🔶 زیانهایی که از شیعیگری برمیخیزد
🔸 گفتارهایی از کتاب «بخوانند و داوری کنند» (تکهی هفتم)
سوم : یک زیان شیعیگری که میباید جداگانه شمارم ، گستاخی پیروان آن کیش بدروغگوییست. دروغگویی که از بدترین گناهانست اینان در راه کیش خود پرهیز ندارند و آن را گناه نشمارند. از نخست چنین میبوده و اکنون نیز چنانست.
مثلاً دربارهی امام ناپیدا گذشته از دروغهای دیگر ، چنین گفتهاند : «دو شهری هست به نام جابُلقا و جابُلسا ، یکی در مشرق و دیگری در مغرب ، و امام ناپیدا در آن دو شهر میباشد». اکنون که همه جای کرهی زمین شناخته شده شما از ملایان بپرسید جابُلقا و جابُلسا کجاست؟!.. از شهرهای کدام کشورهاست؟!.
امام ناپیدا که میدانیم داستانش چیست ، کسان بسیاری گفتهاند که او را دیدهاند و هر یکی داستانی سرودهاند. یکی از ملایان نیز (حاجیمیرزا حسین نوری) آنها را گرد آورده و کتابی ساخته ـ کتابی که سراپا دروغست.
از گنبدهای امامان در کربلا و نجف و مشهد بارها دعوای «معجزه» کردهاند. پیش از زمان مشروطه در هر چند سال یک بار ، از کربلا یا نجف آگاهی رسیدی : فلان شب نورباران شده ، فلان کور بینا گردیده ، فلان لنگ پا گرفته. اینها را با تلگراف آگاهی دادندی و در شهرهای ایران چراغان رفتی. باید از جنبش مشروطهخواهی در ایران و عثمانی خشنود بود که جلو این «معجزه»سازیها را گرفت.
هر کسی که از ایرانیان یا از دیگران بکربلا رود و بیاید کمتر رخ دهد که دروغهایی همراه نیاورد. زمانی که خردسال میبودم بارها شنیده بودم : در کربلا مرغی هست آشکاره گوید : «کشته شد حسین». دروغی باین آشکاری بسر زبانها بود و کنون هم هست.
در مشهد بارها دیده شده دو سه تن خودشان سنگی را غلتانیده بصحن آورده و آنگاه گفتهاند : «سنگ بزیارت آمده» این بازی را بارها بمیان آورند و کسی از ملایان و دیگران ایراد نگیرد. زیرا چنین گویند : «باعث استحکام عقیدهی عوامست».
در سال 1307 (خورشیدی) که یک ماه در مشهد میزیستم بارها این بازی را با دیده دیدم. روزی پرسیدم : «این سنگ خودش آمده است؟..» پاسخ دادند : «آری خودش بزیارت آمده. خیلی سنگها میآیند». گفتم : از کدام در آمد؟!. آیا بزمین میغلتید یا در هوا میپرید؟!. در اینجا درماندند و یکی از ایشان چنین گفت : «ما آنهاش ندیدیم. اینجا دیدیم بزیارت آمده». چون ژاندارمی پشت سرم میایستاد چنین پاسخی دادند ، وگرنه رفتار دیگری کردندی.
این شیوهی ایشانست که «معجزه» سازند و اگر کسی نپذیرفت و بچون و چرا پرداخت ، «ایمان» او را سست دانند و یا نام «بابی» برویش گزارند و بآزارش کوشند. در اندیشهی آنان هرچه دربارهی امامان گفته شود باید پذیرفت. بایای شیعیگری درست ، همینست.
در سال١٣٣٠[ق] که روسیان توپ بگنبد مشهد بستند و جاهای گلوله تا دیرگاهی میمانْد كه من خود آنها را دیدم در بسیاری از شهرها چنین میگفتند : «گلولهها بازگشته بمیان خودشان افتاده است». هنوز این دروغ از میان نرفته است و باز هم توان شنید.
تاکنون بارها این دروغ را بمیان انداختهاند : «روز عاشورا یا فلان شب قتل ، فلان مرد که با بَهمان زن درآمیخته بود بهم چسبیدهاند و جدا نمیتوانند شد. این را کوششی در راه کیش خود میپندارند که چنین دروغهایی را بسازند و بپراکنند. آنچه من بیاد میدارم یک بار این دروغ را ، در محرم در باکو بمیان انداختند. من خردسال میبودم ، داستانش را در تبریز شنیدم : «حاجیرضا نامی با یک زن روسی روز عاشورا درآمیخته و هر دو بهم چسبیدهاند». شیعیان بیكدیگر مژده میدادند و داستان را با پر و بال بیشتری بازمیگفتند. شکوهی مراغهای همین داستان را بشعر کشیده و چاپ کرده است. یک بار نیز امسال در رمضان در تهران آن را بمیان آوردند : «یک سرباز هندی یا آمریکایی در شهرِنو با یک زن بدکاره شب بیستویکم رمضان درآمیخته و بامداد که بیدار شدهاند هر دو بهم چسبیده بودهاند که ناچار به بیمارستان بردهاند».
این دروغ را چندان پراکندند که در روزنامهها نوشته شد و گروه انبوهی در برابر بیمارستان گرد آمدند و هرچه گفته میشد دروغست و چنان چیزی نبوده باور نمیکردند. بدتر از همه این میبود که بیشتر کسانی که از جلو بیمارستان بازمیگشتند اگر کسی میپرسید ، میگفتند : «آری بوده است. من خودم دیدم». دروغی باین آشکاری را میگفتند و شرمنده نمیشدند.
🔸 گفتارهایی از کتاب «بخوانند و داوری کنند» (تکهی هفتم)
سوم : یک زیان شیعیگری که میباید جداگانه شمارم ، گستاخی پیروان آن کیش بدروغگوییست. دروغگویی که از بدترین گناهانست اینان در راه کیش خود پرهیز ندارند و آن را گناه نشمارند. از نخست چنین میبوده و اکنون نیز چنانست.
مثلاً دربارهی امام ناپیدا گذشته از دروغهای دیگر ، چنین گفتهاند : «دو شهری هست به نام جابُلقا و جابُلسا ، یکی در مشرق و دیگری در مغرب ، و امام ناپیدا در آن دو شهر میباشد». اکنون که همه جای کرهی زمین شناخته شده شما از ملایان بپرسید جابُلقا و جابُلسا کجاست؟!.. از شهرهای کدام کشورهاست؟!.
امام ناپیدا که میدانیم داستانش چیست ، کسان بسیاری گفتهاند که او را دیدهاند و هر یکی داستانی سرودهاند. یکی از ملایان نیز (حاجیمیرزا حسین نوری) آنها را گرد آورده و کتابی ساخته ـ کتابی که سراپا دروغست.
از گنبدهای امامان در کربلا و نجف و مشهد بارها دعوای «معجزه» کردهاند. پیش از زمان مشروطه در هر چند سال یک بار ، از کربلا یا نجف آگاهی رسیدی : فلان شب نورباران شده ، فلان کور بینا گردیده ، فلان لنگ پا گرفته. اینها را با تلگراف آگاهی دادندی و در شهرهای ایران چراغان رفتی. باید از جنبش مشروطهخواهی در ایران و عثمانی خشنود بود که جلو این «معجزه»سازیها را گرفت.
هر کسی که از ایرانیان یا از دیگران بکربلا رود و بیاید کمتر رخ دهد که دروغهایی همراه نیاورد. زمانی که خردسال میبودم بارها شنیده بودم : در کربلا مرغی هست آشکاره گوید : «کشته شد حسین». دروغی باین آشکاری بسر زبانها بود و کنون هم هست.
در مشهد بارها دیده شده دو سه تن خودشان سنگی را غلتانیده بصحن آورده و آنگاه گفتهاند : «سنگ بزیارت آمده» این بازی را بارها بمیان آورند و کسی از ملایان و دیگران ایراد نگیرد. زیرا چنین گویند : «باعث استحکام عقیدهی عوامست».
در سال 1307 (خورشیدی) که یک ماه در مشهد میزیستم بارها این بازی را با دیده دیدم. روزی پرسیدم : «این سنگ خودش آمده است؟..» پاسخ دادند : «آری خودش بزیارت آمده. خیلی سنگها میآیند». گفتم : از کدام در آمد؟!. آیا بزمین میغلتید یا در هوا میپرید؟!. در اینجا درماندند و یکی از ایشان چنین گفت : «ما آنهاش ندیدیم. اینجا دیدیم بزیارت آمده». چون ژاندارمی پشت سرم میایستاد چنین پاسخی دادند ، وگرنه رفتار دیگری کردندی.
این شیوهی ایشانست که «معجزه» سازند و اگر کسی نپذیرفت و بچون و چرا پرداخت ، «ایمان» او را سست دانند و یا نام «بابی» برویش گزارند و بآزارش کوشند. در اندیشهی آنان هرچه دربارهی امامان گفته شود باید پذیرفت. بایای شیعیگری درست ، همینست.
در سال١٣٣٠[ق] که روسیان توپ بگنبد مشهد بستند و جاهای گلوله تا دیرگاهی میمانْد كه من خود آنها را دیدم در بسیاری از شهرها چنین میگفتند : «گلولهها بازگشته بمیان خودشان افتاده است». هنوز این دروغ از میان نرفته است و باز هم توان شنید.
تاکنون بارها این دروغ را بمیان انداختهاند : «روز عاشورا یا فلان شب قتل ، فلان مرد که با بَهمان زن درآمیخته بود بهم چسبیدهاند و جدا نمیتوانند شد. این را کوششی در راه کیش خود میپندارند که چنین دروغهایی را بسازند و بپراکنند. آنچه من بیاد میدارم یک بار این دروغ را ، در محرم در باکو بمیان انداختند. من خردسال میبودم ، داستانش را در تبریز شنیدم : «حاجیرضا نامی با یک زن روسی روز عاشورا درآمیخته و هر دو بهم چسبیدهاند». شیعیان بیكدیگر مژده میدادند و داستان را با پر و بال بیشتری بازمیگفتند. شکوهی مراغهای همین داستان را بشعر کشیده و چاپ کرده است. یک بار نیز امسال در رمضان در تهران آن را بمیان آوردند : «یک سرباز هندی یا آمریکایی در شهرِنو با یک زن بدکاره شب بیستویکم رمضان درآمیخته و بامداد که بیدار شدهاند هر دو بهم چسبیده بودهاند که ناچار به بیمارستان بردهاند».
این دروغ را چندان پراکندند که در روزنامهها نوشته شد و گروه انبوهی در برابر بیمارستان گرد آمدند و هرچه گفته میشد دروغست و چنان چیزی نبوده باور نمیکردند. بدتر از همه این میبود که بیشتر کسانی که از جلو بیمارستان بازمیگشتند اگر کسی میپرسید ، میگفتند : «آری بوده است. من خودم دیدم». دروغی باین آشکاری را میگفتند و شرمنده نمیشدند.
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
شیعیان مردگان هزاروسیصدسالهاند که به زندگان درآمیختهاند (سخنان احمد کسروی)
🔶 دردها و درمانها - بخش 3 (یا گفتارهایی از مهنامهی پیمان)
🔸 19ـ خویهای پاک ـ تکهی 19
نادرشاه با پتر بزرگ امپراتور روس و با شارل دوازده پادشاه سوید نزدیک بوده. کنون شما داستان آن دو پادشاه را بخوانید و از ارجشناسیای که مردم روس و سوید از ایشان نمودند آگاه شوید و آن را با داستان نادرشاه و ارجناشناسی ایرانیان بسنجید تا بدانید مایهی بدبختی این کشور چیست. تا بدانید اثر نیکخویی و بدخویی یک توده در پیشرفت و پسرفت تا کجاست.
پتر ، روسیان را که در راه زندگانی بسیار پس افتاده بودند پیش آورد و از روسستان که سرزمین پراکندهی ناتوانی بود یک کشور نیرومند و توانا پدید آورد و بروسیان چیزهای بسیار آموخته آنان را از دُژآگاهی [=وحشیگری] بیرون آورد. روسیان نیز با همهی رنجشی که از کارهای او پیدا میکردند چون نتیجهی آنها را دیدند ارجشناسی کردند. اگر نادانان بدشمنی او برمیخاستند دانایان از پشتیبانی بازنایستادند ، و چون او مُرد خاندانش را نگه داشتند و آرزوهایی را که دربارهی بزرگی کشور میداشت همه بکار بستند و امپراتوری تا میبود در خاندان او میبود.
شارل دوازده مرد بسیار دلیر و جنگجو بود و غیرت و مردانگی او درخور ستایش بسیار است ، و چون از شانزده سالگی بلشکرکشی برخاست و شهرگشایی کرد ، آواز او در سراسر اروپا پیچید و مردمان در همه جا او را بزرگ داشتند. با اینهمه شارل جز زیان سودی بکشور خود نرسانید. زیرا اگر چه پولند [=لهستان] را بگشود و رشتهی آنجا را بدست گرفت و این خود کار بزرگی بود لیکن چون لشکر بخاک روس برد در جنگ خونین پالتاوا [Poltava] از پتر بزرگ شکست یافت و بیکبار همهی نیروی خود را از دست هشت.
این جنگ پالتاوا یکی از «کارزارهای برندهی» (1) تاریخ بشمار است و شارل در این سفر هشتادهزار سپاه بر گرد سر و در پشت سر خود میداشت و بیشتر ایشان جنگجویان دلیر سوید بودند که همهی اروپاییان دلیری و آزمودگی ایشان را میشناختند. شارل همهی اینها را از دست داد و جز با چند صد تنی از خاک روس بیرون نرفت. سپس نیز چون به بندر عثمانی پناهنده شد پنج سال در آنجا بیهوده نشست و نتیجهی اینکارها آن شد که سوید بخش بزرگی از خاک خود را از دست هِشت و کشوری که تا آن زمان از نیرومندترین کشورها بشمار میرفت و سراسر اروپا از آن میترسید در نتیجهی این گزندها یکی از کشورهای ناتوان و کوچک گردید.
با اینهمه چون شارل پنج سال در خاک عثمانی نشست ، سویدیان چشم ازو نپوشیدند و با آن فشار و تنگی که میدیدند دیگری را بجای او برگزیدند و چون پس از پنج سال شارل ناگهان و تنها بخاک سوید رسید سویدیان شادیها نمودند و آنچه میتوانستند نوازش و پشتیبانی دریغ نگفتند و دوباره لشکر و پول باو دادند و دوباره در زیر درفش او جنگ کردند و سپس چون شارل کشته شد خاندانش را نگه داشتند و خواهرش را بپادشاهی برداشتند.
پابرگیها :
1ـ یک رشته جنگهایی روی داده که چون هر یکی نتیجههای بزرگی را پشت سر داشته و گردش تاریخ را از راه خود برگردانیده ، تاریخنگاران اروپایی نامی بآنها دادهاند که میتوان در فارسی «سنگهای سرپیچ تاریخ» ترجمه نمود. ولی چون در عربی آنها را «جنگهای بُرنده» نامیدهاند ما نیز پیروی از نویسندگان عرب کردیم. آن جنگها را تا بیست میشمارند و جنگ پالتاوا یکی از آنهاست. ناپلئون هنگامی که در سنتهلن بوده و یادداشتهایی کرده یکی هم از این جنگ سخن رانده است.
🔸 19ـ خویهای پاک ـ تکهی 19
نادرشاه با پتر بزرگ امپراتور روس و با شارل دوازده پادشاه سوید نزدیک بوده. کنون شما داستان آن دو پادشاه را بخوانید و از ارجشناسیای که مردم روس و سوید از ایشان نمودند آگاه شوید و آن را با داستان نادرشاه و ارجناشناسی ایرانیان بسنجید تا بدانید مایهی بدبختی این کشور چیست. تا بدانید اثر نیکخویی و بدخویی یک توده در پیشرفت و پسرفت تا کجاست.
پتر ، روسیان را که در راه زندگانی بسیار پس افتاده بودند پیش آورد و از روسستان که سرزمین پراکندهی ناتوانی بود یک کشور نیرومند و توانا پدید آورد و بروسیان چیزهای بسیار آموخته آنان را از دُژآگاهی [=وحشیگری] بیرون آورد. روسیان نیز با همهی رنجشی که از کارهای او پیدا میکردند چون نتیجهی آنها را دیدند ارجشناسی کردند. اگر نادانان بدشمنی او برمیخاستند دانایان از پشتیبانی بازنایستادند ، و چون او مُرد خاندانش را نگه داشتند و آرزوهایی را که دربارهی بزرگی کشور میداشت همه بکار بستند و امپراتوری تا میبود در خاندان او میبود.
شارل دوازده مرد بسیار دلیر و جنگجو بود و غیرت و مردانگی او درخور ستایش بسیار است ، و چون از شانزده سالگی بلشکرکشی برخاست و شهرگشایی کرد ، آواز او در سراسر اروپا پیچید و مردمان در همه جا او را بزرگ داشتند. با اینهمه شارل جز زیان سودی بکشور خود نرسانید. زیرا اگر چه پولند [=لهستان] را بگشود و رشتهی آنجا را بدست گرفت و این خود کار بزرگی بود لیکن چون لشکر بخاک روس برد در جنگ خونین پالتاوا [Poltava] از پتر بزرگ شکست یافت و بیکبار همهی نیروی خود را از دست هشت.
این جنگ پالتاوا یکی از «کارزارهای برندهی» (1) تاریخ بشمار است و شارل در این سفر هشتادهزار سپاه بر گرد سر و در پشت سر خود میداشت و بیشتر ایشان جنگجویان دلیر سوید بودند که همهی اروپاییان دلیری و آزمودگی ایشان را میشناختند. شارل همهی اینها را از دست داد و جز با چند صد تنی از خاک روس بیرون نرفت. سپس نیز چون به بندر عثمانی پناهنده شد پنج سال در آنجا بیهوده نشست و نتیجهی اینکارها آن شد که سوید بخش بزرگی از خاک خود را از دست هِشت و کشوری که تا آن زمان از نیرومندترین کشورها بشمار میرفت و سراسر اروپا از آن میترسید در نتیجهی این گزندها یکی از کشورهای ناتوان و کوچک گردید.
با اینهمه چون شارل پنج سال در خاک عثمانی نشست ، سویدیان چشم ازو نپوشیدند و با آن فشار و تنگی که میدیدند دیگری را بجای او برگزیدند و چون پس از پنج سال شارل ناگهان و تنها بخاک سوید رسید سویدیان شادیها نمودند و آنچه میتوانستند نوازش و پشتیبانی دریغ نگفتند و دوباره لشکر و پول باو دادند و دوباره در زیر درفش او جنگ کردند و سپس چون شارل کشته شد خاندانش را نگه داشتند و خواهرش را بپادشاهی برداشتند.
پابرگیها :
1ـ یک رشته جنگهایی روی داده که چون هر یکی نتیجههای بزرگی را پشت سر داشته و گردش تاریخ را از راه خود برگردانیده ، تاریخنگاران اروپایی نامی بآنها دادهاند که میتوان در فارسی «سنگهای سرپیچ تاریخ» ترجمه نمود. ولی چون در عربی آنها را «جنگهای بُرنده» نامیدهاند ما نیز پیروی از نویسندگان عرب کردیم. آن جنگها را تا بیست میشمارند و جنگ پالتاوا یکی از آنهاست. ناپلئون هنگامی که در سنتهلن بوده و یادداشتهایی کرده یکی هم از این جنگ سخن رانده است.
🔶 زندگانی من (ده سال در عدلیه)
🔸 ٤٨ـ سختگیری با وکیلان زورورز
همان روزهایی که بدادگاه رفتم ، در گام نخست با دو چیز روبرو گردیدم : یکی پروندههای شناسنامهای ، دیگری رفتار وکیلان زورورز که از هر کدام جداگانه سخن میرانم :
در عدلیه وکیلانی میبودند که چون دوستی با داور میداشتند و یا بعنوان دیگری ، گردن بسامان و قانون نگزارده خود را آزاد از آنها میشماردندی. یکی از آنها فاضلالملک (یا آقای همراز) است که گذشته از دوستی با داور ، از یکسو وکیل دربار و از یکسو نمایندهی مجلس (1) میبود ، و چون دست گشاده نیز میداشت بیشتر داوران و کارمندان عدلیه زیردست و یا نمکخوردهی او میبودند. دیگری شریعتزاده (یا آقای مشاور) است که گذشته از دوستی با داور همراز او میبود که هر کاری که داور در آن سودی یا دلخوشی داشتی وکالتش به این واگزارده شدی. آنگاه این نیز نمایندهی پارلمان میبود.
فاضلالملک شیوهاش این میبود که همانکه بدادگاه درآمدی و نشستی ، سخن را بدینسان آغاز کردی : «دیروز شرفیاب شده بودم. اعلیحضرت فرمودند : خُب وکیلباشی ، کارهای ما در عدلیه چطور است؟. عرض کردم خوبست ما که دعوای ناحق نداریم ...».
شریعتزاده هم همانکه رسیدی و کاری داشتی چنین گفتی : «دیشب با حضرت اشرف بودیم. مخصوصاً در همین موضوع نظر ایشان را هم جلب کردم ...».
راستی را عدلیه دکانی برای این دو وکیل و برخی دیگر میبود و من میبایست از گام نخست ، راهِ رفتار خود را با اینان صاف گردانم.
در آن زمان وزارت عدلیه برای وکیلان رخت یکرنگ و یکسانی هَکانیده (2) و بدادگاهها دستور داده بود که هیچ وکیلی را بیآن رخت نپذیرند و اگر محاکمه دارد او را «غایب» شناسند.
این دستور میبایست بکار بسته شود. همان روز نخست که من خود برای محاکمه نشسته بودم ، وکیل کوچکی بیآن رخت آمد و من او را نپذیرفته ، ولی چون میدانستم نبسیجیدن (3) رخت یکسان از تهیدستی اوست ، نخواستم زیانی رسانم. غایبش نشناخته از وکیل سوی دیگر خواهش کردم و با خرسندی او محاکمه را بزمان دیگر انداختم.
فردا یا پسفردای آن روز آقای فاضلالملک آمد. نخست بمن «تبریک» گفت و سپس سخن از شاه راند. ولی هنگامی که خواست بروی صندلی محاکمه بنشیند ، من گفتم : «چون رخت رسمی نمیدارید نمیتوانم پذیرفت». از این سخن یکه خورد و گفت : «آقای وزیر بمن اجازه دادهاند». گفتم : «چیزی بما ننوشتهاند». گفت : «بعلاوه من نمایندهی مجلس هستم. یک ساعت بعدلیه میآیم و یک ساعت بمجلس میروم. من که نمیتوانم ساعت بساعت رخت خود عوض کنم». گفتم : «این راستست. ولی عذر ما نتواند بود». چون دید من در گفتهی خود استوارم با خشم برخاست و رفت. فردایش همان داستان با شریعتزاده رخ داد که او نیز رنجیده بیرون رفت.
من چون دانستم اینها شکایت به داور خواهند برد ، خودم پیش افتاده بنزد آقای بهرامی رفتم. گفتم : «من بدستورهای وزارت عدلیه احترام میگزارم و در پیشرفت آنها پایداری و استواری نشان میدهم. ولی این در جایست که فاضلالملک و شریعتزاده در برابر من نایستند و نگویند حضرت اشرف اجازه داده. من فلان وکیل بیچیز را بنام آنکه رخت یکسان ندارد بمحاکمه نمیپذیرم. فاضلالملک و شریعتزاده را چگونه پذیرم؟!. چه عذری برای کار خود تراشم».
آقای بهرامی همان روز با داور گفتگو کرده بود و داور به هر دوشان نامه فرستاده بود که «من خواهش میکنم لباس رسمی وکالت تهیه کنید». سه چهار روز پس از آن فاضلالملک با رخت یکسان بدادگاه آمد و از در که رسید ایستاد و گلهمندانه گفت : «حالا از من راضی شدید؟!...» من خشنودی نمودم و بدلجویی برخاسته خواهش کردم نشست که چای آوردند و باهم خوردیم. آقای شریعتزاده هم رخت بسیجیده بود. پس از چندی حاجی معینالسادات که از مکه بازگشته بود همین داستان با او پیش آمد. چه او نیز از زورورزان میبود. با داور دوستی نمیداشت ولی در سایهی پولداری و پولبخشی و نرمخویی هواداران بسیار درمیانهی داوران استیناف و تمیز میداشت. او را نیز نپذیرفتم تا ناچار شد و رخت رسمی پوشید. پیداست که از همینجا آزردگی در دلهای این وکیلان پدید آمد و کینه سرچشمه گرفت. از وکیلان زورورز دیگر ، سخن خواهم راند.
پابرگیها (از ویراینده) :
1ـ از ریشخندها به دمکراسی یکی هم اینست که وکیل مردم همزمان وکیل دربار یا وکیل فلان وزیر هم باشد.
2ـ هکانیدن (همچون تکانیدن) = تعیین کردن
3ـ بسیجیدن = تدارک کردن / دیدن
🔸 ٤٨ـ سختگیری با وکیلان زورورز
همان روزهایی که بدادگاه رفتم ، در گام نخست با دو چیز روبرو گردیدم : یکی پروندههای شناسنامهای ، دیگری رفتار وکیلان زورورز که از هر کدام جداگانه سخن میرانم :
در عدلیه وکیلانی میبودند که چون دوستی با داور میداشتند و یا بعنوان دیگری ، گردن بسامان و قانون نگزارده خود را آزاد از آنها میشماردندی. یکی از آنها فاضلالملک (یا آقای همراز) است که گذشته از دوستی با داور ، از یکسو وکیل دربار و از یکسو نمایندهی مجلس (1) میبود ، و چون دست گشاده نیز میداشت بیشتر داوران و کارمندان عدلیه زیردست و یا نمکخوردهی او میبودند. دیگری شریعتزاده (یا آقای مشاور) است که گذشته از دوستی با داور همراز او میبود که هر کاری که داور در آن سودی یا دلخوشی داشتی وکالتش به این واگزارده شدی. آنگاه این نیز نمایندهی پارلمان میبود.
فاضلالملک شیوهاش این میبود که همانکه بدادگاه درآمدی و نشستی ، سخن را بدینسان آغاز کردی : «دیروز شرفیاب شده بودم. اعلیحضرت فرمودند : خُب وکیلباشی ، کارهای ما در عدلیه چطور است؟. عرض کردم خوبست ما که دعوای ناحق نداریم ...».
شریعتزاده هم همانکه رسیدی و کاری داشتی چنین گفتی : «دیشب با حضرت اشرف بودیم. مخصوصاً در همین موضوع نظر ایشان را هم جلب کردم ...».
راستی را عدلیه دکانی برای این دو وکیل و برخی دیگر میبود و من میبایست از گام نخست ، راهِ رفتار خود را با اینان صاف گردانم.
در آن زمان وزارت عدلیه برای وکیلان رخت یکرنگ و یکسانی هَکانیده (2) و بدادگاهها دستور داده بود که هیچ وکیلی را بیآن رخت نپذیرند و اگر محاکمه دارد او را «غایب» شناسند.
این دستور میبایست بکار بسته شود. همان روز نخست که من خود برای محاکمه نشسته بودم ، وکیل کوچکی بیآن رخت آمد و من او را نپذیرفته ، ولی چون میدانستم نبسیجیدن (3) رخت یکسان از تهیدستی اوست ، نخواستم زیانی رسانم. غایبش نشناخته از وکیل سوی دیگر خواهش کردم و با خرسندی او محاکمه را بزمان دیگر انداختم.
فردا یا پسفردای آن روز آقای فاضلالملک آمد. نخست بمن «تبریک» گفت و سپس سخن از شاه راند. ولی هنگامی که خواست بروی صندلی محاکمه بنشیند ، من گفتم : «چون رخت رسمی نمیدارید نمیتوانم پذیرفت». از این سخن یکه خورد و گفت : «آقای وزیر بمن اجازه دادهاند». گفتم : «چیزی بما ننوشتهاند». گفت : «بعلاوه من نمایندهی مجلس هستم. یک ساعت بعدلیه میآیم و یک ساعت بمجلس میروم. من که نمیتوانم ساعت بساعت رخت خود عوض کنم». گفتم : «این راستست. ولی عذر ما نتواند بود». چون دید من در گفتهی خود استوارم با خشم برخاست و رفت. فردایش همان داستان با شریعتزاده رخ داد که او نیز رنجیده بیرون رفت.
من چون دانستم اینها شکایت به داور خواهند برد ، خودم پیش افتاده بنزد آقای بهرامی رفتم. گفتم : «من بدستورهای وزارت عدلیه احترام میگزارم و در پیشرفت آنها پایداری و استواری نشان میدهم. ولی این در جایست که فاضلالملک و شریعتزاده در برابر من نایستند و نگویند حضرت اشرف اجازه داده. من فلان وکیل بیچیز را بنام آنکه رخت یکسان ندارد بمحاکمه نمیپذیرم. فاضلالملک و شریعتزاده را چگونه پذیرم؟!. چه عذری برای کار خود تراشم».
آقای بهرامی همان روز با داور گفتگو کرده بود و داور به هر دوشان نامه فرستاده بود که «من خواهش میکنم لباس رسمی وکالت تهیه کنید». سه چهار روز پس از آن فاضلالملک با رخت یکسان بدادگاه آمد و از در که رسید ایستاد و گلهمندانه گفت : «حالا از من راضی شدید؟!...» من خشنودی نمودم و بدلجویی برخاسته خواهش کردم نشست که چای آوردند و باهم خوردیم. آقای شریعتزاده هم رخت بسیجیده بود. پس از چندی حاجی معینالسادات که از مکه بازگشته بود همین داستان با او پیش آمد. چه او نیز از زورورزان میبود. با داور دوستی نمیداشت ولی در سایهی پولداری و پولبخشی و نرمخویی هواداران بسیار درمیانهی داوران استیناف و تمیز میداشت. او را نیز نپذیرفتم تا ناچار شد و رخت رسمی پوشید. پیداست که از همینجا آزردگی در دلهای این وکیلان پدید آمد و کینه سرچشمه گرفت. از وکیلان زورورز دیگر ، سخن خواهم راند.
پابرگیها (از ویراینده) :
1ـ از ریشخندها به دمکراسی یکی هم اینست که وکیل مردم همزمان وکیل دربار یا وکیل فلان وزیر هم باشد.
2ـ هکانیدن (همچون تکانیدن) = تعیین کردن
3ـ بسیجیدن = تدارک کردن / دیدن
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
«کسی که مرده ، تن او لاشهای بیش نیست که پس از چند روز از هم خواهد پاشید .. اینکه تن را بزیر خاک میکنند برای آنست که در زیر خاک از هم پاشد و آزارش بزندگان نرسد.
چیزی باین آشکاری ، تو گویی آنان نمیدانند و از نافهمی چنین میپندارند که همهی کارها با آن تن خواهد بود و گور ، خانهای بهر او میباشد و اینست چون بگورش گزاردند دو فرشتهای بنام «نکیر» و «منکر» با گرزهای آتشین بنزدش خواهند آمد و پرسشهایی خواهند کرد که اگر پاسخ نتوانست گرزهای آتشین را بسرش خواهند کوفت و گور پر از آتش خواهد گردید.
دین دستور زندگانیست و کسی باید آن را در زندگیش دارد نه در مردگیش. کسی اگر در زندگیش دین داشته که نیازی بیاد دادنش نخواهد بود و اگر نداشته سودی از یاد دادنش پس از مرگ بدست نخواهد آمد. پس آنان دین را چه میپندارند که بچنین رفتاری میپردازند؟!
پیداست که آنان از معنی راستِ دین بسیار دور میباشند ، و چنانکه گفتهایم دین در نزد آنان همان دلبستگی به چهارده معصوم و پرستش آنهاست. چنین میپندارند که خدا نیز جز همان دلبستگی را نمیخواهد و اینست کسی اگر پس از مرگ ، آن دلبستگی را نمود مایهی خشنودی خدا خواهد بود و او را به بهشت خواهد برد. 👇👇
چیزی باین آشکاری ، تو گویی آنان نمیدانند و از نافهمی چنین میپندارند که همهی کارها با آن تن خواهد بود و گور ، خانهای بهر او میباشد و اینست چون بگورش گزاردند دو فرشتهای بنام «نکیر» و «منکر» با گرزهای آتشین بنزدش خواهند آمد و پرسشهایی خواهند کرد که اگر پاسخ نتوانست گرزهای آتشین را بسرش خواهند کوفت و گور پر از آتش خواهد گردید.
دین دستور زندگانیست و کسی باید آن را در زندگیش دارد نه در مردگیش. کسی اگر در زندگیش دین داشته که نیازی بیاد دادنش نخواهد بود و اگر نداشته سودی از یاد دادنش پس از مرگ بدست نخواهد آمد. پس آنان دین را چه میپندارند که بچنین رفتاری میپردازند؟!
پیداست که آنان از معنی راستِ دین بسیار دور میباشند ، و چنانکه گفتهایم دین در نزد آنان همان دلبستگی به چهارده معصوم و پرستش آنهاست. چنین میپندارند که خدا نیز جز همان دلبستگی را نمیخواهد و اینست کسی اگر پس از مرگ ، آن دلبستگی را نمود مایهی خشنودی خدا خواهد بود و او را به بهشت خواهد برد. 👇👇
در پندار آنان زبان دستگاه خدا عربیست ، و اینست پرسشهایی که دو فرشته از مرده خواهند کرد بعربی خواهد بود و مرده باید بعربی پاسخ دهد و جای گفتگوست که فلان ترک و بهمان کرد که میمیرد آیا درزمان عربیدان میگردد؟!» (داوری)
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
گفتگو میانهی خداپرستی و بتپرستی بر سرِ آنست که آیا جز خدا کسی را در این جهان دستی هست؟!. خداپرستی میگوید : نیست ، بتپرستی میگوید : هست.
آنگاه خداپرستی (یا بهتر گویم : دین) میگوید : خدا این جهان را از روی آیینی میگرداند و هر کاری در این جهان راهی میدارد که جز از آن راه نتواند بود : کسی که بیمار است باید پی درمان باشد ، کسی اگر بیچیز است باید بکاری یا پیشهای پردازد و چیزدار گردد ، کسی اگر خشنودی خدا را میخواهد باید به نیکوکاری کوشد. همچنین در دیگر کارها. گفتگو بر سر اینهاست نه بر سر آنکه تندیسههای چوبین و آهنین پرستند یا گنبدهای سیمین و زرین. اگر مردمان یک کس زندهای را دستاندر کارهای خدا شمارند و از او بهبود بیمار یا گشایش کار یا مانند آن خواهند نیز بت خواهد بود اگرچه آدمی زنده میباشد.(کتاب «داوری»)
آنگاه خداپرستی (یا بهتر گویم : دین) میگوید : خدا این جهان را از روی آیینی میگرداند و هر کاری در این جهان راهی میدارد که جز از آن راه نتواند بود : کسی که بیمار است باید پی درمان باشد ، کسی اگر بیچیز است باید بکاری یا پیشهای پردازد و چیزدار گردد ، کسی اگر خشنودی خدا را میخواهد باید به نیکوکاری کوشد. همچنین در دیگر کارها. گفتگو بر سر اینهاست نه بر سر آنکه تندیسههای چوبین و آهنین پرستند یا گنبدهای سیمین و زرین. اگر مردمان یک کس زندهای را دستاندر کارهای خدا شمارند و از او بهبود بیمار یا گشایش کار یا مانند آن خواهند نیز بت خواهد بود اگرچه آدمی زنده میباشد.(کتاب «داوری»)
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
گفتگو میانهی خداپرستی و بتپرستی بر سرِ آنست که آیا جز خدا کسی را در این جهان دستی هست؟!. خداپرستی میگوید : نیست ، بتپرستی میگوید : هست.
آنگاه خداپرستی (یا بهتر گویم : دین) میگوید : خدا این جهان را از روی آیینی میگرداند و هر کاری در این جهان راهی میدارد که جز از آن راه نتواند بود : کسی که بیمار است باید پی درمان باشد ، کسی اگر بیچیز است باید بکاری یا پیشهای پردازد و چیزدار گردد ، کسی اگر خشنودی خدا را میخواهد باید به نیکوکاری کوشد. همچنین در دیگر کارها. (کتاب «داوری»)
آنگاه خداپرستی (یا بهتر گویم : دین) میگوید : خدا این جهان را از روی آیینی میگرداند و هر کاری در این جهان راهی میدارد که جز از آن راه نتواند بود : کسی که بیمار است باید پی درمان باشد ، کسی اگر بیچیز است باید بکاری یا پیشهای پردازد و چیزدار گردد ، کسی اگر خشنودی خدا را میخواهد باید به نیکوکاری کوشد. همچنین در دیگر کارها. (کتاب «داوری»)
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
باور راست و بیپردهی ملایان دربارهی سینه ، زنجیر و قمه زنی
چنانکه گفتیم داستان امام ناپیدا و هرچه دربارهی زندگانی هزارساله ، و دربارهی پیدایش او ، و دربارهی بازگشت امامان گفتهاند سراپا بیرون از آیین خداست.
آمدیم بشناختن آمیغهای زندگانی و کوشیدن بآبادی جهان که رشتهی دیگری از نتیجههای دینست ، شیعیگری بیکبار از آنها بیگانه است.
در این کیش نه سخن از نیکی زندگانی رود و نه پروایی بآبادی جهان شود.
آموزاکهای آن جز اینها نمیباشد :
جهان بپاس هستی «چهارده معصوم» آفریده شده.
هر کسی باید آنان را بشناسد ، و یاوران خداشان داند ،
نامهاشان از زبان نیندازد ، بدشمنانشان نفرین و دشنام دریغ نگوید ،
به کشتگانشان سوگواری کند ، هر زمان که توانست بزیارت گنبدهاشان رود ، در آنجهان امیدمند بمیانجیگریشان باشد.
اینهاست آموزاکهای شیعیگری.
اینهاست دستورهای آن کیش ، و ما که در ایرانیم و درمیان شیعیان زندگی میکنیم ، هودهی[نتیجه] این دستورها را در بیرون با دیده میبینیم.
یک شیعی که در کیش خود پایدار است او را آرزویی جز روضهخوانی برپا کردن و یا بزیارت رفتن نمیباشد. دیگر کارها در دیدهی او بیارجست.
آمدیم بشناختن آمیغهای زندگانی و کوشیدن بآبادی جهان که رشتهی دیگری از نتیجههای دینست ، شیعیگری بیکبار از آنها بیگانه است.
در این کیش نه سخن از نیکی زندگانی رود و نه پروایی بآبادی جهان شود.
آموزاکهای آن جز اینها نمیباشد :
جهان بپاس هستی «چهارده معصوم» آفریده شده.
هر کسی باید آنان را بشناسد ، و یاوران خداشان داند ،
نامهاشان از زبان نیندازد ، بدشمنانشان نفرین و دشنام دریغ نگوید ،
به کشتگانشان سوگواری کند ، هر زمان که توانست بزیارت گنبدهاشان رود ، در آنجهان امیدمند بمیانجیگریشان باشد.
اینهاست آموزاکهای شیعیگری.
اینهاست دستورهای آن کیش ، و ما که در ایرانیم و درمیان شیعیان زندگی میکنیم ، هودهی[نتیجه] این دستورها را در بیرون با دیده میبینیم.
یک شیعی که در کیش خود پایدار است او را آرزویی جز روضهخوانی برپا کردن و یا بزیارت رفتن نمیباشد. دیگر کارها در دیدهی او بیارجست.
🔶 زیانهایی که از شیعیگری برمیخیزد
🔸 گفتارهایی از کتاب «بخوانند و داوری کنند» (تکهی هشتم)
چون در پندار شیعیان ، امامان همهکارهی دستگاه خدایند ، هر گونه گزافگویی و گزافاندیشی دربارهی آنان سزاست. هر کاری از آنان شدنیست. (بگفتهی ملایان ممکنالوقوع است). اینست اگرهم رخ نداده باشد دروغ شمرده نخواهد شد. این شدنیست که امام کوری را بینا گرداند. اینست اگر چنان معجزهای ساختند و پراکندند دروغ نخواهد بود. بلکه چون «نشر فضایل ائمه است و باعث استحکام عقیدهی عوام باشد مستحسن است». (1)
در عالمآرای عباسی دربارهی شاهتهماسب یکم مینویسد : «مولانا محتشم کاشانی قصیده در مدح آن حضرت ... به نظم آورده از کاشان فرستاده بود ... فرمودند که من راضی نیستم شعرا زبان به مدح من آلایند. قصاید در شأن حضرت شاه ولایتپناه و ائمهی معصومین علیهمالسلام بگویند ، صلهی اول را از ارواح مقدسهی حضرات و بعد از آن از ما توقع نمایند. زیرا که به فکر دقیق و معانی بلند و استعارههای دور از کار در رشتهی بلاغت درآورده به ملوک نسبت میدهند که به مضمون «از احسن اوست اکذب او» اکثر در موضع خود نیست. اما اگر به حضرات مقدسات نسبت نمایند شأن معالینشان ایشان بالاتر از آنست و محتملالوقوع است».
اینست راز آن دروغگوییها و معجزهسازیها. از آنسوی کیشی که بیپاست پیروان آن ناچارند که با دروغها آن را نگه دارند. در این باره بهائیگری و صوفیگری با شیعیگری همراه است. بهائیان و صوفیان نیز بدروغسازی گستاخ باشند. دیواری که بیبنیاد است باید آن را با ستونهایی از اینور و آنور سرپا نگاه دارند.
شما اگر با یک شیعی (یک شیعی که عامی نباشد) بگفتگو پردازید ، خواهید دید همه بآن میکوشد که شکست نخورد و پشتش بزمین نیاید ، و اینست پیاپی دروغها میگوید. مثلاً شما اگر بگویید : علی با ابوبکر و عمر راه رفت و بدشمنی برنخاست ، گوید : «تقیه میکرد». اگر گویید با عمر خویشاوندی کرد و دختر خود را باو داد ، گوید : «جنیه فرستاد». اگر گویید : ابوبکر و عمر در زمان ناتوانی اسلام بآن گرویدند و این دلیلست که از روی پاکدلی مسلمان بودند ، گوید : آنان پیش کاهنی رفته و ازو شنیده بودند که اسلام پیشرفت خواهد داشت و بآن امید باسلام گروش نشان دادند. اگر گویید حسنبنعلی با داشتن نیرو خلافت را از دست داد و حسینبنعلی با نداشتن نیرو به طلب آن برخاست ، گوید : «به هر یکی از امامان لوحی از آسمان آمده بود که بایستی از روی آن رفتار کنند». هرچه گویی پاسخ دهد و در هیچ جا نایستد. یک شیعی باید پافشارد و نگزارد بایمانش رخنهای رسد. باید پافشارد و کیش خود را نگه دارد.
روزی با یکی میگفتم : داستان رفتن عمر بدر خانهی علی و گزاردن او دختر پیغمبر را میانهی در و دیوار که روضهخوانها میسرایند و مردم را میگریانند از ریشه دروغست ، و دلیل آورده میگفتم : بچهای که در شکم مادر میبوده چه نیاز بنام میداشته؟!. آنگاه که دانسته بود پسر است تا «محسن» نام دهد؟!. سخنم بپایان نرسیده پاسخ داد و چنین گفت : «پیغمبر خبر داده بود و خود او نامش را محسن نهاده بود». گفتم : این در هیچ کتابی نیست ، شما از کجا میگویید؟!. گفت : «در کتاب نباشد ، من از عقل خودم میگویم».
پابرگی از ویراینده :
1ـ این روزها که فضای مجازی پر شده از کلیپهایی از دروغگوییها و گزافهبافیهای ملایان که مردم برای شناسانیدن آنان و چرندگوییهاشان به یکدیگر میفرستند ، این پرسش پیش میآید که آیا اینها شرم نمیکنند چنین دروغهای«شاخداری» را به مردم میگویند؟!.. شرح بالا راز چنان دروغبافیهایی را روشن میگرداند. میفهمیم که چون برای چنان دروغهایی ثواب و نیکیهایی بدیده دارند ، اینست نه تنها شرم نمیکنند چهبسا به بازنمودن آنها سرفرازی هم میکنند.
همینست رفتار دستهای از پیشروان شیعی که دروغسازی و تهمتزنی را برای پیش بردن خواستهای خود مجاز دانستهاند ، چیزی که هست آن را در پردهی پیشرفت دین و اسلام پیچیدهاند. مثالهای آن بسیار است و ما تنها یکی را در اینجا از زبان خمینی میآوریم : https://t.me/kasravi_ahmad/753
🔸 گفتارهایی از کتاب «بخوانند و داوری کنند» (تکهی هشتم)
چون در پندار شیعیان ، امامان همهکارهی دستگاه خدایند ، هر گونه گزافگویی و گزافاندیشی دربارهی آنان سزاست. هر کاری از آنان شدنیست. (بگفتهی ملایان ممکنالوقوع است). اینست اگرهم رخ نداده باشد دروغ شمرده نخواهد شد. این شدنیست که امام کوری را بینا گرداند. اینست اگر چنان معجزهای ساختند و پراکندند دروغ نخواهد بود. بلکه چون «نشر فضایل ائمه است و باعث استحکام عقیدهی عوام باشد مستحسن است». (1)
در عالمآرای عباسی دربارهی شاهتهماسب یکم مینویسد : «مولانا محتشم کاشانی قصیده در مدح آن حضرت ... به نظم آورده از کاشان فرستاده بود ... فرمودند که من راضی نیستم شعرا زبان به مدح من آلایند. قصاید در شأن حضرت شاه ولایتپناه و ائمهی معصومین علیهمالسلام بگویند ، صلهی اول را از ارواح مقدسهی حضرات و بعد از آن از ما توقع نمایند. زیرا که به فکر دقیق و معانی بلند و استعارههای دور از کار در رشتهی بلاغت درآورده به ملوک نسبت میدهند که به مضمون «از احسن اوست اکذب او» اکثر در موضع خود نیست. اما اگر به حضرات مقدسات نسبت نمایند شأن معالینشان ایشان بالاتر از آنست و محتملالوقوع است».
اینست راز آن دروغگوییها و معجزهسازیها. از آنسوی کیشی که بیپاست پیروان آن ناچارند که با دروغها آن را نگه دارند. در این باره بهائیگری و صوفیگری با شیعیگری همراه است. بهائیان و صوفیان نیز بدروغسازی گستاخ باشند. دیواری که بیبنیاد است باید آن را با ستونهایی از اینور و آنور سرپا نگاه دارند.
شما اگر با یک شیعی (یک شیعی که عامی نباشد) بگفتگو پردازید ، خواهید دید همه بآن میکوشد که شکست نخورد و پشتش بزمین نیاید ، و اینست پیاپی دروغها میگوید. مثلاً شما اگر بگویید : علی با ابوبکر و عمر راه رفت و بدشمنی برنخاست ، گوید : «تقیه میکرد». اگر گویید با عمر خویشاوندی کرد و دختر خود را باو داد ، گوید : «جنیه فرستاد». اگر گویید : ابوبکر و عمر در زمان ناتوانی اسلام بآن گرویدند و این دلیلست که از روی پاکدلی مسلمان بودند ، گوید : آنان پیش کاهنی رفته و ازو شنیده بودند که اسلام پیشرفت خواهد داشت و بآن امید باسلام گروش نشان دادند. اگر گویید حسنبنعلی با داشتن نیرو خلافت را از دست داد و حسینبنعلی با نداشتن نیرو به طلب آن برخاست ، گوید : «به هر یکی از امامان لوحی از آسمان آمده بود که بایستی از روی آن رفتار کنند». هرچه گویی پاسخ دهد و در هیچ جا نایستد. یک شیعی باید پافشارد و نگزارد بایمانش رخنهای رسد. باید پافشارد و کیش خود را نگه دارد.
روزی با یکی میگفتم : داستان رفتن عمر بدر خانهی علی و گزاردن او دختر پیغمبر را میانهی در و دیوار که روضهخوانها میسرایند و مردم را میگریانند از ریشه دروغست ، و دلیل آورده میگفتم : بچهای که در شکم مادر میبوده چه نیاز بنام میداشته؟!. آنگاه که دانسته بود پسر است تا «محسن» نام دهد؟!. سخنم بپایان نرسیده پاسخ داد و چنین گفت : «پیغمبر خبر داده بود و خود او نامش را محسن نهاده بود». گفتم : این در هیچ کتابی نیست ، شما از کجا میگویید؟!. گفت : «در کتاب نباشد ، من از عقل خودم میگویم».
پابرگی از ویراینده :
1ـ این روزها که فضای مجازی پر شده از کلیپهایی از دروغگوییها و گزافهبافیهای ملایان که مردم برای شناسانیدن آنان و چرندگوییهاشان به یکدیگر میفرستند ، این پرسش پیش میآید که آیا اینها شرم نمیکنند چنین دروغهای«شاخداری» را به مردم میگویند؟!.. شرح بالا راز چنان دروغبافیهایی را روشن میگرداند. میفهمیم که چون برای چنان دروغهایی ثواب و نیکیهایی بدیده دارند ، اینست نه تنها شرم نمیکنند چهبسا به بازنمودن آنها سرفرازی هم میکنند.
همینست رفتار دستهای از پیشروان شیعی که دروغسازی و تهمتزنی را برای پیش بردن خواستهای خود مجاز دانستهاند ، چیزی که هست آن را در پردهی پیشرفت دین و اسلام پیچیدهاند. مثالهای آن بسیار است و ما تنها یکی را در اینجا از زبان خمینی میآوریم : https://t.me/kasravi_ahmad/753
Telegram
کتابخانه پاکدینی (کتابهای احمد کسروی و یاران او)
🔹 خمینی : جاهایی که تهمت و دروغ جایز و واجب است.
🔹این یکی از درسهاییست که خمینی در نجف به شاگردانش میداده و آنها از ضبط صوت بروی کاغذ آورده و بچاپ میرسانیدهاند. عنوان آنها «حکومت اسلامی یا ولایت فقیه» بوده است. جستار این فایل (درس) تهمت زدن و دروغ ساختن…
🔹این یکی از درسهاییست که خمینی در نجف به شاگردانش میداده و آنها از ضبط صوت بروی کاغذ آورده و بچاپ میرسانیدهاند. عنوان آنها «حکومت اسلامی یا ولایت فقیه» بوده است. جستار این فایل (درس) تهمت زدن و دروغ ساختن…
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
🔸 چرا ملایان به دروغسازی گستاخند؟! (داوری ، احمد کسروی)
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
مجاز و واجب دانستن خمینی ، دروغ گفتن و تهمت زدن در راه «دکان آخوندی» را
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
سخن گفتن امام علی با اژدها
🔶 دردها و درمانها - بخش 3 (یا گفتارهایی از مهنامهی پیمان)
🔸 19ـ خویهای پاک ـ تکهی 20
شما اینها را با رفتاری که در ایران با نادر کردند بسنجید تا بدانید که باو چه ستمی کردهاند و چه بدنهادی دربارهاش روا داشتهاند. میگویند : نادر چون چشمهای پسرش را کند دیوانه شد و بیباکانه بریختن خون مردم پرداخت. ولی نه چنانست.
پس از داستان رضا قلیخان ، نادر چند سال دیگر زنده میبود و کارهای بزرگی را انجام میداد ، و هیچ نابسامانی در گفتار و رفتار او دیده نمیشد.
دوباره میگویم : آنچه نادر را از جا دربُرد و بآن حال انداخت ارجناشناسی ایرانیان و پستنهادی کسانی بود که بآن مرد بزرگ رشک میبردند و با او کارشکنی مینمودند ، و یا فرصت یافته از در گردنکشی درمیآمدند. نادر هند و بخارا و خوارزم را گشاده و بزرگی ایران را بگردن آن مردمان گزارده ، این زمان میخواست لشکر به عثمانی کشد و در نامهی خود بسلطان عثمانی مینوشت : «در استانبول آمادهی پذیرایی باشید» در چنین هنگامی از درون ایران از چند جا شورش برخاست. زیرا محمدتقیخان که نادر او را به والیگری فارس و عمان برگمارده بود در فارس بگردنکشی پرداخت و یکی از خویشان نادر را کشت و محمدحسنخان قاجار که پدرش فتحعلیخان آن ناتوانی و درماندگی را در پیرامون شاهتهماسب نشان داده و در برابر افغانان و عثمانیان هیچ کاری نیارَسته بود با همدستی ترکمانان در استرآباد شورش پدید آورد ، و شیروانیان فرمانروای خود را کشته و ساممیرزا نامی را دستاویز ساخته هیاهو برانگیختند.
این بدنهادیها در چنان هنگامی بر نادر ناگوار افتاد و رشتهی خونسردی و خویشتنداری را از دست او گرفت. اگر کسی کتاب حزین را خوانَد پیداست که انبوهی از ایرانیان بر نادر رشک میبردهاند و از کارهای بسیار گرانبهای او بجای خشنودی رنجیدگی مینمودهاند. میگوید : نادر خوابگاهی برای خویش در مشهد ساخت و یکی بر دیوار آن شعری نوشت : «عالَم پر از تو و خالیست جای تو» ببینید با مرد چنان بزرگی چه پستیها مینمودهاند و چگونه این بیفرهنگیها زبان بزبان میگردیده که بگوش حزین رسیده و آن را در کتاب خویش آورده است.
از کسانی که بر نادر رشک میبرده یکی خود حزین بوده که از سخنانش پیداست و او کارهایی را که نادر انجام داده بنام شاهتهماسب نگاشته و ستایشها از شاهتهماسب کرده.
یک مرد بیکارهی هرزهگردی که در آن هنگام شوریدگی ایران جز گردیدن از شهری بشهری و شعر سرودن و معما ساختن کاری نمیتوانسته خود را مرد دانایی میشمارَد و از نادر گله میکند ، ازو نکوهش مینویسد. این یکی از هزاران کسانیست که بودهاند و همگی این رفتار را داشتهاند.
از سخن خود نتیجه بگیریم : این بهترین نمونه است که یک مردمی از بدخویی و آلودگی چه زیانهایی بینند : مرد بزرگی همچون نادر را با دلی پردرد زیر خاک کنند و آن شکوه و نیروی بیمانند را از دست داده خوار و زبون زندگی کنند.
کسانی که میخواهند اندازهی بزرگی نادر و ارج کارهای او را بشناسند تاریخ عثمانی را بخوانند که پس از چهل و اند سال هنگامی که آغامحمدخان بنیاد قاجاریان را میگزارد و باینسو و آنسو لشکر میکشید عثمانیان ازو ناخشنود بودند ولی چون زمان نادر و جنگهای او را فراموش نکرده بودند جنگ با ایران را بسود خود نمیشماردند و با آغامحمدخان از در نرمی و بردباری درمیآمدند ، و این چیزیست که خود تاریخنگاران ایشان خَستُوان[=معترف] شدهاند.
🔸 19ـ خویهای پاک ـ تکهی 20
شما اینها را با رفتاری که در ایران با نادر کردند بسنجید تا بدانید که باو چه ستمی کردهاند و چه بدنهادی دربارهاش روا داشتهاند. میگویند : نادر چون چشمهای پسرش را کند دیوانه شد و بیباکانه بریختن خون مردم پرداخت. ولی نه چنانست.
پس از داستان رضا قلیخان ، نادر چند سال دیگر زنده میبود و کارهای بزرگی را انجام میداد ، و هیچ نابسامانی در گفتار و رفتار او دیده نمیشد.
دوباره میگویم : آنچه نادر را از جا دربُرد و بآن حال انداخت ارجناشناسی ایرانیان و پستنهادی کسانی بود که بآن مرد بزرگ رشک میبردند و با او کارشکنی مینمودند ، و یا فرصت یافته از در گردنکشی درمیآمدند. نادر هند و بخارا و خوارزم را گشاده و بزرگی ایران را بگردن آن مردمان گزارده ، این زمان میخواست لشکر به عثمانی کشد و در نامهی خود بسلطان عثمانی مینوشت : «در استانبول آمادهی پذیرایی باشید» در چنین هنگامی از درون ایران از چند جا شورش برخاست. زیرا محمدتقیخان که نادر او را به والیگری فارس و عمان برگمارده بود در فارس بگردنکشی پرداخت و یکی از خویشان نادر را کشت و محمدحسنخان قاجار که پدرش فتحعلیخان آن ناتوانی و درماندگی را در پیرامون شاهتهماسب نشان داده و در برابر افغانان و عثمانیان هیچ کاری نیارَسته بود با همدستی ترکمانان در استرآباد شورش پدید آورد ، و شیروانیان فرمانروای خود را کشته و ساممیرزا نامی را دستاویز ساخته هیاهو برانگیختند.
این بدنهادیها در چنان هنگامی بر نادر ناگوار افتاد و رشتهی خونسردی و خویشتنداری را از دست او گرفت. اگر کسی کتاب حزین را خوانَد پیداست که انبوهی از ایرانیان بر نادر رشک میبردهاند و از کارهای بسیار گرانبهای او بجای خشنودی رنجیدگی مینمودهاند. میگوید : نادر خوابگاهی برای خویش در مشهد ساخت و یکی بر دیوار آن شعری نوشت : «عالَم پر از تو و خالیست جای تو» ببینید با مرد چنان بزرگی چه پستیها مینمودهاند و چگونه این بیفرهنگیها زبان بزبان میگردیده که بگوش حزین رسیده و آن را در کتاب خویش آورده است.
از کسانی که بر نادر رشک میبرده یکی خود حزین بوده که از سخنانش پیداست و او کارهایی را که نادر انجام داده بنام شاهتهماسب نگاشته و ستایشها از شاهتهماسب کرده.
یک مرد بیکارهی هرزهگردی که در آن هنگام شوریدگی ایران جز گردیدن از شهری بشهری و شعر سرودن و معما ساختن کاری نمیتوانسته خود را مرد دانایی میشمارَد و از نادر گله میکند ، ازو نکوهش مینویسد. این یکی از هزاران کسانیست که بودهاند و همگی این رفتار را داشتهاند.
از سخن خود نتیجه بگیریم : این بهترین نمونه است که یک مردمی از بدخویی و آلودگی چه زیانهایی بینند : مرد بزرگی همچون نادر را با دلی پردرد زیر خاک کنند و آن شکوه و نیروی بیمانند را از دست داده خوار و زبون زندگی کنند.
کسانی که میخواهند اندازهی بزرگی نادر و ارج کارهای او را بشناسند تاریخ عثمانی را بخوانند که پس از چهل و اند سال هنگامی که آغامحمدخان بنیاد قاجاریان را میگزارد و باینسو و آنسو لشکر میکشید عثمانیان ازو ناخشنود بودند ولی چون زمان نادر و جنگهای او را فراموش نکرده بودند جنگ با ایران را بسود خود نمیشماردند و با آغامحمدخان از در نرمی و بردباری درمیآمدند ، و این چیزیست که خود تاریخنگاران ایشان خَستُوان[=معترف] شدهاند.
🔶 زندگانی من (ده سال در عدلیه)
🔸 ٤٩ـ پروندههای شناسنامهای و داستان آنها (تکهی یک از دو)
پروندههای شناسنامهای داستان دراز میدارد که میباید بکوتاهی یاد کنم :
رضاشاه چون قانون «نظام وظیفه» را بکار بست بمردم گران افتاد ، پدران و مادران نمیخواستند پسران خود را بسربازخانه فرستند. از سوی دیگر ملایان از روی کیش خود سربازی رفتن را حرام میشمردند ، که اگر فراموش نشده چند رشته آشوبها نیز پدید آمد.
به هر حال کسان بسیاری ـ بویژه از توانگران و زورمندان ـ نمیخواستند پسرانشان بسربازی روند و راهی که برای این کار میشناختند آن بود که سال فرزندان خود را بیش از بیستوشش نشان دهند. برای آنکه این کار را پیش برند ، پسران بعدلیه آمده و عرضحال میدادند که «شناسنامهی من غلطست. در تاریخ ولادت من اشتباه شده» سندهایی نیز درست میکردند. بدینسان که در پشت قرآنی یا زادالمعادی «تاریخ ولادت» ، بدانسان که خواستهی خودشان میبود ، مینوشتند و آن را در آفتاب میگزاردند که کهن گردد ، و آنگاه برای آنکه رویهی قانونی بآن دهند ، با راهنمایی برخی وکیلان ، چند تنی گواهی مینوشتند که ما میبودیم که در فلان روز فلان ماه فلان سال ، فلان کس «تاریخ ولادت» پسر خود را در پشت قرآن یا فلان کتاب دیگر نوشت ، و چون پای کیش درمیان میبود از دادن گواهیهای دروغ نه تنها باک نمیداشتند آن را ثواب میشماردند.
این کار چندان شناخته شده و مردم بعدلیه رو آورده بودند که ادارهی «سجل احوال» (1) ناچار شده وکیل ویژهای گرفته بود که هر روز بدادگاه میآمد.
روزی که من رفتم نزدیک بچهل پرونده درمیان میبود. اینها مرا به اندیشه واداشت. زیرا این دعواها نودوپنج درصد دروغ میبود که میبایست از میان رود. ولی من میدانستم که دشمنیها پدید خواهد آمد. از جمله دو پرونده از پسرهای دو تن از «مستشاران تمیز» میبود که «مستشاران» دیگر گواهی نوشته بودند. من افسوس خوردم که داورانی با آن جایگاه دارای رتبههای نه و ده ، گواهی دروغ نویسند. آنگاه بیاد آوردم که چون این دعواها را نپذیرم و رأی بزیان آنها دهم ، همهی این «مستشاران» خواهند رنجید و بدشمنی خواهند پرداخت.
به هر حال همان روزهای نخست بود که چنان محاکمهای پیش آمد. جوانی که منشی ادارهی محاسبات عدلیه میبود عرضحال داده «تصحیح» شناسنامهی خود را خواستار گردیده بود. آنگاه روز محاکمه از یکسو سفارشی از آقای بهرامی معاون عدلیه گرفته و از یکسو فاضلالملک و یاسایی را برای میانجیگری و خواهش همراه خود بدادگاه آورده بود.
من چیزی نگفتم. چون محاکمه پایان پذیرفت پرونده را برداشته بکیف خود گزارده و چون کارهامان انجام گرفت بوزارتخانه بنزد آقای بهرامی رفتم و گفتم : من ریاست بدایت را پذیرفتم. ولی شرطش آنست که در رأیهای خود آزاد باشم. اگر این شرط پذیرفته نیست بهتر است بیگفتگو از همان فردا نیایم. بکار وکالت خود پردازم. گفت : مگر چه شده؟! که میگوید که شما آزاد نیستید؟!. گفتم : امروز در فلان محاکمه سفارشی از شما آوردهاند. من مهربانیهای شما را فراموش نکردهام. ولی در قضاوت پابسته آنها نتوانم بود. گفت : من آن سفارش را بخواهش وزیر نوشتم. شما نادیده بگیرید. گفتم : تنها آن نیست. نزدیک بچهل دعوای شناسنامهای هست که بیشتر آنها ساخته و بیپاست ، و من که آنها را رد خواهم کرد ناچار رنجشها پدید خواهد آمد و پیاپی بنزد شما یا آقای وزیر خواهند آمد. وزارتخانه باید بشکایتهای آنها گوش ندهد. گفت : من با داور گفتگو میکنم. شما در کار خود آزاد باشید.
بدینسان راه کار را صاف گردانیدم. فردا جوان محاسباتی و فاضلالملک و یاسایی را از خود رنجانیده رأی آن پرونده را دادم. اما پروندههای دیگر چون بسیاری از جوانان از دو هفته پیش ریش فرو میهشتند و برای آنکه سالمندتر نمودار شوند با ریش بدادگاه میآمدند ، من نپذیرفتم. گفتم : چون در این محاکمهها یکی از دلیلها چهره (قیافه) است باید عادی باشد. ریش برای پوشانیدن چهره میباشد. ناچارشان گردانیدم که ریش تراشیده بیایند. از آنسو بهتر دانستم که گواهان دروغگو را که بدادگاه میآمدند رسوا گردانم که هم کیفر دروغشان باشد و هم زبانشان کوتاه شده هو نتوانند کرد ، و برای این کار یک راه بسیار نیکی پیدا کردم.
پابرگیها (از ویراینده) :
1ـ «ثبت احوال» کنونی
🔸 ٤٩ـ پروندههای شناسنامهای و داستان آنها (تکهی یک از دو)
پروندههای شناسنامهای داستان دراز میدارد که میباید بکوتاهی یاد کنم :
رضاشاه چون قانون «نظام وظیفه» را بکار بست بمردم گران افتاد ، پدران و مادران نمیخواستند پسران خود را بسربازخانه فرستند. از سوی دیگر ملایان از روی کیش خود سربازی رفتن را حرام میشمردند ، که اگر فراموش نشده چند رشته آشوبها نیز پدید آمد.
به هر حال کسان بسیاری ـ بویژه از توانگران و زورمندان ـ نمیخواستند پسرانشان بسربازی روند و راهی که برای این کار میشناختند آن بود که سال فرزندان خود را بیش از بیستوشش نشان دهند. برای آنکه این کار را پیش برند ، پسران بعدلیه آمده و عرضحال میدادند که «شناسنامهی من غلطست. در تاریخ ولادت من اشتباه شده» سندهایی نیز درست میکردند. بدینسان که در پشت قرآنی یا زادالمعادی «تاریخ ولادت» ، بدانسان که خواستهی خودشان میبود ، مینوشتند و آن را در آفتاب میگزاردند که کهن گردد ، و آنگاه برای آنکه رویهی قانونی بآن دهند ، با راهنمایی برخی وکیلان ، چند تنی گواهی مینوشتند که ما میبودیم که در فلان روز فلان ماه فلان سال ، فلان کس «تاریخ ولادت» پسر خود را در پشت قرآن یا فلان کتاب دیگر نوشت ، و چون پای کیش درمیان میبود از دادن گواهیهای دروغ نه تنها باک نمیداشتند آن را ثواب میشماردند.
این کار چندان شناخته شده و مردم بعدلیه رو آورده بودند که ادارهی «سجل احوال» (1) ناچار شده وکیل ویژهای گرفته بود که هر روز بدادگاه میآمد.
روزی که من رفتم نزدیک بچهل پرونده درمیان میبود. اینها مرا به اندیشه واداشت. زیرا این دعواها نودوپنج درصد دروغ میبود که میبایست از میان رود. ولی من میدانستم که دشمنیها پدید خواهد آمد. از جمله دو پرونده از پسرهای دو تن از «مستشاران تمیز» میبود که «مستشاران» دیگر گواهی نوشته بودند. من افسوس خوردم که داورانی با آن جایگاه دارای رتبههای نه و ده ، گواهی دروغ نویسند. آنگاه بیاد آوردم که چون این دعواها را نپذیرم و رأی بزیان آنها دهم ، همهی این «مستشاران» خواهند رنجید و بدشمنی خواهند پرداخت.
به هر حال همان روزهای نخست بود که چنان محاکمهای پیش آمد. جوانی که منشی ادارهی محاسبات عدلیه میبود عرضحال داده «تصحیح» شناسنامهی خود را خواستار گردیده بود. آنگاه روز محاکمه از یکسو سفارشی از آقای بهرامی معاون عدلیه گرفته و از یکسو فاضلالملک و یاسایی را برای میانجیگری و خواهش همراه خود بدادگاه آورده بود.
من چیزی نگفتم. چون محاکمه پایان پذیرفت پرونده را برداشته بکیف خود گزارده و چون کارهامان انجام گرفت بوزارتخانه بنزد آقای بهرامی رفتم و گفتم : من ریاست بدایت را پذیرفتم. ولی شرطش آنست که در رأیهای خود آزاد باشم. اگر این شرط پذیرفته نیست بهتر است بیگفتگو از همان فردا نیایم. بکار وکالت خود پردازم. گفت : مگر چه شده؟! که میگوید که شما آزاد نیستید؟!. گفتم : امروز در فلان محاکمه سفارشی از شما آوردهاند. من مهربانیهای شما را فراموش نکردهام. ولی در قضاوت پابسته آنها نتوانم بود. گفت : من آن سفارش را بخواهش وزیر نوشتم. شما نادیده بگیرید. گفتم : تنها آن نیست. نزدیک بچهل دعوای شناسنامهای هست که بیشتر آنها ساخته و بیپاست ، و من که آنها را رد خواهم کرد ناچار رنجشها پدید خواهد آمد و پیاپی بنزد شما یا آقای وزیر خواهند آمد. وزارتخانه باید بشکایتهای آنها گوش ندهد. گفت : من با داور گفتگو میکنم. شما در کار خود آزاد باشید.
بدینسان راه کار را صاف گردانیدم. فردا جوان محاسباتی و فاضلالملک و یاسایی را از خود رنجانیده رأی آن پرونده را دادم. اما پروندههای دیگر چون بسیاری از جوانان از دو هفته پیش ریش فرو میهشتند و برای آنکه سالمندتر نمودار شوند با ریش بدادگاه میآمدند ، من نپذیرفتم. گفتم : چون در این محاکمهها یکی از دلیلها چهره (قیافه) است باید عادی باشد. ریش برای پوشانیدن چهره میباشد. ناچارشان گردانیدم که ریش تراشیده بیایند. از آنسو بهتر دانستم که گواهان دروغگو را که بدادگاه میآمدند رسوا گردانم که هم کیفر دروغشان باشد و هم زبانشان کوتاه شده هو نتوانند کرد ، و برای این کار یک راه بسیار نیکی پیدا کردم.
پابرگیها (از ویراینده) :
1ـ «ثبت احوال» کنونی
Forwarded from کتابخانه پاکدینی (کتابهای احمد کسروی و یاران او)
ما چه میخواهیم؟.pdf
4.2 MB
📘 ما چه میخواهیم؟
✍ احمد کسروی
🔍 جستار : خواستها و آیین ما ، کیشها و دیگر گمراهیها ، معنی راست دین ، پیوستگی دین و دانش
📊 شمار ساتها : ۲۲۰
🖨 بازپسین پراکنش : مرداد 1398
🔶 این کتاب از سوی «باهماد پاکدینان» و بدست «کوشاد تلگرام» پراکنده میگردد.
✍ احمد کسروی
🔍 جستار : خواستها و آیین ما ، کیشها و دیگر گمراهیها ، معنی راست دین ، پیوستگی دین و دانش
📊 شمار ساتها : ۲۲۰
🖨 بازپسین پراکنش : مرداد 1398
🔶 این کتاب از سوی «باهماد پاکدینان» و بدست «کوشاد تلگرام» پراکنده میگردد.
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
دروغ و ناراستی پایدار نمیماند. همه را نمیتوانند بفریبند. ناآگاهی و نادانی همیشگی نیست.
سرانجام خفتگان از خواب خواهند برخاست و بیداری همهگیر خواهد شد.
آگاهی هم همچون بیماریهای واگیردار از چند تن آغاز شده به ناآگاهان گذر خواهد کرد و انبوه مردمان را دربر خواهد گرفت.
بجای نومیدی نمودنها باید یک دم نیاسوده به آگاهانیدن مردم به حقایق زندگی کوشید. از این راهست که به نتیجه توان رسید.
سرانجام خفتگان از خواب خواهند برخاست و بیداری همهگیر خواهد شد.
آگاهی هم همچون بیماریهای واگیردار از چند تن آغاز شده به ناآگاهان گذر خواهد کرد و انبوه مردمان را دربر خواهد گرفت.
بجای نومیدی نمودنها باید یک دم نیاسوده به آگاهانیدن مردم به حقایق زندگی کوشید. از این راهست که به نتیجه توان رسید.
🔶 زیانهایی که از شیعیگری برمیخیزد
🔸 گفتارهایی از کتاب «بخوانند و داوری کنند» (تکهی نهم)
چهارم : میباید از داستان گریه و روضهخوانی نیز جداگانه سخن رانیم. این نیز زیانهای بسیاری را درپی دارد.
چنانکه گفتیم نخست از این راه سودجویی سیاسی میکردهاند ، بکسی که ستم رسیده مردم دلهاشان سوزد و خواهان و ناخواهان هواداری ازو نمایند. از اینرو سران شیعه از ستمدیدگی حسینبنعلی به پیشرفت کار خود میافزودهاند.
چیزی که هست در آن زمانها کار تنها «شعرهایی خواندن و گریستن» میبوده که سالی یک بار و دو بار بآن میپرداختهاند. در زمان خود امامان بیش از این سراغ نمیداریم. سپس در تاریخها میبینیم که در زمان خاندان بویه در بغداد روزهای عاشورا تکانی هم در شیعیان پدید میآمده و نمایشی میرفته.
پس از آن یادی در کتابها در این باره نمیبینیم تا از زمان صفویان دوباره آغاز یافته است. ملاحسین کاشفی کتابی دربارهی داستان کربلا بنام «روضةالشهداء» نوشته بوده ، و کسانی در نشستها از آن خوانده مردم را میگریانیدهاند و همانا نام «روضهخوان» از همانجا پیدا شده است.
گویا نخست نشستهای سادهای از سوی مردم برپا میشده. ولی سپس شاه و پیرامونیان او بکار برخاستهاند و توان گفت که در روزهای عاشورا برخی نمایشها از جمله شبیهسازی میرفته است.
از آن زمان آگاهی کمتر است. ولی چون بزمان قاجاریان میرسیم که نوشتههای جهانگردان اروپایی در دستست میبینیم دستگاه بزرگی درمیان میبوده و در ایران و هندوستان و قفقاز و دیگر جاها در دوازده روزِ محرم روضهخوانیهای بسیار میشده و سینهزنی و قمهزنی و شاهحسینی از همان زمانها شناخته میبوده.
هرچه هست در زمان ما روضهخوانی و نمایشهای محرمی یک گرفتاری بزرگی برای ایرانیان گردیده و این میدانْ بیاندازه پهناور شده بود. در شهرهای بزرگ شمارهی روضهخوانها از دویست و سیصد گذشتی ، و بسیاری از آنان از آن راه ، داراک اندوخته توانگر بودندی. برخی نیز بدربار بستگی داشته لقبهایی ـ از سلطانالذاکرین ، ملکالذاکرین و مانند اینها ـ یافتندی. در سراسر سال روضهخوانیها رفتی. اگر کسی درگذشتی ، و یا از سفر آمدی ، و یا عروسی کردی ، و یا خانهی تازه خریدی ، و یا فرزندی پیدا کردی ، در خانهی خود روضه خوانانیدی. هر توانگری سالانه ده روز یا بیشتر نشست برپا کردی و درِ خانهاش را بروی مردم گشادی. کمتر نشست بودی که روضهای خوانده نشود.
شیعی بافهم و باور ، کسی بودی که اگر پدرش مرده بحسین گرید ، اگر برادرش درگذشته یاد عباس برادر حسین کند ، اگر پسر جوانی از دستش رفته علیاکبر را بیاد آورد ، اگر عروسی کند روضه از عروسی قاسم خواناند. یک زن شیعی بایستی همیشه یاد از زینب و امکلثوم کند و هر اندوهی که رخ دهد آن را بکنار گزارده باندوه خواهران و زنان حسین گرید. این دستوری میبود که پیشوایانشان داده بودند : «وَ عَلِيالحُسَین فَلْيَبْكِ الْبَاكُونَ َلْيَنْدُبِ النَّادِبُونَ».
پابرگی از ویراینده :
1ـ بر حسین گریند گریهكنندگان و شیون كنند شیونكنندگان.
🔸 گفتارهایی از کتاب «بخوانند و داوری کنند» (تکهی نهم)
چهارم : میباید از داستان گریه و روضهخوانی نیز جداگانه سخن رانیم. این نیز زیانهای بسیاری را درپی دارد.
چنانکه گفتیم نخست از این راه سودجویی سیاسی میکردهاند ، بکسی که ستم رسیده مردم دلهاشان سوزد و خواهان و ناخواهان هواداری ازو نمایند. از اینرو سران شیعه از ستمدیدگی حسینبنعلی به پیشرفت کار خود میافزودهاند.
چیزی که هست در آن زمانها کار تنها «شعرهایی خواندن و گریستن» میبوده که سالی یک بار و دو بار بآن میپرداختهاند. در زمان خود امامان بیش از این سراغ نمیداریم. سپس در تاریخها میبینیم که در زمان خاندان بویه در بغداد روزهای عاشورا تکانی هم در شیعیان پدید میآمده و نمایشی میرفته.
پس از آن یادی در کتابها در این باره نمیبینیم تا از زمان صفویان دوباره آغاز یافته است. ملاحسین کاشفی کتابی دربارهی داستان کربلا بنام «روضةالشهداء» نوشته بوده ، و کسانی در نشستها از آن خوانده مردم را میگریانیدهاند و همانا نام «روضهخوان» از همانجا پیدا شده است.
گویا نخست نشستهای سادهای از سوی مردم برپا میشده. ولی سپس شاه و پیرامونیان او بکار برخاستهاند و توان گفت که در روزهای عاشورا برخی نمایشها از جمله شبیهسازی میرفته است.
از آن زمان آگاهی کمتر است. ولی چون بزمان قاجاریان میرسیم که نوشتههای جهانگردان اروپایی در دستست میبینیم دستگاه بزرگی درمیان میبوده و در ایران و هندوستان و قفقاز و دیگر جاها در دوازده روزِ محرم روضهخوانیهای بسیار میشده و سینهزنی و قمهزنی و شاهحسینی از همان زمانها شناخته میبوده.
هرچه هست در زمان ما روضهخوانی و نمایشهای محرمی یک گرفتاری بزرگی برای ایرانیان گردیده و این میدانْ بیاندازه پهناور شده بود. در شهرهای بزرگ شمارهی روضهخوانها از دویست و سیصد گذشتی ، و بسیاری از آنان از آن راه ، داراک اندوخته توانگر بودندی. برخی نیز بدربار بستگی داشته لقبهایی ـ از سلطانالذاکرین ، ملکالذاکرین و مانند اینها ـ یافتندی. در سراسر سال روضهخوانیها رفتی. اگر کسی درگذشتی ، و یا از سفر آمدی ، و یا عروسی کردی ، و یا خانهی تازه خریدی ، و یا فرزندی پیدا کردی ، در خانهی خود روضه خوانانیدی. هر توانگری سالانه ده روز یا بیشتر نشست برپا کردی و درِ خانهاش را بروی مردم گشادی. کمتر نشست بودی که روضهای خوانده نشود.
شیعی بافهم و باور ، کسی بودی که اگر پدرش مرده بحسین گرید ، اگر برادرش درگذشته یاد عباس برادر حسین کند ، اگر پسر جوانی از دستش رفته علیاکبر را بیاد آورد ، اگر عروسی کند روضه از عروسی قاسم خواناند. یک زن شیعی بایستی همیشه یاد از زینب و امکلثوم کند و هر اندوهی که رخ دهد آن را بکنار گزارده باندوه خواهران و زنان حسین گرید. این دستوری میبود که پیشوایانشان داده بودند : «وَ عَلِيالحُسَین فَلْيَبْكِ الْبَاكُونَ َلْيَنْدُبِ النَّادِبُونَ».
پابرگی از ویراینده :
1ـ بر حسین گریند گریهكنندگان و شیون كنند شیونكنندگان.