This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
هیئتیها کرونا نمیگیرند؟!
🔶 زندگانی من (ده سال در عدلیه)
🔸 ٥٨ـ رنجشها و کینهها که پدید آمده بود (تکهی دو از دو)
فاضلالملک رفت و ما نیز حکمها بزیان او دادیم. روزی دیدم آقای عامری (1) رئیس شعبهی هشتم بدادگاه آمده ، در پهلوی خود جا دادم. چایی آوردند که باهم بخوریم. دیدم سرش را بگوش من نزدیک گردانید و با یک لحنی که پستی از آن میبارید چنین آغاز سخن کرد : «آقای فاضلالملک وقتی که به اروپا میرفت نظارت در کارهای وکالتش را بمن سپرد. الحمدالله در همه جا پیش رفته. در محکمهی خود من چند دوسیه داشت ، همه حق بسوی او بود و رأی دادیم. ولی در شعبهی اول سه حکم پشت سر هم بر علیهش صادر شده. این ترتیب مایهی خجلت بنده خواهد شد». این را گفت و خاموش ایستاد. خدا را بگواهی میخواهم که این سخن او بمن چندان گران آمد و چندان مرا آزرد که تو گفتیی خنجری بدل من فروبردند. ندانستم چه پاسخی دهم. فسوسا یک قاضی میگوید : «نظارت در کارهای وکالتی فلان وکیل را پذیرفته!». از بس دلافسرده گردیدم که پاسخی ندادم و خاموش ایستادم تا او چاییش خورد و برخاست و بیرون رفت.
اما آقای شریعتزاده ، روزی دیدم از در درآمد و سلامی داد. و من چون محاکمه نمیداشتم بپایش برخاستم و پاسداری نمودم. چون نشستیم چنین آغاز سخن کرد :
«از موضوع اختلاف حاجی اسماعیل پناهی با برادرزادههایش شما خوب اطلاع دارید. حاجی ابراهیم بمن وکالت داده که کلیهی حقوق او را مطالبه کنم. من بعنوان تفریق حساب تجارتخانه ، تنظیم عرضحالی کردم ولی این موضوع از راه محکمه حل نشدنیست. بهتر از همه آنست که بحکمیت ارجاع شود و شما که مورد اعتماد هر دو طرف هستید ، سرحکم باشید. دیشب با حضرت اشرف (2) صحبت میکردیم ، مخصوصاً عقیدهی ایشان نیز همینست که در این قضیه شما دخالت داشته باشید. اینست من عرضحال را که دادم از مدیر دفتر خواهش کردم بهمین شعبهی یک ارجاع شود. یک نکته هم اینست که تقاضای تأمین کردم (3) و این برای آنست که چون رَقَبات (4) و املاک توقیف شود ، طرفها بفشار افتاده مجبور خواهند شد بحکمیت رضایت دهند».
این سخنان را که میگفت من نیک گوش میدادم و خواست او را نیک درمییافتم. «مار را با دست سید احمد گرفتن» که گفتهاند همین است که آقای شریعتزاده میخواست. من نیک میدانستم که داور با پول حاجی ابراهیم به اروپا رفته و درس خوانده ، اینست خود را نمکخوردهی او میشناسد. آنگاه (چنانکه شنیده بودم) حاجی ابراهیم بخشی از دارایی خود را به داور و به همین آقای شریعتزاده «وصیت» کرده که پس از مرگش ببرند. پس این دعوا از هر باره بسود داور و شریعتزاده است که میخواهند از چیرگی خود بدادگاهها میدان گرفته کوششی در راه بهرهمندی خود کنند. مرا نیز افزاری برای کار خود میخواهند. چیزی که هست مزدی هم برای من بدیده گرفتهاند. نخست ستایشی تحویل من میدهند که «مورد اعتماد هر دو طرف هستم». دوم نوید میدهند که اگر من پیشنهاد ایشان را پذیرفتم مرا سرحکم گردانند و پیداست که ده بیستهزار تومان «حقالحکمیه» خواهم داشت. داور از این «حقالحکمیه»ها بدوستان خود بسیار رسانید.
اینها از اندیشهام میگذشت و چون سخن آقای شریعتزاده بپایان رسید گفتم : «قرار تأمین که در قانون پیشبینی شده در مواردیست که مدعیٌبه در معرض تلف باشد. در اینجا چنان موردی نیست. تنها برای فشارِ طرف ، قرار تأمین نمیتوان داد. آنگاه چون شما درخواست کردهاید که عرضحال را به شعبهی یک ارجاع کنند بیگمان به شعبهی دیگری ارجاع گردیده. زیرا من ابلاغی صادر کردهام که در چنین موارد بوارونهی درخواستِ عرضحال دهنده رفتار کنند ...».
در آن میان که من این جملهها را میگفتم و آقای میراحمدیان پروندهای در دست از در درمیآمد ، و چون پیش آمد و آن را بمن داد ، دیدم همان عرضحالست و به شعبهی هفتم «ارجاع» گردیده. آن را بآقای شریعتزاده نشان داده گفتم : «اینست ملاحظه کنید به شعبهی هفتم ارجاع شده».
از این رخداد او رنجید و برخاست و رفت. ولی آیا ما گناهی کرده بودیم؟. گناه ما آن میبود که در عدلیهی آنچنان ، رفتار اینچنین میکردیم. از این داستانها چندان رخ داده که اگر بنویسم صد سات[=صفحه] را پر خواهد گردانید.
پابرگیها (از ویراینده) :
1ـ جواد عامری در آخرهای زمان رضاشاه سرپرست وزارت خارجه و سپس در زمان محمدرضاشاه دو سه بار وزیر شد.
2ـ خواست از این لقب در اینجا داور است. این لقب «ویژه» نبوده و بستگی بجایش به بزرگان دولت گفته میشده. در جای دیگری در این کتاب که سخن از سردارسپه میرفت ، همین لقب بکار رفته که خواست از آن سردارسپه بود.
3ـ درخواست تأمین چنانکه در دنباله خواهد آمد درخواست بازداشت مال مورد دعواست که بیم گزند و تباهی بآن میرود.
4ـ زمینهای پیوسته به یک دیه.
🔸 ٥٨ـ رنجشها و کینهها که پدید آمده بود (تکهی دو از دو)
فاضلالملک رفت و ما نیز حکمها بزیان او دادیم. روزی دیدم آقای عامری (1) رئیس شعبهی هشتم بدادگاه آمده ، در پهلوی خود جا دادم. چایی آوردند که باهم بخوریم. دیدم سرش را بگوش من نزدیک گردانید و با یک لحنی که پستی از آن میبارید چنین آغاز سخن کرد : «آقای فاضلالملک وقتی که به اروپا میرفت نظارت در کارهای وکالتش را بمن سپرد. الحمدالله در همه جا پیش رفته. در محکمهی خود من چند دوسیه داشت ، همه حق بسوی او بود و رأی دادیم. ولی در شعبهی اول سه حکم پشت سر هم بر علیهش صادر شده. این ترتیب مایهی خجلت بنده خواهد شد». این را گفت و خاموش ایستاد. خدا را بگواهی میخواهم که این سخن او بمن چندان گران آمد و چندان مرا آزرد که تو گفتیی خنجری بدل من فروبردند. ندانستم چه پاسخی دهم. فسوسا یک قاضی میگوید : «نظارت در کارهای وکالتی فلان وکیل را پذیرفته!». از بس دلافسرده گردیدم که پاسخی ندادم و خاموش ایستادم تا او چاییش خورد و برخاست و بیرون رفت.
اما آقای شریعتزاده ، روزی دیدم از در درآمد و سلامی داد. و من چون محاکمه نمیداشتم بپایش برخاستم و پاسداری نمودم. چون نشستیم چنین آغاز سخن کرد :
«از موضوع اختلاف حاجی اسماعیل پناهی با برادرزادههایش شما خوب اطلاع دارید. حاجی ابراهیم بمن وکالت داده که کلیهی حقوق او را مطالبه کنم. من بعنوان تفریق حساب تجارتخانه ، تنظیم عرضحالی کردم ولی این موضوع از راه محکمه حل نشدنیست. بهتر از همه آنست که بحکمیت ارجاع شود و شما که مورد اعتماد هر دو طرف هستید ، سرحکم باشید. دیشب با حضرت اشرف (2) صحبت میکردیم ، مخصوصاً عقیدهی ایشان نیز همینست که در این قضیه شما دخالت داشته باشید. اینست من عرضحال را که دادم از مدیر دفتر خواهش کردم بهمین شعبهی یک ارجاع شود. یک نکته هم اینست که تقاضای تأمین کردم (3) و این برای آنست که چون رَقَبات (4) و املاک توقیف شود ، طرفها بفشار افتاده مجبور خواهند شد بحکمیت رضایت دهند».
این سخنان را که میگفت من نیک گوش میدادم و خواست او را نیک درمییافتم. «مار را با دست سید احمد گرفتن» که گفتهاند همین است که آقای شریعتزاده میخواست. من نیک میدانستم که داور با پول حاجی ابراهیم به اروپا رفته و درس خوانده ، اینست خود را نمکخوردهی او میشناسد. آنگاه (چنانکه شنیده بودم) حاجی ابراهیم بخشی از دارایی خود را به داور و به همین آقای شریعتزاده «وصیت» کرده که پس از مرگش ببرند. پس این دعوا از هر باره بسود داور و شریعتزاده است که میخواهند از چیرگی خود بدادگاهها میدان گرفته کوششی در راه بهرهمندی خود کنند. مرا نیز افزاری برای کار خود میخواهند. چیزی که هست مزدی هم برای من بدیده گرفتهاند. نخست ستایشی تحویل من میدهند که «مورد اعتماد هر دو طرف هستم». دوم نوید میدهند که اگر من پیشنهاد ایشان را پذیرفتم مرا سرحکم گردانند و پیداست که ده بیستهزار تومان «حقالحکمیه» خواهم داشت. داور از این «حقالحکمیه»ها بدوستان خود بسیار رسانید.
اینها از اندیشهام میگذشت و چون سخن آقای شریعتزاده بپایان رسید گفتم : «قرار تأمین که در قانون پیشبینی شده در مواردیست که مدعیٌبه در معرض تلف باشد. در اینجا چنان موردی نیست. تنها برای فشارِ طرف ، قرار تأمین نمیتوان داد. آنگاه چون شما درخواست کردهاید که عرضحال را به شعبهی یک ارجاع کنند بیگمان به شعبهی دیگری ارجاع گردیده. زیرا من ابلاغی صادر کردهام که در چنین موارد بوارونهی درخواستِ عرضحال دهنده رفتار کنند ...».
در آن میان که من این جملهها را میگفتم و آقای میراحمدیان پروندهای در دست از در درمیآمد ، و چون پیش آمد و آن را بمن داد ، دیدم همان عرضحالست و به شعبهی هفتم «ارجاع» گردیده. آن را بآقای شریعتزاده نشان داده گفتم : «اینست ملاحظه کنید به شعبهی هفتم ارجاع شده».
از این رخداد او رنجید و برخاست و رفت. ولی آیا ما گناهی کرده بودیم؟. گناه ما آن میبود که در عدلیهی آنچنان ، رفتار اینچنین میکردیم. از این داستانها چندان رخ داده که اگر بنویسم صد سات[=صفحه] را پر خواهد گردانید.
پابرگیها (از ویراینده) :
1ـ جواد عامری در آخرهای زمان رضاشاه سرپرست وزارت خارجه و سپس در زمان محمدرضاشاه دو سه بار وزیر شد.
2ـ خواست از این لقب در اینجا داور است. این لقب «ویژه» نبوده و بستگی بجایش به بزرگان دولت گفته میشده. در جای دیگری در این کتاب که سخن از سردارسپه میرفت ، همین لقب بکار رفته که خواست از آن سردارسپه بود.
3ـ درخواست تأمین چنانکه در دنباله خواهد آمد درخواست بازداشت مال مورد دعواست که بیم گزند و تباهی بآن میرود.
4ـ زمینهای پیوسته به یک دیه.
Adliye 3-6.pdf
791.2 KB
🔶 زندگانی من (ده سال در عدلیه)
🔹 3ـ سفر به تهران و رفتن به مازندران
🔹 4ـ از فیروزکوه تا ساری پیاده رفتم
🔹 5ـ چهار ماه که در ساری میبودم
🔹 6ـ بازگشت از مازندران و رفتن به دماوند
🔹 3ـ سفر به تهران و رفتن به مازندران
🔹 4ـ از فیروزکوه تا ساری پیاده رفتم
🔹 5ـ چهار ماه که در ساری میبودم
🔹 6ـ بازگشت از مازندران و رفتن به دماوند
Forwarded from کتابخانه پاکدینی (کتابهای احمد کسروی و یاران او)
پندارها.pdf
642.3 KB
🔸 پندارها
🖌 احمد کسروی
🔹 خرافههای رایج در ایران
🖌 احمد کسروی
🔹 خرافههای رایج در ایران
🔶 پرسش و پاسخ (رشتهی یکم)
🔸 تکهی 2
الف ـ من در آن سال در فرانسه بودم. یک خانم فرانسوی از ایران بازگشته و کتاب «آیین» را همراه آورده بود. چون فارسی را خوب نمیدانست از من معاونت خواست که آن را به فرانسه ترجمه کند. دو سه هفته که در کنار دریا باهم بودیم هر روز کتاب را میآورد و مقداری نزد من میخواند و بسیار علاقه بآن نشان میداد. ولی من چون آمدم دیگر ندانستم کار ترجمه بکجا انجامید.
د ـ در همان هنگام در ایران هایهوی دیگری بنام «ادبیّات» برخاسته بود. بشعرا ارج بیش از اندازه مینهادند ، ستایشهای گزافهآمیز مینمودند ، دیوانهای ایشان را بچاپ رسانیده درمیان توده میپراکندند ، در بیشتر شهرها انجمنهای ادبی برپا شده بود ، در دبیرستانها و دانشکدهها هفتاد درصد جوانان بشاعری گراییده بودند.
شعر باین معنی که در کشورهای شرقی بویژه در ایران رواج یافته جز کار بیهودهی مغزفرسا نیست و دربارهی آن اینهمه هایهوی میرفت. بدتر از همه آنکه بچند تن از شعرای زمان مغول که سعدی و حافظ و خیام و مولوی باشند احترام بیاندازه گزارده آنها را مردان دانشمند و فیلسوف نشان داده بخواندن و ازبر کردن شعرهای ایشان تحریص میکردند.
وزارت فرهنگ خود را حامی آن شاعران گردانیده پولها در راه ترویج کتابهایشان بیرون میریخت. در حالی که این چند شاعر از بدآموزان بودهاند و شعرهای آنان پر از بدآموزیهای زهرآلود است. دیگران درنمییافتند ولی ما نشان دادهایم که علل بدبختی ایرانیان چند چیز بوده که از مهمترین آنها کتابهای این شاعران میباشد.
اینجا هم شیفتگی تا بحد دیوانگی رسیده خردها و فهمها بیکبار زبون گردیده بود.
مثلاً شنیده میشد ملایی در شیراز کتابی تألیف کرده که شعرهای حافظ را با آیات قرآن مطابقت داده ، آیا این دیوانگی نیست؟!.
شعرهای حافظ کجا و آیههای قرآن کجاست؟!. شعرهای حافظ نود و پنج درصد در ستایش باده و نکوهش از دستگاه آفرینش و تشویق آدم به تنبلی و زباندرازی بخداست.
اینها چه انطباق با آیههای قرآن تواند داشت؟!.
به هر حال من در گام دوم باین هایهوی پرداختم. در سال دوم پیمان گفتارهایی در این باره نوشتم که باعث دشمنیهای بسیاری گردید ولی به یاری خدا این طلسم نیز شکست.
پس از آن نوبت کیشها بوده. در ایران بیش از ده کیش هست : زردشتی ، جهودی ، مسیحی ، سنی ، شیعه ، علیاللهی ، اسماعیلی ، بهائی ، شیخی ، کریمخانی ، صوفی. اینها از چند راه مایهی گرفتاریست.
این یک زیان آنهاست که تفرقه بمیان مردم انداخته و مانع یگانگیست. برای مثل میگویم :
زردشتیها از مردم این کشورند ، فرزندان این آب و خاکند ، ولی همیشه دستهی جدایی هستند ، چرا که کیششان جداست. پیش از زمان مشروطه همیشه این دسته ستمکش و توسریخور میبودند.
بهائیها همان حال را دارند. از این تودهاند و درمیان این توده زندگی میکنند و در همان حال همیشه از توده جدایند و شرکت در کارهای این کشور نمیدارند.
این آرزوی هر مرد باغیرتیست که ایرانیان همگی یکی شوند و دست بهم دهند و بآبادی کشور پردازند. ولی آیا با این کیشها چنان یگانگی تواند بود؟!. آیا تواند بود که شیعه و سنی و بهائی و زردشتی و مسیحی و صوفی و علیاللهی همه بهم گرایند و برادروار دست بهم دهند و در راه پیشرفت توده و کشور بکوشش و جانفشانی پردازند؟!.
هنوز این زیان آشکار آنهاست. زیانهای ناآشکار دیگری دارد که اگر بخواهم شرح دهم رشتهی سخن از دست خواهد رفت.
🔸 تکهی 2
الف ـ من در آن سال در فرانسه بودم. یک خانم فرانسوی از ایران بازگشته و کتاب «آیین» را همراه آورده بود. چون فارسی را خوب نمیدانست از من معاونت خواست که آن را به فرانسه ترجمه کند. دو سه هفته که در کنار دریا باهم بودیم هر روز کتاب را میآورد و مقداری نزد من میخواند و بسیار علاقه بآن نشان میداد. ولی من چون آمدم دیگر ندانستم کار ترجمه بکجا انجامید.
د ـ در همان هنگام در ایران هایهوی دیگری بنام «ادبیّات» برخاسته بود. بشعرا ارج بیش از اندازه مینهادند ، ستایشهای گزافهآمیز مینمودند ، دیوانهای ایشان را بچاپ رسانیده درمیان توده میپراکندند ، در بیشتر شهرها انجمنهای ادبی برپا شده بود ، در دبیرستانها و دانشکدهها هفتاد درصد جوانان بشاعری گراییده بودند.
شعر باین معنی که در کشورهای شرقی بویژه در ایران رواج یافته جز کار بیهودهی مغزفرسا نیست و دربارهی آن اینهمه هایهوی میرفت. بدتر از همه آنکه بچند تن از شعرای زمان مغول که سعدی و حافظ و خیام و مولوی باشند احترام بیاندازه گزارده آنها را مردان دانشمند و فیلسوف نشان داده بخواندن و ازبر کردن شعرهای ایشان تحریص میکردند.
وزارت فرهنگ خود را حامی آن شاعران گردانیده پولها در راه ترویج کتابهایشان بیرون میریخت. در حالی که این چند شاعر از بدآموزان بودهاند و شعرهای آنان پر از بدآموزیهای زهرآلود است. دیگران درنمییافتند ولی ما نشان دادهایم که علل بدبختی ایرانیان چند چیز بوده که از مهمترین آنها کتابهای این شاعران میباشد.
اینجا هم شیفتگی تا بحد دیوانگی رسیده خردها و فهمها بیکبار زبون گردیده بود.
مثلاً شنیده میشد ملایی در شیراز کتابی تألیف کرده که شعرهای حافظ را با آیات قرآن مطابقت داده ، آیا این دیوانگی نیست؟!.
شعرهای حافظ کجا و آیههای قرآن کجاست؟!. شعرهای حافظ نود و پنج درصد در ستایش باده و نکوهش از دستگاه آفرینش و تشویق آدم به تنبلی و زباندرازی بخداست.
اینها چه انطباق با آیههای قرآن تواند داشت؟!.
به هر حال من در گام دوم باین هایهوی پرداختم. در سال دوم پیمان گفتارهایی در این باره نوشتم که باعث دشمنیهای بسیاری گردید ولی به یاری خدا این طلسم نیز شکست.
پس از آن نوبت کیشها بوده. در ایران بیش از ده کیش هست : زردشتی ، جهودی ، مسیحی ، سنی ، شیعه ، علیاللهی ، اسماعیلی ، بهائی ، شیخی ، کریمخانی ، صوفی. اینها از چند راه مایهی گرفتاریست.
این یک زیان آنهاست که تفرقه بمیان مردم انداخته و مانع یگانگیست. برای مثل میگویم :
زردشتیها از مردم این کشورند ، فرزندان این آب و خاکند ، ولی همیشه دستهی جدایی هستند ، چرا که کیششان جداست. پیش از زمان مشروطه همیشه این دسته ستمکش و توسریخور میبودند.
بهائیها همان حال را دارند. از این تودهاند و درمیان این توده زندگی میکنند و در همان حال همیشه از توده جدایند و شرکت در کارهای این کشور نمیدارند.
این آرزوی هر مرد باغیرتیست که ایرانیان همگی یکی شوند و دست بهم دهند و بآبادی کشور پردازند. ولی آیا با این کیشها چنان یگانگی تواند بود؟!. آیا تواند بود که شیعه و سنی و بهائی و زردشتی و مسیحی و صوفی و علیاللهی همه بهم گرایند و برادروار دست بهم دهند و در راه پیشرفت توده و کشور بکوشش و جانفشانی پردازند؟!.
هنوز این زیان آشکار آنهاست. زیانهای ناآشکار دیگری دارد که اگر بخواهم شرح دهم رشتهی سخن از دست خواهد رفت.
🔶 دردها و درمانها ـ بخش 4 (یا گفتارهایی از مهنامهی پیمان)
🔸 اندیشه راه فهم است تکهی 3
از شگفتیهاست که کسانی از اینان چون نگارشهای ما را دربارهی دین و زندگانی و یا دیگر زمینهها میخوانند و آن را با دانستههای خود ناسازگار مییابند و از سوی دیگر هیچ پاسخی برای آنها پیدا نمیکنند بگله و یا بخواهش دوستانه برمیخیزند. مثلاً ما چون بارها نام زردشت را بردیم و او را بفرستادگی ستودیم و بکسانی که ایراد گرفتند پاسخ دادیم یکی نامهای نوشته چنین میگوید : «من خواهشمندم شما زردشت را پیغمبر نخوانید!». از این خواهشها و گلهها بسیار است و ما نمیدانیم باینها چه پاسخ دهیم.
اینها همه دلیل است که اینها از نیروهای خدادادی و از دریافتهای طبیعی بیبهره شده و در دست یک رشته پندارهای بیپا گرفتار ماندهاند.
کسانی اگر روان پاک دارند چون ببینند مردی رنج و سختی بخود هموار کرده پاکدلانه به نیکی توده میکوشد و پندارهای بیخردانه را دنبال کرده از ریشه برمیاندازد بسیار خشنود گردند و مردانه به یاری برخیزند ولی چه کنند مردان درماندهای که در دست پندارهای بیخردانه زبونند و اختیاری از خود نمیدارند؟!.
🔸 اندیشه راه فهم است تکهی 3
از شگفتیهاست که کسانی از اینان چون نگارشهای ما را دربارهی دین و زندگانی و یا دیگر زمینهها میخوانند و آن را با دانستههای خود ناسازگار مییابند و از سوی دیگر هیچ پاسخی برای آنها پیدا نمیکنند بگله و یا بخواهش دوستانه برمیخیزند. مثلاً ما چون بارها نام زردشت را بردیم و او را بفرستادگی ستودیم و بکسانی که ایراد گرفتند پاسخ دادیم یکی نامهای نوشته چنین میگوید : «من خواهشمندم شما زردشت را پیغمبر نخوانید!». از این خواهشها و گلهها بسیار است و ما نمیدانیم باینها چه پاسخ دهیم.
اینها همه دلیل است که اینها از نیروهای خدادادی و از دریافتهای طبیعی بیبهره شده و در دست یک رشته پندارهای بیپا گرفتار ماندهاند.
کسانی اگر روان پاک دارند چون ببینند مردی رنج و سختی بخود هموار کرده پاکدلانه به نیکی توده میکوشد و پندارهای بیخردانه را دنبال کرده از ریشه برمیاندازد بسیار خشنود گردند و مردانه به یاری برخیزند ولی چه کنند مردان درماندهای که در دست پندارهای بیخردانه زبونند و اختیاری از خود نمیدارند؟!.
🔶 زندگانی من (ده سال در عدلیه)
🔸 ٥٩ـ رنجش سختی که داور پیدا کرد (تکهی یک از دو)
این کارها که پیش میآمد از دو راه مایهی رنجش سخت داور میشد : یکی از آن راه که این کسان دوستان و یاران او میبودند و او رنجش آنان را نمیخواست. او عدلیه را بیش از همه برای رفیقبازیها و هوسبازیهای خود میخواست. دیگری آنکه پاکدامنی و پارسایی که از من دیده میشد ، او برنمیتافت. این قاعدهایست که مردان ناپاک همه را ناپاک خواهند و پاکی کسی را برنتابند. داور که از آغاز جوانی نامی زشت پیدا کرده سپس هم با هوسبازیهای خود زشتنامی را بیشتر گردانیده بود ، نمیخواست آنهمه نیکنامی مرا بخود هموار گرداند. بویژه که چنانکه سپس دانسته شده داور از دستهی بدخواهان بلکه از سردستگان ایشان ، شمرده میشد و این بایای بدخواهیهای او میبوده که در این کشور کسان غیرتمند و پاکدامنی را دشمن دارد.
با همهی اینها هنوز رشته میانهی من و داور بریده نشده ، و دشمنیهای او بآشکار نیفتاده بود تا یک داستانی آن رشته را هم برید و دشمنیهای او را بآشکار آورد.
چگونگی آنکه روزی دیدم پروندهایست دربارهی دو دیهی در پیرامون قزوین. آنچه بیادم مانده یک سوی دعوا میرزا علیخان چنگیزی نام میبود. در محاکمه نیز تنها شیخ عبدالمجید شیرازی آمده از سوی دیگر کسی نمیبود. چون پرونده به تمیز رفته و با یک بهانهی سستی شکسته شده بوده ، من بدگمان شدم که در این پرونده هم نیرنگی در کار و پای زورورزی درمیانست. ولی پروا نکردم و نمیبایست کنم ، و همان ساعت محاکمه را بپایان برده رأیش را دادم. چون آخرگاه میبود ، فردا بامداد آقای شرافتیان حکمش را آماده گردانیده بود ، دستینه نهاده مهر زدیم و بدفتر فرستادیم.
همان هنگام حاجی شیخاسدالله ممقانی که از مستشاران تمیز میبود از در درآمد ، و چون نشست آهسته بسخن پرداخته گفت : «اگرچه میدانم شما وساطت قبول نمیکنید. ولی چون خواهش کردهاند مجبوری آمدهام. دیروز در اینجا محاکمهای بوده. محمدرضای تهرانچی بآن علاقهمند است. راجع به یکی از خویشان اوست. میترسد شما رأی بر علیهش دهید». چون نشانیهایش گفت دانستم که همان محاکمه است. گفتم : «من رأی آن را داده بودم و حکمش را همین اکنون مهر کردم. ولی نمیدانم بدلخواه آقای تهرانچی بوده یا بوارونهی آن». فرستادیم حکم را آوردند و او خواند و گفت : «بعکس خواهش اوست».
او تازه رفته بود که دیدم سلجوقی «منشی مخصوص وزیر» (که اکنون هم در وزارت عدلیه است) درآمد و در نزدیک من نشسته آهسته گفت : «مرا تهرانچی فرستاده. دیروز محاکمهای بوده راجع به یکی از خویشان نزدیک او ، خواهش میکند رای بر له او داده شود».
🔸 ٥٩ـ رنجش سختی که داور پیدا کرد (تکهی یک از دو)
این کارها که پیش میآمد از دو راه مایهی رنجش سخت داور میشد : یکی از آن راه که این کسان دوستان و یاران او میبودند و او رنجش آنان را نمیخواست. او عدلیه را بیش از همه برای رفیقبازیها و هوسبازیهای خود میخواست. دیگری آنکه پاکدامنی و پارسایی که از من دیده میشد ، او برنمیتافت. این قاعدهایست که مردان ناپاک همه را ناپاک خواهند و پاکی کسی را برنتابند. داور که از آغاز جوانی نامی زشت پیدا کرده سپس هم با هوسبازیهای خود زشتنامی را بیشتر گردانیده بود ، نمیخواست آنهمه نیکنامی مرا بخود هموار گرداند. بویژه که چنانکه سپس دانسته شده داور از دستهی بدخواهان بلکه از سردستگان ایشان ، شمرده میشد و این بایای بدخواهیهای او میبوده که در این کشور کسان غیرتمند و پاکدامنی را دشمن دارد.
با همهی اینها هنوز رشته میانهی من و داور بریده نشده ، و دشمنیهای او بآشکار نیفتاده بود تا یک داستانی آن رشته را هم برید و دشمنیهای او را بآشکار آورد.
چگونگی آنکه روزی دیدم پروندهایست دربارهی دو دیهی در پیرامون قزوین. آنچه بیادم مانده یک سوی دعوا میرزا علیخان چنگیزی نام میبود. در محاکمه نیز تنها شیخ عبدالمجید شیرازی آمده از سوی دیگر کسی نمیبود. چون پرونده به تمیز رفته و با یک بهانهی سستی شکسته شده بوده ، من بدگمان شدم که در این پرونده هم نیرنگی در کار و پای زورورزی درمیانست. ولی پروا نکردم و نمیبایست کنم ، و همان ساعت محاکمه را بپایان برده رأیش را دادم. چون آخرگاه میبود ، فردا بامداد آقای شرافتیان حکمش را آماده گردانیده بود ، دستینه نهاده مهر زدیم و بدفتر فرستادیم.
همان هنگام حاجی شیخاسدالله ممقانی که از مستشاران تمیز میبود از در درآمد ، و چون نشست آهسته بسخن پرداخته گفت : «اگرچه میدانم شما وساطت قبول نمیکنید. ولی چون خواهش کردهاند مجبوری آمدهام. دیروز در اینجا محاکمهای بوده. محمدرضای تهرانچی بآن علاقهمند است. راجع به یکی از خویشان اوست. میترسد شما رأی بر علیهش دهید». چون نشانیهایش گفت دانستم که همان محاکمه است. گفتم : «من رأی آن را داده بودم و حکمش را همین اکنون مهر کردم. ولی نمیدانم بدلخواه آقای تهرانچی بوده یا بوارونهی آن». فرستادیم حکم را آوردند و او خواند و گفت : «بعکس خواهش اوست».
او تازه رفته بود که دیدم سلجوقی «منشی مخصوص وزیر» (که اکنون هم در وزارت عدلیه است) درآمد و در نزدیک من نشسته آهسته گفت : «مرا تهرانچی فرستاده. دیروز محاکمهای بوده راجع به یکی از خویشان نزدیک او ، خواهش میکند رای بر له او داده شود».
🔶 پرسش و پاسخ (رشتهی یکم)
🔸 تکهی 3
این یکی از آرزوهای من بود که اختلاف از میان ایرانیان برخیزد و بیستملیون توده همه در یک راه باشند.
ولی این آرزو چگونه انجام میگرفت؟. اختلاف از میان ایرانیان چگونه برمیخاست؟. آیا میشد قانونی گذرانید و مردم را مجبور گردانید که همه در یک دین باشند؟!. آیا میشد با زور سرباز و نیروی دولت این کار را از پیش برد؟!. پیداست که نمیشد.
این کار یک راه بیشتر نمیداشت و آن اینکه معنی راست دین روشن گردد. این کیشها بعنوان دین است و بایستی معنی دین روشن گردد تا دانسته شود کدام یک با دین سازگار و کدام یک ناسازگار است. از اینرو گام دیگر من در زمینهی دین بود.
در این زمینه گفتارها نوشتم و معنی راست دین را روشن گردانیدم و ناسازگاری کیشها را بازنمودم. این کوشش هنوز هم دنبال میشود و ما فیروزانه گام بگام پیش میرویم. (1)
در همان هنگام با یک گمراهی بزرگ دیگری روبرو بودیم و آن مادّیگریست. مادّیگری چیست؟!. من اگر بخواهم مادّیگری را شرح دهم خود آن سخن درازی خواهد بود.
مادّیگری بزرگترین و ریشهدارترین گمراهیست که جهان بخود دیده. این گمراهی از اروپا برخاسته و سیلوار بهمه جا رسیده و در ایران نیز تکانی پدید آورده بود.
این گمراهی مانندهی دیگر گمراهیها نیست. این گمراهی از دانشها ریشه گرفته است و گرفتاران آن بیش از همه دانشمندان بودهاند که هزارها کتاب دربارهی آن نوشتهاند.
این گمراهی زندگانی را زیر و رو گردانیده و این سختیها که امروز در جهان است و این جنگها و ویرانیها که میرود بیش از همه نتیجهی مادّیگریست.
آن راهی که ما پیش گرفته بودیم این گمراهی سد بزرگی در برابر ما بود و راه را بروی ما بسته میداشت. از اینرو میبایست بآن پردازیم و با آن نیز نبرد آغازیم.
نبرد ما با مادّیگری داستان درازیست. گفتارها و کتابهایی که در آن باره نوشته شده بسیار است. (2)
همین اندازه بدانید این کوشش که ما در برابر مادّیگری کردهایم در جهان بیمانند است. چه در اروپا و چه در جاهای دیگر تاکنون چنین کاری نشده بود.
سخن دراز است. من نمیخواهم بکاری که امروز کوچک است نام بزرگ گزارم. باید در آینده تاریخ دربارهی ما داوری کند. آنچه من میدانم و توانم گفت آنست که این کوشش و این راه در تاریخ مانندی نداشته است.
اینها کارهاییست که از سال ١٣١٢ آغاز شده و من فهرستوار شمردم.
در این مدت رنجها کشیده گزندها دیده این راه را دنبال کردهایم و خدا را سپاس که امروز جمعیتی هستیم و دست بهم داده میکوشیم.
پابرگیها (از ویرانیده) :
1ـ معنی راست دین در کتاب «ورجاوندْبنیاد» بازنموده شده است.
2ـ از جمله کتاب «در پیرامون روان» و دفتر «در پیرامون مادّیگری» و گفتارهایی در پیمان و پرچمها
🔸 تکهی 3
این یکی از آرزوهای من بود که اختلاف از میان ایرانیان برخیزد و بیستملیون توده همه در یک راه باشند.
ولی این آرزو چگونه انجام میگرفت؟. اختلاف از میان ایرانیان چگونه برمیخاست؟. آیا میشد قانونی گذرانید و مردم را مجبور گردانید که همه در یک دین باشند؟!. آیا میشد با زور سرباز و نیروی دولت این کار را از پیش برد؟!. پیداست که نمیشد.
این کار یک راه بیشتر نمیداشت و آن اینکه معنی راست دین روشن گردد. این کیشها بعنوان دین است و بایستی معنی دین روشن گردد تا دانسته شود کدام یک با دین سازگار و کدام یک ناسازگار است. از اینرو گام دیگر من در زمینهی دین بود.
در این زمینه گفتارها نوشتم و معنی راست دین را روشن گردانیدم و ناسازگاری کیشها را بازنمودم. این کوشش هنوز هم دنبال میشود و ما فیروزانه گام بگام پیش میرویم. (1)
در همان هنگام با یک گمراهی بزرگ دیگری روبرو بودیم و آن مادّیگریست. مادّیگری چیست؟!. من اگر بخواهم مادّیگری را شرح دهم خود آن سخن درازی خواهد بود.
مادّیگری بزرگترین و ریشهدارترین گمراهیست که جهان بخود دیده. این گمراهی از اروپا برخاسته و سیلوار بهمه جا رسیده و در ایران نیز تکانی پدید آورده بود.
این گمراهی مانندهی دیگر گمراهیها نیست. این گمراهی از دانشها ریشه گرفته است و گرفتاران آن بیش از همه دانشمندان بودهاند که هزارها کتاب دربارهی آن نوشتهاند.
این گمراهی زندگانی را زیر و رو گردانیده و این سختیها که امروز در جهان است و این جنگها و ویرانیها که میرود بیش از همه نتیجهی مادّیگریست.
آن راهی که ما پیش گرفته بودیم این گمراهی سد بزرگی در برابر ما بود و راه را بروی ما بسته میداشت. از اینرو میبایست بآن پردازیم و با آن نیز نبرد آغازیم.
نبرد ما با مادّیگری داستان درازیست. گفتارها و کتابهایی که در آن باره نوشته شده بسیار است. (2)
همین اندازه بدانید این کوشش که ما در برابر مادّیگری کردهایم در جهان بیمانند است. چه در اروپا و چه در جاهای دیگر تاکنون چنین کاری نشده بود.
سخن دراز است. من نمیخواهم بکاری که امروز کوچک است نام بزرگ گزارم. باید در آینده تاریخ دربارهی ما داوری کند. آنچه من میدانم و توانم گفت آنست که این کوشش و این راه در تاریخ مانندی نداشته است.
اینها کارهاییست که از سال ١٣١٢ آغاز شده و من فهرستوار شمردم.
در این مدت رنجها کشیده گزندها دیده این راه را دنبال کردهایم و خدا را سپاس که امروز جمعیتی هستیم و دست بهم داده میکوشیم.
پابرگیها (از ویرانیده) :
1ـ معنی راست دین در کتاب «ورجاوندْبنیاد» بازنموده شده است.
2ـ از جمله کتاب «در پیرامون روان» و دفتر «در پیرامون مادّیگری» و گفتارهایی در پیمان و پرچمها
🔶 دردها و درمانها ـ بخش 4 (یا گفتارهایی از مهنامهی پیمان)
🔸 به پیمان چه یاری توانید کرد؟..
کسانی چون پیمان را میخوانند و از نگارشهای ما تکان میخورند از ما میپرسند : «از چه راهی میتوانم بشما یاری کنم؟..» میگویم : بهترین یاوری بما آنست که خود را درست گردانید.
بسیار سخت است که بکسی بگوییم : خود را درست گردان. امروز کیست که خود را درست نمیشناسد و کمی[=نقص] در خویش سراغ میدارد؟!.. هر کسی را ببینیم یک چیزهایی را فراگرفته و درپی آنست که آنها را بدیگران یاد دهد.
ولی اینها همه بیراهیست. اگر اینان همه درستند از چیست که ده تن دارای یک اندیشه نیستند؟!.. اگر اینان همه درستند پس این درماندگی و زبونی از چیست؟!..
شما میتوانید یاوریهای گرانبهایی نه بما تنها ، به توده و کشور خودتان نیز کنید. ولی این پس از آنست که نخست بخود پردازید و خود را درست گردانید. برای زندگانی پیش از همه راه درباید ـ راهی که همگی در آن گرد آیند. یک توده که راهی ندارند و پریشان و پراکنده روز گزارند هرچه بیشتر کوشند گمراهتر گردند. امروز بزرگترین و گرانمایهترین کاری که درمیانست اینست که شرقیان همه به یک راه درآیند و همگی دارای یک اندیشه و یک آرزو باشند. ما این راه را باز کردهایم شما راستیپرستی نمایید و مردانه و پاکدلانه با ما همگام شوید. نخست خود درآیید و سپس بآوردن دیگران کوشید. اینست پرارجترین یاری که بما توانید کردن.
بدانید ای برادران : شما هرچه نیک باشید و بزرگ باشید ، و هرچه دلسوزی بمردم دارید و نیکی آنان خواهید ، تا تنها تنها میکوشید و هر کدام راه دیگری را دنبال مینمایید دشمن تودهی خود هستید. دوباره میگویم : دشمن بدخواه تودهی خود میباشید.
چه دشمنی بالاتر از آن که هر کدام مردم را بسوی دیگر میکشید و آواره و درمانده میگردانید؟!. چه بدخواهی بالاتر از آن که با چیزهای بیهوده توده را سرگرم میدارید و نمیگزارید درپی کار و زندگی خود باشند و بدبختی خود را دریابند؟!..
... ما نیک میدانیم که بسیاری از گفتههای ما بکسانی گران میافتد و بآسانی نمیتوانند پذیرفت. لیکن چه باید کرد؟!.. ما ناگزیر از گفتن راستیها میباشیم و هیچ امیدی برستگاری یک توده جز از این راه نتواند بود. آنچه بکسانی گران میافتد بجای آنکه ما از گفتن آنها چشم پوشیم این بهتر که آن کسان خود را براستیپرستی وادارند. در اینجاست که دوباره میگوییم : بهتر است خوانندگان آنچه میخوانند نیک بیندیشند و شتاب بایرادگیری و پاسخگویی ننمایند.
🔸 به پیمان چه یاری توانید کرد؟..
کسانی چون پیمان را میخوانند و از نگارشهای ما تکان میخورند از ما میپرسند : «از چه راهی میتوانم بشما یاری کنم؟..» میگویم : بهترین یاوری بما آنست که خود را درست گردانید.
بسیار سخت است که بکسی بگوییم : خود را درست گردان. امروز کیست که خود را درست نمیشناسد و کمی[=نقص] در خویش سراغ میدارد؟!.. هر کسی را ببینیم یک چیزهایی را فراگرفته و درپی آنست که آنها را بدیگران یاد دهد.
ولی اینها همه بیراهیست. اگر اینان همه درستند از چیست که ده تن دارای یک اندیشه نیستند؟!.. اگر اینان همه درستند پس این درماندگی و زبونی از چیست؟!..
شما میتوانید یاوریهای گرانبهایی نه بما تنها ، به توده و کشور خودتان نیز کنید. ولی این پس از آنست که نخست بخود پردازید و خود را درست گردانید. برای زندگانی پیش از همه راه درباید ـ راهی که همگی در آن گرد آیند. یک توده که راهی ندارند و پریشان و پراکنده روز گزارند هرچه بیشتر کوشند گمراهتر گردند. امروز بزرگترین و گرانمایهترین کاری که درمیانست اینست که شرقیان همه به یک راه درآیند و همگی دارای یک اندیشه و یک آرزو باشند. ما این راه را باز کردهایم شما راستیپرستی نمایید و مردانه و پاکدلانه با ما همگام شوید. نخست خود درآیید و سپس بآوردن دیگران کوشید. اینست پرارجترین یاری که بما توانید کردن.
بدانید ای برادران : شما هرچه نیک باشید و بزرگ باشید ، و هرچه دلسوزی بمردم دارید و نیکی آنان خواهید ، تا تنها تنها میکوشید و هر کدام راه دیگری را دنبال مینمایید دشمن تودهی خود هستید. دوباره میگویم : دشمن بدخواه تودهی خود میباشید.
چه دشمنی بالاتر از آن که هر کدام مردم را بسوی دیگر میکشید و آواره و درمانده میگردانید؟!. چه بدخواهی بالاتر از آن که با چیزهای بیهوده توده را سرگرم میدارید و نمیگزارید درپی کار و زندگی خود باشند و بدبختی خود را دریابند؟!..
... ما نیک میدانیم که بسیاری از گفتههای ما بکسانی گران میافتد و بآسانی نمیتوانند پذیرفت. لیکن چه باید کرد؟!.. ما ناگزیر از گفتن راستیها میباشیم و هیچ امیدی برستگاری یک توده جز از این راه نتواند بود. آنچه بکسانی گران میافتد بجای آنکه ما از گفتن آنها چشم پوشیم این بهتر که آن کسان خود را براستیپرستی وادارند. در اینجاست که دوباره میگوییم : بهتر است خوانندگان آنچه میخوانند نیک بیندیشند و شتاب بایرادگیری و پاسخگویی ننمایند.
🔶 زندگانی من (ده سال در عدلیه)
🔸 ٥٩ـ رنجش سختی که داور پیدا کرد (تکهی دو از دو)
با آنکه لحن پیام زننده میبود من بروی خود نیاوردم و با نرمی پاسخ دادم : «همین اکنون آقای ممقانی اینجا میبود و گفتگوی آن پرونده را میکرد. من رأی آن را داده و حکمش را مهر کردهام. بزیان آن خویش آقای تهرانچیست. افسوسخوارانه گفت : «آقای تهرانچی پیشکار وزیر است ، میتواند بشما زیان رساند». من خشمناک گردیده گفتم : «چه خوش سخنی میگویید. کژدم نیز تواند بمن زیان رساند ، مرا ناگهگیر گرداند و نیشی زند. آیا باید بخواهش او از رأی خود بازگردم؟!.».
چون دید من بخشم آمدم گفت : «پس من باید راستش بگویم. مرا خود آقای وزیر فرستاده. پیام از خود ایشانست». گفتم : «دیگر شگفتتر! بآقای وزیر بگویید من هیچگاه بخواهش این و آن از فهمیدهی خود بازنگشتهام. بویژه که شما روزی که عدلیه را باز کردی ، قرآن بجلو ما گزاردی و ما سوگند خوردیم و خدا را گواه گرفتیم که از قانون و راستی چشم نپوشیم. پس همهی آنها بازیچه میبوده؟!. شما چگونه میخواهید که من از رأی خود بازگردم؟!.».
اینها را که شنید رفت. ولی پس از کمی بازگشت پیام آورد که آقای وزیر میگوید : «پس جلو اجرا را بگیرید». گفتم : «آقای وزیر نیک میداند که برای آن مقررات قانونی هست. بیایند و درخواست کنند تا من هم اگر توانستم بپذیرم». رفت و دیگر نیامد. سپس دانستم که خود داور چیزی به ادارهی اجرا نوشته که آن حکم را اجرا نکنید.
چنانکه نوشتم این پیشامد رشته را میان من و داور پاره کرد. پس از این پیشامد او نتوانست از نشان دادن کینهی خود بازایستد. بدتر ازو تهرانچی بود. این مرد که بنام پیشکاری داور لوتی شده بمیان افتاده و بگفتهی تبریزیان «تیغش جلوش هم میبرید و پشتش هم میبرید» ، بسیار خشمناک شده این به او بسیار گران میافتاد که یک قاضی درخواستش را نپذیرفته. بسیار گران میافتاد که در نتیجهی یک رأی دو دیهی از دست خویشش دررفته.
لیکن چه کار بایستی کنند؟... آیا داور بایستی مرا از عدلیه بیرون گرداند؟. من خود بآن خرسند میبودم. زیرا گذشته از هر چیز ماهانهای که بمن داده میشد زندگانی مرا با سختی راه میانداخت. ولی آنان خرسند نبوده نمیخواستند بآن اندازه بس کنند. همچنان میترسیدند که من یا دیگری از سوی من چگونگی را بشاه بنویسد. اینبود خاموش میایستادند تا کمی نگذشت که داستان اوین پیش آمد و همچون توپ ترکید و میدانی برای داور و تهرانچی و فاضلالملک و دیگران باز کرد.
🔸 ٥٩ـ رنجش سختی که داور پیدا کرد (تکهی دو از دو)
با آنکه لحن پیام زننده میبود من بروی خود نیاوردم و با نرمی پاسخ دادم : «همین اکنون آقای ممقانی اینجا میبود و گفتگوی آن پرونده را میکرد. من رأی آن را داده و حکمش را مهر کردهام. بزیان آن خویش آقای تهرانچیست. افسوسخوارانه گفت : «آقای تهرانچی پیشکار وزیر است ، میتواند بشما زیان رساند». من خشمناک گردیده گفتم : «چه خوش سخنی میگویید. کژدم نیز تواند بمن زیان رساند ، مرا ناگهگیر گرداند و نیشی زند. آیا باید بخواهش او از رأی خود بازگردم؟!.».
چون دید من بخشم آمدم گفت : «پس من باید راستش بگویم. مرا خود آقای وزیر فرستاده. پیام از خود ایشانست». گفتم : «دیگر شگفتتر! بآقای وزیر بگویید من هیچگاه بخواهش این و آن از فهمیدهی خود بازنگشتهام. بویژه که شما روزی که عدلیه را باز کردی ، قرآن بجلو ما گزاردی و ما سوگند خوردیم و خدا را گواه گرفتیم که از قانون و راستی چشم نپوشیم. پس همهی آنها بازیچه میبوده؟!. شما چگونه میخواهید که من از رأی خود بازگردم؟!.».
اینها را که شنید رفت. ولی پس از کمی بازگشت پیام آورد که آقای وزیر میگوید : «پس جلو اجرا را بگیرید». گفتم : «آقای وزیر نیک میداند که برای آن مقررات قانونی هست. بیایند و درخواست کنند تا من هم اگر توانستم بپذیرم». رفت و دیگر نیامد. سپس دانستم که خود داور چیزی به ادارهی اجرا نوشته که آن حکم را اجرا نکنید.
چنانکه نوشتم این پیشامد رشته را میان من و داور پاره کرد. پس از این پیشامد او نتوانست از نشان دادن کینهی خود بازایستد. بدتر ازو تهرانچی بود. این مرد که بنام پیشکاری داور لوتی شده بمیان افتاده و بگفتهی تبریزیان «تیغش جلوش هم میبرید و پشتش هم میبرید» ، بسیار خشمناک شده این به او بسیار گران میافتاد که یک قاضی درخواستش را نپذیرفته. بسیار گران میافتاد که در نتیجهی یک رأی دو دیهی از دست خویشش دررفته.
لیکن چه کار بایستی کنند؟... آیا داور بایستی مرا از عدلیه بیرون گرداند؟. من خود بآن خرسند میبودم. زیرا گذشته از هر چیز ماهانهای که بمن داده میشد زندگانی مرا با سختی راه میانداخت. ولی آنان خرسند نبوده نمیخواستند بآن اندازه بس کنند. همچنان میترسیدند که من یا دیگری از سوی من چگونگی را بشاه بنویسد. اینبود خاموش میایستادند تا کمی نگذشت که داستان اوین پیش آمد و همچون توپ ترکید و میدانی برای داور و تهرانچی و فاضلالملک و دیگران باز کرد.
Forwarded from کتابخانه پاکدینی (کتابهای احمد کسروی و یاران او)
خدا با ماست.pdf
389.6 KB
🔸 خدا با ماست
🖌 احمد کسروی
🔹 جستار : چگونگی آیین خدا ، «خدا با ماست» : خرافه یا حقیقت؟ ، ارتباط دین با دانش : پذیرفتن دین حقایق دانشی را ، نظارت دین بر دانش
📊 شمار ساتها : ۲۶
بازپسین پراکنش : دیماه ۱۳۹۶
🔷 کتابخانهی پاکدینی
🔸 این کتاب از سوی «باهَماد پاکدینان» و بدست «کوشاد تلگرام» پراکنده میگردد.
🖌 احمد کسروی
🔹 جستار : چگونگی آیین خدا ، «خدا با ماست» : خرافه یا حقیقت؟ ، ارتباط دین با دانش : پذیرفتن دین حقایق دانشی را ، نظارت دین بر دانش
📊 شمار ساتها : ۲۶
بازپسین پراکنش : دیماه ۱۳۹۶
🔷 کتابخانهی پاکدینی
🔸 این کتاب از سوی «باهَماد پاکدینان» و بدست «کوشاد تلگرام» پراکنده میگردد.
🔶 پرسش و پاسخ (رشتهی یکم)
🔸 تکهی 4
در این مدت من نامی بروی خود نگزاردم و برای خود چیزی نخواستم و سخنی بیدلیل نگفتم و جز به نیکی جهان نکوشیدم. با اینحال دیده میشود گروهی از راه رشک و خودخواهی و یا از آنجا که این کوششهای ما دکانهای ایشان را بهم میزند بتکان آمده خود را بمیان انداختهاند. غوغاها برپا میکنند ، دشمنیها نشان میدهند ، بسخنان پست و یاوه میپردازند ، بکارشکنیها میکوشند. همینهایند که آواز برداشته میگویند : «های ، این دعوی پیغمبری میکند!». برای شورانیدن عوام این را بهترین وسیله میدانند.
بارها پرسیدهام : «من کجا چنین دعوایی کردم؟!. من کجا نام پیغمبری بردم؟!.» میگویند : «این کارها که شما میکنید و این سخنانی که میگویید معنایش پیغمبریست.»
میگویم : «گرفتم که چنانست. آیا بایستی بآن کارها برنخیزم؟!. برنخیزم که پیغمبری خواهد شد؟!. آیا آن کارهای من بد بوده؟!. مثلاً این سیزده و چهارده کیش که در کشور شماست و این توده را دچار بدبختیها گردانیده بایستی کسی بچاره برنخیزد؟!. این گمراهیهای گوناگون که مردم را فراگرفته بایستی هیچ کس برهانیدن مردم از آنها نکوشد؟!. مادّیگری که سیلوار همه جا را فراگرفته آیا من بد کردهام که با آن به نبرد برخاستهام؟!. بد کردهام که به بلندی نام خدا کوشیدهام؟!. شما همهتان درمانده بودید و آنهمه ملایانتان یکی نمیتوانست سخنی گوید و بپاسخی پردازد. آیا من بد کردهام که پاسخهای استوار دادهام؟.. آیا بایستی باین کارها برنخیزم چرا که شما آنها را پیغمبری خواهید شمرد؟!. شما اگر بکارهای من یا بسخنانی که گفتهام ایراد میدارید آن را بگویید. بگویید تا بدانیم چه ایرادی میدارید. اگر بآن کارها و سخنان ایرادی نمیدارید پس چه میگویید و این چه هایهویی است که راه انداختهاید؟!..»
این سخنان را که میشنوند درمیمانند. زیرا نه پاسخی دارند که بدهند و نه میخواهند دست از هایهوی بردارند.
جای بسیار شگفت است که سخنان بسیار عالی را از نوشتههای ما برمیدارند و نقل میکنند تا ثابت کنند که من دعوی پیغمبری کردهام. میگویند : «این مطالب بسیار عالیست. اینها معنایش دعوی پیغمبریست». من نمیدانم باین بدبختان چه بگویم.
این بیاد من میاندازد آن را که هنگامی در روم درمیان اشراف و طبقهی توده کشاکش بود و کسی که برمیخاست و بطبقهی توده دلسوزی نموده به بدبختیهای آنها چاره میاندیشید و به بینوایان تقسیم خواربار میکرد اشراف با او بدشمنی برخاسته کارشکنی مینمودند و چون گناهی بَرو نمیتوانستند گرفت بهانه میآوردند که او در آرزوی پادشاهی است. این کارهایی که میکند کارهای یک مرد عادی نیست.
اگر گفتههای آنان را بگیریم معنایش اینست که مردمان باید در توی گمراهیها و نادانیها دست و پا زنند و هیچ کسی بچاره برنخیزد چرا که اگر برخاست پیغمبری خواهد شد و آن هم نباید باشد. خدا هم حق ندارد دیگر بجهان پردازد و مردمان را از گمراهی برهاند.
روزی به یکی گفتم : «عقیدهی شما چیست؟.. آیا باید باین دردها چاره نشود؟!. اگر کسی خواست باینها چاره کند بد کرده است؟!..» چون پاسخی نداشت خاموش ایستاد. اکنون از شما که آقایان «ب» و «ج» هستید همان پرسش را میکنم. هر پاسخی دارید بدهید.
🔸 تکهی 4
در این مدت من نامی بروی خود نگزاردم و برای خود چیزی نخواستم و سخنی بیدلیل نگفتم و جز به نیکی جهان نکوشیدم. با اینحال دیده میشود گروهی از راه رشک و خودخواهی و یا از آنجا که این کوششهای ما دکانهای ایشان را بهم میزند بتکان آمده خود را بمیان انداختهاند. غوغاها برپا میکنند ، دشمنیها نشان میدهند ، بسخنان پست و یاوه میپردازند ، بکارشکنیها میکوشند. همینهایند که آواز برداشته میگویند : «های ، این دعوی پیغمبری میکند!». برای شورانیدن عوام این را بهترین وسیله میدانند.
بارها پرسیدهام : «من کجا چنین دعوایی کردم؟!. من کجا نام پیغمبری بردم؟!.» میگویند : «این کارها که شما میکنید و این سخنانی که میگویید معنایش پیغمبریست.»
میگویم : «گرفتم که چنانست. آیا بایستی بآن کارها برنخیزم؟!. برنخیزم که پیغمبری خواهد شد؟!. آیا آن کارهای من بد بوده؟!. مثلاً این سیزده و چهارده کیش که در کشور شماست و این توده را دچار بدبختیها گردانیده بایستی کسی بچاره برنخیزد؟!. این گمراهیهای گوناگون که مردم را فراگرفته بایستی هیچ کس برهانیدن مردم از آنها نکوشد؟!. مادّیگری که سیلوار همه جا را فراگرفته آیا من بد کردهام که با آن به نبرد برخاستهام؟!. بد کردهام که به بلندی نام خدا کوشیدهام؟!. شما همهتان درمانده بودید و آنهمه ملایانتان یکی نمیتوانست سخنی گوید و بپاسخی پردازد. آیا من بد کردهام که پاسخهای استوار دادهام؟.. آیا بایستی باین کارها برنخیزم چرا که شما آنها را پیغمبری خواهید شمرد؟!. شما اگر بکارهای من یا بسخنانی که گفتهام ایراد میدارید آن را بگویید. بگویید تا بدانیم چه ایرادی میدارید. اگر بآن کارها و سخنان ایرادی نمیدارید پس چه میگویید و این چه هایهویی است که راه انداختهاید؟!..»
این سخنان را که میشنوند درمیمانند. زیرا نه پاسخی دارند که بدهند و نه میخواهند دست از هایهوی بردارند.
جای بسیار شگفت است که سخنان بسیار عالی را از نوشتههای ما برمیدارند و نقل میکنند تا ثابت کنند که من دعوی پیغمبری کردهام. میگویند : «این مطالب بسیار عالیست. اینها معنایش دعوی پیغمبریست». من نمیدانم باین بدبختان چه بگویم.
این بیاد من میاندازد آن را که هنگامی در روم درمیان اشراف و طبقهی توده کشاکش بود و کسی که برمیخاست و بطبقهی توده دلسوزی نموده به بدبختیهای آنها چاره میاندیشید و به بینوایان تقسیم خواربار میکرد اشراف با او بدشمنی برخاسته کارشکنی مینمودند و چون گناهی بَرو نمیتوانستند گرفت بهانه میآوردند که او در آرزوی پادشاهی است. این کارهایی که میکند کارهای یک مرد عادی نیست.
اگر گفتههای آنان را بگیریم معنایش اینست که مردمان باید در توی گمراهیها و نادانیها دست و پا زنند و هیچ کسی بچاره برنخیزد چرا که اگر برخاست پیغمبری خواهد شد و آن هم نباید باشد. خدا هم حق ندارد دیگر بجهان پردازد و مردمان را از گمراهی برهاند.
روزی به یکی گفتم : «عقیدهی شما چیست؟.. آیا باید باین دردها چاره نشود؟!. اگر کسی خواست باینها چاره کند بد کرده است؟!..» چون پاسخی نداشت خاموش ایستاد. اکنون از شما که آقایان «ب» و «ج» هستید همان پرسش را میکنم. هر پاسخی دارید بدهید.
🔶 دردها و درمانها ـ بخش 4 (یا گفتارهایی از مهنامهی پیمان)
🔸 کسانی نیکی را تنها با گفتن میدانند
کسانی نیکی را تنها با گفتن میدانند که در راه سود همهی بدیها را میکنند و در نشستها سخن از نیکیها میرانند. اگر «همدست دزد و همراه کاروان» شنیدهاید اینانند.
باید خود نیک بود و به نیکی توده هم کوشید.
🔸 کسانی نیکی را تنها با گفتن میدانند
کسانی نیکی را تنها با گفتن میدانند که در راه سود همهی بدیها را میکنند و در نشستها سخن از نیکیها میرانند. اگر «همدست دزد و همراه کاروان» شنیدهاید اینانند.
باید خود نیک بود و به نیکی توده هم کوشید.
✴️ جوانان دیگر فریب نمیخورند
استاد دانشمند آقای کسروی
علل درماندگی و زبونی شرق بویژه ایران را از دیرگاهی تشخیص داده و بچاره برخاستند بدین جهت در چند سال پیش مهنامهی پیمان را دائر کرده و انگیزهی بدبختی و تیرهروزی ایرانیان را که در نتیجهی کیشهای پانزدهگانهی خردناپذیر و بدآموزیهای شعرای متملق و چاپلوس حاصل شده با دلایل عقلی و علمی در آن مهنامه تشریح کرده و زیان هر کدام آنها را باثبات رسانیدند و در ضمن حقایق را جایگزین آن خرافات و موهومات گردانیدند و در این راه صد گونه گزند و آسیب بخود هموار کرده و با مخالفتهای شدید پیشوایان کیشها و طرفداران شعرا مواجه شدند.
ولی با یک ارادهی تزلزلناپذیر در برابر هر گونه مانع و عایقی مقاومت کرده و گفتههای خود را یکان یکان با دلیل روشن نموده گام بگام پیش رفتند چون منظورشان از این کوشش استفادهی شخصی نبوده و جز سرفرازی صدملیون تودههای شرق آرزو نمیکردند بنابراین یک دسته از جوانان نیکسرشت و مردان پاکنهاد دریافتند که آقای کسروی از جنس این نویسندگان (عادی) و گفتارش از سنخ گفتار آنها نیست و با ایشان همراه گردیده و بحقایق گفتههاشان گردن گزاشتند و این فیروزی خود حسد و همچشمی یکمشت پستنهادان را تحریک نموده و بیشتر باعث لجاجت و عنادشان گردید.
زیرا دیدند کسی بسخن آنان وقعی نمینهد و گفتههاشان را به پشیزی نمیخرد برعکس پیشرفت پیمان سریعتر و شمارهی خوانندگانش روز بروز بیشتر میگردد به هیاهو برخاستند و جار و جنجال راه انداختند اما نتیجه نگرفتند.
در سال گذشته بجهت پیشامد شهریورماه آقای کسروی ناگزیر بودند بکارهای کشور دخالت کرده و راهنماییهای لازمه را بتوده بنمایند و با مشورت یاران روزنامهی پرچم را بنیاد نهادند. پس از چندی یکی از همراهان راجع به شعر سئوالی کرده بود ، آقای کسروی برای اینکه پاسخ او را مشروحتر بدهند گفتار مبسوطی در پرچم نوشتند و با دلایل و براهین محکم و امثال متعدد معنی حقیقی شعر را روشن گردانیده و نفع و زیان آن را بیان نمودند باز یک دسته به هوچیگری برخاسته و این دفعه بسخنان خود رنگ دیگری داده (از قبیل بمفاخر ملی توهین شده) زبان به هرزهدرایی گشوده و قلم را بزشتگویی بیالودند.
در اواخر روزنامهی آزاد پیشنهاد کرده بود بعلت توهین بمفاخر ملی (مقصودش شعرای قلندرمآب و ستایشگر بیگانگان بوده) باید دارندهی پرچم «محاکمهی ملی» شود.
آقای کسروی این پیشنهاد را با طیب خاطر پذیرفته و یک ستونی در پرچم جهت داوری توده اختصاص دادند. عدهی زیادی هم چه از مرکز و چه از شهرستانها عقیدهی خود را راجع به شعرا و زیان گفتههای آنان نوشته و فرستادند در ستون مخصوص مرتب بچاپ رسید و تاکنون هم دنبالهی آن خاتمه نیافته. با این ترتیب احتمال میرفت دیگر برای کسی جای تعرضی باقی نمانده و قضیه کاملاً روشن و یک طرفه گردیده است.
بدبختانه باز یک آقایی خود را به نفهمی زده در یکی از جراید مرکز در تحت عنوان (ادب و ادبیات) گفتار مینویسد و ابراز احساسات میکند و سنگ هواداری مفاخر ملی را بسینه میزند. شگفتتر آنکه بجوانان هم نصیحت میدهد که از پذیرفتن سخنان خردپذیر دارندهی پرچم احتراز و اجتناب نمایند.
من از آن آقا میپرسم شما از کجا بخودتان این حق را میدهید که بجوانان رهنمایی کنید و دیگر جوانان آن اندازه درمانده نیستند براهنمایی شما آقایان نیازمند باشند. جوانان خودشان اشعار مبتذل و ننگین خیام و حافظ و سعدی و غیره را خوانده و زیان آن را درک کردهاند.
جوانان علت زبونی و خواری خود را دریافته و میدانند تا بدآموزیهای کیشها و درس تنبلی و می خوری و جبریگری شعرا از میان نرود دردشان چارهپذیر نیست.
جوانان دیگر فریب الفاظ پا در هوای «مفاخر ملی ـ روح بزرگ خواجه ـ روح حساس شیخ» شماها را نخورده و بدنبال مربی حقیقی (آقای کسروی) رفته بیاری خدا کشور خود و تودههای شرق را از این درماندگی و پراکندگی نجات خواهند بخشید.
محمدباقر رحیمی
گفتار دیگری در همین زمینه 👇👇
استاد دانشمند آقای کسروی
علل درماندگی و زبونی شرق بویژه ایران را از دیرگاهی تشخیص داده و بچاره برخاستند بدین جهت در چند سال پیش مهنامهی پیمان را دائر کرده و انگیزهی بدبختی و تیرهروزی ایرانیان را که در نتیجهی کیشهای پانزدهگانهی خردناپذیر و بدآموزیهای شعرای متملق و چاپلوس حاصل شده با دلایل عقلی و علمی در آن مهنامه تشریح کرده و زیان هر کدام آنها را باثبات رسانیدند و در ضمن حقایق را جایگزین آن خرافات و موهومات گردانیدند و در این راه صد گونه گزند و آسیب بخود هموار کرده و با مخالفتهای شدید پیشوایان کیشها و طرفداران شعرا مواجه شدند.
ولی با یک ارادهی تزلزلناپذیر در برابر هر گونه مانع و عایقی مقاومت کرده و گفتههای خود را یکان یکان با دلیل روشن نموده گام بگام پیش رفتند چون منظورشان از این کوشش استفادهی شخصی نبوده و جز سرفرازی صدملیون تودههای شرق آرزو نمیکردند بنابراین یک دسته از جوانان نیکسرشت و مردان پاکنهاد دریافتند که آقای کسروی از جنس این نویسندگان (عادی) و گفتارش از سنخ گفتار آنها نیست و با ایشان همراه گردیده و بحقایق گفتههاشان گردن گزاشتند و این فیروزی خود حسد و همچشمی یکمشت پستنهادان را تحریک نموده و بیشتر باعث لجاجت و عنادشان گردید.
زیرا دیدند کسی بسخن آنان وقعی نمینهد و گفتههاشان را به پشیزی نمیخرد برعکس پیشرفت پیمان سریعتر و شمارهی خوانندگانش روز بروز بیشتر میگردد به هیاهو برخاستند و جار و جنجال راه انداختند اما نتیجه نگرفتند.
در سال گذشته بجهت پیشامد شهریورماه آقای کسروی ناگزیر بودند بکارهای کشور دخالت کرده و راهنماییهای لازمه را بتوده بنمایند و با مشورت یاران روزنامهی پرچم را بنیاد نهادند. پس از چندی یکی از همراهان راجع به شعر سئوالی کرده بود ، آقای کسروی برای اینکه پاسخ او را مشروحتر بدهند گفتار مبسوطی در پرچم نوشتند و با دلایل و براهین محکم و امثال متعدد معنی حقیقی شعر را روشن گردانیده و نفع و زیان آن را بیان نمودند باز یک دسته به هوچیگری برخاسته و این دفعه بسخنان خود رنگ دیگری داده (از قبیل بمفاخر ملی توهین شده) زبان به هرزهدرایی گشوده و قلم را بزشتگویی بیالودند.
در اواخر روزنامهی آزاد پیشنهاد کرده بود بعلت توهین بمفاخر ملی (مقصودش شعرای قلندرمآب و ستایشگر بیگانگان بوده) باید دارندهی پرچم «محاکمهی ملی» شود.
آقای کسروی این پیشنهاد را با طیب خاطر پذیرفته و یک ستونی در پرچم جهت داوری توده اختصاص دادند. عدهی زیادی هم چه از مرکز و چه از شهرستانها عقیدهی خود را راجع به شعرا و زیان گفتههای آنان نوشته و فرستادند در ستون مخصوص مرتب بچاپ رسید و تاکنون هم دنبالهی آن خاتمه نیافته. با این ترتیب احتمال میرفت دیگر برای کسی جای تعرضی باقی نمانده و قضیه کاملاً روشن و یک طرفه گردیده است.
بدبختانه باز یک آقایی خود را به نفهمی زده در یکی از جراید مرکز در تحت عنوان (ادب و ادبیات) گفتار مینویسد و ابراز احساسات میکند و سنگ هواداری مفاخر ملی را بسینه میزند. شگفتتر آنکه بجوانان هم نصیحت میدهد که از پذیرفتن سخنان خردپذیر دارندهی پرچم احتراز و اجتناب نمایند.
من از آن آقا میپرسم شما از کجا بخودتان این حق را میدهید که بجوانان رهنمایی کنید و دیگر جوانان آن اندازه درمانده نیستند براهنمایی شما آقایان نیازمند باشند. جوانان خودشان اشعار مبتذل و ننگین خیام و حافظ و سعدی و غیره را خوانده و زیان آن را درک کردهاند.
جوانان علت زبونی و خواری خود را دریافته و میدانند تا بدآموزیهای کیشها و درس تنبلی و می خوری و جبریگری شعرا از میان نرود دردشان چارهپذیر نیست.
جوانان دیگر فریب الفاظ پا در هوای «مفاخر ملی ـ روح بزرگ خواجه ـ روح حساس شیخ» شماها را نخورده و بدنبال مربی حقیقی (آقای کسروی) رفته بیاری خدا کشور خود و تودههای شرق را از این درماندگی و پراکندگی نجات خواهند بخشید.
محمدباقر رحیمی
گفتار دیگری در همین زمینه 👇👇