما گفتیم کار بس دشواریست. در این زمینه باید گفتگو را بر روی پایهای گزاشت و همهی خویها را یکجا در دیده گرفت و نیک و بد را از هم جدا گردانید و از بهر هر کدام اندازه نشان داد و این را باید از راه دین بدست آورد. (1) دیگران سخن به گزافه رانند و وارونهگوییها کنند و با گفتهی بیپا و بیپایهی خود ، مردم را گیج سازند. چنانکه در گفتارهای پیش این را روشن گردانیدهایم.
این گام نخست است. در گام دوم باید خردها را تکان داد و از سستی بیرون آورد و روانها را از بیماری رها گردانید تا راستیها را دریابند و نیک و بد را بشناسند و به نیکها ارج گزارند. وگرنه از شمردن خویهای ستوده و یاد دادن آنها ، نتیجهای بدست نیاید.
گروهی که بسستی خرد و بیماری روان گرفتارند اگرهم نیکیها را بشناسند و با زبان ، ستایش آنها کنند ، چون هنگام کار رسید ، آن یارایی در خود نیابند که آنها را بکار بندند. بگفتگو از درستی پردازند ولی آن را دستاویز برای دزدی کنند. در ستایش گردنفرازی و بینیازی گفتار نویسند ، لیکن آن را سرمایهی گدایی گیرند. این چیزیست که ما همیشه با دیده میبینیم.
تاریخ گواهست که همواره در تودهها ، جنبش خرد با رواج خویهای ستوده توأم بوده. در یونان و روم چنانکه از یکسو خردها تکان خورد و زندگانی راه دیگری گرفت ، خویها نیز پیراسته گردیده ، دلیری و درستی و گردنفرازی و دستگیری از بینوایان و مانند اینها رواج یافت. در جنبش اسلامی نیز چنین رخ داد.
پابرگی :
1ـ این را در جای دیگری روشن خواهیم ساخت که چند چیزست که جز برگزیدگانی از آن گفتگو نتوانند داشت و دیگران دچار لغزشهای بزرگ شوند و اینگونه چیزهاست که دین نامیده میشود. زمینهی نیکوخویی و بدخویی نیز از آنهاست.
🔶 زندگانی من (ده سال در عدلیه)
🔸 30ـ عدلیه را در ناصری بنیاد نهادیم (تکهی دو از دو)
گفته میشد : «نرویم ، زیرا با آن همچشمی و دشمنی که میانهي روس و انگلیس است و یکدیگر را میپایند ، این میهمانی رفتن مایهی بدگمانی کارکنان انگلیس خواهد بود و چون در خوزستان انگلیسیها بسیار نیرومندند و کنسول روس یک تن بیش نیست ، ما از این میهمانی زیان خواهیم برد». من گفتم : عدلیه ادارهی سیاسی نیست. عدلیه یک بنیاد همهجهانیست. اگر یک نمایندهی بیگانه به عدلیه ارج میگزارد و سَهِشهای دوستانه نشان میدهد ، چه شاینده است که آن را نپذیریم؟!. آنگاه موسیو باتمانوف جوانی نیکخوی و ارجمند است و من از دوستی او لذت میبرم. اگر شما هم نیایید من خود خواهم رفت.
بدینسان شبی در میهمانی رفیق باتمانوف با خوشی گذرانیدیم. جای افسوس بود که من روسی را فراموش کرده جز چند جملهای در یادم نمانده بود. به هر حال سخنانی شیرین رفت. پشمک درمیان میبود. گفته میشد : (عربها آن را شَعرالبَنات مینامند). من گفتم : «آن بهتر بودی اگر شعرالعَجایز خواندندی». (1) سیگارهای کلفتی درمیان میبود. باتمانوف گفت : «در روسیه اینها را سیگار راسپوتین میگویند» ، از اینجا سخن از راسپوتین و کارهایش رفت. من نامی از تولستوی بردم. دانسته شد کمونیستها به او کم ارج میگزارند. یک شبی با خوشیها گذشت.
باز در همان روزها خانبهادر که به اهواز آمده بود بدیدن عدلیه آمد و شبی هم میهمانی باشکوهی برای ما در خانهی آقای مبصّر (یکی از دوستان خانبهادر) داده شد. این مرد ارجمند که با یک دیدن ، دوستی میانه ما پدید آمده بود ، این یک شب نیز با بودن او با خوشیهای بسیار گذشت. چون تازه از سفر اروپا بازگشته بود از دیدهها و شنیدههای خود بازگفت. چون در اندیشهی چاپ گردانیدن کتاب «هفتادودو ملت» میرزاآقاخان میبود از «کافه سورات» و از ترجمههای گوناگون آن سخنانی رفت.
دو هفته یا بیشتر بدینسان گذشت. روزی دیدیم تلگرافی از تهران از وزارت عدلیه رسید : «آقای رئیس عدلیه ، عدلیه را به شوشتر بازگردانید». دانسته شد کوشش حکمران نظامی بنتیجهی خود رسیده. من با تلگراف پاسخ دادم در این زمینه : «عدلیه باید در مرکز ولایت باشد ، بازگردانیدن آن به شوشتر خلاف قانونست. من مکلف به اجرای دستور وزارتخانه نیستم». تلگراف دیگری بخود وزیر (سمیعی) نوشتم در این زمینه : «مخالفت حکومت نظامی با عدلیه مبتنی به غرضهای شخصی است».
گروهی از مردم که تلگراف عدلیه را شنیده بودند بنزد من آمده ناخشنودی خود را از کار وزارت عدلیه بآشکار آوردند. گفتند : «ما میخواهیم تلگرافها به تهران فرستیم.» گفتم : ما نیاز نمیدانیم. ولی من جلو شما را هم نمیگیرم. اینها سه تلگراف درازی نوشته و پول آنها را دهدشتی رئیس آزادیخواهان داده بود. دانسته شد که با دستور سرتیپ فضلاللهخان هیچ یک را مخابره نکردهاند ، دهدشتی آمد که تلگرافی نوشتهایم و من میخواهم به بصره رفته بتلگرافخانهی آنجا دهم ، گفتم : مگر پول مفت پیدا کردهاید؟!. چه نیاز به این تلگرافهاست؟! بدینسان جلوش را گرفتم.
پابرگیها از ویراینده :
1ـ شَعر= مو ، بَنات = دختران ، عَجایز = پیرهزنان
🔸 30ـ عدلیه را در ناصری بنیاد نهادیم (تکهی دو از دو)
گفته میشد : «نرویم ، زیرا با آن همچشمی و دشمنی که میانهي روس و انگلیس است و یکدیگر را میپایند ، این میهمانی رفتن مایهی بدگمانی کارکنان انگلیس خواهد بود و چون در خوزستان انگلیسیها بسیار نیرومندند و کنسول روس یک تن بیش نیست ، ما از این میهمانی زیان خواهیم برد». من گفتم : عدلیه ادارهی سیاسی نیست. عدلیه یک بنیاد همهجهانیست. اگر یک نمایندهی بیگانه به عدلیه ارج میگزارد و سَهِشهای دوستانه نشان میدهد ، چه شاینده است که آن را نپذیریم؟!. آنگاه موسیو باتمانوف جوانی نیکخوی و ارجمند است و من از دوستی او لذت میبرم. اگر شما هم نیایید من خود خواهم رفت.
بدینسان شبی در میهمانی رفیق باتمانوف با خوشی گذرانیدیم. جای افسوس بود که من روسی را فراموش کرده جز چند جملهای در یادم نمانده بود. به هر حال سخنانی شیرین رفت. پشمک درمیان میبود. گفته میشد : (عربها آن را شَعرالبَنات مینامند). من گفتم : «آن بهتر بودی اگر شعرالعَجایز خواندندی». (1) سیگارهای کلفتی درمیان میبود. باتمانوف گفت : «در روسیه اینها را سیگار راسپوتین میگویند» ، از اینجا سخن از راسپوتین و کارهایش رفت. من نامی از تولستوی بردم. دانسته شد کمونیستها به او کم ارج میگزارند. یک شبی با خوشیها گذشت.
باز در همان روزها خانبهادر که به اهواز آمده بود بدیدن عدلیه آمد و شبی هم میهمانی باشکوهی برای ما در خانهی آقای مبصّر (یکی از دوستان خانبهادر) داده شد. این مرد ارجمند که با یک دیدن ، دوستی میانه ما پدید آمده بود ، این یک شب نیز با بودن او با خوشیهای بسیار گذشت. چون تازه از سفر اروپا بازگشته بود از دیدهها و شنیدههای خود بازگفت. چون در اندیشهی چاپ گردانیدن کتاب «هفتادودو ملت» میرزاآقاخان میبود از «کافه سورات» و از ترجمههای گوناگون آن سخنانی رفت.
دو هفته یا بیشتر بدینسان گذشت. روزی دیدیم تلگرافی از تهران از وزارت عدلیه رسید : «آقای رئیس عدلیه ، عدلیه را به شوشتر بازگردانید». دانسته شد کوشش حکمران نظامی بنتیجهی خود رسیده. من با تلگراف پاسخ دادم در این زمینه : «عدلیه باید در مرکز ولایت باشد ، بازگردانیدن آن به شوشتر خلاف قانونست. من مکلف به اجرای دستور وزارتخانه نیستم». تلگراف دیگری بخود وزیر (سمیعی) نوشتم در این زمینه : «مخالفت حکومت نظامی با عدلیه مبتنی به غرضهای شخصی است».
گروهی از مردم که تلگراف عدلیه را شنیده بودند بنزد من آمده ناخشنودی خود را از کار وزارت عدلیه بآشکار آوردند. گفتند : «ما میخواهیم تلگرافها به تهران فرستیم.» گفتم : ما نیاز نمیدانیم. ولی من جلو شما را هم نمیگیرم. اینها سه تلگراف درازی نوشته و پول آنها را دهدشتی رئیس آزادیخواهان داده بود. دانسته شد که با دستور سرتیپ فضلاللهخان هیچ یک را مخابره نکردهاند ، دهدشتی آمد که تلگرافی نوشتهایم و من میخواهم به بصره رفته بتلگرافخانهی آنجا دهم ، گفتم : مگر پول مفت پیدا کردهاید؟!. چه نیاز به این تلگرافهاست؟! بدینسان جلوش را گرفتم.
پابرگیها از ویراینده :
1ـ شَعر= مو ، بَنات = دختران ، عَجایز = پیرهزنان
🔶 سیزدهم مرداد 1323 : 5
🔸 گفتار آقای اسپهانی (تکهی دو از سه)
در اینجا بیاد نامهای که طباطبایی به عینالدوله سروزیر مظفرالدینشاه نوشته میافتم و بخشی از نامهاش را میخوانم. مینویسد : «ایران وطن من است اعتبارات من در این مملکت است خدمت من به اسلام در این محل است عزت من تمام بسته باین دولت است میبینم این مملکت بدست اجانب میافتد و تمام شئونات و اعتبارات من میرود پس تا نفس دارم در نگهداری این مملکت میکوشم بلکه هنگام لزوم جان را در راه این کار خواهم گذاشت.»
بهبهانی در مسجد جامع هنگامی که دولتیان گرداگرد مسجد را فراگرفته و آب را بروی بستنشینان بسته بودند هنگامی که در حیاط مسجد چند تیر خالی شده و مردم پریشانحال شده و بهم برآمده بودند برای آرامش مردم آن نیکمرد با شهامت بر بلندی آمده فریاد میزند : «این سینهی من ، کجاست آن که بزند؟! شهادت و کشته شدن ارث ماست.»
اینست نمونهی پاکدلی و غیرتمندی. بهبهانی و ثقةالاسلام جان را بر سر این کار گزاشتند. ولی امروز این آخوندها ، این انگلهای توده ، پروای زیر دست شدن بیگانگان را ندارند و برای سود خود دست از هیچ پستی بازنمیدارد.
روانتان شاد باد ای ستارخان و باقرخان ، ای حاجیعلی دوافروش ، ای علیمسیو ، ای گُردان راه آزادی.
آفرین بر شما ای بازرگانانی که در راه آسایش هممیهنان خود از جان و داراک[=مال] خود چشم پوشیدید. کنون بنگرید بدین انباردارها ، هزاران کسی را میبینید که از گرسنگی در کوچهها افتاده جان میکَنند ، پروایی نداشته پول به نجف میفرستند. با گرانفروشی ، کمفروشی ، احتکار و بالاخره دزدی و کلاهبرداری مال اندوخته بزیارت میروند و بگمانشان گناه خود را با این کار پاک مینمایند. دور باد چنین دستورهایی ، دور باد دینی که توده را پست و ناتوان و زیردست گردانده ، راه دزدی و انبارداری را باز گزارد. نابود باد کسانی که این آموزاکهای[تعلیمات] خانهبرانداز را بنام دین پراکنده میکنند. نابود باد کسانی که بویرانی کشور خود میکوشند.
بر این تودهی خرافاتی ، بر این تودهی لاقید ، درویشمسلک ، تنبل ؛ که تمام کارهای خود را بقضا و قدر سپرده و پشتپا بکار و کوشش میزند ، بر این توده که صد دردش بهم درآمیخته و اینگونه گمراه بزندگی سراپا پستی و بیچارگی خود ادامه میدهد ، بر این توده که بیچیزی ، گرسنگی ، مرض ، جانشان را و خرافات و آموزاکهای پست شاعران نیروی روانیشان را از بین برده و هر آن بمرگ تهدید میشوند یکمشت مفتخوار ، دزد ، خائن انباردار و محتکر حکومت میکنند. بکسانی که سنگ اصلاحطلبی بسینه میزنند ، بکسانی که حزبها تشکیل داده و مرامنامههای چند برگی به رخ مردم میکشند ، بکسانی که روزنامه برپا کرده مقالات آتشینی در سرلوحهی خود هر روز مینویسند. باید گفت با این مردم آلوده ، با این مردمی که هر دسته از آن افکار و عقاید جداگانه دارند چه خواهید کرد؟!. همانگونه که مشروطه باین روز افتاد هر رژیم دیگری نیز که بیاید بهمین حال دچار خواهد شد. در این لجنزار و باتلاق هر آب پاکی آید ناپاک شده فرومیرود.
🔸 گفتار آقای اسپهانی (تکهی دو از سه)
در اینجا بیاد نامهای که طباطبایی به عینالدوله سروزیر مظفرالدینشاه نوشته میافتم و بخشی از نامهاش را میخوانم. مینویسد : «ایران وطن من است اعتبارات من در این مملکت است خدمت من به اسلام در این محل است عزت من تمام بسته باین دولت است میبینم این مملکت بدست اجانب میافتد و تمام شئونات و اعتبارات من میرود پس تا نفس دارم در نگهداری این مملکت میکوشم بلکه هنگام لزوم جان را در راه این کار خواهم گذاشت.»
بهبهانی در مسجد جامع هنگامی که دولتیان گرداگرد مسجد را فراگرفته و آب را بروی بستنشینان بسته بودند هنگامی که در حیاط مسجد چند تیر خالی شده و مردم پریشانحال شده و بهم برآمده بودند برای آرامش مردم آن نیکمرد با شهامت بر بلندی آمده فریاد میزند : «این سینهی من ، کجاست آن که بزند؟! شهادت و کشته شدن ارث ماست.»
اینست نمونهی پاکدلی و غیرتمندی. بهبهانی و ثقةالاسلام جان را بر سر این کار گزاشتند. ولی امروز این آخوندها ، این انگلهای توده ، پروای زیر دست شدن بیگانگان را ندارند و برای سود خود دست از هیچ پستی بازنمیدارد.
روانتان شاد باد ای ستارخان و باقرخان ، ای حاجیعلی دوافروش ، ای علیمسیو ، ای گُردان راه آزادی.
آفرین بر شما ای بازرگانانی که در راه آسایش هممیهنان خود از جان و داراک[=مال] خود چشم پوشیدید. کنون بنگرید بدین انباردارها ، هزاران کسی را میبینید که از گرسنگی در کوچهها افتاده جان میکَنند ، پروایی نداشته پول به نجف میفرستند. با گرانفروشی ، کمفروشی ، احتکار و بالاخره دزدی و کلاهبرداری مال اندوخته بزیارت میروند و بگمانشان گناه خود را با این کار پاک مینمایند. دور باد چنین دستورهایی ، دور باد دینی که توده را پست و ناتوان و زیردست گردانده ، راه دزدی و انبارداری را باز گزارد. نابود باد کسانی که این آموزاکهای[تعلیمات] خانهبرانداز را بنام دین پراکنده میکنند. نابود باد کسانی که بویرانی کشور خود میکوشند.
بر این تودهی خرافاتی ، بر این تودهی لاقید ، درویشمسلک ، تنبل ؛ که تمام کارهای خود را بقضا و قدر سپرده و پشتپا بکار و کوشش میزند ، بر این توده که صد دردش بهم درآمیخته و اینگونه گمراه بزندگی سراپا پستی و بیچارگی خود ادامه میدهد ، بر این توده که بیچیزی ، گرسنگی ، مرض ، جانشان را و خرافات و آموزاکهای پست شاعران نیروی روانیشان را از بین برده و هر آن بمرگ تهدید میشوند یکمشت مفتخوار ، دزد ، خائن انباردار و محتکر حکومت میکنند. بکسانی که سنگ اصلاحطلبی بسینه میزنند ، بکسانی که حزبها تشکیل داده و مرامنامههای چند برگی به رخ مردم میکشند ، بکسانی که روزنامه برپا کرده مقالات آتشینی در سرلوحهی خود هر روز مینویسند. باید گفت با این مردم آلوده ، با این مردمی که هر دسته از آن افکار و عقاید جداگانه دارند چه خواهید کرد؟!. همانگونه که مشروطه باین روز افتاد هر رژیم دیگری نیز که بیاید بهمین حال دچار خواهد شد. در این لجنزار و باتلاق هر آب پاکی آید ناپاک شده فرومیرود.
Forwarded from تاریخ مشروطه ایران
شادروان حاجی علی دوافروش
این مرد چنانکه از نامش پیداست پیش از جنبش مشروطه پیشهی دوافروشی داشت. چون در نتیجهی پیشهی خود کمی آگاهی از شیمی پیدا کرده بود برای دربار «محمدعلیمیرزا» آتشبازیهای رنگارنگ که آن زمان تازگی داشت درست میکرد ، و باین وسیله بنزد او آمد و رفت میکرد و در پیش او جایگاهی داشت.
با اینهمه یکی از آزادیخواهان بود و در آن راه با دیگر کوشندگان همراهی مینمود و چون مشروطه داده شد او بهمدستی شادروانان علیمسیو و حاجی رسول صدقیانی و چند تن دیگری دستهی «مجاهدان» تبریز را بنیاد نهادند. مجاهدان تبریز که آنهمه نامی از خود در تاریخ مشروطه گزاردهاند نتیجهی کوششهای غیرتمندانهی این مرد و همدستانش بود.
با این جایگاهی درمیان مشروطهخواهان ، شادروان حاجیعلی تا میتوانست خود را کنار میگرفت و جز از پیشهی خود نان نمیخورد.
در سال 1329 که در روزهای آخر آن جنگ با سالداتهای دولت امپراتوری روس برخاست این در آن جنگ دستی نداشت و اینبود پس از چیرگی روسیان که بسیاری از آزادیخواهان از شهر بیرون رفتند او نرفت ، و چون یکی از سرکردگان ادارهی قزاقخانه با وی دوستی داشت به میانجیگری او از کنسولخانهی روس زینهار برای خود گرفت.
لیکن چون دو سه روز دیگر صمدخان بشهر درآمد او را بگرفت. پس از آنکه دو یا سه شب در زندان سختی نگه داشت بدست روسیان داد و آنان او را با سه تن دیگری که میرزا احمد سهیلی و محمدخان و کریمخان دو برادرزادگان ستارخان بودند در باغشمال به دار آویختند.
این عکس او در سال 1327 برداشته شده که در یکی از جنگها زخمی گردیده بود.
این مرد چنانکه از نامش پیداست پیش از جنبش مشروطه پیشهی دوافروشی داشت. چون در نتیجهی پیشهی خود کمی آگاهی از شیمی پیدا کرده بود برای دربار «محمدعلیمیرزا» آتشبازیهای رنگارنگ که آن زمان تازگی داشت درست میکرد ، و باین وسیله بنزد او آمد و رفت میکرد و در پیش او جایگاهی داشت.
با اینهمه یکی از آزادیخواهان بود و در آن راه با دیگر کوشندگان همراهی مینمود و چون مشروطه داده شد او بهمدستی شادروانان علیمسیو و حاجی رسول صدقیانی و چند تن دیگری دستهی «مجاهدان» تبریز را بنیاد نهادند. مجاهدان تبریز که آنهمه نامی از خود در تاریخ مشروطه گزاردهاند نتیجهی کوششهای غیرتمندانهی این مرد و همدستانش بود.
با این جایگاهی درمیان مشروطهخواهان ، شادروان حاجیعلی تا میتوانست خود را کنار میگرفت و جز از پیشهی خود نان نمیخورد.
در سال 1329 که در روزهای آخر آن جنگ با سالداتهای دولت امپراتوری روس برخاست این در آن جنگ دستی نداشت و اینبود پس از چیرگی روسیان که بسیاری از آزادیخواهان از شهر بیرون رفتند او نرفت ، و چون یکی از سرکردگان ادارهی قزاقخانه با وی دوستی داشت به میانجیگری او از کنسولخانهی روس زینهار برای خود گرفت.
لیکن چون دو سه روز دیگر صمدخان بشهر درآمد او را بگرفت. پس از آنکه دو یا سه شب در زندان سختی نگه داشت بدست روسیان داد و آنان او را با سه تن دیگری که میرزا احمد سهیلی و محمدخان و کریمخان دو برادرزادگان ستارخان بودند در باغشمال به دار آویختند.
این عکس او در سال 1327 برداشته شده که در یکی از جنگها زخمی گردیده بود.
Forwarded from تاریخ مشروطه ایران
شادروان علیمسیو با دو تن از پسران خود
از علیمسیو در پرچم چند بار نام برده و عکسش را هم بچاپ رسانیدهایم. این مرد یکی از بنیادگزاران دستهی مجاهدان تبریز و یکی از کسانیست که باید نامش همیشه در تاریخ بماند. اما دو پسر او آنکه از دست راستش ایستاده پسر بزرگتر او حاجی خانست که در سایهی دلیریهای خود یکی از سردستگان مجاهدان شده بود و سپس نیز کلانتر یکی از کویهای تبریز گردید. در جنگ محرم 1330 نیز بود و با امیرحشمت و دیگران مهاجرت کرد. ولی پس از بازگشت از آن مهاجرت در میان پیشامدهای جنگ جهانگیر در همدان و آن پیرامونها کشته گردید.
آن پسر دیگر حسن است که با برادر کوچکتر از خودش (بنام قدیر) در روز عاشورا همراه ثقةالاسلام و دیگران بدار کشیده شد.
از علیمسیو در پرچم چند بار نام برده و عکسش را هم بچاپ رسانیدهایم. این مرد یکی از بنیادگزاران دستهی مجاهدان تبریز و یکی از کسانیست که باید نامش همیشه در تاریخ بماند. اما دو پسر او آنکه از دست راستش ایستاده پسر بزرگتر او حاجی خانست که در سایهی دلیریهای خود یکی از سردستگان مجاهدان شده بود و سپس نیز کلانتر یکی از کویهای تبریز گردید. در جنگ محرم 1330 نیز بود و با امیرحشمت و دیگران مهاجرت کرد. ولی پس از بازگشت از آن مهاجرت در میان پیشامدهای جنگ جهانگیر در همدان و آن پیرامونها کشته گردید.
آن پسر دیگر حسن است که با برادر کوچکتر از خودش (بنام قدیر) در روز عاشورا همراه ثقةالاسلام و دیگران بدار کشیده شد.
🔶 زبان ایرانی - کافنامه : 279
🔸 بخش دوم : معنیهای پسوند
معنی دوم ـ بیارجی : شیخک ، نادانک ، شاعرک ، آخوندک ، مردک ، زنک ، اسبک ، خرک ، و مانند اینها.
ای بسا اسب تیز دو که بماند خرک لنگ جان بمنزل برد
ای روبهک چرا ننشینی بجای خویش با شیر پنجه کردی و دیدی سزای خویش
این معنی نیز قیاسی است که به هر کجا ما میتوانیم کاف بر کلمه افزوده از آن معنی بیارجی را بخواهیم. در این معنی همیشه کاف بکار میآید. گاهی نیز در ترکی «جوق» بکار برده میشود.
🔸 بخش دوم : معنیهای پسوند
معنی دوم ـ بیارجی : شیخک ، نادانک ، شاعرک ، آخوندک ، مردک ، زنک ، اسبک ، خرک ، و مانند اینها.
ای بسا اسب تیز دو که بماند خرک لنگ جان بمنزل برد
ای روبهک چرا ننشینی بجای خویش با شیر پنجه کردی و دیدی سزای خویش
این معنی نیز قیاسی است که به هر کجا ما میتوانیم کاف بر کلمه افزوده از آن معنی بیارجی را بخواهیم. در این معنی همیشه کاف بکار میآید. گاهی نیز در ترکی «جوق» بکار برده میشود.
🔶 15ـ پاکخویی تکهی 17 از 21
🔸 (گفتارهایی از مهنامهی پیمان)
داستان لئونیداس ، پادشاه اسپارت را شنیدهاید. در لشکرکشی خشایارشا این مرد با سپاه یونان نگهداری تنگهی ترموپولای (1) را داشت و چون ایرانیان از کوه گذشته ، پشت سر او را نیز گرفتند و یونانیان ناگزیر بودند بگریزند و جان بدر برند و یا بجنگ ایستاده کشته شوند ، لئونیداس انبوهی را از یونانیان بخانههاشان فرستاد و خویشتن با چند صد تن ، پایدار ایستاده مردانه جنگیدند و همگی کشته شدند. این کار چرا کردند؟!. این جانبازی و مردانگیِ بسیار بزرگیست ، چگونه بدان آسانی انجام دادند؟! چرا نگریختند؟!. چرا جان بدر نبردند؟!.. این راست است در قانون اسپارت گریختن از جنگ گناه سختی بود و لئونیداس و یاران اسپارتیش اگر میگریختند ، کیفر سختی میدیدند. لیکن لئونیداس میتوانست از خشایارشا زینهار خواهد. اگر چنین کاری میکرد همیشه پیش ایرانیان گرامی بود و بهترین نوازشها را میدید ، پس چرا این را نکرد و مرگ را بهتر دانست؟.. زیرا او خردِ درست داشت و نیک میدانست که زندگی جاویدانی نیست و هر کسی دیر یا زود از اینجهان رخت خواهد بربست و چند سال زندگانی را که پس از آن توانستی زیست با بدنامی برابر نمیگرفت و گردنفرازی و نیکنامی در پیش او چندان ارجمند بود که جان باختن در راه آن را گوارا میشمرد.
این جز در سایهی درستی روان نتواند بود. نمیگویم یونانیان همهی راستیها را میدانستند. میگویم : آنها را که میدانستند درست میدانستند و ارجش میشناختند و از درستیِ روان آسان بکار میبستند. همین بود حال رومیان.
گفتیم داستان نکوخویی و بدخویی داستان کشاکش میانهی روان با تن و جان میباشد. پس بیگفتگوست که تا روانها نیرومند نگردند بر تن و جان چیره نتوانند درآمد.
هم گفتیم دوری از خویهای بد از بهر آسایش زندگانیست. پس تا کسی معنی درست زندگانی و سود و زیان آن را نشناسد بآسانی نتواند از بدخوییها دوری گزیند.
سخن کوتاه کنم : تکان خردها مایهی همگی نیکیهاست. در این زمینه نیز پس از شمردن خویهای ستوده و ناستوده و روشن ساختن هر یکی از آنها باید به نیرومندی خردها کوشید تا مردم به نیکیها گرایند و آنها را از روی دلخواه بکار بندند.
گذشته از اینها هر کسی باید در اندیشهی آراستن خویهای خود باشد و همیشه بر خویشتن سرپرستی کند و پارهای خویها که عنوان بیماری را دارد و بآسانی چاره نپذیرد همچون خشم و رشک و تنگدیدگی و شتابکاری و دیگر از اینگونه ، دربارهی اینها باید بخود سختی داد و زمان درازی همیشه نگران خویش بود تا از آنها رهایی یافت.
گاهی کسانی میگویند خویهای بد چاره ندارد. این را آنان میگویند که دربارهی نیکوخویی سخنها سروده و کتابها نوشتهاند و این نمونهی نادانی ایشانست. یک روز هوس میکنند به پندآموزی پردازند و آن سخنان را مینگارند. روز دیگر بیکبار برگشته میگویند : از پند کاری برنخیزد. چنانکه گفتهام اینان از یک پیشامد پایه (قاعده) پدید میآورند. چنانکه یکی را چون دیدند پند درو نمیگیرد و یا فرهنگ (تربیت) سودی نمیدهد ، همه را با او در یک ترازو نهاده چنین گویند : خوی بد چاره ندارد. گاهی نیز مثلهایی میآورند : مس از سفید کردن سیم نشود. زنگی از شستن سفید نگردد. از اینگونه سخنها.
ولی اینها نادرست است. آری گاهی کسانی از اینکه روانشان بسیار ناتوانست و یا از اینکه پارهای خویهای نکوهیده در نهاد او جایگیر است درخورِ چاره نباشند ولی اینگونه کسان کمند. انبوه مردمان کسانیند که از پرداختن بخود ، از خویهای بد رهایی توانند یافت و بخویهای ستوده آراسته توانند شد.
همهی کوششها نیز دربارهی این دستهی انبوه است. زیرا اینان چون به نیکی گراییدند و پیراسته شدند ، بدی یکمشت بدنهاد زیان چندانی نخواهد داشت. در همهی زمانها نیز که جهان به نیکی رسیده ، بیکبار از بدان پیراسته نبوده است.
پابرگی از ویرانیده :
1ـ Thermopylae
🔸 (گفتارهایی از مهنامهی پیمان)
داستان لئونیداس ، پادشاه اسپارت را شنیدهاید. در لشکرکشی خشایارشا این مرد با سپاه یونان نگهداری تنگهی ترموپولای (1) را داشت و چون ایرانیان از کوه گذشته ، پشت سر او را نیز گرفتند و یونانیان ناگزیر بودند بگریزند و جان بدر برند و یا بجنگ ایستاده کشته شوند ، لئونیداس انبوهی را از یونانیان بخانههاشان فرستاد و خویشتن با چند صد تن ، پایدار ایستاده مردانه جنگیدند و همگی کشته شدند. این کار چرا کردند؟!. این جانبازی و مردانگیِ بسیار بزرگیست ، چگونه بدان آسانی انجام دادند؟! چرا نگریختند؟!. چرا جان بدر نبردند؟!.. این راست است در قانون اسپارت گریختن از جنگ گناه سختی بود و لئونیداس و یاران اسپارتیش اگر میگریختند ، کیفر سختی میدیدند. لیکن لئونیداس میتوانست از خشایارشا زینهار خواهد. اگر چنین کاری میکرد همیشه پیش ایرانیان گرامی بود و بهترین نوازشها را میدید ، پس چرا این را نکرد و مرگ را بهتر دانست؟.. زیرا او خردِ درست داشت و نیک میدانست که زندگی جاویدانی نیست و هر کسی دیر یا زود از اینجهان رخت خواهد بربست و چند سال زندگانی را که پس از آن توانستی زیست با بدنامی برابر نمیگرفت و گردنفرازی و نیکنامی در پیش او چندان ارجمند بود که جان باختن در راه آن را گوارا میشمرد.
این جز در سایهی درستی روان نتواند بود. نمیگویم یونانیان همهی راستیها را میدانستند. میگویم : آنها را که میدانستند درست میدانستند و ارجش میشناختند و از درستیِ روان آسان بکار میبستند. همین بود حال رومیان.
گفتیم داستان نکوخویی و بدخویی داستان کشاکش میانهی روان با تن و جان میباشد. پس بیگفتگوست که تا روانها نیرومند نگردند بر تن و جان چیره نتوانند درآمد.
هم گفتیم دوری از خویهای بد از بهر آسایش زندگانیست. پس تا کسی معنی درست زندگانی و سود و زیان آن را نشناسد بآسانی نتواند از بدخوییها دوری گزیند.
سخن کوتاه کنم : تکان خردها مایهی همگی نیکیهاست. در این زمینه نیز پس از شمردن خویهای ستوده و ناستوده و روشن ساختن هر یکی از آنها باید به نیرومندی خردها کوشید تا مردم به نیکیها گرایند و آنها را از روی دلخواه بکار بندند.
گذشته از اینها هر کسی باید در اندیشهی آراستن خویهای خود باشد و همیشه بر خویشتن سرپرستی کند و پارهای خویها که عنوان بیماری را دارد و بآسانی چاره نپذیرد همچون خشم و رشک و تنگدیدگی و شتابکاری و دیگر از اینگونه ، دربارهی اینها باید بخود سختی داد و زمان درازی همیشه نگران خویش بود تا از آنها رهایی یافت.
گاهی کسانی میگویند خویهای بد چاره ندارد. این را آنان میگویند که دربارهی نیکوخویی سخنها سروده و کتابها نوشتهاند و این نمونهی نادانی ایشانست. یک روز هوس میکنند به پندآموزی پردازند و آن سخنان را مینگارند. روز دیگر بیکبار برگشته میگویند : از پند کاری برنخیزد. چنانکه گفتهام اینان از یک پیشامد پایه (قاعده) پدید میآورند. چنانکه یکی را چون دیدند پند درو نمیگیرد و یا فرهنگ (تربیت) سودی نمیدهد ، همه را با او در یک ترازو نهاده چنین گویند : خوی بد چاره ندارد. گاهی نیز مثلهایی میآورند : مس از سفید کردن سیم نشود. زنگی از شستن سفید نگردد. از اینگونه سخنها.
ولی اینها نادرست است. آری گاهی کسانی از اینکه روانشان بسیار ناتوانست و یا از اینکه پارهای خویهای نکوهیده در نهاد او جایگیر است درخورِ چاره نباشند ولی اینگونه کسان کمند. انبوه مردمان کسانیند که از پرداختن بخود ، از خویهای بد رهایی توانند یافت و بخویهای ستوده آراسته توانند شد.
همهی کوششها نیز دربارهی این دستهی انبوه است. زیرا اینان چون به نیکی گراییدند و پیراسته شدند ، بدی یکمشت بدنهاد زیان چندانی نخواهد داشت. در همهی زمانها نیز که جهان به نیکی رسیده ، بیکبار از بدان پیراسته نبوده است.
پابرگی از ویرانیده :
1ـ Thermopylae
گفتارهایی از مهنامهی پیمان 3.pdf
577.5 KB
دردها و درمانها : 3 ، (همهی تکهها در یکجا)
نکوخوییها ، بدخوییها (چارهی زشتخوییها را چگونه باید کرد؟..)
نکوخویی و بدخویی (بدا حال مردمی که پندسرایان فراوان دارند)
پایندگی یک توده بیش از همه در سایهی نکوخوییست
سخن و پند
نکوخوییها ، بدخوییها (چارهی زشتخوییها را چگونه باید کرد؟..)
نکوخویی و بدخویی (بدا حال مردمی که پندسرایان فراوان دارند)
پایندگی یک توده بیش از همه در سایهی نکوخوییست
سخن و پند
🔶 زندگانی من (ده سال در عدلیه)
🔸 31ـ کشاکش و دشمنی که با افسران پیش آمد (تکهی یک از دو)
روزهایی که ما به ناصری رسیدیم ، رفتار آزمندانهی افسران با مردم و فشارهایی که بآنان میرسانیدند مرا سخت میآزرد. میدیدیم همهی کوششهایی که سردارسپه کرده و زیانها و آسیبهایی که ما دیدهایم ، اکنون نتیجهاش آنست که گروهی از افسران آزمند با آزادی و آسودگی مردم را لخت میکنند و باک از هیچ چیز نمیدارند. مردم نیز که آمدن مرا شنیده بودند تو گویی پناهگاهی پیدا کردهاند. بارها بنزد من آمده چاره میطلبیدند ، بلکه برخی دست از دامن من برنمیداشتند.
مثلاً بنیطُرُف یکی از ایلهای بزرگ و نیرومند خوزستان که در سایهی دشمنی با خزعل هواخواه دولت میبودند و در جنگهای خزعل نیز نافرمانی به او نمودند و زیان بسیار به او رسانیدند ، حکمران نظامی بجای دلجویی و مهربانی ، به انگیزش پسران شیخ بآزار آنان برخاسته بود ، باین معنی که بازماندهی مالیات آنها را که بشیخ خزعل بدهکار شمرده میشدند ، میخواست که بگیرد و به خزعل پردازد. عوفی شیخ آن ایل را با برادرزادهاش خزعلنام ، به ناصری خواسته زیر فشار گزارده بود ، آن حکمران نظامی که دم از سیاست میزد این رفتار او با ایلهای خوزستان میبود.
عوفی روزی که رسیده بود یک کره اسب سیاهرنگ عربی را بنام ارمغان برای من فرستاد. اسب بسیار قشنگی میبود. من نپذیرفته پاسخ دادم که ما در ناصری جا برای نگهداری اسب نمیداریم. پس از چند روز خود عوفی و برادرزادهاش همراه دهدشتی بخانهی من آمدند.
عوفی گفت : «خزعل که مالیات ما را از دولت پذیرفته بود ، یازده برابر پرداختی بدولت را از ما میگرفت. مردم چون نمیتوانستند چنین مالیات سنگین را بپردازند ، هر ساله بدهکار میماندند. اکنون حکومت نظامی فشار آورده آنها را از ما میخواهد در جای خود ، که چهارهزار تومان هم برای خود و معاونش میطلبد ، ما چون کس دیگری نمیشناسیم بشما پناه آوردهایم. میخواهیم اینجا بست نشینیم».
گفتم : «شما توانید میهمان من باشید. لیکن اگر من در کار شما دخالت کنم ، حکمران دشمنی بیشتر خواهد کرد و شاید که شما را نافرمان قلمداد کند و آزارهای بیشتر رساند. خودتان یکسره بدولت نامه نویسید و داد خواهید». با این گفتگو برخاستند و رفتند.
اینگونه داستانها مرا آزرده میداشت. شبی گفتار درازی نوشتم در این زمینه : «گشادن خوزستان تنها آن نبوده که سپاهیان از کوههای لرستان و بختیاری گذشته به این سرزمین سرازیر گردند. اینها به تنهایی سودی نتواند داشت. گشادن خوزستان آنست که مردم این سرزمین را از عرب و ایرانی بدادگری دولت و مهربانی آن امیدمند گردانند و دلهای آنان را بدست آورده به ایرانیگری دلبسته سازند». سپس کمی از بدرفتاریهای افسران را نوشتم و با دستینهی «خداداد» که دروغ هم نمیبود بپایان رسانیدم. چون میرزاشمسالدین پسرعموی مدیر حبلالمتین یکی از داوران عدلیه میبود. این گفتار را او به کلکته فرستاد که بچاپ رسد. چون آن شمارهی روزنامه بخوزستان رسید تکانی در مردم پدید آورد. آن شماره دست بدست میگردید.
سپس چون در تهران گفتگو از شاه شدن سردارسپه میرفت ، گفتار دیگری هم در آن باره نوشتم در این زمینه : «سردارسپه با رفتاری که تاکنون کرده پیداست که بمشروطه و مجلس ارجی نمیگزارد و پیداست که اگر بشاهی رسد این ارج نگزاردن بیشتر خواهد بود. اینست باید اندیشهی آینده را کرد». این را نیز حبلالمتین چاپ کرد. این شماره نیز در خوزستان دست بدست میگردید.
اینها هنگامی بود که از تهران تلگراف بازگردانیدن عدلیه به شوشتر رسیده و من آن پاسخها را داده بودم. حکمران نظامی که از آن باره دلآزرده میبود ، از بارهی این گفتارها دلآزردهتر گردید. زیرا دانسته بودند که آنها را من نوشتهام.
🔸 31ـ کشاکش و دشمنی که با افسران پیش آمد (تکهی یک از دو)
روزهایی که ما به ناصری رسیدیم ، رفتار آزمندانهی افسران با مردم و فشارهایی که بآنان میرسانیدند مرا سخت میآزرد. میدیدیم همهی کوششهایی که سردارسپه کرده و زیانها و آسیبهایی که ما دیدهایم ، اکنون نتیجهاش آنست که گروهی از افسران آزمند با آزادی و آسودگی مردم را لخت میکنند و باک از هیچ چیز نمیدارند. مردم نیز که آمدن مرا شنیده بودند تو گویی پناهگاهی پیدا کردهاند. بارها بنزد من آمده چاره میطلبیدند ، بلکه برخی دست از دامن من برنمیداشتند.
مثلاً بنیطُرُف یکی از ایلهای بزرگ و نیرومند خوزستان که در سایهی دشمنی با خزعل هواخواه دولت میبودند و در جنگهای خزعل نیز نافرمانی به او نمودند و زیان بسیار به او رسانیدند ، حکمران نظامی بجای دلجویی و مهربانی ، به انگیزش پسران شیخ بآزار آنان برخاسته بود ، باین معنی که بازماندهی مالیات آنها را که بشیخ خزعل بدهکار شمرده میشدند ، میخواست که بگیرد و به خزعل پردازد. عوفی شیخ آن ایل را با برادرزادهاش خزعلنام ، به ناصری خواسته زیر فشار گزارده بود ، آن حکمران نظامی که دم از سیاست میزد این رفتار او با ایلهای خوزستان میبود.
عوفی روزی که رسیده بود یک کره اسب سیاهرنگ عربی را بنام ارمغان برای من فرستاد. اسب بسیار قشنگی میبود. من نپذیرفته پاسخ دادم که ما در ناصری جا برای نگهداری اسب نمیداریم. پس از چند روز خود عوفی و برادرزادهاش همراه دهدشتی بخانهی من آمدند.
عوفی گفت : «خزعل که مالیات ما را از دولت پذیرفته بود ، یازده برابر پرداختی بدولت را از ما میگرفت. مردم چون نمیتوانستند چنین مالیات سنگین را بپردازند ، هر ساله بدهکار میماندند. اکنون حکومت نظامی فشار آورده آنها را از ما میخواهد در جای خود ، که چهارهزار تومان هم برای خود و معاونش میطلبد ، ما چون کس دیگری نمیشناسیم بشما پناه آوردهایم. میخواهیم اینجا بست نشینیم».
گفتم : «شما توانید میهمان من باشید. لیکن اگر من در کار شما دخالت کنم ، حکمران دشمنی بیشتر خواهد کرد و شاید که شما را نافرمان قلمداد کند و آزارهای بیشتر رساند. خودتان یکسره بدولت نامه نویسید و داد خواهید». با این گفتگو برخاستند و رفتند.
اینگونه داستانها مرا آزرده میداشت. شبی گفتار درازی نوشتم در این زمینه : «گشادن خوزستان تنها آن نبوده که سپاهیان از کوههای لرستان و بختیاری گذشته به این سرزمین سرازیر گردند. اینها به تنهایی سودی نتواند داشت. گشادن خوزستان آنست که مردم این سرزمین را از عرب و ایرانی بدادگری دولت و مهربانی آن امیدمند گردانند و دلهای آنان را بدست آورده به ایرانیگری دلبسته سازند». سپس کمی از بدرفتاریهای افسران را نوشتم و با دستینهی «خداداد» که دروغ هم نمیبود بپایان رسانیدم. چون میرزاشمسالدین پسرعموی مدیر حبلالمتین یکی از داوران عدلیه میبود. این گفتار را او به کلکته فرستاد که بچاپ رسد. چون آن شمارهی روزنامه بخوزستان رسید تکانی در مردم پدید آورد. آن شماره دست بدست میگردید.
سپس چون در تهران گفتگو از شاه شدن سردارسپه میرفت ، گفتار دیگری هم در آن باره نوشتم در این زمینه : «سردارسپه با رفتاری که تاکنون کرده پیداست که بمشروطه و مجلس ارجی نمیگزارد و پیداست که اگر بشاهی رسد این ارج نگزاردن بیشتر خواهد بود. اینست باید اندیشهی آینده را کرد». این را نیز حبلالمتین چاپ کرد. این شماره نیز در خوزستان دست بدست میگردید.
اینها هنگامی بود که از تهران تلگراف بازگردانیدن عدلیه به شوشتر رسیده و من آن پاسخها را داده بودم. حکمران نظامی که از آن باره دلآزرده میبود ، از بارهی این گفتارها دلآزردهتر گردید. زیرا دانسته بودند که آنها را من نوشتهام.
🔶 سیزدهم مرداد 1323 : 6
🔸 گفتار آقای اسپهانی (تکهی سه از سه)
آری دوباره آخوند مفتخوار و بازرگان انباردار و مرد سیاسی دزد و خائن باقی خواهند بود و باز بر این تودهی نادان افسار زده سواری خواهند کرد.
اینهمه روزنامههای روزافزون که همه با گفتارهای تند و سَهانندهی[احساسبرانگیز] خود معایب را گوشزد نموده و بگفتهی برخی راه چاره را نشان میدهند چرا کوچکترین هودهای[نتیجه] دیده نمیشود ، روز بروز بدتر شده و گامی هم بسوی نیستی پیش میرویم!!
بسیار روشن است. بیگمان بایستی مرض را تشخیص داده و بدرمانش پرداخت. مرض ما این خرافات است ، مرض ما آن دستورهای زهرآلودی است که بنام دین داده میشود ، آن دستوراتی است که راه دزدی و انبارداری ، کموگرانفروشی را آزاد گزارده پول حرام را حلال و بزرگترین گناه را با چند قطره اشک و یک زیارت پاک مینماید ، آن آموزاکهایی که از «مفاخر ملی!» ما داده شده است ، مرض ما اینهاست بایستی بچارهی اینها کوشید.
در آغاز جنبش مشروطه میگفتند بایستی بدبستانها افزود تا با آنها بتوان توده را آماده ساخت ، دبستانها بنیاد نهادند و از آن سودی را که میبیوسیدند[=انتظار داشتند] ندیدند. این بار گفتند بایستی هرچه زودتر قانون نوشته بدست مردم داد. چنانکه دیده و میبینیم از این هم هوده بدست نیامد.
پیداست قانون هر اندازه درست و نیک باشد بایستی کسانی که آن را بکار میبندند شایندگیش را داشته باشند. نیکوترین حکومتها مشروطه (سررشتهداری توده) است ولی ملتی که دارای آن دستورهای پلید برای زندگی است که همه بر ضد این نوع حکومت است نیکوترین قانونها بچنین توده چه تواند کرد؟!
ملتی میتواند زندگی کند که نیروی روانی افراد آن آلوده نگشته و مغزشان از کار نیفتاده باشد. ملتی که راه زندگی را نداند و زندگی کردن را برای پول اندوختن خواسته و بایای دینی خود را که هودهاش در فکر خود بودن و پروای هممیهنان و سرافرازی کشور خویش را ننمودن و بزندگانی ارج ننهادن و ... و ... است ، بیگمان توانایی راهبردن خود را نداشته و زیردست بیگانگان خواهد گردید.
پاکدلان و غیرتمندانی که دست بهم داده و مشروطه را پدید آوردند گمان میکردند که اگر پادشاه مستبد را برانداخته و حکومت را دگرگون سازند با نهادن قانونی توده را میتوانند همردیف تودههایی که قرنها از آن پیشترند بنمایند اینست که برای گرفتن آزادی و روان ساختن قانون چه فداکاریها نمودند و از جان و داراک[=مال] خود چشم پوشیدند. افسوس بر آنهمه خونهایی که ریخته شد. فرمان مشروطه را گرفتند و بگفتهی مستر براون : «نه ملت فهمید از شاه چه گرفت و نه شاه فهمید که بملت چه داد». تودهای که هر دستهی آن دارای آرمان و عقیدهی جداگانه است چگونه بدور هم آمده و با یکدیگر همکاری میکنند؟! اینست همینکه شاه را برداشته و حکومت را در دست گرفتند گمان کردند کار تمام شده و هر دسته بسویی رفت و دوباره همان اوضاع خراب ، بیسامانی ، هرج و مرج ؛ آغاز گردید. منتهی در این بار کسان دیگری هم برای سودجویی و پر کردن کیسهی خود میدان یافتند. هنوز هم کسانی بدین فکرند و گمان میکنند با در دست داشتن حکومت میتوان یک تودهی آلوده را همپای ملتهای زندهی جهان ساخت.
راه همانست که ما میرویم ، چاره همانست که پاکدینان بکار میبندند. ما کلنگ برداشته و در آغاز بنیاد خرافات را که شُوَند پراکندگی افکار گردیده است ویران کرده و آموزاکهای پلیدی که در مغزها جای گرفته بیرون میرانیم. سپس راه زندگی را نشان داده تودهای تشکیل میدهیم که همه دارای یک فکر و یک آرمانند. در آن هنگام است که ما میتوانیم خود را راه بریم و بیگانگان نخواهند توانست بر ما حکومت کنند ، در آن زمان ایران مال ایرانی است و ایرانی سرفراز است. ما برای آسایش بشر میکوشیم و نخستین گام را در راه رهایی هممیهنان خود از این بیچارگی برمیداریم. برای رسیدن باین هدف دو چیز لازم است که ما آن را داریم.
آری هم سرمایهاش را داریم و هم از خود گذشتهایم.
در پایان بروان پاک آزادیخواهان درود فرستاده و پیروزی پاکدینان را در این راه خدایی خواهانم.
🔸 گفتار آقای اسپهانی (تکهی سه از سه)
آری دوباره آخوند مفتخوار و بازرگان انباردار و مرد سیاسی دزد و خائن باقی خواهند بود و باز بر این تودهی نادان افسار زده سواری خواهند کرد.
اینهمه روزنامههای روزافزون که همه با گفتارهای تند و سَهانندهی[احساسبرانگیز] خود معایب را گوشزد نموده و بگفتهی برخی راه چاره را نشان میدهند چرا کوچکترین هودهای[نتیجه] دیده نمیشود ، روز بروز بدتر شده و گامی هم بسوی نیستی پیش میرویم!!
بسیار روشن است. بیگمان بایستی مرض را تشخیص داده و بدرمانش پرداخت. مرض ما این خرافات است ، مرض ما آن دستورهای زهرآلودی است که بنام دین داده میشود ، آن دستوراتی است که راه دزدی و انبارداری ، کموگرانفروشی را آزاد گزارده پول حرام را حلال و بزرگترین گناه را با چند قطره اشک و یک زیارت پاک مینماید ، آن آموزاکهایی که از «مفاخر ملی!» ما داده شده است ، مرض ما اینهاست بایستی بچارهی اینها کوشید.
در آغاز جنبش مشروطه میگفتند بایستی بدبستانها افزود تا با آنها بتوان توده را آماده ساخت ، دبستانها بنیاد نهادند و از آن سودی را که میبیوسیدند[=انتظار داشتند] ندیدند. این بار گفتند بایستی هرچه زودتر قانون نوشته بدست مردم داد. چنانکه دیده و میبینیم از این هم هوده بدست نیامد.
پیداست قانون هر اندازه درست و نیک باشد بایستی کسانی که آن را بکار میبندند شایندگیش را داشته باشند. نیکوترین حکومتها مشروطه (سررشتهداری توده) است ولی ملتی که دارای آن دستورهای پلید برای زندگی است که همه بر ضد این نوع حکومت است نیکوترین قانونها بچنین توده چه تواند کرد؟!
ملتی میتواند زندگی کند که نیروی روانی افراد آن آلوده نگشته و مغزشان از کار نیفتاده باشد. ملتی که راه زندگی را نداند و زندگی کردن را برای پول اندوختن خواسته و بایای دینی خود را که هودهاش در فکر خود بودن و پروای هممیهنان و سرافرازی کشور خویش را ننمودن و بزندگانی ارج ننهادن و ... و ... است ، بیگمان توانایی راهبردن خود را نداشته و زیردست بیگانگان خواهد گردید.
پاکدلان و غیرتمندانی که دست بهم داده و مشروطه را پدید آوردند گمان میکردند که اگر پادشاه مستبد را برانداخته و حکومت را دگرگون سازند با نهادن قانونی توده را میتوانند همردیف تودههایی که قرنها از آن پیشترند بنمایند اینست که برای گرفتن آزادی و روان ساختن قانون چه فداکاریها نمودند و از جان و داراک[=مال] خود چشم پوشیدند. افسوس بر آنهمه خونهایی که ریخته شد. فرمان مشروطه را گرفتند و بگفتهی مستر براون : «نه ملت فهمید از شاه چه گرفت و نه شاه فهمید که بملت چه داد». تودهای که هر دستهی آن دارای آرمان و عقیدهی جداگانه است چگونه بدور هم آمده و با یکدیگر همکاری میکنند؟! اینست همینکه شاه را برداشته و حکومت را در دست گرفتند گمان کردند کار تمام شده و هر دسته بسویی رفت و دوباره همان اوضاع خراب ، بیسامانی ، هرج و مرج ؛ آغاز گردید. منتهی در این بار کسان دیگری هم برای سودجویی و پر کردن کیسهی خود میدان یافتند. هنوز هم کسانی بدین فکرند و گمان میکنند با در دست داشتن حکومت میتوان یک تودهی آلوده را همپای ملتهای زندهی جهان ساخت.
راه همانست که ما میرویم ، چاره همانست که پاکدینان بکار میبندند. ما کلنگ برداشته و در آغاز بنیاد خرافات را که شُوَند پراکندگی افکار گردیده است ویران کرده و آموزاکهای پلیدی که در مغزها جای گرفته بیرون میرانیم. سپس راه زندگی را نشان داده تودهای تشکیل میدهیم که همه دارای یک فکر و یک آرمانند. در آن هنگام است که ما میتوانیم خود را راه بریم و بیگانگان نخواهند توانست بر ما حکومت کنند ، در آن زمان ایران مال ایرانی است و ایرانی سرفراز است. ما برای آسایش بشر میکوشیم و نخستین گام را در راه رهایی هممیهنان خود از این بیچارگی برمیداریم. برای رسیدن باین هدف دو چیز لازم است که ما آن را داریم.
آری هم سرمایهاش را داریم و هم از خود گذشتهایم.
در پایان بروان پاک آزادیخواهان درود فرستاده و پیروزی پاکدینان را در این راه خدایی خواهانم.