🔶 پرسش و پاسخ (رشتهی یکم)
🔸 تکهی 16
به هر حال زنده گردیدن تن در زیر خاک و متنعّم شدن آن با لذتهای مادّی جز پندار بسیار بیخردانه نبوده است و نتواند بود و تشریفات برای تن بیروان یا لاشه جز از نافهمی و کوردرونی سر نتواند زد.
چیزیست بسیار آشکار : کسی که مرده تن او لاشه گردیده ، و چنانکه گفتیم جز بدرد گندیدن و از هم دررفتن و فروریختن نخواهد خورد.
اینست دینها دستور دادهاند که آن را در زیر خاک نهان گردانند که هم در بیرون نباشد و آبرویش محفوظ ماند و هم مردم از بوی بد او آزار نبینند و بیماریها پدید نیاید.
دفن مرده یا بزیر خاک سپردن آن معنایش اینست. معنایش او را ببهشت یا بدوزخ فرستادن نیست. اگر بجای آن بسوزانند سوزانیدهاند. از دیدهی دین باکی نیست.
اکنون سخن در آنست که ایرانیان در همین زمینه ، گمراهیهای بیخردانهی بتپرستان باستان را نگه داشتهاند و چنین میپندارند که مردگان در زیر خاک جهانی دارند ، بهشت و دوزخ در آنجاست ، کیفر یا پاداش که خواهد بود به همان تنهاست ، و از بس در این نادانی و گمراهی خود پافشارند دستور دین اسلام را دربارهی دفن مردگان از معنای خود بیرون برده با این گمراهی سفیهانهی خود انطباق دادهاند.
البته ایشان این را نخواهند پذیرفت و این گفتهی ما را تهمتی دربارهی خودشان خواهند پنداشت. ولی رفتارشان حقیقت را نیک نشان میدهد و شما خواهید توانست از سنجش کارهای آنان به ته مغزشان پی برید.
یکی از باورهای ایرانیان دربارهی مردگان اینست که چون یکی را بخاک سپردند دو تن فرشته یکی منکر دیگری نکیر ، با گرزهای آتشین در دستهاشان ، بالای سر او حاضر خواهند شد و برای آنکه اندازهی ایمانش را بفهمند پرسشهایی از او خواهند کرد ، یکایک ارکان دین را خواهند پرسید ، گرزهای آتشین را در برابر چشمش بتکان آورده خواهند پرسید : «من ربک؟ من نبیک؟ من ائمتک؟.. هل الجنة حق؟.. هل النار حق؟.. هل الصراط حق؟.. هل المیزان حق؟..» ـ خدایت کیست؟.. پیغمبرت کیست؟.. امامانت کیست؟.. آیا بهشت راست است؟.. آیا دوزخ راست است؟.. آیا پل صراط راست است؟.. آیا ترازو راستست؟..
وای بحال کسی که ایمانش ضعیف است که از ترس زبانش بند آمده نخواهد دانست چه بگوید و گرزهای آتشین پیاپی بسرش فرود خواهد آمد.
برای کمک باینگونه مردگان ضعیفایمانست که علماء موضوع تلقین را ایجاد کردهاند. کسی که مرده او را تنها نمیگزارند و یک ملا یا شیخ بالا سرش ایستاده باو یاد میدهد :
«یا عبدالله اذا جائک الملکان المقربان و سئلاک من ربک لاتخف و لاتحزن و قل الله ربی و محمد نبیی ..»
🔸 تکهی 16
به هر حال زنده گردیدن تن در زیر خاک و متنعّم شدن آن با لذتهای مادّی جز پندار بسیار بیخردانه نبوده است و نتواند بود و تشریفات برای تن بیروان یا لاشه جز از نافهمی و کوردرونی سر نتواند زد.
چیزیست بسیار آشکار : کسی که مرده تن او لاشه گردیده ، و چنانکه گفتیم جز بدرد گندیدن و از هم دررفتن و فروریختن نخواهد خورد.
اینست دینها دستور دادهاند که آن را در زیر خاک نهان گردانند که هم در بیرون نباشد و آبرویش محفوظ ماند و هم مردم از بوی بد او آزار نبینند و بیماریها پدید نیاید.
دفن مرده یا بزیر خاک سپردن آن معنایش اینست. معنایش او را ببهشت یا بدوزخ فرستادن نیست. اگر بجای آن بسوزانند سوزانیدهاند. از دیدهی دین باکی نیست.
اکنون سخن در آنست که ایرانیان در همین زمینه ، گمراهیهای بیخردانهی بتپرستان باستان را نگه داشتهاند و چنین میپندارند که مردگان در زیر خاک جهانی دارند ، بهشت و دوزخ در آنجاست ، کیفر یا پاداش که خواهد بود به همان تنهاست ، و از بس در این نادانی و گمراهی خود پافشارند دستور دین اسلام را دربارهی دفن مردگان از معنای خود بیرون برده با این گمراهی سفیهانهی خود انطباق دادهاند.
البته ایشان این را نخواهند پذیرفت و این گفتهی ما را تهمتی دربارهی خودشان خواهند پنداشت. ولی رفتارشان حقیقت را نیک نشان میدهد و شما خواهید توانست از سنجش کارهای آنان به ته مغزشان پی برید.
یکی از باورهای ایرانیان دربارهی مردگان اینست که چون یکی را بخاک سپردند دو تن فرشته یکی منکر دیگری نکیر ، با گرزهای آتشین در دستهاشان ، بالای سر او حاضر خواهند شد و برای آنکه اندازهی ایمانش را بفهمند پرسشهایی از او خواهند کرد ، یکایک ارکان دین را خواهند پرسید ، گرزهای آتشین را در برابر چشمش بتکان آورده خواهند پرسید : «من ربک؟ من نبیک؟ من ائمتک؟.. هل الجنة حق؟.. هل النار حق؟.. هل الصراط حق؟.. هل المیزان حق؟..» ـ خدایت کیست؟.. پیغمبرت کیست؟.. امامانت کیست؟.. آیا بهشت راست است؟.. آیا دوزخ راست است؟.. آیا پل صراط راست است؟.. آیا ترازو راستست؟..
وای بحال کسی که ایمانش ضعیف است که از ترس زبانش بند آمده نخواهد دانست چه بگوید و گرزهای آتشین پیاپی بسرش فرود خواهد آمد.
برای کمک باینگونه مردگان ضعیفایمانست که علماء موضوع تلقین را ایجاد کردهاند. کسی که مرده او را تنها نمیگزارند و یک ملا یا شیخ بالا سرش ایستاده باو یاد میدهد :
«یا عبدالله اذا جائک الملکان المقربان و سئلاک من ربک لاتخف و لاتحزن و قل الله ربی و محمد نبیی ..»
🔶 دردها و درمانها ـ بخش 5 (یا گفتارهایی از مهنامهی پیمان)
🔸 چهار پایهی نیک و بد (1) تکهی 1
از چیزهایی که میدان را به بدکاران فراخ گردانیده و زبانشان را باز ساخته جدا نبودن نیک از بد و شناخته نبودن آنهاست. زیرا اینان که خود بگناهان زیانآور بزرگی برخاستهاند آنها را بد نمیشمارند و مردم نیز بدی آنها را درنمییابند و اینست با همهی گناهکاری خود را پاک مینمایند و بمردم از در پندآموزی و برتریفروشی درمیآیند و با پیشانی باز زبان گشاده بدیگران خُرده میگیرند. چهبسا رخ میدهد که مردی که گناه بس بزرگی را کرده آن را گناه نشمارده بدستاویز چیزهای خُردی زبان بنکوهش دیگران باز میدارد.
امروز شما چون نیک نگرید خواهید دید پایهای برای نیک و بد میان مردم نمانده و هر گروهی چیزهایی را که خود نمیپسندند یا میپسندند بد یا نیک میشمارند. روشنتر گویم جز از دیدهی سود و دلخواه خود داوری نمینمایند. نیز خواهید دید هر زمان چیزهای دیگری بد یا نیک شمرده میشود و بهیاهو میافتد و سپس فراموش شده چیزهای دیگری بمیان میآید.
این خود گرفتاری بزرگیست که نیک و بد بهم آمیخته و پایهای برای شناختن آنها بازنمانده و با چنین حالی بسیار نابجاست که ما از مردم چشم نیکی داریم. در جایی که نیکیها شناخته نیست مردم چگونه توانند نیک باشند؟!
از روز نخست یکی از خواستهای ماست که باین گرفتاری چاره نماییم و پایهای برای نیک و بد گزاریم. این از کارهاییست که باید دین انجام دهد. اینکه ما همیشه نام «آیین زندگانی» میبریم و آن را از دین میشماریم ، این بازنمودن نیک و بد بخشی از آن خواهد بود و ما باید جداگانه از آن گفتگو داریم. لیکن در اینجا اندکسخنانی میآوریم تا بخواستی که در این یک رشته گفتار دنبال مینماییم یاوری کند.
باید دانست به نیک و بد از چند راه توان درآمد و از چند دیده در آن توان نگریست : یکی از دیدهی آزادگی و پاکی روان ، و دوم از دیدهی آرامش و سامان زندگانی ، و سوم از دیدهی پیشرفت کار جهان ، و چهارم از دیدهی پایداری کشور و سرفرازی توده. زیرا پارهای بدیها آنست که با پاکی روان نسازد و نشان پستی و آلودگی آن باشد و پارهای دیگر سامان و آرامش زندگی را بهم زند و باز برخی کار جهان را از پیشرفت بازدارد و برخی مایهی نابودی توده گردد. ما در گفتار خود همهی اینها را روشن خواهیم گردانید. ولی ما در اینجا بیشتر از بدیها سخن خواهیم راند و بشمردن نیکیها نخواهیم پرداخت.
پابرگی :
1ـ سرسخن اصلی «خردهگیریهای حقیقتگو و پاسخ آن (5)» میباشد که ما بخشی از گفتار را آورده و این سرسخن را نیز خود گزاردهایم. ـ ویراینده
🔸 چهار پایهی نیک و بد (1) تکهی 1
از چیزهایی که میدان را به بدکاران فراخ گردانیده و زبانشان را باز ساخته جدا نبودن نیک از بد و شناخته نبودن آنهاست. زیرا اینان که خود بگناهان زیانآور بزرگی برخاستهاند آنها را بد نمیشمارند و مردم نیز بدی آنها را درنمییابند و اینست با همهی گناهکاری خود را پاک مینمایند و بمردم از در پندآموزی و برتریفروشی درمیآیند و با پیشانی باز زبان گشاده بدیگران خُرده میگیرند. چهبسا رخ میدهد که مردی که گناه بس بزرگی را کرده آن را گناه نشمارده بدستاویز چیزهای خُردی زبان بنکوهش دیگران باز میدارد.
امروز شما چون نیک نگرید خواهید دید پایهای برای نیک و بد میان مردم نمانده و هر گروهی چیزهایی را که خود نمیپسندند یا میپسندند بد یا نیک میشمارند. روشنتر گویم جز از دیدهی سود و دلخواه خود داوری نمینمایند. نیز خواهید دید هر زمان چیزهای دیگری بد یا نیک شمرده میشود و بهیاهو میافتد و سپس فراموش شده چیزهای دیگری بمیان میآید.
این خود گرفتاری بزرگیست که نیک و بد بهم آمیخته و پایهای برای شناختن آنها بازنمانده و با چنین حالی بسیار نابجاست که ما از مردم چشم نیکی داریم. در جایی که نیکیها شناخته نیست مردم چگونه توانند نیک باشند؟!
از روز نخست یکی از خواستهای ماست که باین گرفتاری چاره نماییم و پایهای برای نیک و بد گزاریم. این از کارهاییست که باید دین انجام دهد. اینکه ما همیشه نام «آیین زندگانی» میبریم و آن را از دین میشماریم ، این بازنمودن نیک و بد بخشی از آن خواهد بود و ما باید جداگانه از آن گفتگو داریم. لیکن در اینجا اندکسخنانی میآوریم تا بخواستی که در این یک رشته گفتار دنبال مینماییم یاوری کند.
باید دانست به نیک و بد از چند راه توان درآمد و از چند دیده در آن توان نگریست : یکی از دیدهی آزادگی و پاکی روان ، و دوم از دیدهی آرامش و سامان زندگانی ، و سوم از دیدهی پیشرفت کار جهان ، و چهارم از دیدهی پایداری کشور و سرفرازی توده. زیرا پارهای بدیها آنست که با پاکی روان نسازد و نشان پستی و آلودگی آن باشد و پارهای دیگر سامان و آرامش زندگی را بهم زند و باز برخی کار جهان را از پیشرفت بازدارد و برخی مایهی نابودی توده گردد. ما در گفتار خود همهی اینها را روشن خواهیم گردانید. ولی ما در اینجا بیشتر از بدیها سخن خواهیم راند و بشمردن نیکیها نخواهیم پرداخت.
پابرگی :
1ـ سرسخن اصلی «خردهگیریهای حقیقتگو و پاسخ آن (5)» میباشد که ما بخشی از گفتار را آورده و این سرسخن را نیز خود گزاردهایم. ـ ویراینده
🔶 شیخ صفی و تبارش
🔸 دیباچه ـ تکهی یک از دو
در تاریخ ایران کم خاندانی باندازهی صفویان نامدار است. این خاندان تاریخ ایران را برگردانیده و پادشاهان کاردانی همچون شاهاسماعیل و شاهتهماسب و شاهعباس از میان ایشان برخاسته.
این خاندان از پانصد سال باز به سیادت شناخته شده ، و این تبار چندان استوار مینموده که کسی گمان دیگری نبرده ، و سختترین بدخواهان آن خاندان در این باره خردهگیری نیارَستهاند. تاریخنویسان آنروزی عثمانی که جنگهای پیاپی ایران و عثمانی را در زمان صفویان نوشتهاند و بشیوهی خود به بدزبانیهایی برخاستهاند ، میتوان گفت تنها چیزی که از زخم زبان ایشان آسوده مانده همین تبار سیادتست که در این باره بخاموشی گراییدهاند.
از اینسو در ایران همگی کسانی که تاریخ صفویان را نوشتهاند ، ایشان را به سیادت ستوده پیش از هر سخنی بشمردن پدران شیخصفی پرداخته ریشهی او را به موسیالکاظم رسانیدهاند ، و تا آنجا که ما جُستهایم و میدانیم کسی را از ایشان گمان دیگری باندیشه نرسیده و آن را از راستترین تبارها شناختهاند : اسکندربیک در عالمآرا ، «اتفاق جمهور علمای انساب» را ادعا کرده. میرزا ابوالفتح در «تنقیح صَفوَةُالصَّفا» چنین گفته : «در کتب معتبرهی انساب به تفصیل سمت تحریر یافته».
این هم میدانیم که سیادت یکی از افزارهاییست که خاندان صفوی برای پیشرفت کار خود داشتهاند و از این سود بسیار جستهاند. در آن زمانها به سیادت ارج بسیار گزارده میشده و مردم سیدان را بسیار گرامی میداشتهاند. بیگمان یکی از شُوندهای[سبب] آن ، این تبار سیادت میبوده.
با همهی اینها چون من پارسال دربارهی زبان آذری ، یا زبان باستان آذربایجان ، جستجو میکردم و از بَهر دوبیتیهایی که شیخصفی نیای بزرگ صفویان با آن زبان سروده تاریخچهی زندگانی او را میجستم ، ناگهان باین برخوردم که شیخصفی در زمان خود سید نمیبوده. باینمعنی که نه کسی او را به سیدی میشناخته و نه او چنین تباری بخود میبسته. این پس از مرگ او بوده که پسرش صدرالدین بهوس سیدی افتاده و با خواب و کوششِ مریدان چنین تباری برای خود بسیجیده.
نیز باین برخوردم که شاهاسماعیل که با شمشیر ، ایران را از سنیان میپیراست ، شیخصفی نیای بزرگ او سنی میبوده.
همچنین شیخصفی و پدرانش تا آنجا که براستی شناخته میباشند از بومیان آذربایجان و زبان ایشان آذری میبوده و ترکی که شاهاسماعیل با آن شعر سروده سپس در آن خاندان رواج یافته. میباید گفت : از شیخصفی تا شاهاسماعیل که دویست سال کمابیش گذشته در خانوادهی صفوی سه دگرگونی رخ داده :
1) شیخ سید نمیبوده و نبیرگان او سید شدهاند.
2) شیخ سنی میبوده و نبیرهی او شاهاسماعیل ، شیعیِ سنیکش درآمده.
3) شیخ فارسیزبان میبوده و بازماندگان او ترکی را پذیرفتهاند.
دربارهی زبان جای شگفتی نیست. زیرا بشُوَند پیشامدهای تاریخی ، سراسر آذربایجان زبان خود را که آذری میبوده از دست داده این خاندان هم پیروی کردهاند. دربارهی کیش هم ، از زمان مغول در ایران شیعیگری رو برواج میداشته و زمان بزمان فزونتر میگردیده صفویان نیز همرنگی نمودهاند. تنها دشمنی بیاندازهی شاهاسماعیل با سنیان شگفت مینمود و درخور جستجو میبود.
🔸 دیباچه ـ تکهی یک از دو
در تاریخ ایران کم خاندانی باندازهی صفویان نامدار است. این خاندان تاریخ ایران را برگردانیده و پادشاهان کاردانی همچون شاهاسماعیل و شاهتهماسب و شاهعباس از میان ایشان برخاسته.
این خاندان از پانصد سال باز به سیادت شناخته شده ، و این تبار چندان استوار مینموده که کسی گمان دیگری نبرده ، و سختترین بدخواهان آن خاندان در این باره خردهگیری نیارَستهاند. تاریخنویسان آنروزی عثمانی که جنگهای پیاپی ایران و عثمانی را در زمان صفویان نوشتهاند و بشیوهی خود به بدزبانیهایی برخاستهاند ، میتوان گفت تنها چیزی که از زخم زبان ایشان آسوده مانده همین تبار سیادتست که در این باره بخاموشی گراییدهاند.
از اینسو در ایران همگی کسانی که تاریخ صفویان را نوشتهاند ، ایشان را به سیادت ستوده پیش از هر سخنی بشمردن پدران شیخصفی پرداخته ریشهی او را به موسیالکاظم رسانیدهاند ، و تا آنجا که ما جُستهایم و میدانیم کسی را از ایشان گمان دیگری باندیشه نرسیده و آن را از راستترین تبارها شناختهاند : اسکندربیک در عالمآرا ، «اتفاق جمهور علمای انساب» را ادعا کرده. میرزا ابوالفتح در «تنقیح صَفوَةُالصَّفا» چنین گفته : «در کتب معتبرهی انساب به تفصیل سمت تحریر یافته».
این هم میدانیم که سیادت یکی از افزارهاییست که خاندان صفوی برای پیشرفت کار خود داشتهاند و از این سود بسیار جستهاند. در آن زمانها به سیادت ارج بسیار گزارده میشده و مردم سیدان را بسیار گرامی میداشتهاند. بیگمان یکی از شُوندهای[سبب] آن ، این تبار سیادت میبوده.
با همهی اینها چون من پارسال دربارهی زبان آذری ، یا زبان باستان آذربایجان ، جستجو میکردم و از بَهر دوبیتیهایی که شیخصفی نیای بزرگ صفویان با آن زبان سروده تاریخچهی زندگانی او را میجستم ، ناگهان باین برخوردم که شیخصفی در زمان خود سید نمیبوده. باینمعنی که نه کسی او را به سیدی میشناخته و نه او چنین تباری بخود میبسته. این پس از مرگ او بوده که پسرش صدرالدین بهوس سیدی افتاده و با خواب و کوششِ مریدان چنین تباری برای خود بسیجیده.
نیز باین برخوردم که شاهاسماعیل که با شمشیر ، ایران را از سنیان میپیراست ، شیخصفی نیای بزرگ او سنی میبوده.
همچنین شیخصفی و پدرانش تا آنجا که براستی شناخته میباشند از بومیان آذربایجان و زبان ایشان آذری میبوده و ترکی که شاهاسماعیل با آن شعر سروده سپس در آن خاندان رواج یافته. میباید گفت : از شیخصفی تا شاهاسماعیل که دویست سال کمابیش گذشته در خانوادهی صفوی سه دگرگونی رخ داده :
1) شیخ سید نمیبوده و نبیرگان او سید شدهاند.
2) شیخ سنی میبوده و نبیرهی او شاهاسماعیل ، شیعیِ سنیکش درآمده.
3) شیخ فارسیزبان میبوده و بازماندگان او ترکی را پذیرفتهاند.
دربارهی زبان جای شگفتی نیست. زیرا بشُوَند پیشامدهای تاریخی ، سراسر آذربایجان زبان خود را که آذری میبوده از دست داده این خاندان هم پیروی کردهاند. دربارهی کیش هم ، از زمان مغول در ایران شیعیگری رو برواج میداشته و زمان بزمان فزونتر میگردیده صفویان نیز همرنگی نمودهاند. تنها دشمنی بیاندازهی شاهاسماعیل با سنیان شگفت مینمود و درخور جستجو میبود.
Forwarded from کتابخانه پاکدینی (کتابهای احمد کسروی و یاران او)
یکم دیماه 1322.pdf
1.7 MB
🔸 یکم دیماه ۱۳۲۲
🖌 احمد کسروی
🔹 اجتماعی
🖌 احمد کسروی
🔹 اجتماعی
🔶 پرسش و پاسخ (رشتهی یکم)
🔸 تکهی 17
این رفتاریست که با هر مردهای میکنند و این درخورِ چند ایراد است :
١) مگر دین تنها گفتن بزبان است که هر کسی همانکه توانست با زبان پاسخ دهد دیندار شناخته گردد؟!. دین مگر اسم شب است؟!. دین مگر جواز دم دروازه است؟!.
٢) دین مگر تنها برای آنجهان است که دم دروازه یادش دهند و روانهاش گردانند؟!. چرا نمیخواهند تا در اینجهانست دیندارش گردانند؟!.. اینان دین را به چه معنی میشناسند که چنین رفتاری میکنند؟!..
٣) تلقین یا دین یاد دادن چرا به عربی؟!.. مگر زبان رسمی آنجهان عربی است؟!.. مگر ترک و کرد و لر و مازندرانی و لاری همانکه مردند عرب میگردند و عربی میفهمند؟!..
٤) مگر پاداش و کیفر با تن است که پرسشها از او میشود؟!.. چرا این پرسشها را از روان نمیکنند؟!.
میگویند : در آن هنگام روان هم به تن بازمیگردد.
میگویم : اگر باز خواستی گشت چرا بیرون رفته بود؟!.. آنگاه دلیل این چیست؟!. شما این را از کجا میگویید؟!..
اینها ایرادهای بزرگی است و در اینجا مقصود ایراد آخری است. این بهترین دلیلست که عقیدهی این مردم دربارهی آخرت چیست و چنانکه گفتیم همچون بتپرستان کهن آخرت یا آنجهان را در گور یا زیر زمین میشناسند. فرشتههای خدا را بآنجا میکشانند ، عذاب نیز در آنجاست. کسی که ایمانش درست است گور برای او بهشتی خواهد گردید و در آنجا بخوشی خواهد پرداخت. کسی که کافر است یا ایمانش نادرست است گور پر از آتش گردیده همیشه او را خواهد سوزانید. این باور همهی ایشانست و انکار هم نتوانند کرد.
یک رفتار زشت ایشان در این زمینه بردن استخوانهای مردگان از اینجا بآنجاست. استخوانها را بار میکنند و کاروان راه میاندازند. اسلام شکافتن گور (یا نبش قبر) را نهی کرده تا آبروی مرده نریزد و بزندگان آزاری نرسد. اینان برای آنکه نادانیهای بتپرستانهی خود را بکار بندند دستور صریح اسلام را نادیده انگاشتهاند. علماشان تجویز کردهاند (بلکه مستحب قریب بوجوب شمردهاند) که گورها را بشکافند و استخوانها را با صد رسوایی و مردمآزاری از شهری بشهری کشند. (1) چرا؟.. این کار را چرا میکنند؟.
برای آنکه تن مرده از فشار گور ایمن باشد ، نکیر و منکر بسرش نتوانند آمد. برای آنکه روز رستاخیز همانکه صور دمیده شد زودتر از دیگران به بهشت رود. درهای بهشت ، یکی از شهر قم ، دیگری از نجف ، دیگری از کربلاست. بهشت در زیر زمین است و درهایش نیز از اینجاهاست.
پابرگی :
1ـ ... از کتاب «کشفالغطاء» [نوشتهی] شیخ جعفر کبیر ... : شیخ از مواردی که بیرون آوردن مرده از گور جایز است بحث میکند و چنین میگوید : ... شیخ کبیر جایز میداند که گورها را باز کنند و استخوان یا گوشت مردگان یا هر دوی آنها را بیرون آورند به نجف یا به کربلا و یا به بارگاه فلان امامزاده یا بَهمان عالم یا درویش نقل کنند. میگوید : اگر نبود که علمای ما آن را واجب ندانستهاند ، من حکم بواجب بودن میکردم. (از کتاب «گفت و شنید»)
🔸 تکهی 17
این رفتاریست که با هر مردهای میکنند و این درخورِ چند ایراد است :
١) مگر دین تنها گفتن بزبان است که هر کسی همانکه توانست با زبان پاسخ دهد دیندار شناخته گردد؟!. دین مگر اسم شب است؟!. دین مگر جواز دم دروازه است؟!.
٢) دین مگر تنها برای آنجهان است که دم دروازه یادش دهند و روانهاش گردانند؟!. چرا نمیخواهند تا در اینجهانست دیندارش گردانند؟!.. اینان دین را به چه معنی میشناسند که چنین رفتاری میکنند؟!..
٣) تلقین یا دین یاد دادن چرا به عربی؟!.. مگر زبان رسمی آنجهان عربی است؟!.. مگر ترک و کرد و لر و مازندرانی و لاری همانکه مردند عرب میگردند و عربی میفهمند؟!..
٤) مگر پاداش و کیفر با تن است که پرسشها از او میشود؟!.. چرا این پرسشها را از روان نمیکنند؟!.
میگویند : در آن هنگام روان هم به تن بازمیگردد.
میگویم : اگر باز خواستی گشت چرا بیرون رفته بود؟!.. آنگاه دلیل این چیست؟!. شما این را از کجا میگویید؟!..
اینها ایرادهای بزرگی است و در اینجا مقصود ایراد آخری است. این بهترین دلیلست که عقیدهی این مردم دربارهی آخرت چیست و چنانکه گفتیم همچون بتپرستان کهن آخرت یا آنجهان را در گور یا زیر زمین میشناسند. فرشتههای خدا را بآنجا میکشانند ، عذاب نیز در آنجاست. کسی که ایمانش درست است گور برای او بهشتی خواهد گردید و در آنجا بخوشی خواهد پرداخت. کسی که کافر است یا ایمانش نادرست است گور پر از آتش گردیده همیشه او را خواهد سوزانید. این باور همهی ایشانست و انکار هم نتوانند کرد.
یک رفتار زشت ایشان در این زمینه بردن استخوانهای مردگان از اینجا بآنجاست. استخوانها را بار میکنند و کاروان راه میاندازند. اسلام شکافتن گور (یا نبش قبر) را نهی کرده تا آبروی مرده نریزد و بزندگان آزاری نرسد. اینان برای آنکه نادانیهای بتپرستانهی خود را بکار بندند دستور صریح اسلام را نادیده انگاشتهاند. علماشان تجویز کردهاند (بلکه مستحب قریب بوجوب شمردهاند) که گورها را بشکافند و استخوانها را با صد رسوایی و مردمآزاری از شهری بشهری کشند. (1) چرا؟.. این کار را چرا میکنند؟.
برای آنکه تن مرده از فشار گور ایمن باشد ، نکیر و منکر بسرش نتوانند آمد. برای آنکه روز رستاخیز همانکه صور دمیده شد زودتر از دیگران به بهشت رود. درهای بهشت ، یکی از شهر قم ، دیگری از نجف ، دیگری از کربلاست. بهشت در زیر زمین است و درهایش نیز از اینجاهاست.
پابرگی :
1ـ ... از کتاب «کشفالغطاء» [نوشتهی] شیخ جعفر کبیر ... : شیخ از مواردی که بیرون آوردن مرده از گور جایز است بحث میکند و چنین میگوید : ... شیخ کبیر جایز میداند که گورها را باز کنند و استخوان یا گوشت مردگان یا هر دوی آنها را بیرون آورند به نجف یا به کربلا و یا به بارگاه فلان امامزاده یا بَهمان عالم یا درویش نقل کنند. میگوید : اگر نبود که علمای ما آن را واجب ندانستهاند ، من حکم بواجب بودن میکردم. (از کتاب «گفت و شنید»)
🔶 دردها و درمانها ـ بخش 5 (یا گفتارهایی از مهنامهی پیمان)
🔸 چهار پایهی نیک و بد تکهی 2
1ـ نخست از دیدهی آزادگی و پاکروانی سخن میرانیم. باید دانست چیزهایی هست که شاید در بیرون[=ظاهر] زیانی از آنها برنخیزد. ولی ما نیک میدانیم که با آزادگی مرد و با پاکی روان او نسازد و همیشه با پستی نهاد توأم باشد. مثلاًًً گدایی کردن یا خود را بگردن دیگران انداختن و دلقکی را پیشه گرفتن و اینگونه چیزها شاید در بیرون زیانی از آنها پدید نیاید ولی بیگمان با پستی روان پیوستگی دارد و کسانی که به اینگونه کارها برخیزند دعوی نیکی نتوانند کرد و هیچ کس نیکنهادی از ایشان چشم نتواند داشت. یک مرد نیکنهاد اگرهم از گرسنگی بیتوان افتد دست بگدایی باز نکند و آبروی خود نریزد. یک مرد آزادهی سرفراز هرگز خود را بگردن دیگران نیندازد و هرگز به پیشههای پستی برنخیزد. میخواهیم بگوییم : کسانی تا پست نباشند باین کارها برنخیزند و اگر کسی پست نبود و باینها برخاست بیگمان به پستی افتد و روانش آلوده گردد و دیگر هیچ چیزی چارهی آن نتواند کرد.
اینست باید اینها را بد دانست. این شگفت که در این باره سرشت سادهی مردم بهترین داوری را دارد و اینگونه بدیها را آنان نیک فهمند و کمتر خطا کنند. چنین انگارید مردی در دیهی بگدایی برخاسته و سپس آن را رها کرده و بشهر رفته و درس خوانده و دانشمند گردیده و برای ملایی به دیه بازگشته یا از شهر کدخدایی گرفته و بازآمده. روستاییان پستی این کس را از یاد نبرند و همیشه او را بد شمرند و سر هر پیشامدی گدایی و پستیش را به رخش کشند. ولی اگر کسی در پیشامدی به زد و خورد برخاسته و یکی در دست او کشته گردیده با آنکه این خود گناهست و قانون ازو چشم نخواهد پوشید اگر آن کس پشیمانی نماید و بازماندگان کشتهشده را دل جوید و خشنود گرداند مردم ازو چشم پوشند و اگر آن کس مثلاً ملا گردد و یا کدخدا شود و به دیه بازگردد مردم باو گرایند و گوش به پندآموزی یا دستورهایش دارند و دیگر آن گناه را به رخ او نکشند. با دریافت خدادادی باین آشکاری جدایی میانهی آن گناه و این گناه گزارند.
دروغگویی و دغلکاری و دورویی و سخنچینی و چاپلوسی و «هوسهای نامردانه» از این رشته گناهانست. زیرا اینها گذشته از زیانهای دیگری که دارند دلیل پستی روان نیز هستند. ما در اینجا نیازی بگفتگو از آنها نمیبینیم و اینست گزارده میگذریم. ولی برای داوری تودهی ساده دربارهی اینگونه بدیها مثل دیگری یاد میکنیم :
راهزنی و دزدی هر دو گناهست و اگر از دیدهی آرامش و ایمنی نگاه کنیم راهزنی زیانآورتر است و چهبسا در قانونها کیفر سختتری در برابر آن گزارند. لیکن از دیدهی پاکی روان و آلودگی آن بیگمان دزدی بدتر است زیرا این با دروغ و نیرنگ توأم باشد وانگاه در نهان و با ترس و لرز انجام گیرد و کاریست که جز کسان بسیار پستی بآن برنخیزند. اگر مثلی خواهیم باید گفت دزدی کار روباه و راهزنی کار پلنگ است و پیداست که پلنگ بهتر از روباه میباشد.
این گوهر آن دو گناه است و شما چون بداوری تودهی ساده نگرید خواهید دید آنان نیز جدایی بسیار میان این دو گناه میگزارند. اینست کسی که بدزدی برخاسته اگرهم پشیمان شود و بازگردد و سالها از روی آن گذرد مردم چشم از آن نپوشند و پردهی آزرم آن کس را دریده دانسته دیگر دَرو با دیدهی پاسداری ننگرند و هرگز او را به بزرگی یا پیشوایی نپذیرند. ولی با راهزن این سختی را ننمایند و اگر او را بدکردار شمارند بدنهاد نشمارند و هرگاه راهزنی بازگردید و به نیکی گرایید چشم از گناه او پوشند و گذشته را برو نگیرند.
این دریافت در توده بسیار گرانمایه است و باید آن را ارجمند شمرده همیشه به پرورش آن کوشید. زیرا یکی از چیزهایی که مردم را از پستیها بازدارد همین دریافت و داوری تودهی انبوه میباشد.
👇
🔸 چهار پایهی نیک و بد تکهی 2
1ـ نخست از دیدهی آزادگی و پاکروانی سخن میرانیم. باید دانست چیزهایی هست که شاید در بیرون[=ظاهر] زیانی از آنها برنخیزد. ولی ما نیک میدانیم که با آزادگی مرد و با پاکی روان او نسازد و همیشه با پستی نهاد توأم باشد. مثلاًًً گدایی کردن یا خود را بگردن دیگران انداختن و دلقکی را پیشه گرفتن و اینگونه چیزها شاید در بیرون زیانی از آنها پدید نیاید ولی بیگمان با پستی روان پیوستگی دارد و کسانی که به اینگونه کارها برخیزند دعوی نیکی نتوانند کرد و هیچ کس نیکنهادی از ایشان چشم نتواند داشت. یک مرد نیکنهاد اگرهم از گرسنگی بیتوان افتد دست بگدایی باز نکند و آبروی خود نریزد. یک مرد آزادهی سرفراز هرگز خود را بگردن دیگران نیندازد و هرگز به پیشههای پستی برنخیزد. میخواهیم بگوییم : کسانی تا پست نباشند باین کارها برنخیزند و اگر کسی پست نبود و باینها برخاست بیگمان به پستی افتد و روانش آلوده گردد و دیگر هیچ چیزی چارهی آن نتواند کرد.
اینست باید اینها را بد دانست. این شگفت که در این باره سرشت سادهی مردم بهترین داوری را دارد و اینگونه بدیها را آنان نیک فهمند و کمتر خطا کنند. چنین انگارید مردی در دیهی بگدایی برخاسته و سپس آن را رها کرده و بشهر رفته و درس خوانده و دانشمند گردیده و برای ملایی به دیه بازگشته یا از شهر کدخدایی گرفته و بازآمده. روستاییان پستی این کس را از یاد نبرند و همیشه او را بد شمرند و سر هر پیشامدی گدایی و پستیش را به رخش کشند. ولی اگر کسی در پیشامدی به زد و خورد برخاسته و یکی در دست او کشته گردیده با آنکه این خود گناهست و قانون ازو چشم نخواهد پوشید اگر آن کس پشیمانی نماید و بازماندگان کشتهشده را دل جوید و خشنود گرداند مردم ازو چشم پوشند و اگر آن کس مثلاً ملا گردد و یا کدخدا شود و به دیه بازگردد مردم باو گرایند و گوش به پندآموزی یا دستورهایش دارند و دیگر آن گناه را به رخ او نکشند. با دریافت خدادادی باین آشکاری جدایی میانهی آن گناه و این گناه گزارند.
دروغگویی و دغلکاری و دورویی و سخنچینی و چاپلوسی و «هوسهای نامردانه» از این رشته گناهانست. زیرا اینها گذشته از زیانهای دیگری که دارند دلیل پستی روان نیز هستند. ما در اینجا نیازی بگفتگو از آنها نمیبینیم و اینست گزارده میگذریم. ولی برای داوری تودهی ساده دربارهی اینگونه بدیها مثل دیگری یاد میکنیم :
راهزنی و دزدی هر دو گناهست و اگر از دیدهی آرامش و ایمنی نگاه کنیم راهزنی زیانآورتر است و چهبسا در قانونها کیفر سختتری در برابر آن گزارند. لیکن از دیدهی پاکی روان و آلودگی آن بیگمان دزدی بدتر است زیرا این با دروغ و نیرنگ توأم باشد وانگاه در نهان و با ترس و لرز انجام گیرد و کاریست که جز کسان بسیار پستی بآن برنخیزند. اگر مثلی خواهیم باید گفت دزدی کار روباه و راهزنی کار پلنگ است و پیداست که پلنگ بهتر از روباه میباشد.
این گوهر آن دو گناه است و شما چون بداوری تودهی ساده نگرید خواهید دید آنان نیز جدایی بسیار میان این دو گناه میگزارند. اینست کسی که بدزدی برخاسته اگرهم پشیمان شود و بازگردد و سالها از روی آن گذرد مردم چشم از آن نپوشند و پردهی آزرم آن کس را دریده دانسته دیگر دَرو با دیدهی پاسداری ننگرند و هرگز او را به بزرگی یا پیشوایی نپذیرند. ولی با راهزن این سختی را ننمایند و اگر او را بدکردار شمارند بدنهاد نشمارند و هرگاه راهزنی بازگردید و به نیکی گرایید چشم از گناه او پوشند و گذشته را برو نگیرند.
این دریافت در توده بسیار گرانمایه است و باید آن را ارجمند شمرده همیشه به پرورش آن کوشید. زیرا یکی از چیزهایی که مردم را از پستیها بازدارد همین دریافت و داوری تودهی انبوه میباشد.
👇
ولی شما آن را ببینید که گروه درسخوانده و پیشافتاده این دریافت را همچون بسیاری از دریافتهای سادهی دیگر از دست دادهاند و بیخردانه میکوشند تودهی ساده را نیز بحال خود اندازند. در سه سال پیش هنگامی که ما از یاوهبافیهای زمان مغول نکوهش نوشتیم و اینان بهیاهو برخاستند بارها رخ داد کسانی نزد من آمدند و بگفتگو پرداختند و من چون یادآوری کردم که این کسان که شما بزرگ مینامید به پستیهای بس زشتی برخاستهاند ـ ستایشگری کردهاند ، پول از این و از آن خواستهاند ، زبان از دشنام و دروغ بازنداشتهاند ، و بسیاری از ایشان آلودهی هوسهای نامردانه بودهاند ، و بدتر از همه آنکه این پستیها و زشتیهای خود را برشتهی گفتار کشیده و خود را رسوای جاویدان ساختهاند ـ در پاسخ این سخن چنین میگفتند : در جهان کیست گناه نکرده؟!.. من ناگزیر بودم بسخن درازی برخاسته بگویم : آری در جهان کسی نیست که گناه نکرده ولی از گناه تا گناه دوری بسیار است. ناگزیر میشدم بگویم : ایکاش شما باندازهی مردم سادهی عامی فهم داشتید و این میدانستید که این گناهان که اینان کردهاند نه تنها گناه بلکه پستی و بیآزرمی نیز بوده است و چنین زشتیهایی درخور آمرزش نباشد.
Forwarded from کتابخانه پاکدینی (کتابهای احمد کسروی و یاران او)
📚 کتابهای سیاسی
📘 از سازمان ملل متحد چه نتیجه تواند بود؟
📘 افسران ما
📘 امروز چاره چیست؟
📘 امروز چه باید کرد؟
📘 دادگاه
📘 در راه سیاست
📘 دفاعیات احمد کسروی
📘 دولت بما پاسخ دهد
📘 سرنوشت ایران چه خواهد بود؟
📘 ما و همسایگانمان
👇👇
📘 از سازمان ملل متحد چه نتیجه تواند بود؟
📘 افسران ما
📘 امروز چاره چیست؟
📘 امروز چه باید کرد؟
📘 دادگاه
📘 در راه سیاست
📘 دفاعیات احمد کسروی
📘 دولت بما پاسخ دهد
📘 سرنوشت ایران چه خواهد بود؟
📘 ما و همسایگانمان
👇👇
🔶 شیخ صفی و تبارش
🔸 دیباچه ـ تکهی دو از دو
اما سیدی سراپا شگفت میبود و مرا تکانی داد. یک خاندان با آن شناختگی چگونه توانستهاند تبار دروغی بخود بندند و تبار راست خود را بیکبار از یادها سُتُرده گردانند؟.. پیدا میبود که داستان سادهای نیست و مرا وامیداشت که در این باره هم جستجو کنم. رویهمرفته تاریخچهی شیخصفی و جانشینان او تا زمان شاهاسماعیل نادانسته و خود نیازمند جستجو میبود. از آنسو راه گشادهای برای این کار دیده نمیشد.
تاریخنویسانی که تاریخ صفویان را نوشتهاند و کتابهاشان در دسترس ماست ، در زمان پادشاهی این خاندان بودهاند و اینان که از شیخ و از پدران او و از جانشینانش بسخن برخاستهاند ناچار بچاپلوسی پرداختهاند. آنگاه چون زمان گذشته بوده جز بپاره بازگوییهای گزافهآمیز ، بلکه دروغ دسترس نمیداشتهاند. رویهمرفته از این تاریخها آگاهی راستی دربارهی شیخصفی و جانشینان او کم بدست میآید. از زمانهای پیش از پادشاهی نیز تنها یک کتاب بنام «صفوةالصفا» بازمانده و آن را داستان شگفتی هست که بازخواهیم نمود. اینست معنی آنچه میگوییم : راه گشادهای برای جستجو دیده نمیشد.
با اینهمه من راهی پیدا کردم. خدا را سپاس که آنچه دشوار مینمود با آسانی انجام گرفت. زیرا چه دربارهی سیدی آن خاندان و چه در زمینهی سنیکشی شاهاسماعیل آگاهیهای ارجداری بدست آمد. دربارهی راست نبودن سیدی که نخست جز دو سه دلیلی در دست نمیبود ، پس از جستجو دلیلهای فراوانی بدست آمد و این بسیار روشن گردید.
از اینرو چنین خواستم آگاهیهای خود را در این زمینهها برشتهی نوشتن کشم ، و این کتاب را پدید آورده «شیخصفیالدین و تبارش» نام نهادم.
من نمیدانم سید بودن و نبودن شاهان صفوی چه هَنایشی در تاریخ ایران تواند داشت. نمیدانم آیندگان چه ارجی باین نوشتهی من خواهند گزاشت. من دوست داشتم که یک دروغی را از تاریخ دور گردانم ، و این شگفت که آنچه مرا بدروغ بودن تبار سیادت صفویان راه نمود کتاب صفوةالصفا بود که دلیلهای نخست از آن کتاب بدست آمد. در حالی که این کتاب در دستها میگردیده و این شگفتتر که بیشتر تاریخنویسان تبار سیادت شیخصفی و «سلسلهی نسب» او را که تا موسیالکاظم میرسد ، از همان کتاب برداشتهاند.
دروغ باین بزرگی در تاریخ ، باشد که بدخواهان تاریخ را دلیر گرداند و همان را دستاویزی بکاستن از ارج تاریخ گیرند. ولی اینکه پس از چند صد سال پرده از روی راستی برداشته شده و چگونگی بآشکار افتاده ، خود پاسخی بآن بدخواهان میباشد و ارجمندی تاریخ را میرساند.
بیگفتگوست که تاریخ ایران آلوده است. ولی راه پاک گردانیدن آن باز میباشد ، و این کتاب نمونهای از آن بشمار است.
تهران ـ سال 1306 ، احمد کسروی
🔸 دیباچه ـ تکهی دو از دو
اما سیدی سراپا شگفت میبود و مرا تکانی داد. یک خاندان با آن شناختگی چگونه توانستهاند تبار دروغی بخود بندند و تبار راست خود را بیکبار از یادها سُتُرده گردانند؟.. پیدا میبود که داستان سادهای نیست و مرا وامیداشت که در این باره هم جستجو کنم. رویهمرفته تاریخچهی شیخصفی و جانشینان او تا زمان شاهاسماعیل نادانسته و خود نیازمند جستجو میبود. از آنسو راه گشادهای برای این کار دیده نمیشد.
تاریخنویسانی که تاریخ صفویان را نوشتهاند و کتابهاشان در دسترس ماست ، در زمان پادشاهی این خاندان بودهاند و اینان که از شیخ و از پدران او و از جانشینانش بسخن برخاستهاند ناچار بچاپلوسی پرداختهاند. آنگاه چون زمان گذشته بوده جز بپاره بازگوییهای گزافهآمیز ، بلکه دروغ دسترس نمیداشتهاند. رویهمرفته از این تاریخها آگاهی راستی دربارهی شیخصفی و جانشینان او کم بدست میآید. از زمانهای پیش از پادشاهی نیز تنها یک کتاب بنام «صفوةالصفا» بازمانده و آن را داستان شگفتی هست که بازخواهیم نمود. اینست معنی آنچه میگوییم : راه گشادهای برای جستجو دیده نمیشد.
با اینهمه من راهی پیدا کردم. خدا را سپاس که آنچه دشوار مینمود با آسانی انجام گرفت. زیرا چه دربارهی سیدی آن خاندان و چه در زمینهی سنیکشی شاهاسماعیل آگاهیهای ارجداری بدست آمد. دربارهی راست نبودن سیدی که نخست جز دو سه دلیلی در دست نمیبود ، پس از جستجو دلیلهای فراوانی بدست آمد و این بسیار روشن گردید.
از اینرو چنین خواستم آگاهیهای خود را در این زمینهها برشتهی نوشتن کشم ، و این کتاب را پدید آورده «شیخصفیالدین و تبارش» نام نهادم.
من نمیدانم سید بودن و نبودن شاهان صفوی چه هَنایشی در تاریخ ایران تواند داشت. نمیدانم آیندگان چه ارجی باین نوشتهی من خواهند گزاشت. من دوست داشتم که یک دروغی را از تاریخ دور گردانم ، و این شگفت که آنچه مرا بدروغ بودن تبار سیادت صفویان راه نمود کتاب صفوةالصفا بود که دلیلهای نخست از آن کتاب بدست آمد. در حالی که این کتاب در دستها میگردیده و این شگفتتر که بیشتر تاریخنویسان تبار سیادت شیخصفی و «سلسلهی نسب» او را که تا موسیالکاظم میرسد ، از همان کتاب برداشتهاند.
دروغ باین بزرگی در تاریخ ، باشد که بدخواهان تاریخ را دلیر گرداند و همان را دستاویزی بکاستن از ارج تاریخ گیرند. ولی اینکه پس از چند صد سال پرده از روی راستی برداشته شده و چگونگی بآشکار افتاده ، خود پاسخی بآن بدخواهان میباشد و ارجمندی تاریخ را میرساند.
بیگفتگوست که تاریخ ایران آلوده است. ولی راه پاک گردانیدن آن باز میباشد ، و این کتاب نمونهای از آن بشمار است.
تهران ـ سال 1306 ، احمد کسروی
🔶 پرسش و پاسخ (رشتهی یکم)
🔸 تکهی 18
ب ـ من میخواستم بگویم اینها عقیدهی عوامست و بشما پاسخ دهم. مسئلهی تلقین جلوم را گرفت. تلقین را علما در کتابهاشان نوشتهاند. نقل جنازه هم عادت عمومی است. من نمیدانم علما باین مطالب شما چه پاسخ میدهند؟!. اینها که تمامش راستست.
د ـ این عادتی شده که ما چون موضوعی را عنوان کرده ایراد میگیریم پاسخ داده میگویند : «این عقیدهی عوام است». این پاسخ از ریشه غلطست. این معنایش آنست که عوام هر عقیدهای داشت داشته است و بآنان ایراد نباید گرفت. بسیار نیک این عقیدهی عوام است. ما نیز از عوام گفتگو میکنیم ، بعقیدهی آنهاست که ایراد میگیریم. دربارهی آنهاست که میگوییم گمراهند ، نافهمند ، معنی زندگانی را نمیدانند ، باید براهشان آورد ، حقایق زندگانی را یادشان داد.
اگر مقصودشان آنست که اینها در اساس مذهب نیست باز جای ایراد است. زیرا مذهب یک مردم همانست که دارند و بآن کار میبندند. دین یا مذهب رخت نیست که دو دست باشد : یکی را در بقچه نگه دارند و دیگری را به تن کنند. مذهب ایرانیها همین پندارها و باورهاست که تودهی انبوه یا بگفتهی شما عوام در مغزهای خود جا دادهاند و بآنها دلبستگی دارند و رفتارشان از روی آنهاست.
بارها دیدهام کسانی میآیند و چنین میگویند : فلان ایراد را که شما گرفتهاید راست نیست. کتاب ما قرآنست. آیا در قرآن چنان اعمالی هست؟. میگویم : این سخن شما مانندهی آنست که ما چون براهزنی و تاراجگری شاهسون یا کرد ایراد بگیریم بگویند : «اینها در قانون اساسی نیست. کتاب کشور ما قانون اساسیست. آیا در آن اجازهی دزدی یا راهزنی داده شده است؟!..»
جای حیرتست که رسوایی باین بزرگی را راه انداختهاند : گورها را میکنند و استخوانهای مرده را بیرون میآورند و بار اسب یا استر کرده یا در اتومبیل گزارده صدها فرسنگ راه میبرند و از مرز گذرانیده بکشورهای بیگانه میرسانند و 20 میلیون توده را سرافکندهی جهان میگردانند و چون پرسیده میشود عذر بدتر از گناه آورده میگویند : «آخر خواستیم از فشار قبر و سئوال نکیر و منکر در امان باشد». چنین کار زشت و نادانی پستی را صدها سالست کردهاند و میکنند و چون ما ایراد میگیریم و پاسخی نمیتوانند داد چنین میگویند : «اینها که در قرآن نیست». تو گویی ما بقرآن ایراد گرفته بودیم.
یکی نمیگوید : «اگر در قرآن نیست پس چرا میکنید؟!.» نمیگوید : «در قرآن نیست. ولی در احادیث شما هست ، در کتابهای فقهیتان هست ، در کشفالغطاء شیخ جعفر کبیرتان هست که میگوید : «اگر اجماع مانع نبود من آن را واجب میگردانیدم.»
شما میگویید : «من نمیدانم علما باین مطالب شما چه پاسخ میدهند.» میگویم : پاسخی ندارند که بدهند ، چون پاسخی ندارند برای شورانیدن مردم هایهوی راه میاندازند که این دعوی پیغمبری کرده ، تهمت میبندند که اینها قرآن میسوزانند. گاهی یکی برخاسته چند جملهی پوچی را بهم میبافد و هیاهو برپا میگرداند که پاسخش را دادم ، او را شکستم ، خدا را شکر که این فیروزی نصیب شیراز گردید(1). برای چند سخنی که راه بهیچ جا نتواند برد اینهمه ارزش قائل میشوند.
1ـ اشاره به ملایی شیرازیست که به پندار خود به کتاب «شیعیگری» (داوری) پاسخ داده است. ـ ویراینده
🔸 تکهی 18
ب ـ من میخواستم بگویم اینها عقیدهی عوامست و بشما پاسخ دهم. مسئلهی تلقین جلوم را گرفت. تلقین را علما در کتابهاشان نوشتهاند. نقل جنازه هم عادت عمومی است. من نمیدانم علما باین مطالب شما چه پاسخ میدهند؟!. اینها که تمامش راستست.
د ـ این عادتی شده که ما چون موضوعی را عنوان کرده ایراد میگیریم پاسخ داده میگویند : «این عقیدهی عوام است». این پاسخ از ریشه غلطست. این معنایش آنست که عوام هر عقیدهای داشت داشته است و بآنان ایراد نباید گرفت. بسیار نیک این عقیدهی عوام است. ما نیز از عوام گفتگو میکنیم ، بعقیدهی آنهاست که ایراد میگیریم. دربارهی آنهاست که میگوییم گمراهند ، نافهمند ، معنی زندگانی را نمیدانند ، باید براهشان آورد ، حقایق زندگانی را یادشان داد.
اگر مقصودشان آنست که اینها در اساس مذهب نیست باز جای ایراد است. زیرا مذهب یک مردم همانست که دارند و بآن کار میبندند. دین یا مذهب رخت نیست که دو دست باشد : یکی را در بقچه نگه دارند و دیگری را به تن کنند. مذهب ایرانیها همین پندارها و باورهاست که تودهی انبوه یا بگفتهی شما عوام در مغزهای خود جا دادهاند و بآنها دلبستگی دارند و رفتارشان از روی آنهاست.
بارها دیدهام کسانی میآیند و چنین میگویند : فلان ایراد را که شما گرفتهاید راست نیست. کتاب ما قرآنست. آیا در قرآن چنان اعمالی هست؟. میگویم : این سخن شما مانندهی آنست که ما چون براهزنی و تاراجگری شاهسون یا کرد ایراد بگیریم بگویند : «اینها در قانون اساسی نیست. کتاب کشور ما قانون اساسیست. آیا در آن اجازهی دزدی یا راهزنی داده شده است؟!..»
جای حیرتست که رسوایی باین بزرگی را راه انداختهاند : گورها را میکنند و استخوانهای مرده را بیرون میآورند و بار اسب یا استر کرده یا در اتومبیل گزارده صدها فرسنگ راه میبرند و از مرز گذرانیده بکشورهای بیگانه میرسانند و 20 میلیون توده را سرافکندهی جهان میگردانند و چون پرسیده میشود عذر بدتر از گناه آورده میگویند : «آخر خواستیم از فشار قبر و سئوال نکیر و منکر در امان باشد». چنین کار زشت و نادانی پستی را صدها سالست کردهاند و میکنند و چون ما ایراد میگیریم و پاسخی نمیتوانند داد چنین میگویند : «اینها که در قرآن نیست». تو گویی ما بقرآن ایراد گرفته بودیم.
یکی نمیگوید : «اگر در قرآن نیست پس چرا میکنید؟!.» نمیگوید : «در قرآن نیست. ولی در احادیث شما هست ، در کتابهای فقهیتان هست ، در کشفالغطاء شیخ جعفر کبیرتان هست که میگوید : «اگر اجماع مانع نبود من آن را واجب میگردانیدم.»
شما میگویید : «من نمیدانم علما باین مطالب شما چه پاسخ میدهند.» میگویم : پاسخی ندارند که بدهند ، چون پاسخی ندارند برای شورانیدن مردم هایهوی راه میاندازند که این دعوی پیغمبری کرده ، تهمت میبندند که اینها قرآن میسوزانند. گاهی یکی برخاسته چند جملهی پوچی را بهم میبافد و هیاهو برپا میگرداند که پاسخش را دادم ، او را شکستم ، خدا را شکر که این فیروزی نصیب شیراز گردید(1). برای چند سخنی که راه بهیچ جا نتواند برد اینهمه ارزش قائل میشوند.
1ـ اشاره به ملایی شیرازیست که به پندار خود به کتاب «شیعیگری» (داوری) پاسخ داده است. ـ ویراینده
🔶 دردها و درمانها ـ بخش 5 (یا گفتارهایی از مهنامهی پیمان)
🔸 چهار پایهی نیک و بد تکهی 3
بسخن خود بازگردیم :
2ـ چیزهایی که از دیدهی آرامش زندگانی بد است آنها را همه میشناسند ـ از دزدی و جیببری و کلاهبرداری و زدن و کشتن و ویران کردن و تاراج نمودن و کاغذ ساختن و گواهی دروغ دادن و مانند اینها. اینها چیزهاییست که اگر جلوگیری نشود آرامش و ایمنی از میان برخیزد و مردم نتوانند در یکجا زندگی کنند. اینست قانونها اینها را گناه شمارد و به هر یکی کیفری گزارد و ما را بگفتگو از اینها نیاز نیست. تنها این را مینگاریم که پیش ما هر دغلکاری گناهست و مایهی نابسامانی کار زندگانی و رنج مردم میباشد. مثلاً کسی که وام از کسی میگیرد و نوشته میسپارد و یا داد و ستد کرده بدهکار میماند ولی سپس از در انکار درمیآید این کار او با دزدی یکسانست و باید آن را هم گناه دانست و کیفر داد و ما از این در جای دیگری سخن راندهایم. (۱)
پابرگی :
1ـ کتاب «قانون دادگری» ، گفتار یکم ، بخش چهارم دیده شود. ـ ویراینده
🔸 چهار پایهی نیک و بد تکهی 3
بسخن خود بازگردیم :
2ـ چیزهایی که از دیدهی آرامش زندگانی بد است آنها را همه میشناسند ـ از دزدی و جیببری و کلاهبرداری و زدن و کشتن و ویران کردن و تاراج نمودن و کاغذ ساختن و گواهی دروغ دادن و مانند اینها. اینها چیزهاییست که اگر جلوگیری نشود آرامش و ایمنی از میان برخیزد و مردم نتوانند در یکجا زندگی کنند. اینست قانونها اینها را گناه شمارد و به هر یکی کیفری گزارد و ما را بگفتگو از اینها نیاز نیست. تنها این را مینگاریم که پیش ما هر دغلکاری گناهست و مایهی نابسامانی کار زندگانی و رنج مردم میباشد. مثلاً کسی که وام از کسی میگیرد و نوشته میسپارد و یا داد و ستد کرده بدهکار میماند ولی سپس از در انکار درمیآید این کار او با دزدی یکسانست و باید آن را هم گناه دانست و کیفر داد و ما از این در جای دیگری سخن راندهایم. (۱)
پابرگی :
1ـ کتاب «قانون دادگری» ، گفتار یکم ، بخش چهارم دیده شود. ـ ویراینده
🔶 شیخ صفی و تبارش
🔸 گفتار یکم : صفوةالصفا و تاریخچهی آن ـ تکهی 1
تنها کتابی دربارهی شیخصفی که پیش از پادشاهی نوادگان او نوشته شده و بدست ما رسیده ، کتاب «صفوةالصفا» نوشته ابنُبَزّاز است. چنانکه در دیباچه گفتیم ، بیشتر تاریخنویسان نوشتههای خود را دربارهی تبار شیخصفی و تاریخچهی خود او و پدرانش ، از این کتاب برداشتهاند. ما نیز که بیپایگی آن تبار را خواهیم نوشت. بسیاری از دلیلهای ما از همان کتاب خواهد بود. اینست بارها نام «صفوةالصفا» را خواهیم برد و برای آنکه راه گفتگو را هموار سازیم باید نخست این کتاب را بخوانندگان بشناسانیم.
از این گذشته ، صفوةالصفا را داستانی هست که کم کتابی آن داستان را تواند داشت ، و خود گفتگو از آن کتاب و شناسانیدن آن درخور ارجست و نمونههای نیکی را از گرفتاریهای مردم در آن زمانها دربر میدارد. اینست در گفتار یکم سخن از آن میرانیم.
ابنُبَزّاز
درویش توکلی ، پسر اسماعیل ، شناخته شده بنام «ابنُبَزّاز» ، از مردم اردبیل و از پیروان صدرالدین ، پسر شیخصفی میبوده. از داستانی که در فصل پنجم از باب هفتم کتاب ، دربارهی سفر خود به مراغه ، همراه شمسالدین توکلی ، در سال 726 آورده (1) پیداست که در جوانی زمان شیخصفی را دریافته است. لیکن شگفت است که خود او سخنی یا داستانی از شیخ در یاد نمیداشته ، و در هیچ جای کتاب چیزی از دیدار خود نیاورده.
نیک دانسته نیست صفوةالصفا در چه زمانی نوشته شده و آنچه از جستجو در کتاب توان دانست آن را در نیمههای زندگانی شیخصدرالدین آغاز کرده و کمکم برشته نوشتن آورده ، که پس از 759 بپایان رسانیده.
زیرا در باب دهم داستانی از عبدالعلی ، وزیر اشرف چوپانی ، چنین آغاز میکند : «در حالت تحریر ، عبدالعلی که در وزارت رتبت عالی داشت» و پیداست که این بخش از کتاب پیش از کشته شدن اشرف که در سال 758 رخ داده نوشته شده. از آنسو در همان باب ، آمدن جانیبیک پادشاه دشت قپچاق ، را به آذربایجان بازگفته و او را با دعای «طاب ثراه» که دربارهی مُرده تواند بود یاد میکند. اگر این نوشتهها هر دو از ابنُبَزّاز بوده پس او کتاب خود را کم کم مینوشته ، و تا پس از مرگ جانیبیک که در نزدیکیهای سال 759 رخ داده به پایان نرسانیده بوده است.
پابرگی :
1ـ نسخهی چاپی ، ص 262. به هر حكایتی از حکایتهای «صفوةالصفا» گمان اینكه از خود «ابنُبَزّاز» نباشد توان برد. ولی از خود این حكایت توان فهمید كه ازو بوده و آن گمان در اینجا كمست.
🔸 گفتار یکم : صفوةالصفا و تاریخچهی آن ـ تکهی 1
تنها کتابی دربارهی شیخصفی که پیش از پادشاهی نوادگان او نوشته شده و بدست ما رسیده ، کتاب «صفوةالصفا» نوشته ابنُبَزّاز است. چنانکه در دیباچه گفتیم ، بیشتر تاریخنویسان نوشتههای خود را دربارهی تبار شیخصفی و تاریخچهی خود او و پدرانش ، از این کتاب برداشتهاند. ما نیز که بیپایگی آن تبار را خواهیم نوشت. بسیاری از دلیلهای ما از همان کتاب خواهد بود. اینست بارها نام «صفوةالصفا» را خواهیم برد و برای آنکه راه گفتگو را هموار سازیم باید نخست این کتاب را بخوانندگان بشناسانیم.
از این گذشته ، صفوةالصفا را داستانی هست که کم کتابی آن داستان را تواند داشت ، و خود گفتگو از آن کتاب و شناسانیدن آن درخور ارجست و نمونههای نیکی را از گرفتاریهای مردم در آن زمانها دربر میدارد. اینست در گفتار یکم سخن از آن میرانیم.
ابنُبَزّاز
درویش توکلی ، پسر اسماعیل ، شناخته شده بنام «ابنُبَزّاز» ، از مردم اردبیل و از پیروان صدرالدین ، پسر شیخصفی میبوده. از داستانی که در فصل پنجم از باب هفتم کتاب ، دربارهی سفر خود به مراغه ، همراه شمسالدین توکلی ، در سال 726 آورده (1) پیداست که در جوانی زمان شیخصفی را دریافته است. لیکن شگفت است که خود او سخنی یا داستانی از شیخ در یاد نمیداشته ، و در هیچ جای کتاب چیزی از دیدار خود نیاورده.
نیک دانسته نیست صفوةالصفا در چه زمانی نوشته شده و آنچه از جستجو در کتاب توان دانست آن را در نیمههای زندگانی شیخصدرالدین آغاز کرده و کمکم برشته نوشتن آورده ، که پس از 759 بپایان رسانیده.
زیرا در باب دهم داستانی از عبدالعلی ، وزیر اشرف چوپانی ، چنین آغاز میکند : «در حالت تحریر ، عبدالعلی که در وزارت رتبت عالی داشت» و پیداست که این بخش از کتاب پیش از کشته شدن اشرف که در سال 758 رخ داده نوشته شده. از آنسو در همان باب ، آمدن جانیبیک پادشاه دشت قپچاق ، را به آذربایجان بازگفته و او را با دعای «طاب ثراه» که دربارهی مُرده تواند بود یاد میکند. اگر این نوشتهها هر دو از ابنُبَزّاز بوده پس او کتاب خود را کم کم مینوشته ، و تا پس از مرگ جانیبیک که در نزدیکیهای سال 759 رخ داده به پایان نرسانیده بوده است.
پابرگی :
1ـ نسخهی چاپی ، ص 262. به هر حكایتی از حکایتهای «صفوةالصفا» گمان اینكه از خود «ابنُبَزّاز» نباشد توان برد. ولی از خود این حكایت توان فهمید كه ازو بوده و آن گمان در اینجا كمست.
✴️ خواست بدخواهان از «ادبیات» چیست؟!..
(بخش 1 از 3 - در سه روز پشت هم خواهد آمد)
کوشاد تلگرام : هفتهی گذشته دربارهی هیاهوی ساختگی و بدخواهانهی «ادبیات» که در این کشور برپا کردهاند گفتاری از پرچم روزانه آوردیم که سپس دانستیم با پروا به پیشامدهای سال 57 و پس از آن میتوان آن زمینه را هرچه روشنتر گردانید.
چون برخی از خوانندگان آن را نخواندهاند و آنها که خواندهاند باشد که نیک بیاد ندارند ، نخست چکیدهی آن را آورده و سپس سخن خود را به آن خواهیم افزود. نویسنده نوشته بود :
«در جایی که مانند آفتاب روشن شده که مؤثرترین دارویی که بدخواهان برای تخدیر روحیهی این مردم بکار بردهاند تا آنان را از فکر زندگی و پرداختن بکار بازدارند بدآموزیهای صوفیان و خراباتیان و فلسفهی شوم جبریگری در قالب تبلیغات یک سلسله شعرهای زهرآلود بظاهر آراسته است و دیگر پرده از روی این کار کاملاً برداشته شده باز هم این ناپاکان بنام ادبیات درخشان و مفاخر ملی و امثال اینگونه سخنان هیاهو برانگیخته معرکهگیری میکنند تا بآقایان بدخواهشان نیکوچاکری خود را هرچه بیشتر نشان دهند.
در ظاهر اینها میگویند حافظ و سعدی و خیام از بزرگان ما بودهاند و باید گفتههای آنان را گرامی داشت و حرز جان ساخت در صورتی که غرض درونیشان در باطنِ امر مسئلهی دیگریست. ...
اگر گفتگو بر سر بزرگان ایران است بیشک این مطلب ساده را میدانند که بزرگ کسی است که در روز سختی دستی از تودهی خود گیرد و کشور را از بدبختی رها کند و هرچه بیشتر کوشد و بهتر موفق شود بزرگتر باشد و نیز میدانستند که منظور از یاد کسانی بزرگی و تجلیل نام آنها برانگیختن این توده به پیروی از کردارشان است و الا نسبت به گذشتگان که پیوندشان از این جهان پاک بریده شده چه درود فرستید و چه ناسزا گویید تأثیری نخواهد داشت.
برای اینکه نیت سوء این آقایان در اینهمه طبل و سرنا زدن در پیرامون حافظها و خیامها بهتر روشن شود بذکر یک مثال میپردازم.
یکی از شعرهای حافظ که آن را از شاهکارهای این مرد میشناسند و بیش از اهمیتی که آمریکاییان به اختراعات ادیسن میگزارند بآن اهمیت میدهند اینست :
غلام همت آنم که زیر چرخ کبود
ز هرچه رنگ تعلق پذیرد آزاد است
ببینیم معنی این بیت چیست؟ همه میدانند تعلق بمعنی دلبستگی است و بنیاد زندگی اجتماعی بر روی پارهای تعلقات استوار است که اهم آنها عبارت است از تعلق بهمسر که اساس تشکیل خانواده است و تعلق بکار که بنیاد زندگی خصوصی و گردش چرخ اقتصادی کشور است ، تعلق بپرورش فرزند که اساس نفوس و بقای نسل است ، تعلق بسرفرازی و شرافتمندی که بنیاد خویهای پاک است ، تعلق بمیهن که اساس بزرگی و سعادت هر توده است.
اکنون اگر کسی این دستور زهرآلود را بکار بندد و تا آنجا پیش رود که از رنگ هر تعلق آزاد گردد تا حافظ را غلام همت خود سازد ناچار باید بصحت و سلامت خود نپردازد ، کار نکند ، زن نگیرد ، خاندان بنیاد ننهد ، مقید بشرافت و بزرگواری نباشد ، بمیهن و زاد و بوم خویش علاقهای نداشته باشد. ...
فکر کنید اگر همهی مردم این دستور شوم را ... بکار بندند حال کشور بکجا خواهد انجامید؟! مطلبی باین روشنی و با این طرفداری آشکار و پنهانی که بدخواهان از آن دارند ، بدنهادی را تماشا کنید که کسانی آنها را مفاخر ملی نامیده و گویندگان تیرهدلشان را بزرگان کشور میشمارند و در ترویج گفتههای غیرتکش آنان اینهمه تلاش و کوشش میکنند.
آیا میتوان باور کرد که سنگ ترویج این بدآموزیها را بیغرض و نفهمیده اینهمه بسینه میزنند؟! آن هم در جایی که این پردهی تزویر در هشت سال پیش با خامهی نیرومند دارندهی پیمان دریده و جای کوچکترین تردیدی در زیانمندی این گفتهها نمانده است».
اکنون شرحی که ما بجا دانستیم بیفزاییم اینست :
بیگفتگوست که هر تودهای را بدخواهانی هست که سود خود را در زیان او میجویند و از کوچکترین غفلت او بزیانش میکوشند. ولی با شرح بسیار روشنگرانهای که نویسندهی گفتار داده میتوان دریافت که تودهی ما کار دشمنان را آسان گردانیده و با داشتن چنین دوستانی (حافظ و خیام و سعدی و مانندگان ایشان) خود دشمن خویشتن میباشد و بینیاز از بدخواهان بیگانه میتواند ریشهی خود را بکند. بیجهت نیست که بیگانگان اینهمه به حافظ و خیام و سعدی و مولوی «دلبسته»اند.
چرا این دلبستگی را به قهرمانان مشروطه ندارند؟! چرا به میرزا کوچکخان و محمدتقیخان پسیان و شیخ محمد خیابانی ندارند؟! چرا به رزمندگان جنگ ایران و عراق ندارند؟!. چرا تجلیل از آنها نمیکنند؟! مگر آنان مفاخر ملی ما نمیباشند؟!
امروز شما از درسخواندگان بپرسید مفاخر ملی ماها کیانند بیشترشان جز نام شاعران را بیاد نخواهد آورد. آیا این برای یک توده خواریآور نیست؟! چرا چنین است؟!..
(دنبالهی این فردا خواهد آمد)
(بخش 1 از 3 - در سه روز پشت هم خواهد آمد)
کوشاد تلگرام : هفتهی گذشته دربارهی هیاهوی ساختگی و بدخواهانهی «ادبیات» که در این کشور برپا کردهاند گفتاری از پرچم روزانه آوردیم که سپس دانستیم با پروا به پیشامدهای سال 57 و پس از آن میتوان آن زمینه را هرچه روشنتر گردانید.
چون برخی از خوانندگان آن را نخواندهاند و آنها که خواندهاند باشد که نیک بیاد ندارند ، نخست چکیدهی آن را آورده و سپس سخن خود را به آن خواهیم افزود. نویسنده نوشته بود :
«در جایی که مانند آفتاب روشن شده که مؤثرترین دارویی که بدخواهان برای تخدیر روحیهی این مردم بکار بردهاند تا آنان را از فکر زندگی و پرداختن بکار بازدارند بدآموزیهای صوفیان و خراباتیان و فلسفهی شوم جبریگری در قالب تبلیغات یک سلسله شعرهای زهرآلود بظاهر آراسته است و دیگر پرده از روی این کار کاملاً برداشته شده باز هم این ناپاکان بنام ادبیات درخشان و مفاخر ملی و امثال اینگونه سخنان هیاهو برانگیخته معرکهگیری میکنند تا بآقایان بدخواهشان نیکوچاکری خود را هرچه بیشتر نشان دهند.
در ظاهر اینها میگویند حافظ و سعدی و خیام از بزرگان ما بودهاند و باید گفتههای آنان را گرامی داشت و حرز جان ساخت در صورتی که غرض درونیشان در باطنِ امر مسئلهی دیگریست. ...
اگر گفتگو بر سر بزرگان ایران است بیشک این مطلب ساده را میدانند که بزرگ کسی است که در روز سختی دستی از تودهی خود گیرد و کشور را از بدبختی رها کند و هرچه بیشتر کوشد و بهتر موفق شود بزرگتر باشد و نیز میدانستند که منظور از یاد کسانی بزرگی و تجلیل نام آنها برانگیختن این توده به پیروی از کردارشان است و الا نسبت به گذشتگان که پیوندشان از این جهان پاک بریده شده چه درود فرستید و چه ناسزا گویید تأثیری نخواهد داشت.
برای اینکه نیت سوء این آقایان در اینهمه طبل و سرنا زدن در پیرامون حافظها و خیامها بهتر روشن شود بذکر یک مثال میپردازم.
یکی از شعرهای حافظ که آن را از شاهکارهای این مرد میشناسند و بیش از اهمیتی که آمریکاییان به اختراعات ادیسن میگزارند بآن اهمیت میدهند اینست :
غلام همت آنم که زیر چرخ کبود
ز هرچه رنگ تعلق پذیرد آزاد است
ببینیم معنی این بیت چیست؟ همه میدانند تعلق بمعنی دلبستگی است و بنیاد زندگی اجتماعی بر روی پارهای تعلقات استوار است که اهم آنها عبارت است از تعلق بهمسر که اساس تشکیل خانواده است و تعلق بکار که بنیاد زندگی خصوصی و گردش چرخ اقتصادی کشور است ، تعلق بپرورش فرزند که اساس نفوس و بقای نسل است ، تعلق بسرفرازی و شرافتمندی که بنیاد خویهای پاک است ، تعلق بمیهن که اساس بزرگی و سعادت هر توده است.
اکنون اگر کسی این دستور زهرآلود را بکار بندد و تا آنجا پیش رود که از رنگ هر تعلق آزاد گردد تا حافظ را غلام همت خود سازد ناچار باید بصحت و سلامت خود نپردازد ، کار نکند ، زن نگیرد ، خاندان بنیاد ننهد ، مقید بشرافت و بزرگواری نباشد ، بمیهن و زاد و بوم خویش علاقهای نداشته باشد. ...
فکر کنید اگر همهی مردم این دستور شوم را ... بکار بندند حال کشور بکجا خواهد انجامید؟! مطلبی باین روشنی و با این طرفداری آشکار و پنهانی که بدخواهان از آن دارند ، بدنهادی را تماشا کنید که کسانی آنها را مفاخر ملی نامیده و گویندگان تیرهدلشان را بزرگان کشور میشمارند و در ترویج گفتههای غیرتکش آنان اینهمه تلاش و کوشش میکنند.
آیا میتوان باور کرد که سنگ ترویج این بدآموزیها را بیغرض و نفهمیده اینهمه بسینه میزنند؟! آن هم در جایی که این پردهی تزویر در هشت سال پیش با خامهی نیرومند دارندهی پیمان دریده و جای کوچکترین تردیدی در زیانمندی این گفتهها نمانده است».
اکنون شرحی که ما بجا دانستیم بیفزاییم اینست :
بیگفتگوست که هر تودهای را بدخواهانی هست که سود خود را در زیان او میجویند و از کوچکترین غفلت او بزیانش میکوشند. ولی با شرح بسیار روشنگرانهای که نویسندهی گفتار داده میتوان دریافت که تودهی ما کار دشمنان را آسان گردانیده و با داشتن چنین دوستانی (حافظ و خیام و سعدی و مانندگان ایشان) خود دشمن خویشتن میباشد و بینیاز از بدخواهان بیگانه میتواند ریشهی خود را بکند. بیجهت نیست که بیگانگان اینهمه به حافظ و خیام و سعدی و مولوی «دلبسته»اند.
چرا این دلبستگی را به قهرمانان مشروطه ندارند؟! چرا به میرزا کوچکخان و محمدتقیخان پسیان و شیخ محمد خیابانی ندارند؟! چرا به رزمندگان جنگ ایران و عراق ندارند؟!. چرا تجلیل از آنها نمیکنند؟! مگر آنان مفاخر ملی ما نمیباشند؟!
امروز شما از درسخواندگان بپرسید مفاخر ملی ماها کیانند بیشترشان جز نام شاعران را بیاد نخواهد آورد. آیا این برای یک توده خواریآور نیست؟! چرا چنین است؟!..
(دنبالهی این فردا خواهد آمد)