Forwarded from پاکدینی ـ احمد کسروی
اگر مردم لایق مشروطه نیستند ، باید كوشید لایقشان گردانید ، نه آنكه از مشروطه یا سررشتهداری توده كه بهترین راهِ فرمانرواییست چشم پوشید.
(پرچم روزانه ش8)
(پرچم روزانه ش8)
Forwarded from تاریخ مشروطه ایران
حیدرعمواغلی
یکی از قهرمانان جنبش مشروطه این مرد را باید شمرد.
چنانکه گفته میشود حیدر عمواُغلی از مردم سلماس بوده ولی در قفقاز بزرگ شده و آنجا درس خوانده و یک یا دو سال پیش از جنبش مشروطه برای کشیدن سیمهای چراغ برق در مشهد از سوی رضایوفها بایران آورده شده که چند زمانی در مشهد بوده و سپس بتهران آمده و در اینجا بکارخانهی چراغ برق وارد شده.
در آغاز جنبش مشروطه این یکی از هواخواهان بسیار خونگرم آن گردید و به یک رشته کارهای بزرگی برخاست. زیرا چنانکه سپس دانسته شد کشتن اتابک با دست عباسآقا با تحریک و نقشهی این بوده. همچنین بمبی را که به محمدعلیمیرزا انداختند این ساخته و بمباندازان هم او و همراهانش بودهاند.
پس از بمباران مجلس عمواُغلی بقفقاز گریخت و از آنجا به تبریز آمد و با دیگران همدستی نمود و پس از چندی به خوی که تازه گشاده شده بود رفت و در آنجا با همدستی امیر حشمت و دیگران یک کانونی برای آزادیخواهی و جنگ با هوادارای استبداد پدید آوردند که خود داستان درازی دارد.
سپس چون تهران گشاده گردید عمواُغلی نیز باینجا آمد و یکی از سردستگان بود و همیشه در کارها پا درمیان داشت. همچنین در کوششهایی که ایرانیان در هنگام جنگ جهانگیر گذشته کردند او یکی از سردستگان شمرده میشد.
رویهمرفته عمواُغلی یکی از مردان بسیار جُربُزهدار و کمیابی بود که در شورش آزادیخواهی ایران شناخته گردیدند. این مرد نیکیهای بسیاری کرده ولی یک گناه بسیار بزرگی نیز دارد و آن کشتن شادروان سید عبدالله بهبهانیست که با دست این و کسانش رو داده.
عمواُغلی فریفتهی یکی از پیشروان آزادی بود و آن پیشرو پاکدلی نداشت و اینبود که عمواُغلی را باین گناه و مانندهای آن واداشته است.
عمواُغلی در زمانهای آخر بجنگل بنزد میرزا کوچکخان رفت و در آنجا با دست جنگلیان کشته گردید.
یکی از قهرمانان جنبش مشروطه این مرد را باید شمرد.
چنانکه گفته میشود حیدر عمواُغلی از مردم سلماس بوده ولی در قفقاز بزرگ شده و آنجا درس خوانده و یک یا دو سال پیش از جنبش مشروطه برای کشیدن سیمهای چراغ برق در مشهد از سوی رضایوفها بایران آورده شده که چند زمانی در مشهد بوده و سپس بتهران آمده و در اینجا بکارخانهی چراغ برق وارد شده.
در آغاز جنبش مشروطه این یکی از هواخواهان بسیار خونگرم آن گردید و به یک رشته کارهای بزرگی برخاست. زیرا چنانکه سپس دانسته شد کشتن اتابک با دست عباسآقا با تحریک و نقشهی این بوده. همچنین بمبی را که به محمدعلیمیرزا انداختند این ساخته و بمباندازان هم او و همراهانش بودهاند.
پس از بمباران مجلس عمواُغلی بقفقاز گریخت و از آنجا به تبریز آمد و با دیگران همدستی نمود و پس از چندی به خوی که تازه گشاده شده بود رفت و در آنجا با همدستی امیر حشمت و دیگران یک کانونی برای آزادیخواهی و جنگ با هوادارای استبداد پدید آوردند که خود داستان درازی دارد.
سپس چون تهران گشاده گردید عمواُغلی نیز باینجا آمد و یکی از سردستگان بود و همیشه در کارها پا درمیان داشت. همچنین در کوششهایی که ایرانیان در هنگام جنگ جهانگیر گذشته کردند او یکی از سردستگان شمرده میشد.
رویهمرفته عمواُغلی یکی از مردان بسیار جُربُزهدار و کمیابی بود که در شورش آزادیخواهی ایران شناخته گردیدند. این مرد نیکیهای بسیاری کرده ولی یک گناه بسیار بزرگی نیز دارد و آن کشتن شادروان سید عبدالله بهبهانیست که با دست این و کسانش رو داده.
عمواُغلی فریفتهی یکی از پیشروان آزادی بود و آن پیشرو پاکدلی نداشت و اینبود که عمواُغلی را باین گناه و مانندهای آن واداشته است.
عمواُغلی در زمانهای آخر بجنگل بنزد میرزا کوچکخان رفت و در آنجا با دست جنگلیان کشته گردید.
Telegram
attach 📎
Forwarded from تاریخ مشروطه ایران
حاجی باباخان اردبیلی
یکی از مردانی که در جنگهای مشروطه دلیریهای بسیار کردند و بنام گردیدند حاجی باباخان اردبیلی بود. این مرد نخست در اردبیل بمجاهدان پیوسته بود و سپس در سفری که ستارخان باردبیل کرد همراه او به تبریز آمد و در اینجا یکی از سردستگان گردید.
در روز 29 ذیحجه که در تبریز جنگ با سالداتهای دولت مستبد روس درگرفت این یکی از کسانی بود که در آن روز دلیریهای بسیار کردند. آن روز در چند جا حاجی باباخان پیش افتاد و کار خود را از جلو برد. از اینرو چون یک دسته از مجاهدان از تبریز کوچ کردند حاجی باباخان با آنها رفت و در راه نیز در پیشامد کاروانسرا که امیرحشمت و همراهانش بمحاصره افتاده و با یک دلیری شگفتآوری خود را رها گردانیدند این یکی از همراهان امیرحشمت بود و در آنجا هم جانفشانی بسیار نمود.
حاجی باباخان مرد خوشسیمایی بود و بالای برازندهای داشت و در سالهای آخر گاهی در تهران و گاهی در اردبیل میگذرانید تا در ده و اند سال پیش در اردبیل کشته گردید.
عکس بالا در اردبیل برداشته شده که حاجی بابا را با یک دسته از پیروان خود نشان میدهد.
یکی از مردانی که در جنگهای مشروطه دلیریهای بسیار کردند و بنام گردیدند حاجی باباخان اردبیلی بود. این مرد نخست در اردبیل بمجاهدان پیوسته بود و سپس در سفری که ستارخان باردبیل کرد همراه او به تبریز آمد و در اینجا یکی از سردستگان گردید.
در روز 29 ذیحجه که در تبریز جنگ با سالداتهای دولت مستبد روس درگرفت این یکی از کسانی بود که در آن روز دلیریهای بسیار کردند. آن روز در چند جا حاجی باباخان پیش افتاد و کار خود را از جلو برد. از اینرو چون یک دسته از مجاهدان از تبریز کوچ کردند حاجی باباخان با آنها رفت و در راه نیز در پیشامد کاروانسرا که امیرحشمت و همراهانش بمحاصره افتاده و با یک دلیری شگفتآوری خود را رها گردانیدند این یکی از همراهان امیرحشمت بود و در آنجا هم جانفشانی بسیار نمود.
حاجی باباخان مرد خوشسیمایی بود و بالای برازندهای داشت و در سالهای آخر گاهی در تهران و گاهی در اردبیل میگذرانید تا در ده و اند سال پیش در اردبیل کشته گردید.
عکس بالا در اردبیل برداشته شده که حاجی بابا را با یک دسته از پیروان خود نشان میدهد.
Forwarded from تاریخ مشروطه ایران
🔸 شادروان حسین باغبان
این جوان یکی از مجاهدان تبریز بشمار میرفت و چون در سال 1326 ق جنگ آن شهر با محمدعلیمیرزا درگرفت در آن جنگها از کسانی که بنام گردیدند یکی هم این بود که پس از ستارخان و باقرخان این را میشماردند.
در آن جنگها چند بار دلیری بسیار بزرگ و بجایی از این سر زد. یکی از آنها روزی بود که همهی سواران دولتی با تفنگچیان دَوَچی به امیرخیز هجوم آوردند و بسیاری از سنگرهای ستارخان را گرفته او را بمحاصره انداختند. آن روز یکی از روزهای سخت تبریز بود. همگی میترسیدند که آخرین روز ایستادگی آن شهر باشد. در گرماگرم جنگ و گلولهریزی این حسینخان با دستهی خود به یاری ستارخان رسید و با جنگهای بسیار مردانهای که کرد سواران را شکسته بازپس گردانید و ستارخان را از محاصره بیرون آورد.
در نتیجهی این دلیریها یکی از قهرمانان او را میشماردند و پس از ستارخان دوم کسی بود که جا در دلها میداشت. روز پانزدهم رمضان که این جوان کشته گردید یکی از روزهای فراموشنشدنی بود. کسانی که حال تبریز را در آن روز دیدهاند فراموش نکردهاند و نخواهند کرد. آن روز در سراسر شهر ناله و سوگواری نمودند و بمرگ این جوان اشکها ریختند و نالهها کردند.
این جوان یکی از مجاهدان تبریز بشمار میرفت و چون در سال 1326 ق جنگ آن شهر با محمدعلیمیرزا درگرفت در آن جنگها از کسانی که بنام گردیدند یکی هم این بود که پس از ستارخان و باقرخان این را میشماردند.
در آن جنگها چند بار دلیری بسیار بزرگ و بجایی از این سر زد. یکی از آنها روزی بود که همهی سواران دولتی با تفنگچیان دَوَچی به امیرخیز هجوم آوردند و بسیاری از سنگرهای ستارخان را گرفته او را بمحاصره انداختند. آن روز یکی از روزهای سخت تبریز بود. همگی میترسیدند که آخرین روز ایستادگی آن شهر باشد. در گرماگرم جنگ و گلولهریزی این حسینخان با دستهی خود به یاری ستارخان رسید و با جنگهای بسیار مردانهای که کرد سواران را شکسته بازپس گردانید و ستارخان را از محاصره بیرون آورد.
در نتیجهی این دلیریها یکی از قهرمانان او را میشماردند و پس از ستارخان دوم کسی بود که جا در دلها میداشت. روز پانزدهم رمضان که این جوان کشته گردید یکی از روزهای فراموشنشدنی بود. کسانی که حال تبریز را در آن روز دیدهاند فراموش نکردهاند و نخواهند کرد. آن روز در سراسر شهر ناله و سوگواری نمودند و بمرگ این جوان اشکها ریختند و نالهها کردند.
Telegram
attach 📎
Forwarded from تاریخ مشروطه ایران
یِفرِمخان با چند تن دیگر
این عکس ، یِفرِمخان [کس دوم از راست] را با چند تن دیگر از فدائیان ارمنی نشان میدهد. آنکه در دست راست یِفرِمخان ایستاده کِریخانست که یکی از سردستگان فداییان بود و پس از کشته شدن یِفرِمخان جانشین او گردید. ولی سپس این کِریخان در جنگ جهانگیر گذشته پا درمیان داشت و در خاک عثمانی کشته گردید.
یِفرِمخان به پیشرفت مشروطهی ایران کمکهای شایانی کرده و باید در تاریخ ازو قدردانی نمود.
پرچم روزانه ش 102 : شنبه 2 خرداد 1321
این عکس ، یِفرِمخان [کس دوم از راست] را با چند تن دیگر از فدائیان ارمنی نشان میدهد. آنکه در دست راست یِفرِمخان ایستاده کِریخانست که یکی از سردستگان فداییان بود و پس از کشته شدن یِفرِمخان جانشین او گردید. ولی سپس این کِریخان در جنگ جهانگیر گذشته پا درمیان داشت و در خاک عثمانی کشته گردید.
یِفرِمخان به پیشرفت مشروطهی ایران کمکهای شایانی کرده و باید در تاریخ ازو قدردانی نمود.
پرچم روزانه ش 102 : شنبه 2 خرداد 1321
🔶 زبان ایرانی - کافنامه : 281
🔸 بخش دوم : معنیهای پسوند
معنی چهارم ـ مانندگی : (تکهی یک از سه)
ریشه ، دهانه ، گردنه ، گریوه ، لبه ، گوشه ، زبانه ، دندانه ، دماغه ، چشمه ، انگشته ، تنه ، پشته ، دسته ، ساقه (1) ، پایه ، کفه ، رویه ، دمبه ، دمبک ، پستانک ، روده ، برگه ، آسمانه ، عقربک ، میخک ، پشمک ، عروسک ، پولک ، جولاهک ، پره ، چنگک ، چنکه ، مخملک ، لاله ، شاخه ، چادره ، زمینه ، تیغه و مانندهای اینها که فراوانست.
ریشه را از این جهت ریشه مینامند که همچون ریش است. همین حال را دارد مثالهای دیگر که در همهی آنها مانندگی مقصود است.
گریوه با گردنه بیک معنی است. زیرا «گریو» در پهلوی بمعنی گردن بوده و از اینجاست کلمهی «گریبان» که در اصل «گریوپان» بوده بمعنی مجازی خود که جایگاه بیمناک یا گرفتاری باشد بکار میرود. ولی بسیاری از گردنهها در اینجا و آنجا هنوز گریوه خوانده میشود. از جمله گردنهی کوچکی را که میانهی تبریز و سردرود است با این نام میخوانند.
دهانه و گردنه و زبانه و دماغه در علم جغرافی نیز بکار میرود و معنی هر یکی روشن میباشد.
چشمه که مقصود از آن جای بیرون آمدن آب میباشد از روی مانندگی که بچشم دارد با این نام خوانده میشود. چنانکه در عربی نیز همین مانندگی را منظور گرفته چشم و چشمه هر دو را «عین» نامیدهاند.
انگشته ابزاری باشد که برزگران با آن خرمن بباد دهند و گویا همان باشد که در آذربایجان شانه میخوانند.
پشته بمعنی تپه بکار میرود که چون به پشت آدمی یا چهارپایان مانندگی دارد با این نام خوانده میشود. باید دانست که در زبانهای اروپایی در علم جغرافی کلمهی پلاتو (Plato) بکار میرود و مقصود از آن بلندیهای بسیار بزرگی است که بر روی کرهی زمین هست. از جمله بلندیای که ایران سرزمین ما بر روی آن نهاده. کسانی از مؤلفان بجای این کلمه در فارسی «فلات» میآورند که دانسته نیست آیا مقصود همان کلمهی پلاتو میباشد اندک تغییری در آن دادهاند و یا مقصود «فلات» کلمهی عربی است. به هر حال غلط بیجاییست. زیرا اگر مقصود «پلاتو» است تغییر برای چیست؟ و اگر مقصود کلمهی عربی است فلات در عربی بمعنی بیابان بیآب و تَهی را گویند و با معنایی که ما میخواهیم سخت ناسازگار است. اگر ترجمهی درستی برای پلاتو از فارسی بخواهیم همان کلمهی پشته است و بس که بمعنی بلندی میآید ، چه بزرگ و چه کوچک ، اینست که باید در کتابها نیز بجای فلات این کلمه را بکار برد.
دسته بچند معنی است که هر یکی را در جای خود یاد خواهیم کرد. در اینجا مقصود دسته بمعنی گروه است که گویا مقصود از آن مانندگی باشد. زیرا اگر میگوییم : «سپاه بر دو دسته شدند و دستهای اینسو و دستهای آنسو ایستادند» از این عبارت مانندگی برمیآید.
ساق شاید عربی باشد ولی ساقه شکل فارسی کلمه است و مقصود از آن ساقهی درخت است که بساق آدمی مانندگی دارد. چنانکه مقصود از تنه هم تنهی درخت و مانند آن میباشد و اینکه کسانی این کلمه را در آدمی یا چهارپایان نیز بکار میبرند و مثلاً میگویند : «فلانی تنهی خود را بروی من انداخت» بیجاست بلکه باید در اینجا «تن» را بکار برد.
پایه مقصود از آن معنی بنیاد است که بپای مانندگی دارد. ولی پایه بمعنی رتبه با این مقصود سازگار نیست و من نمیدانم برای چه رتبه را پایه نامیدهاند.
پابرگی :
1ـ واژههای کف و ساق حالشان نادانسته است ، برخی آنها را مشترک میانهی پارسی و عربی دانستهاند.
اگر آنها را عربی خالص هم بدانیم بیگمان «کفه و ساقه» شکل فارسی آنهاست و هاء آخر آنها ـ چنانکه برخی پنداشتهاند ـ تاء وحدت عربی نیست. زیرا در آن حال بایستی «کفه» بکف دست و «ساقه» بساق پا گفته شود منتهی بیک کف و یک ساق ، نه بمعنی کفهی ترازو و ساقهی درخت ، چه آنها کف یا ساق نیستند. بنابراین واژهی کفه بمعنی ترازو را عربها از فارسی برداشتهاند و ساقه شکل فارسی ساق است و هرگز در عربی نمیتوان یافت. مطالبی که در المنجد در این باره نوشته شده درست نیست. (یادداشتهای یحیای ذکاء)
🔸 بخش دوم : معنیهای پسوند
معنی چهارم ـ مانندگی : (تکهی یک از سه)
ریشه ، دهانه ، گردنه ، گریوه ، لبه ، گوشه ، زبانه ، دندانه ، دماغه ، چشمه ، انگشته ، تنه ، پشته ، دسته ، ساقه (1) ، پایه ، کفه ، رویه ، دمبه ، دمبک ، پستانک ، روده ، برگه ، آسمانه ، عقربک ، میخک ، پشمک ، عروسک ، پولک ، جولاهک ، پره ، چنگک ، چنکه ، مخملک ، لاله ، شاخه ، چادره ، زمینه ، تیغه و مانندهای اینها که فراوانست.
ریشه را از این جهت ریشه مینامند که همچون ریش است. همین حال را دارد مثالهای دیگر که در همهی آنها مانندگی مقصود است.
گریوه با گردنه بیک معنی است. زیرا «گریو» در پهلوی بمعنی گردن بوده و از اینجاست کلمهی «گریبان» که در اصل «گریوپان» بوده بمعنی مجازی خود که جایگاه بیمناک یا گرفتاری باشد بکار میرود. ولی بسیاری از گردنهها در اینجا و آنجا هنوز گریوه خوانده میشود. از جمله گردنهی کوچکی را که میانهی تبریز و سردرود است با این نام میخوانند.
دهانه و گردنه و زبانه و دماغه در علم جغرافی نیز بکار میرود و معنی هر یکی روشن میباشد.
چشمه که مقصود از آن جای بیرون آمدن آب میباشد از روی مانندگی که بچشم دارد با این نام خوانده میشود. چنانکه در عربی نیز همین مانندگی را منظور گرفته چشم و چشمه هر دو را «عین» نامیدهاند.
انگشته ابزاری باشد که برزگران با آن خرمن بباد دهند و گویا همان باشد که در آذربایجان شانه میخوانند.
پشته بمعنی تپه بکار میرود که چون به پشت آدمی یا چهارپایان مانندگی دارد با این نام خوانده میشود. باید دانست که در زبانهای اروپایی در علم جغرافی کلمهی پلاتو (Plato) بکار میرود و مقصود از آن بلندیهای بسیار بزرگی است که بر روی کرهی زمین هست. از جمله بلندیای که ایران سرزمین ما بر روی آن نهاده. کسانی از مؤلفان بجای این کلمه در فارسی «فلات» میآورند که دانسته نیست آیا مقصود همان کلمهی پلاتو میباشد اندک تغییری در آن دادهاند و یا مقصود «فلات» کلمهی عربی است. به هر حال غلط بیجاییست. زیرا اگر مقصود «پلاتو» است تغییر برای چیست؟ و اگر مقصود کلمهی عربی است فلات در عربی بمعنی بیابان بیآب و تَهی را گویند و با معنایی که ما میخواهیم سخت ناسازگار است. اگر ترجمهی درستی برای پلاتو از فارسی بخواهیم همان کلمهی پشته است و بس که بمعنی بلندی میآید ، چه بزرگ و چه کوچک ، اینست که باید در کتابها نیز بجای فلات این کلمه را بکار برد.
دسته بچند معنی است که هر یکی را در جای خود یاد خواهیم کرد. در اینجا مقصود دسته بمعنی گروه است که گویا مقصود از آن مانندگی باشد. زیرا اگر میگوییم : «سپاه بر دو دسته شدند و دستهای اینسو و دستهای آنسو ایستادند» از این عبارت مانندگی برمیآید.
ساق شاید عربی باشد ولی ساقه شکل فارسی کلمه است و مقصود از آن ساقهی درخت است که بساق آدمی مانندگی دارد. چنانکه مقصود از تنه هم تنهی درخت و مانند آن میباشد و اینکه کسانی این کلمه را در آدمی یا چهارپایان نیز بکار میبرند و مثلاً میگویند : «فلانی تنهی خود را بروی من انداخت» بیجاست بلکه باید در اینجا «تن» را بکار برد.
پایه مقصود از آن معنی بنیاد است که بپای مانندگی دارد. ولی پایه بمعنی رتبه با این مقصود سازگار نیست و من نمیدانم برای چه رتبه را پایه نامیدهاند.
پابرگی :
1ـ واژههای کف و ساق حالشان نادانسته است ، برخی آنها را مشترک میانهی پارسی و عربی دانستهاند.
اگر آنها را عربی خالص هم بدانیم بیگمان «کفه و ساقه» شکل فارسی آنهاست و هاء آخر آنها ـ چنانکه برخی پنداشتهاند ـ تاء وحدت عربی نیست. زیرا در آن حال بایستی «کفه» بکف دست و «ساقه» بساق پا گفته شود منتهی بیک کف و یک ساق ، نه بمعنی کفهی ترازو و ساقهی درخت ، چه آنها کف یا ساق نیستند. بنابراین واژهی کفه بمعنی ترازو را عربها از فارسی برداشتهاند و ساقه شکل فارسی ساق است و هرگز در عربی نمیتوان یافت. مطالبی که در المنجد در این باره نوشته شده درست نیست. (یادداشتهای یحیای ذکاء)
🔶 15ـ پاکخویی تکهی 19 از 21
🔸 (گفتارهایی از مهنامهی پیمان)
از روزی که آدمی دانشی پیدا کرده و گامی در راه پیشرفت برداشته ، این دوسخنی در کار بوده. گذشته از عامیان که در راه سود خود از دروغ و نادرستی پرهیز نمیکنند ، کسانی از آنان که دانشمند بشمار بودهاند نیز این باور را داشتهاند که با راستگویی و درستکرداری فیروزمند نتوان بودن و تا آنجا رسیده که کسانی از بهر آن فلسفهای پدید آوردهاند.
این سخن که جهان میدان نبرد است و آدمیان هر کسی باید جز بسود خود نکوشد ، چندان بیخردانه است که باندازه نیاید. این راست است کشاکش در نهاد آدمی نهاده ولی این نیکی او نیست و اینست باید تا تواند از آن ایستادگی کند. از آنسوی دروغگویی و نادرستی بزیان خود دروغگو و نادرست میباشد.
اگرچه این به چیستان (معما) میماند که کسی که دروغی میگوید و هزار ریال مثلاً از کسی میگیرد ، با این سود آشکار ما بگوییم دروغ بزیان او بوده. ولی اگر اندکی باریکبین شویم چیستان گشاده خواهد شد.
دروغگویی که یکی را فریب داده پولش را میگیرد ، اگر چنین بودی که دروغ را تنها او بتواند و دیگر کسی نتواند و یا آن رفتار را که کرد بیکبار از مردمان کناره گیرد ، میشد بگوییم از دروغ سودی برده. ولی چون چنین نیست ، باید گفت : سودی نبرده بلکه زیانکار درآمده. زیرا او که امروز بیکی دروغ گفته پولش را گرفته فردا نیز دیگری باو دروغ گفته پولش را میگیرد. در جایی که هر کسی تنها سود خود را جوید و بتواند دروغ نیز بگوید ، همگی این کار را کنند و بدینسان ایمنی از میان مردم برخیزد و هر کسی ناگزیر گردد پیاپی با دیگران کشاکش کند و هیچگاه آسوده نباشد که این خود زیان بزرگی میباشد.
اینکه راهنمایان مردمان را براستی و درستی و نیکوکاری برانگیختهاند ، از بهر همین بوده که کشاکش هرچه کمتر گردد و بهرهی مردمان از آسایش بیشتر باشد. ما این را نشان دادهایم که رنج بیشتر جهانیان از راه کشاکش است که اگر کسی روزانه ده ساعت میکوشد ، بیگمان هشت ساعت آن در این راه میباشد.
همیشه دیده میشود کسی که با مردم فریبکاری مینماید چون دیگری با او این رفتار را کرد ، آن هنگام است که مینالد و زبان بنکوهشِ فریبکاری و نادرستی باز میکند. ولی ازو نه سزاست که بنالد و بنکوهد!
🔸 (گفتارهایی از مهنامهی پیمان)
از روزی که آدمی دانشی پیدا کرده و گامی در راه پیشرفت برداشته ، این دوسخنی در کار بوده. گذشته از عامیان که در راه سود خود از دروغ و نادرستی پرهیز نمیکنند ، کسانی از آنان که دانشمند بشمار بودهاند نیز این باور را داشتهاند که با راستگویی و درستکرداری فیروزمند نتوان بودن و تا آنجا رسیده که کسانی از بهر آن فلسفهای پدید آوردهاند.
این سخن که جهان میدان نبرد است و آدمیان هر کسی باید جز بسود خود نکوشد ، چندان بیخردانه است که باندازه نیاید. این راست است کشاکش در نهاد آدمی نهاده ولی این نیکی او نیست و اینست باید تا تواند از آن ایستادگی کند. از آنسوی دروغگویی و نادرستی بزیان خود دروغگو و نادرست میباشد.
اگرچه این به چیستان (معما) میماند که کسی که دروغی میگوید و هزار ریال مثلاً از کسی میگیرد ، با این سود آشکار ما بگوییم دروغ بزیان او بوده. ولی اگر اندکی باریکبین شویم چیستان گشاده خواهد شد.
دروغگویی که یکی را فریب داده پولش را میگیرد ، اگر چنین بودی که دروغ را تنها او بتواند و دیگر کسی نتواند و یا آن رفتار را که کرد بیکبار از مردمان کناره گیرد ، میشد بگوییم از دروغ سودی برده. ولی چون چنین نیست ، باید گفت : سودی نبرده بلکه زیانکار درآمده. زیرا او که امروز بیکی دروغ گفته پولش را گرفته فردا نیز دیگری باو دروغ گفته پولش را میگیرد. در جایی که هر کسی تنها سود خود را جوید و بتواند دروغ نیز بگوید ، همگی این کار را کنند و بدینسان ایمنی از میان مردم برخیزد و هر کسی ناگزیر گردد پیاپی با دیگران کشاکش کند و هیچگاه آسوده نباشد که این خود زیان بزرگی میباشد.
اینکه راهنمایان مردمان را براستی و درستی و نیکوکاری برانگیختهاند ، از بهر همین بوده که کشاکش هرچه کمتر گردد و بهرهی مردمان از آسایش بیشتر باشد. ما این را نشان دادهایم که رنج بیشتر جهانیان از راه کشاکش است که اگر کسی روزانه ده ساعت میکوشد ، بیگمان هشت ساعت آن در این راه میباشد.
همیشه دیده میشود کسی که با مردم فریبکاری مینماید چون دیگری با او این رفتار را کرد ، آن هنگام است که مینالد و زبان بنکوهشِ فریبکاری و نادرستی باز میکند. ولی ازو نه سزاست که بنالد و بنکوهد!
Audio
این گفتار را یکی از خوانندگان ما بمناسبت روزبه مشروطه فرستادهاند. با آنکه در آن روز گرفتن فرمان مشروطه را مانند دیگران به اشتباه 14 مرداد گفتهاند و نیز دانسته نیست به چه دلیل قاجاریان را جز ایرانی دانستهاند و یکی دو سهو دیگر ، با اینهمه چون کوتاهشدهایست از علل عمدهی شورش [=انقلاب] مشروطه ، با سپاس از ایشان آن را در اینجا میآوریم.
🔶 زندگانی من (ده سال در عدلیه)
🔸 32ـ سفری که بشهرهای عراق کردم
نوروز سال ١٣٠٤ که فرارسیده بود در اهواز گذرانیدیم. روز سوم فروردین اتومبیلی گرفته راه افتادیم. در محمره ناهار را میهمان آقای حاجیمیرزامهدیخان مقدّم که کارگزار میبود گردیده پس از گرفتن گذرنامه آهنگ بصره کردیم.
در اینجا بار دیگر بدیدن دوست خود آقای خانبهادر رفتم. مرا چون دید از دستم گرفته سر میز ماشیننویسی برده گفتاری را نشان داد که نوشته و با ماشین پاکنویس میکند که به حبلالمتین فرستد. گفتار دربارهی کشاکشهای ما با حکمران نظامی میبود. دانسته شد آواز[هی] آن کشاکشها به بصره افتاده و خانبهادر در این گفتار چگونگی را بازمینماید و پشتیبانی از ما نشان میدهد.
نشستیم و در پیرامون پیشامد سخنانی راندیم. ناهار را نیز میهمان ایشان بودیم. فردا به راهآهن نشسته روانه گردیدیم. در هر یکی از کربلا و نجف چند روزی مانده آن دستگاه بتپرستی را تماشا کردیم. در نجف شبانه چند تنی از ملایان و دیگران بدیدن من آمدند. دانسته شد آوازهی کارهای نیک عدلیهی خوزستان و بدرفتاریهای افسران به اینجا نیز رسیده ، و این ملایان که دلبستگی بکارهای ایران میدارند چون رسیدن مرا به نجف شنیدهاند خواستهاند بدیدنم آیند و دلبستگی خود را بازنمایند. میگفتند : «آقای رئیسالوزراء اینجا که آمد ما بدیدنش رفتیم و سخنانی گفتیم. اکنون هم میخواهیم تلگرافی از زبان خود دربارهی شما و حکمران نظامی به او بفرستیم». گفتم : چنین تلگرافی بمن زیان خواهد داشت و نکنید.
یکی از ایشان آقای علی شرقی میبود که سپس دانستم شاعر بنامیست. میگفت : «نوشتههای شما را در العرفان خواندهام و شما را از آنجا میشناسم».
روزی هم بدیدن کوفه رفتیم. این شهر کهن که ویرانه شده از میان رفته بوده ، دوباره رو بآبادی گزارده و در کنار رود فرات آبادی نوی پدید آمده. چند ساعتی در آن آبادی و در باغهای اینسو و آنسوی فرات با خوشی بسر بردیم.
از نجف و کربلا به بغداد رفته بار دیگر چند روزی در آن شهر کهن بسر بردیم. در اینجا یک چیز بمن گران میافتاد ، و آن کینهای بود که از عراقیان دربارهی ایرانیان میدیدم.
در کاظمین که روزی بدیدن گنبد و بارگاه آنجا رفتیم زیارتنامهخوانان و «خدمه» در پول خواستن و پستی نمودن اندازه نمیشناختند. چند سال گذشته و از ایران «زوار» نیامده و اینان دچار گرسنگی میبودند. کسی را که مییافتند بآسانی رها نمیکردند. یکی از آنان بجلو ما آمد و میخواست زیارت بخواند و من گفتم : نمیخواهم. چندان برآشفت که رو بدیگران گردانید و بآواز بلند گفت : «این بابیست ها !».
چون میخواستم همهی زیارتگاهها را ببینم از بغداد آهنگ سامرا کردیم. در آنجا داستان پول خواستن زیارتنامهخوانها درست رویهی گدایی میداشت. مردان بزرگ و جوانان گردنستبر ، با عمامههای سبز و عبا و قبای آبرومند جلو هر کس را میگرفتند و پول میخواستند و تا نمیگرفتند رها نمیکردند. برخی تا یک روپیه خرسندی مینمودند.
یک داستان دیگر که مایهی شرمندگی ما گردید دیدن آن سرداب و چاه بود که بنام آنکه امام دوازدهم در آنجا ناپیدا شده بزیارتش میرفتند. ما نیز رفتیم و آن رفتار خنک و پست را دیدیم.
سامرا باروی قشنگی با چهار دروازه میدارد. گرد بارو را از بیرون نیز گردیدیم. در سوی شرقی پشتههای بسیاری پدیدار است که تا چشم کار میکند چیز دیگری دیده نمیشود. پیداست که جایگاهِ شهرِ کهن است. منارهی تاریخی معتصم هنوز برپاست و من بالای آن نیز رفتم و بلندی آن را تا ٦٠ یا ٧٠ ذرع اندازه گرفتم. (1)
از سامرا به بغداد بازگشته از آنجا با راهآهن آهنگ بصره کردیم. نمیدانم در رفتن یا در بازگشتن بود که بتماشای شهر کهن «اور» که چند تن از دانشمندان آمریکا در آنجا بکاوش میپرداختند رفتیم و چیزهای بسیاری را که از زیر خاک درآورده بودند تماشا کردیم.
در بصره بار دیگر خانبهادر را دیده و به او بدرود گفته از آنجا به محمره و از محمره به ناصری بازگشتیم. پس از بیست روز گردش و تماشا روز آدینه بیستویکم فروردین به ناصری رسیدیم.
پابرگیها از ویراینده :
1ـ کسروی بیآنکه به پایهی «آشناییش» با دانشهای نوین و از جمله ریاضیات اشارهای کند از کوشش خود برای یادگیری آنها در این کتاب مینویسد. او چون به هر دو هیئت بطلمیوسی و نوین و همچنین گاهشماری نیز پرداخته ، بیگمان ریاضیات را تا پایهی والایی یاد گرفته بوده. بدست آوردن بلندی این مناره نمونهایست از اندازهی ریاضیات که میدانسته.
🔸 32ـ سفری که بشهرهای عراق کردم
نوروز سال ١٣٠٤ که فرارسیده بود در اهواز گذرانیدیم. روز سوم فروردین اتومبیلی گرفته راه افتادیم. در محمره ناهار را میهمان آقای حاجیمیرزامهدیخان مقدّم که کارگزار میبود گردیده پس از گرفتن گذرنامه آهنگ بصره کردیم.
در اینجا بار دیگر بدیدن دوست خود آقای خانبهادر رفتم. مرا چون دید از دستم گرفته سر میز ماشیننویسی برده گفتاری را نشان داد که نوشته و با ماشین پاکنویس میکند که به حبلالمتین فرستد. گفتار دربارهی کشاکشهای ما با حکمران نظامی میبود. دانسته شد آواز[هی] آن کشاکشها به بصره افتاده و خانبهادر در این گفتار چگونگی را بازمینماید و پشتیبانی از ما نشان میدهد.
نشستیم و در پیرامون پیشامد سخنانی راندیم. ناهار را نیز میهمان ایشان بودیم. فردا به راهآهن نشسته روانه گردیدیم. در هر یکی از کربلا و نجف چند روزی مانده آن دستگاه بتپرستی را تماشا کردیم. در نجف شبانه چند تنی از ملایان و دیگران بدیدن من آمدند. دانسته شد آوازهی کارهای نیک عدلیهی خوزستان و بدرفتاریهای افسران به اینجا نیز رسیده ، و این ملایان که دلبستگی بکارهای ایران میدارند چون رسیدن مرا به نجف شنیدهاند خواستهاند بدیدنم آیند و دلبستگی خود را بازنمایند. میگفتند : «آقای رئیسالوزراء اینجا که آمد ما بدیدنش رفتیم و سخنانی گفتیم. اکنون هم میخواهیم تلگرافی از زبان خود دربارهی شما و حکمران نظامی به او بفرستیم». گفتم : چنین تلگرافی بمن زیان خواهد داشت و نکنید.
یکی از ایشان آقای علی شرقی میبود که سپس دانستم شاعر بنامیست. میگفت : «نوشتههای شما را در العرفان خواندهام و شما را از آنجا میشناسم».
روزی هم بدیدن کوفه رفتیم. این شهر کهن که ویرانه شده از میان رفته بوده ، دوباره رو بآبادی گزارده و در کنار رود فرات آبادی نوی پدید آمده. چند ساعتی در آن آبادی و در باغهای اینسو و آنسوی فرات با خوشی بسر بردیم.
از نجف و کربلا به بغداد رفته بار دیگر چند روزی در آن شهر کهن بسر بردیم. در اینجا یک چیز بمن گران میافتاد ، و آن کینهای بود که از عراقیان دربارهی ایرانیان میدیدم.
در کاظمین که روزی بدیدن گنبد و بارگاه آنجا رفتیم زیارتنامهخوانان و «خدمه» در پول خواستن و پستی نمودن اندازه نمیشناختند. چند سال گذشته و از ایران «زوار» نیامده و اینان دچار گرسنگی میبودند. کسی را که مییافتند بآسانی رها نمیکردند. یکی از آنان بجلو ما آمد و میخواست زیارت بخواند و من گفتم : نمیخواهم. چندان برآشفت که رو بدیگران گردانید و بآواز بلند گفت : «این بابیست ها !».
چون میخواستم همهی زیارتگاهها را ببینم از بغداد آهنگ سامرا کردیم. در آنجا داستان پول خواستن زیارتنامهخوانها درست رویهی گدایی میداشت. مردان بزرگ و جوانان گردنستبر ، با عمامههای سبز و عبا و قبای آبرومند جلو هر کس را میگرفتند و پول میخواستند و تا نمیگرفتند رها نمیکردند. برخی تا یک روپیه خرسندی مینمودند.
یک داستان دیگر که مایهی شرمندگی ما گردید دیدن آن سرداب و چاه بود که بنام آنکه امام دوازدهم در آنجا ناپیدا شده بزیارتش میرفتند. ما نیز رفتیم و آن رفتار خنک و پست را دیدیم.
سامرا باروی قشنگی با چهار دروازه میدارد. گرد بارو را از بیرون نیز گردیدیم. در سوی شرقی پشتههای بسیاری پدیدار است که تا چشم کار میکند چیز دیگری دیده نمیشود. پیداست که جایگاهِ شهرِ کهن است. منارهی تاریخی معتصم هنوز برپاست و من بالای آن نیز رفتم و بلندی آن را تا ٦٠ یا ٧٠ ذرع اندازه گرفتم. (1)
از سامرا به بغداد بازگشته از آنجا با راهآهن آهنگ بصره کردیم. نمیدانم در رفتن یا در بازگشتن بود که بتماشای شهر کهن «اور» که چند تن از دانشمندان آمریکا در آنجا بکاوش میپرداختند رفتیم و چیزهای بسیاری را که از زیر خاک درآورده بودند تماشا کردیم.
در بصره بار دیگر خانبهادر را دیده و به او بدرود گفته از آنجا به محمره و از محمره به ناصری بازگشتیم. پس از بیست روز گردش و تماشا روز آدینه بیستویکم فروردین به ناصری رسیدیم.
پابرگیها از ویراینده :
1ـ کسروی بیآنکه به پایهی «آشناییش» با دانشهای نوین و از جمله ریاضیات اشارهای کند از کوشش خود برای یادگیری آنها در این کتاب مینویسد. او چون به هر دو هیئت بطلمیوسی و نوین و همچنین گاهشماری نیز پرداخته ، بیگمان ریاضیات را تا پایهی والایی یاد گرفته بوده. بدست آوردن بلندی این مناره نمونهایست از اندازهی ریاضیات که میدانسته.
Forwarded from پاکدینی ـ احمد کسروی
✴️ مشروطه یا دمکراسی؟؟!
(تکهی هجدهم)
🔶 معنی مشروطه چیست؟..
(تکهی یک از دو)
اگر آدمیان همچون شیران و پلنگان ، در جنگل و كوهستان ، جدا از هم زیستندی بحكومت یا فرمانروایی نیاز نیفتادی. زیرا نیاز بفرمانروایی در نتیجهی باهم بودن و باهم زیستن خاندانها پدید آمده.
چون هزار خاندانی در یكجا گرد میآیند و یك آبادی پدید میآورند ، از همینجا یك رشته كارهایی پیدا میشود.
زیرا این خاندانها با یكدیگر نزاعها خواهند داشت و یك كسی و یك دادگاهی میخواهد كه درمیان ایشان داوری كند ، برخی دزدان و راهزنانی پیدا خواهند شد و پاسبانی میخواهد كه مواظب ایمنی باشد ، همچشمی و دشمنی با آبادیهای همسایه خواهند داشت و سپاهی میخواهد كه از هجوم آنان جلو گیرد ، بیماری به خاندانها رو خواهد آورد و پزشكانی میخواهد كه با آنها بنبرد كوشد ... این كارها و مانند اینها كه در نتیجهی باهم زیستن پدید میآید و ما آنها را در این گفتار «كارهای تودهای» خواهیم نامید ، یك دستهای یا گروهی را میخواهد كه آنها را بعهده گیرند و مجری گردانند. این دسته یا این گروه همانند كه ما «حكومت» یا «فرمانروایی» یا «سررشتهداری» مینامیم.
چنانكه میدانیم در زمانهای باستان ، این فرمانروایی صورت خودكامگی یا «استبداد» میداشته. باین معنی كه یك كسی چیره میگردیده و مردم را زیردست میساخته و بدلخواه آنان را راه میبرده.
چیزی كه هست این فرمانروایانِ خودكامه گاهی ستمگر بودند و بمردم ستم و آزار دریغ نمیگفتند و گاهی دادگر بودند و با زیردستان با مهربانی و دادگری رفتار میكردند ، بلكه برخی از آنان همچون «نادرشاه» آسایش بخود حرام ساخته شب و روز در راه كشور و مردم میكوشیدند.
هرچه هست مردم در آن فرمانروایی زیردست بوده از خود اختیاری نداشتند. از آنسوی در برابر كشور هم دارای وظیفهای نبودند و مسئولیتی متوجه آنان نمیشد. پادشاه ستمگر و چه دادگر ، مردم تنها میبایست مالیات پردازند ، و فرمان برند ، و به ستمها تاب آورند ، و بسربازی روند ، و همیشه دعاگو باشند ، و هیچگاه گفتگو از كشور و كارهای آن نكنند (صلاح مملكت خویش خسروان دانند). میبایست سرهاشان پایین انداخته بكسب و كار خود پردازند و جز در اندیشهی زندگانی خود نباشند.
این بود شكل فرمانروایی كه تا قرنهای بسیار متمادی در جهان رواج داشت. ولی كمكم خردمندانی پیدا شدند و باین گونه فرمانروایی و این گونه زندگانی ایراد گرفته گفتند : این بزندگانی «بردگان» شبیهتر است تا بزندگانی یك مردم آزاد.
اینان در معنی حكومت دقیق گردیده و آن را بحقیقت خود رسانیده گفتند : «حكومت یا سررشتهداری ازآنِ خود مردم است و هم باید خودشان اداره كنند. زیرا آن كارهایی كه پادشاه یا حكومت میكند در واقع كارهای خود این توده است. چیزی که هست چون خودشان نمیتوانند همگی به آن کارها برخیزند اینست باید کسانی را از میان خود برگزینند و سر رشتهی کارها را بدست آنان سپارند ، و
🔸خودشان نظارت بآنها کرده همیشه دربند پیشرفت کارها باشند».
این سخنان راست است و سراپا با مصالح تودهها سازگار است. اینبود در جهان رو به پیشرفت گزاشت. همین سخنان كوچك آتشها در كشورها برافروخت و پادشاهان خودكامهی بسیار بزرگ را از میان برداشت ، شارل دهمها [1] و لویی شانزدهمها و محمدعلی میرزاها و سلطان عبدالحمیدها زبون آنها گردیدند.
🔸پیشرفت این سخنان در جهان بهترین نمونهای از نیروی حقیقت است. بهترین دلیل است كه نیرو در جهان تنها توپ و تفنگ و تانك و بمب و خمپاره نیست. یك نیروی دیگری بالاتر از آنها هست ، و آن نیروی راستیهاست.
🔸چیزی كه هست این سخنان ، چنانكه از یكسو بسود مردم است از سوی دیگر یك بارِ سنگینی بدوش آنان میگزارد.
[1] : شارل دهم شاه فرانسه که پس از ناپلئون و لویی هجدهم در 1824 م. به شاهی رسید ولی شش سال پس از آن با شورش مردم (بنام «شورش ژوئیه») ناچار به انگلستان گریخت. در چاپ شارل «دوم» آمده که لغزش است. ـ و
(تکهی هجدهم)
🔶 معنی مشروطه چیست؟..
(تکهی یک از دو)
اگر آدمیان همچون شیران و پلنگان ، در جنگل و كوهستان ، جدا از هم زیستندی بحكومت یا فرمانروایی نیاز نیفتادی. زیرا نیاز بفرمانروایی در نتیجهی باهم بودن و باهم زیستن خاندانها پدید آمده.
چون هزار خاندانی در یكجا گرد میآیند و یك آبادی پدید میآورند ، از همینجا یك رشته كارهایی پیدا میشود.
زیرا این خاندانها با یكدیگر نزاعها خواهند داشت و یك كسی و یك دادگاهی میخواهد كه درمیان ایشان داوری كند ، برخی دزدان و راهزنانی پیدا خواهند شد و پاسبانی میخواهد كه مواظب ایمنی باشد ، همچشمی و دشمنی با آبادیهای همسایه خواهند داشت و سپاهی میخواهد كه از هجوم آنان جلو گیرد ، بیماری به خاندانها رو خواهد آورد و پزشكانی میخواهد كه با آنها بنبرد كوشد ... این كارها و مانند اینها كه در نتیجهی باهم زیستن پدید میآید و ما آنها را در این گفتار «كارهای تودهای» خواهیم نامید ، یك دستهای یا گروهی را میخواهد كه آنها را بعهده گیرند و مجری گردانند. این دسته یا این گروه همانند كه ما «حكومت» یا «فرمانروایی» یا «سررشتهداری» مینامیم.
چنانكه میدانیم در زمانهای باستان ، این فرمانروایی صورت خودكامگی یا «استبداد» میداشته. باین معنی كه یك كسی چیره میگردیده و مردم را زیردست میساخته و بدلخواه آنان را راه میبرده.
چیزی كه هست این فرمانروایانِ خودكامه گاهی ستمگر بودند و بمردم ستم و آزار دریغ نمیگفتند و گاهی دادگر بودند و با زیردستان با مهربانی و دادگری رفتار میكردند ، بلكه برخی از آنان همچون «نادرشاه» آسایش بخود حرام ساخته شب و روز در راه كشور و مردم میكوشیدند.
هرچه هست مردم در آن فرمانروایی زیردست بوده از خود اختیاری نداشتند. از آنسوی در برابر كشور هم دارای وظیفهای نبودند و مسئولیتی متوجه آنان نمیشد. پادشاه ستمگر و چه دادگر ، مردم تنها میبایست مالیات پردازند ، و فرمان برند ، و به ستمها تاب آورند ، و بسربازی روند ، و همیشه دعاگو باشند ، و هیچگاه گفتگو از كشور و كارهای آن نكنند (صلاح مملكت خویش خسروان دانند). میبایست سرهاشان پایین انداخته بكسب و كار خود پردازند و جز در اندیشهی زندگانی خود نباشند.
این بود شكل فرمانروایی كه تا قرنهای بسیار متمادی در جهان رواج داشت. ولی كمكم خردمندانی پیدا شدند و باین گونه فرمانروایی و این گونه زندگانی ایراد گرفته گفتند : این بزندگانی «بردگان» شبیهتر است تا بزندگانی یك مردم آزاد.
اینان در معنی حكومت دقیق گردیده و آن را بحقیقت خود رسانیده گفتند : «حكومت یا سررشتهداری ازآنِ خود مردم است و هم باید خودشان اداره كنند. زیرا آن كارهایی كه پادشاه یا حكومت میكند در واقع كارهای خود این توده است. چیزی که هست چون خودشان نمیتوانند همگی به آن کارها برخیزند اینست باید کسانی را از میان خود برگزینند و سر رشتهی کارها را بدست آنان سپارند ، و
🔸خودشان نظارت بآنها کرده همیشه دربند پیشرفت کارها باشند».
این سخنان راست است و سراپا با مصالح تودهها سازگار است. اینبود در جهان رو به پیشرفت گزاشت. همین سخنان كوچك آتشها در كشورها برافروخت و پادشاهان خودكامهی بسیار بزرگ را از میان برداشت ، شارل دهمها [1] و لویی شانزدهمها و محمدعلی میرزاها و سلطان عبدالحمیدها زبون آنها گردیدند.
🔸پیشرفت این سخنان در جهان بهترین نمونهای از نیروی حقیقت است. بهترین دلیل است كه نیرو در جهان تنها توپ و تفنگ و تانك و بمب و خمپاره نیست. یك نیروی دیگری بالاتر از آنها هست ، و آن نیروی راستیهاست.
🔸چیزی كه هست این سخنان ، چنانكه از یكسو بسود مردم است از سوی دیگر یك بارِ سنگینی بدوش آنان میگزارد.
[1] : شارل دهم شاه فرانسه که پس از ناپلئون و لویی هجدهم در 1824 م. به شاهی رسید ولی شش سال پس از آن با شورش مردم (بنام «شورش ژوئیه») ناچار به انگلستان گریخت. در چاپ شارل «دوم» آمده که لغزش است. ـ و
Forwarded from پاکدینی ـ احمد کسروی
نگارهای از شورش بزرگ فرانسه ـ
جدا کردن سر یکی از محکومان با گیوتین.
جدا کردن سر یکی از محکومان با گیوتین.
Forwarded from پاکدینی ـ احمد کسروی
✴️ مشروطه یا دمکراسی؟؟!
(تکهی نوزدهم)
🔶 معنی مشروطه چیست؟..
(تکهی دو از دو)
این سخن كه «فرمانروایی یا سررشتهداری ازآنِ خود توده است» دو معنی دارد : یكی آنكه نباید یك پادشاهی با زور رشتهی كارها را بدست گیرد و بدلخواه پیش برد. دیگری اینكه خود مردم باید رشتهی كارها را بدست گیرند و مردانه كشور را راه برند ،
🔸باید هر یكی خود را وظیفهدار و پاسخده[=مسئول] آبادی و استقلال آن كشور شناسند ، هر كسی بنوبت خود كوششهایی كنند. همین است معنی سررشتهداری توده.
اساساً معنی آزادی همینست. در زمانهای پیش كه برده میخریدند و در خاندانها نگه میداشتند یك جدایی میان او با آزاد این بود كه برده دارای اختیاری نبود و از آنسو در زندگانی نیز وظیفهای (جز فرمانبرداری بآقا) نداشت. ولی آزاد چنانكه خود اختیاری داشت وظیفهای نیز بگردن او بود. میبایست بكوشد و اسباب زندگانی خود و خاندانش را فراهم گرداند.
🔸آزادی لذت دارد و مایهی سرفرازیست ، لیكن با رنج و كوشش توأم میباشد.
یك تودهای چون شورش كرده و مشروطه طلبیده در واقع آزادی خواسته و بآن پادشاه یا دربار چنین گفته :
«ما میخواهیم از این پس سررشتهی كارها را خودمان در دست داریم. میخواهیم خودمان كشور را راه بریم». با این عنوان بوده كه با خودكامگی جنگیده و آن را از میان برداشته.
این معنی درست مشروطه است. كنون بسیاری از مردم این را نمیدانند. كردان و لران كوهنشین و روستاییان دژآگاه [1] كه كمترین دانش را در این باره ندارند و بكشور و توده دارای هیچ علاقه نیستند بمانند ، بسیاری از مردم شهری را میگویم ، كه از معنی مشروطه و این گونه زندگی آگاه نیستند و تاكنون كسی نبوده بآنان آگاهی دهد و بفهماند ، و همچنین
🔸بسیاری از درسخواندگان را میگویم ، كه یك چیزهایی را از مشروطه شنیده و فراگرفتهاند و كمتر یكیشان فهمیدهاند.
ما در گفتار دیروز دانستن را معنی كرده گفتیم كه شنیدن جز از دانستن است.
از این گذشته امروز درمیان توده عقیدههای گوناگون بسیاری رواج دارد كه همگی مخالف با معنی مشروطه میباشد و اینست دستههای انبوهی آشكاره دشمنی میكنند و زمختی مینمایند. دستههای انبوهی در این كشور زندگی میكنند ولی همیشه بدخواه آن میباشند.
اینست میگویم : نخست باید معنی درست مشروطه را درمیان توده رواج داد و همهی مردم را چه مرد و چه زن ، و چه باسواد و چه بیسواد ، و چه روستایی و چه شهری ، از آن آگاه گردانید. دوم
🔸باید با عقیدههای متضاد نبرد كرد و آنها را از دلها بیرون ساخت تا بدینسان هر كسی علاقهمند باین معنی گردد.
ما در شمارههای آینده از نیكی مشروطه و از مزایای آن سخن خواهیم راند.
(پرچم روزانه شمارهی 7 دوشنبه 13 بهمن ماه 1320)
[1] : دُژ پیشوندی است که معنی «بدی توأم با درشتی» میدهد. دُژآگاه : آنکه آگاهیهایش ناراست و خود فرهنگ نادیده و درشت باشد.
(تکهی نوزدهم)
🔶 معنی مشروطه چیست؟..
(تکهی دو از دو)
این سخن كه «فرمانروایی یا سررشتهداری ازآنِ خود توده است» دو معنی دارد : یكی آنكه نباید یك پادشاهی با زور رشتهی كارها را بدست گیرد و بدلخواه پیش برد. دیگری اینكه خود مردم باید رشتهی كارها را بدست گیرند و مردانه كشور را راه برند ،
🔸باید هر یكی خود را وظیفهدار و پاسخده[=مسئول] آبادی و استقلال آن كشور شناسند ، هر كسی بنوبت خود كوششهایی كنند. همین است معنی سررشتهداری توده.
اساساً معنی آزادی همینست. در زمانهای پیش كه برده میخریدند و در خاندانها نگه میداشتند یك جدایی میان او با آزاد این بود كه برده دارای اختیاری نبود و از آنسو در زندگانی نیز وظیفهای (جز فرمانبرداری بآقا) نداشت. ولی آزاد چنانكه خود اختیاری داشت وظیفهای نیز بگردن او بود. میبایست بكوشد و اسباب زندگانی خود و خاندانش را فراهم گرداند.
🔸آزادی لذت دارد و مایهی سرفرازیست ، لیكن با رنج و كوشش توأم میباشد.
یك تودهای چون شورش كرده و مشروطه طلبیده در واقع آزادی خواسته و بآن پادشاه یا دربار چنین گفته :
«ما میخواهیم از این پس سررشتهی كارها را خودمان در دست داریم. میخواهیم خودمان كشور را راه بریم». با این عنوان بوده كه با خودكامگی جنگیده و آن را از میان برداشته.
این معنی درست مشروطه است. كنون بسیاری از مردم این را نمیدانند. كردان و لران كوهنشین و روستاییان دژآگاه [1] كه كمترین دانش را در این باره ندارند و بكشور و توده دارای هیچ علاقه نیستند بمانند ، بسیاری از مردم شهری را میگویم ، كه از معنی مشروطه و این گونه زندگی آگاه نیستند و تاكنون كسی نبوده بآنان آگاهی دهد و بفهماند ، و همچنین
🔸بسیاری از درسخواندگان را میگویم ، كه یك چیزهایی را از مشروطه شنیده و فراگرفتهاند و كمتر یكیشان فهمیدهاند.
ما در گفتار دیروز دانستن را معنی كرده گفتیم كه شنیدن جز از دانستن است.
از این گذشته امروز درمیان توده عقیدههای گوناگون بسیاری رواج دارد كه همگی مخالف با معنی مشروطه میباشد و اینست دستههای انبوهی آشكاره دشمنی میكنند و زمختی مینمایند. دستههای انبوهی در این كشور زندگی میكنند ولی همیشه بدخواه آن میباشند.
اینست میگویم : نخست باید معنی درست مشروطه را درمیان توده رواج داد و همهی مردم را چه مرد و چه زن ، و چه باسواد و چه بیسواد ، و چه روستایی و چه شهری ، از آن آگاه گردانید. دوم
🔸باید با عقیدههای متضاد نبرد كرد و آنها را از دلها بیرون ساخت تا بدینسان هر كسی علاقهمند باین معنی گردد.
ما در شمارههای آینده از نیكی مشروطه و از مزایای آن سخن خواهیم راند.
(پرچم روزانه شمارهی 7 دوشنبه 13 بهمن ماه 1320)
[1] : دُژ پیشوندی است که معنی «بدی توأم با درشتی» میدهد. دُژآگاه : آنکه آگاهیهایش ناراست و خود فرهنگ نادیده و درشت باشد.
Forwarded from تاریخ مشروطه ایران
پیكرهی شادروان ثقةالاسلام و دیگران
بالای دار از راست بچپ : 1) قدیر 2) ضیاءالعلماء 3) دایی او 4) صادقالملك 5) ثقةالاسلام 6) آقا محمد ابراهیم 7) حسن 8) شیخسلیم.
بالای دار از راست بچپ : 1) قدیر 2) ضیاءالعلماء 3) دایی او 4) صادقالملك 5) ثقةالاسلام 6) آقا محمد ابراهیم 7) حسن 8) شیخسلیم.
Forwarded from تاریخ مشروطه ایران
شادروان شیخ سلیم
(آنکه درمیانه نشسته با دستار سفید شیخ سلیم است)
این نیکمرد یکی از پیشنمازان تبریز شمرده میشد و چون در سال 1324 در تهران دو سید و دیگران با دولت خودکامهی قاجاری نبرد میکردند در تبریز نیز دستههایی در نهان با همان مقصود میکوشیدند. از جمله چند تن از ملایان انجمنی داشتند که یکی از آنان همین شیخ سلیم بود.
سپس چون در تبریز بجنبش برخاستند چند تنی پیشگام گردیدند که یکی این بود و از اینرو درمیان مردم شناخته گردید و جایگاهی پیدا کرد و در سالهای یکم و دوم مشروطه یکی از پیشروان و سررشتهداران تبریز شمرده میشد. برای نمایندگی دارالشورا برگزیده شده بود و نپذیرفت و در تبریز ماند و کوششهای خود را دنبال کرد. در سالهای دیرتر نیز درمیان آزادیخواهان جایگاهی داشت.
در نتیجهی آن شناختگی و این جایگاه در سال 1330 که روسیان چیره گردیدند یکی از کسانی که دستگیر کردند او و دیگری برادرش آقا کریم بود که روز عاشورا با ثقةالاسلام و دیگران بپای دار آوردند. شادروان شیخ سلیم دوم کسی بود که بالای دار رفت. آقا کریم را پس از دار کشیدن همهی هشت تن از پای دار آزاد ساختند.
(آنکه درمیانه نشسته با دستار سفید شیخ سلیم است)
این نیکمرد یکی از پیشنمازان تبریز شمرده میشد و چون در سال 1324 در تهران دو سید و دیگران با دولت خودکامهی قاجاری نبرد میکردند در تبریز نیز دستههایی در نهان با همان مقصود میکوشیدند. از جمله چند تن از ملایان انجمنی داشتند که یکی از آنان همین شیخ سلیم بود.
سپس چون در تبریز بجنبش برخاستند چند تنی پیشگام گردیدند که یکی این بود و از اینرو درمیان مردم شناخته گردید و جایگاهی پیدا کرد و در سالهای یکم و دوم مشروطه یکی از پیشروان و سررشتهداران تبریز شمرده میشد. برای نمایندگی دارالشورا برگزیده شده بود و نپذیرفت و در تبریز ماند و کوششهای خود را دنبال کرد. در سالهای دیرتر نیز درمیان آزادیخواهان جایگاهی داشت.
در نتیجهی آن شناختگی و این جایگاه در سال 1330 که روسیان چیره گردیدند یکی از کسانی که دستگیر کردند او و دیگری برادرش آقا کریم بود که روز عاشورا با ثقةالاسلام و دیگران بپای دار آوردند. شادروان شیخ سلیم دوم کسی بود که بالای دار رفت. آقا کریم را پس از دار کشیدن همهی هشت تن از پای دار آزاد ساختند.
Forwarded from تاریخ مشروطه ایران
🔸 یک دسته از پیشگامان آزادیخواهی
این پیکره در سال 1325 [ق] در تبریز برداشته شده و شادروان علیمسیو را با یکدسته از پیشگامان آزادیخواهی نشان میدهد. آنکه در جلو درمیانه ایستاده علیمسیو است. در دست راست او ضرغام قرهداغی است که سپس از سردستگان دشمنان مشروطه گردید و دانسته نیست آن زمان در تبریز چه میکرده. در دست چپ علیمسیو پسر او حسن است که در سال 1330 [ق] روز عاشورا با برادر کوچکترش قدیر بالای دار رفت. پس ازو آقاکریم اسکندانیست که از پیشروان مجاهدان شمرده میشد. پس از آن آقامیرقاسم است که دو سال پیش مرده. از پشت سریان هم بیشترشان سپس کسان بنامی گردیدند.
پرچم روزانه ش 93 : سهشنبه 22 اردیبهشت 1321
این پیکره در سال 1325 [ق] در تبریز برداشته شده و شادروان علیمسیو را با یکدسته از پیشگامان آزادیخواهی نشان میدهد. آنکه در جلو درمیانه ایستاده علیمسیو است. در دست راست او ضرغام قرهداغی است که سپس از سردستگان دشمنان مشروطه گردید و دانسته نیست آن زمان در تبریز چه میکرده. در دست چپ علیمسیو پسر او حسن است که در سال 1330 [ق] روز عاشورا با برادر کوچکترش قدیر بالای دار رفت. پس ازو آقاکریم اسکندانیست که از پیشروان مجاهدان شمرده میشد. پس از آن آقامیرقاسم است که دو سال پیش مرده. از پشت سریان هم بیشترشان سپس کسان بنامی گردیدند.
پرچم روزانه ش 93 : سهشنبه 22 اردیبهشت 1321