پاکدینی ـ احمد کسروی
7.53K subscribers
8.66K photos
494 videos
2.29K files
1.79K links
🔔 برای پاسخ شکیبا باشید.

کتابخانه پاکدینی
@Kasravi_Ahmad

تاریخ مشروطه ایران
@Tarikhe_Mashruteye_Iran

اینستاگرام
instagram.com/ketab.pakdini

کتاب سودمند
@KetabSudmand

یوتیوب
youtube.com/@pakdini

دونیت :
https://t.me/pakdini/25890
Download Telegram
🔶 پرسش و پاسخ (رشته‌ی یکم)

🔸 تکه‌ی 19

اگر می‌خواهید بدانید چه پاسخی می‌دهند شما دو تن بنزدشان روید و همین داستان تلقین را بپرسید ببینید چه خواهید شنید.

بپرسید : داستان منکر و نکیر چیست؟!. مگر خدا از دینداری و بیدینی مردم آگاه نیست تا دو تن بازپرس فرستد؟!.

بپرسید : مگر دین با زبانست که یکی همانکه بپرسشها پاسخ داد دیندار شناخته گردد؟! بپرسید : مگر کرد و لر و مازندرانی و لاری همانکه مُردند عرب گردند؟!. بگویید : کسی اگر در زندگی دین داشته و باورهایی با خود بآنجهان برده دیگر چه نیازی باین یادآوری یا تلقین شماست؟!. اگر دین نداشته و باورهایی با خود نبرده چه سودی از این یادآوری یا تلقین شماست؟!. اینها را بپرسید تا بدانید چه رفتاری می‌کنند. (1)

اینهمه هایهوی و بدرفتاری از آنجاست که بگفته‌های ما پاسخ ندارند. چون پاسخ ندارند و از آنسو نمی‌خواهند بپذیرند و دست از سودهای ناروا بردارند ناچار شده با صد زشتی هوچیگری راه می‌اندازند. ببینید تا چه اندازه زشتست که درمیان مردم نافهم تهران و تبریز و قزوین انتشار دهند که اینان قرآن می‌سوزانند ، عطار و بقال و یخ‌فروش و دلاک گرمابه را بشورانند. آن شنیده‌اید که معاویه در صفین چون در کار خود درماند دست بدامن قرآن زد و برای پیشرفت آرزوهای بسیار شوم خود قرآن را بجلو امام علی‌بن‌ابیطالب کشید. اینها از معاویه بیشرمترند. برای آنکه دکانهای مفتخواری را نبندند احترام قرآن را منظور نداشته چنین دروغی را انتشار می‌دهند. اینها همه از درماندگی و ناچاریست.

این بتازگی رخ داده که یکی رفته و از یک ملای بزرگی پرسیده : «این جنازه بردن به قم و نجف برای چیست؟!.» آقا حدیث خوانده که یکی از درهای بهشت از قم و دیگری از نجف است. گفته : «آقا مگر بهشت در زیر زمین است که درش از قم یا از نجف باشد؟!. آنگاه مگر دیگران که در قم یا نجف بزیر خاک نروند به بهشت نخواهند رفت؟!. پس از همه‌ی اینها مگر در دستگاه خدا حساب نیست و نیکوکاری و بدکاری منشاء اثری نیست که هر که بدر بهشت نزدیکتر بوده زودتر جنبد خود را به بهشت اندازد و دیگران بمانند؟!. آقا از این سخنان برآشفته و چون درمانده بوده با پرخاش چنین گفته : «اینها سخنهای کسرویست شما از کجا یاد گرفتید؟!.» این بود پاسخ آن عالم بزرگ!.

اینهمه سخنها از آنجا برخاست که گفتم خداشناسی آن نیست که خدایی تصور کنند و هرچه خواستند باو نسبت دهند. اینگونه خداشناسی با بت‌پرستی یکیست ، بلکه همان بت‌پرستیست. خداشناسی هنگامی درستست که خدای راستین را شناسند و هر کاری بیهوده یا ناسزایی را باو نسبت ندهند. اینست ما بخداشناسی این مردم ارج نمی‌توانیم گزاشت. بلکه جز بت‌پرستشان نمی‌توانیم شناخت.

آنان گردن می‌فرازند و بخود می‌بالند که خداپرستند ، ولی در پستی اندیشه از بت‌پرستان کمترند. «خانمها دیدید روهاتان باز کردید خدا بغضب آمد و بلا فرستاد». اینست نمونه‌ای از خداشناسی آنان.

پابرگی :
1ـ شیعیان دستگاهی از امامان و امامزادگان ساخته و پرداخته می‌دارند که آنان را گرامی‌داشتگان خدا شناخته و در حساب پاداش و کیفر چنین وامی‌نمایند که ایشان در دستگاه خدا برای پیروانشان «پارتی‌بازی» توانند کرد. دلیل این گفته پاک شدن گناهان با گریستن بر امام‌حسین و دیگر پندارهاییست که در کتاب «داوری» گوشه‌هایی از آن شرح داده شده. از سوی دیگر اینها خدا را آگاه از دلها نمی‌شناسند ، آگاه از آنچه می‌گذرد نمی‌دانند و اینست می‌پندارند می‌توان هر گناهی کرد و سپس با ظاهرسازیهایی او را فریفت. همین داستان تلقین ، استخوانهای مردگان بکربلا بردن ، با دلهای پر از گناه بزیارت گنبدها رفتن و انتظار شفاعت از ایشان در روز قیامت داشتن ، همه نشان می‌دهد که ایشان به چگونه خدایی باور دارند. ـ ویراینده
🔶 دردها و درمانها ـ بخش 5 (یا گفتارهایی از مهنامه‌ی پیمان)
🔸 چهار پایه‌ی نیک و بد تکه‌ی 4

3ـ اما بدیها از دیده‌ی پیشرفت کار جهان : در این باره بسخن گشادتری نیاز است ، اگر کسانی نگارشهای ما را درباره‌ی کار و پیشه خوانده‌اند می‌دانند که ما زندگانی را به چه معنی می‌گیریم و کار و پیشه را تا چه اندازه ارجمند می‌شناسیم. اگر بسخن کوتاهی بسنده کنیم باید گفت آفریدگار مردم را که آفریده دربایستهای آنان را در طبیعت آماده نهاده. این زمین و این هوا و این تابش آفتاب ـ اینها سرچشمه‌ی زندگی هستند و آدمیان آنچه نیاز دارند در اینها بسیجیده شده. چیزی که هست باید همه کوشند تا دربایستهای زیستن را از خوراک و پوشاک و دارو بسیجند و دیگر چیزها را آماده گردانند.

این خود رازیست که آفریدگار آدمیان را بیکار نخواسته است و این قانونِ خداییست که هر کسی باید در پیشرفت کار زندگی دست دارد و هر کسی باندازه‌ی شایستگی خدادادی و باندازه‌ی کوششی که بسود توده می‌کند از داده‌های خدایی بهره‌مند گردد.

از اینجا پیداست که بیکاری و مفتخواری و همچنین کارهایی که سودی از آنها بتوده نتواند بود از خواست خدا بیرونست و خود گناه می‌باشد. نخست از بیکاری سخن می‌رانیم : امروز کمتر کسانی این را گناه می‌شمارند و اگر برخی با زبان چنان سخنی می‌گویند بیگمان دلهاشان آن را نمی‌پذیرد. باین دلیل که بیکاران را خوار نمی‌دارند و خودشان اگر بیکارند شرمنده نمی‌شوند.

بیکاری گذشته از آنکه ستمگریست زیرا کسی که بیکار می‌نشیند خود می‌خواهد بی‌آنکه کوششی کند از توشه‌ی زندگی که دیگران آماده ساخته‌اند بهره جوید این زیان را هم با خود دارد که کسی که کار و یا پیشه‌ای پیش نگرفته چون راه روزی درستی نمی‌دارد ناگزیر است بکارهای ناروایی برخیزد. بدینسان که اگر مرد بی‌باکیست بدزدی و جیب‌بری و کلاهبرداری پردازد و اگر نیست از در سالوسی درآید و با فریبکاریها پول از مردم گیرد ، و یا چاپلوسانه خود را به توانگران بندد ، و یا به نیرنگبازیهایی از فالگیری و دعانویسی و مانند این برخیزد.

اینها زیان بیکاریست و شما آن را ببینید که از هزار سال باز همیشه کسانی بیکاری را دلیل نیکی و پارسایی شمرده‌اند که نه تنها زشتی آن را از میان برده‌اند بلکه نیکش نیز جلوه داده‌اند. اینست همیشه مردان باکار را از برزگران و بازرگانان و بازاریان و دیگران خوار می‌داشته‌اند و کتابها پر از نکوهش بازار و بازاریان می‌باشد تا آنجا که بازار را جایگاه شیطان خوانده‌اند.

این یک نمونه‌ایست که چگونه نیک و بد بهم آمیخته و رنگ وارونه بخود گرفته است. در اینجا داستانی هست که می‌باید یاد کنیم. نیک می‌دانیم که تا بیست و سی سال پیش در ایران ریش تراشیدن رواج نداشت و کسانی که رو تراشیده بودند تردامنشان (فاسق) می‌شماردند و اگر مرد ریش‌تراشیده‌ای پیش ملایی رفته می‌خواستی گواهی درباره‌ی یک گفتگویی دهد بیگمان او را نپذیرفتندی ولی اگر مرد بیکاری رفتی برو ایراد نگرفتندی و گواهیش را پذیرفتندی. بلکه بیکاری او را دلیل پارساییش گرفته ارج بیشتر بگواهی او گزاردندی. این چیزیست که بارها رخ دادی و همگی آن را می‌دانیم.

کنون شما داوری کنید که ریش تراشیدن چرا گناه بوده و آیا چه زیان ازو تواند برخاست؟! وانگاه آیا چه پیوستگی میانه‌ی ریش تراشیدن و دروغ گفتن توان پنداشت که گواهی او را نپذیرند؟! از آنسوی این را بیندیشید که بیکاری نزدیکترین پیوستگی را با دروغگویی دارد. زیرا دروغ بیش از همه میوه‌ی نیاز است و مرد بیکار چون تهیدست است همیشه نیازمند باشد و بآسانی توان او را به هر دروغی واداشت. اگر کارها از راهش بودی بایستی گواهی او را نپذیرفتندی. این نمونه‌ی دیگری از بهم آمیختن نیک و بد و برافتادن پایه‌ی آنهاست.

آن کسانی که بیکاری را نیک شمارده‌اند ما اگر زیان آن را درباره‌ی خود ایشان بسنجیم اندازه‌ی بدیش را خواهیم دریافت. زیرا اینان که بنام پارسایی از کار کناره جسته‌اند نتیجه آن شده که برای زیست خود بکارهای بسیار ناروایی برخیزند. ما اگر از آنان و کارهای آنان سخن رانیم به هر گروهی که پردازیم باید ده یا بیست صفحه را سیاه سازیم. در اینجا تنها صوفیان را یاد کرده و بخوانندگان راه می‌نماییم که کتاب اسرارالتوحید را که چند سال پیش چاپ یافته بخوانند. زیرا آن کتاب بیاد گرفتن فارسی کمک می‌کند و از آنسوی خواننده داستانهای شگفتی را از صوفیان آموخته و براه و شیوه‌ی زیست ایشان آشنا گردد.
🔶 شیخ صفی و تبارش

🔸 گفتار یکم : صفوة‌الصفا و تاریخچه‌ی آن ـ تکه‌ی 2

تاریخچه‌ی صفوة‌الصفا
باید دانست کتاب ابن‌ُبَزّاز ، چنانکه در زمان خود او می‌بوده بدست ما نرسیده و در زمانهای دیرتر پیروان خاندان صفوی به دو انگیزه دست در آن برده‌اند :

یکی آنکه چون کتاب درباره‌ی «کرامت»های شیخ‌صفی است ، که در هر فصلی داستانهایی ـ یا اگر راستتر گویم : افسانه‌هایی ـ گرد آورده شده ، و در آنزمانها اینگونه افسانه‌ها درباره‌ی شیخ فراوان می‌بوده و زمان بزمان فراوانتر می‌گردیده و بیگمان هر پیروی چند داستانی در یاد می‌داشته ، از اینرو چون کتاب ابن‌ُبَزّاز را رونویسی کرده‌اند هر رونویس یک یا چند داستانی از یاد خود به هر فصلی از آن کتاب افزوده ، و این کار را نه تنها ناسزا نشمارده یک کار بسیار نیکی دانسته‌اند.

از اینجا بزرگی کتاب ابن‌ُبَزّاز روزافزون بوده ، و ما اکنون نسخه‌هایی می‌یابیم که در هر یکی چیزهایی دیده می‌شود که در نسخه‌های دیگر نیست. مثلاً در نسخه‌ی کهنه‌ای که من در دست می‌داشتم و با نسخه‌ی چاپی بسنجش گزاردم ، در هر فصلی کمی و فزونی درمیان می‌بود. از جمله فصل سوم از باب هفتم را که عنوانش «مکاشفه از حال اموات» است چون در دو نسخه نیک سنجیدم ، در نسخه‌ی چاپی سیزده داستان بیشتر آورده نشده ، ولی در آن نسخه‌ی کهنه بیست‌و‌هفت داستان می‌بود. باآنکه نسخه‌ی چاپی را رونویسش (میرزا احمد تبریزی) از رویهم‌رفته‌ی چند نسخه پدید آورده.

انگیزه‌ی دیگری آنکه شیخ‌صفی سید نمی‌بوده ولی بازماندگانش بآرزوی سیدی افتاده ، و چنانکه خواهیم آورد آن را عنوان کرده پیش برده‌اند ، و همچنین شیخ سنی می‌بوده ولی بازماندگانش از زمان شاه‌اسماعیل یا از پیشتر از آن ، شیعی گردیده‌اند. از اینرو این بازماندگان هرآنچه در کتاب ابن‌ُبَزّاز سید نبودن شیخ و یا سنی بودن او را می‌رسانیده بزیان خود یافته پیروان را بدور یا دیگر گردانیدن آنها واداشته‌اند ، و پیروان باین کار برخاسته و گذشته از آنکه در جمله‌های کتاب دست برده‌اند ، باشد که گاهی داستانهایی را برداشته و گاهی داستانهایی از خود بکتاب افزوده‌اند.

درباره‌ی کیش شیخ که ابن‌ُبَزّاز آن را فصلی از باب هشتم کتاب خود گردانیده و خود جای سَهَنده‌ای[=حساسی] می‌بوده دستبرهایی کرده‌اند که خود داستان شگفتیست. زیرا در چند نسخه‌ی کهنه‌ای که ما دیده‌ایم چنین است :

سئوال کردند از شیخ قُدِّسَ‌سِرُّه که چه مذهب داری ، فرمود : مذهب صحابه. و در مذاهب هر چه احوط و اشد بود خیار می‌کرد و بدان عمل می‌نمود ، راه رخصت و سهولت بر خود و مریدان بسته و مُنْسَدْ می‌گردانید که رخصت میدان نفس را فراخ می‌کند و به رخصت عمل نمی‌کرد و به دقایق اقاویل و وجوه ، که در مذاهب است ، کار می‌کرد تا به حدی که روزی دست مبارکش به دختر طفل خود بازافتاد وضو بساخت ، و شیخ‌صدرالدین ، ادام‌الله برکته ، فرمود : سئوال کردم از سبب این وضو ساختن ، فرمود که والله من هرگز دست به والده ننهاده باشم الا که وضو ساخته باشم. از برای آنکه حق تعالی فرموده است : أَوْ لَامَسْتُمُ النِّسَاءَ و اینها از نسائند ، دیگر مس میان ناف و زانوی خود نقض وضو دانستی و هرچه در یک مذهب حرام بودی همچون گوشت اسب حرام دانستی و از آن اجتناب نمودی ...

همانا این نوشته از ابن‌ُبَزّاز نیست و نوشته‌ی او بدیگر گونه می‌بوده. زیرا چنانکه خواهیم دید شیخ‌صفی شافعی می‌بوده و این دور می‌نماید که ابن‌ُبَزّاز او را شافعی نستاید. آنگاه ابن‌ُبَزّاز کارواژه‌ها[=فعلها] را بشیوه‌ی پیش از زمان مغول می‌آورد. «می‌کرد» و «می‌نمود» بجای «کردی» و «نمودی» و مانند اینها ، که از غلطهای پس از زمان مغولست (1) و در بخشهای نخست این نوشته دیده می‌شود از ابن‌ُبَزّاز نتواند بود. می‌باید گفت : بخشهای نخست این نوشته از دیگرانست. در زمانهای دیرتری که جایگاه شیخ‌صفی در دلهای پیروان آن خاندان بالا رفته بود ، کسانی شاینده ندانسته‌اند که شیخ را پیرو شافعی گردانند و اینست جمله‌های بالایی را بهم بافته و بجای جمله‌های ابن‌ُبَزّاز گزارده‌اند.

پابرگی :
1ـ درباره‌ی کارواژه‌ها نگاه کنید بکتاب «زبان پاک» ـ ویراینده
✴️ خواست بدخواهان از «ادبیات» چیست؟!..
(بخش 2 از 3)

ریشه‌ی این را باید در دولتهایی جست که در صد سال گذشته روی کار آمده‌اند. زیرا اینها همه به آلودن مردم به شعر و شاعری و به بلندی نام شاعران بدآموز و پست کوشیده‌اند ، چنانکه خواهد آمد.

گیریم برجستگان دولتها که وزیران و نخست‌وزیران و مدیران کل اداره‌ها بودند بدی و زیانمندی کارشان را نمی‌دانستند و نادانسته به آن کوششها می‌پرداختند که این فرض دور و نشدنی می‌نماید. ولی اگر هم چنین بوده با آن هیاهوی بیفرهنگانه‌ای که برخی از «ادب‌دوستان» در آن زمان براه انداختند و پس از گفتارهای پیاپی پیمان و سخنرانی کسروی در انجمن ادبی در پاسخ آنها و چاپ بخش یکم آن چه توان گفت؟ زیرا با آن سخنان آنچه می‌بایست دانسته گردید و چون کسی یافت نشد که به آنها پاسخ دهد دیگر ندانستن عذر نمی‌توانست باشد.

از آنسو از چاپ بخش دوم سخنرانی کسروی در انجمن ادبی جلوگیری کردند ، از اینجا پرده‌ی خیانت کنار رفت و دانسته شد آن برجستگان نیک می‌دانستند در چه راهی گام برمی‌دارند و نتیجه‌ی کوششهاشان چه خواهد بود.

این دلیل پاسخی ندارد و در هشتاد سالی که از این داستان می‌گذرد دیده نشده که کسی بتواند با دلیل کوشش «ادیبان» و «ادب‌دوستان» دولتی و وابستگانشان را به بزرگداشت شاعران دوره‌ی مغول و شعرهای ایشان سودمند و موجّه بنمایاند.

آمدیم که کسی گفت : دولتهای زمان رضاشاه با دینداری در نبرد بودند و از اینجا شعرهای خراباتیان که به دین و خدا ریشخند می‌کند در دست ایشان افزار کار بوده. ولی چه باید گفت به اینکه نخست‌وزیر فروغی و همدستانش به سعدی بچه‌باز تجلیل فراوان می‌کردند و جلو روزنامه‌هایی که شعرهای بچه‌بازی را چاپ می‌کردند نمی‌گرفتند ، بلکه بجای آن گفتارهای پیمان را سانسور می‌کردند؟! چه باید گفت به آنکه صوفیگری را تبلیغ و شاعران صوفی را تجلیل می‌کردند؟! چه باید گفت به آنکه دیوان ایرج‌میرزا را به کودکان دبستان جایزه می‌دادند؟! چه باید گفت به اینکه با چنان رفتارهایی ، بیشرمی و سستی و پستی را در کشور رواج می‌دادند؟!

از همه‌ی اینها گذشته آقایان برجستگان دولتهای رضاشاه کم از دینداری سخن نمی‌راندند. مثلاً همان فروغی از ملایان بویژه «آیت الله» کاشانی مگر کم پشتیبانی ‌کرد؟!. [1] هنوز یک ماه از افتادن رضاشاه نگذشته در نخستین نشست با روزنامه‌نویسان چنین گفت : ‏«باید بمسئله‌ی دین هم اهمیت داد. در بیست سال گذشته یكی هم دین از میان رفت»‏. معنی آنکه من در آن دوره کاره‌ای نبوده‌ام (که بیکبار دروغست) وگرنه بدین می‌پرداختم. اکنون باید بجبران آن کوشید!.

تنها فروغی نبود ، هر که پس از شهریور بیست بر سر کار آمد دم از دینداری زد و خواستش از دینداری نه دین بمعنی راست آن بلکه آخوندبازی و بازگردانیدن نمایشهای بیخردانه‌ی کیش شیعی بود.

زمان محمدرضاشاه نیز همچون زمان رضاشاه این هیاهوی شعر و شاعری بجای خود بود. تنها داستانی که دیگر گردیده بود آمدن شعر نو بمیدان بود. ولی با اینهمه حافظ‌بازی ترک نگردید. کاوش در منابع «عرفانی» به همان گرما در کار بود. کوششی که برای «حافظ‌شناسی» و عرفان‌سنجی در آن دوره شد چه بسا که از همه‌ی کوششهای تاریخ‌پژوهانه بیشتر بود.

از همه‌ی اینها دانستنی‌تر رفتار ملایان بوده و هست. اینان از همان روزهای نخستی که به درس طلبگی می‌پردازند هرگاه به شاعران خراباتی و شعرهای زشت دیگر شاعران برمی‌خورند یک تضاد میان آموخته‌هاشان از اسلام و آن شعرها درمی‌یابند ولی از بس از استادان خود شعردوستی و شعرخوانی توأم با آب و تاب از آن شاعران دیده‌ ، یک کلمه نکوهش نشنیده‌اند که برای ایشان عادی بشمار می‌آید. عادی بشمار می‌آید که آن شاعران گرامی داشته شوند و شعرهاشان را همچون دُر و گوهر در سخنرانیهای بالا منبری بکار برند.

کسروی اینها را نیز با سخنان خود هوشیار کرد : اگر شما مسلمانید ، در قرآن شعر نکوهیده شده. گذشته از آن ، شعرهای شاعران زمان مغول و پس از آن با آیین مسلمانی ناسازگار است و از همه بدتر شاعرانی همچون خیام و حافظ که خراباتی بوده‌اند ، به مسلمانی و خدا ایراد گرفته زبان درازی نیز کرده‌اند ، دمادم میخوارگی را ستوده‌اند.

کار به آنجا کشیده که یکی از آنها ـ‌ آیت‌الله سید ابوالفضل برقعی ـ در سال 1330 کتاب شعری در پاسخ به حافظ بنام «حافظ شکن» سروده و از خود بجا گزاشته. همینست شیخ جواد محولاتی خراسانی که جلوتر از او شعرها در پاسخ به حافظ نوشته. همینست آیت‌الله سید علی‌اکبر برقعی که او نیز از شعرهای پست نکوهش نوشته.

[1] : پیشگفتار کتاب انکیزیسیون در ایران دیده شود.
🔶 پرسش و پاسخ (رشته‌ی یکم)

🔸 تکه‌ی 20

درباره‌ی آخرت نیز همانست. یک آخرت پنداشتن و هزارها افسانه بآن بستن جز گمراهی و نادانی نیست. چند روز پیش در کتابی می‌خواندم که پل صراط هزارساله راه است. ببینید چه رسوایی‌ایست. کسی که چهل سال و پنجاه سال در اینجهان زیسته برای پس دادن حساب آن باید از روی پلی بگذرد که باریکتر از موست ، برنده‌تر از تیغ است ، هزار سال هم راه است. افسوس! افسوس!

شنیدنیست که پل صراط یک افسانه‌ی ایرانیست. در زبان عربی «صراط» بمعنی راه است ، بمعنی پل نیست. این یکی از افسانه‌های ایرانیان بوده که روان مرده برای رسیدن به بهشت باید از پل «چنرت» گذرد. واژه‌ی «چنرت» را معرب گردانیده «صراط» ساخته‌اند و افسانه را درمیان عقاید اسلامی جا داده‌اند.

نکیر و منکر از پرسشهایی که خواهند کرد یکی هم درباره‌ی آنست : «هل الصراط حق؟.» آیا پل چنرت راستست؟! باید پاسخ دهد و بگوید : «و الصراط حق» (پل چنرت راستست).

برای خنده می‌گویم : در آغاز جوانی یکی از خویشانم مرده بود به تشییع جنازه‌اش رفتیم. چون بخاک سپرده شد ملایی آغاز تلقین کرد و برای آنکه هنرنمایی کند چیزهایی هم از خود می‌افزود. از جمله گفت : «و فشار القبر حق و سئوال المنکر و النکیر حق؟.». یکی از حاضران بشوخی گفت : «و گرزهما الآتشین حق؟». با آنکه جای خنده نبود همه خندیدند.

ج ـ میزان که در قرآن آمده است ، بآن که ایراد نیست.

د ـ آنچه من بیاد می‌دارم در قرآن میزان باین معنی که جزو عقاید مردم است نیامده. در قرآن در یک جا می‌گوید : «مَن ثَقُلَتْ مَوَازِینُهُ» و البته مقصود فزونی ثواب است نه آنکه راستی را ترازو بیاویزند و اعمال نیک و بد را بکشند. گذشته از آنکه اعمال نیک و بد کشیدنی نیست و اندازه‌ی عمل را با کشیدن در ترازو معین نمی‌کنند. این کار بخدا توهین است. مگر خدا اندازه‌ی کارهای نیک یا بد بندگان خود را نمی‌داند که نیاز بکشیدن باشد؟!. به هر حال ترازو یا میزان نیز بآن معنی که فهمیده‌ی مردمست جز پندار نتواند بود.
🔶 دردها و درمانها ـ بخش 5 (یا گفتارهایی از مهنامه‌ی پیمان)
🔸 چهار پایه‌ی نیک و بد تکه‌ی 5

گروه دیگری آنانند که پندآموزی و راهنمایی را راه روزی گرفته‌اند و بهتر است ما حال ایشان را بسنجیم. همه می‌دانیم که اینان با دعوی پندآموزی و راهنمایی چون در کردار و گفتار آزاد نبوده‌اند ناگزیر بوده‌اند که دربند خشنودی مردم باشند و کسی را از خود نرنجانند تا بتوانند بهره از دهش ایشان جویند ، از اینرو همیشه راستی را فدای سود خود کرده‌اند. خدا می‌داند که از همین راه چه گزندی بتوده‌ها رسانیده‌اند.

گذشته‌ها گذشته ـ شما همین سی و اند سال دوره‌ی مشروطه را بگیرید و رفتار این گروه را بیاد آورید. در این دوره که صدها چیزهای کهن برافتاده و صدها چیزهای نو پدید آمده همیشه اینان پیرو مردم بوده‌اند. بدینسان که یک چیزی تا تازه بوده و بیشتر مردم از آن می‌رمیده‌اند اینان از در ایستادگی درآمده‌اند. ولی همانکه اندک‌پیشرفتی رو داده و بیشتر مردم آن را پذیرفته‌اند اینان نیز پذیرفته و آن را سرمایه‌ی دیگری برای خود ساخته‌اند. هنوز فراموش نکرده‌ایم که در سی و اند سال پیش که گفتگوی کره بودن زمین و گردیدن آن بگرد آفتاب و پدید آمدن باران از بخار و اینگونه سخنان تازه رواج می‌یافت و انبوه مردم از آنها می‌رمیدند اینان ـ این پیشوایان ـ بجای آنکه مردم را بجای خود نشانند باد بآتش نادانی ایشان می‌زدند و خود به پیروی از آنان هیاهو برمی‌انگیختند و آشکاره شاگردان دبستانها را بیدین خوانده مردم عامی را بآزار و گزند آنان وامی‌داشتند. لیکن چون کم‌کم دانشها رواج بیشتر یافت و هر کسی آشنا بآنها گردید و این زمان بیشتر مردم خواهان و خریدار گفتگو از آنها شدند اینان نیز رنگ سخن را دیگر کرده و گفتگو از آنها بمیان آوردند و بلکه چنین گفتند که امامانشان از این دانشها آگاهی داده بوده‌اند.

اینها همه نتیجه‌ی بیکاریست ، نتیجه‌ی نداشتن راه روزیست. دوباره می‌گویم اینان بجای پیشوایی پیرو دلخواه مردم می‌باشند و شما اگر نیک نگرید کار اینان نه پندآموزی ، بلکه سرگرم داشتن مردم می‌باشد. باینمعنی چیزهایی را که خود مردم می‌دانند و خوش می‌دارند اینان آنها را بگفتگو گزارده سرگرمشان دارند و جای افسوس است که با این کار خود آنان را در گمراهی و نادانی پافشارتر گردانند.

بارها دیده شده یکی از اینان چون سخن گفته و دیده نابهنگام افتاده و خریدار ندارد از آن بازگشته. این در چند سال پیش رو داده که یکی (1) بر منبر چون کسانی را از کردان میان شنوندگان دیده بهر خوشایند ایشان نام فاروق و صدیق (2) را برده و از آنان ستایش نموده. ولی این کار او بر دیگران گران افتاده و اینست ناخشنودی نموده‌اند و او فردا چون آمده و به منبر رفته داستانی آغاز کرده که دختر پیغمبر اسلام را در خواب دیده است و او از رهگذر آن سخن خشمناک بوده و چنین گفته است : «من از شیخین خشنود نیستم فدک از دست من گرفتند مرا خشنود گردانند پس از آن ...». برای دلجویی از یکمشت نادان چنین دروغ رسوایی را ساخته و گفته است. پس از هزار و سیصد سال در آنجهان کینه‌ی فدک درمیانست و دختر پیغمبر هنوز از شیخین ناخشنود می‌باشد. خدا روی بیشرمی را سیاه کناد.

پابرگیها از ویراینده :
1ـ این گفته را از شریعت سنگلجی یاد کرده‌اند.
2ـ به ترتیب پاینامهای عمر و ابوبکر.
🔶 شیخ صفی و تبارش

🔸 گفتار یکم : صفوة‌الصفا و تاریخچه‌ی آن ـ تکه‌ی 3

هرچه هست این نوشته سنی بودن شیخ را می‌رساند و اینست در بسیاری از نسخه‌ها آن را بیکبار دیگر گردانیده چنین نوشته‌اند :

«مذهب و مشرب حق و حقیق جعفری ، علیه‌الصلوة و السلام را داشت و طابق النعل بالنعل موافق فرمایش آن حضرت قدم برمی‌داشت و می‌گزاشت. اما به مدلول اَلتَّقیّةُ دینی و دینُ آبائی در تقیه نمودن و به مصداق اُسْتُرْ ذَهَبَک وَ ذَهابَک وَ مَذْهَبَک در کتمان مذهب خود نمودن مبالغه‌ی تمام داشت ، به اندازه‌ای که غیر از مریدان یکرنگ و یکجهت کسی را بر آن اطلاع نبودی و در ظاهر که به حسب تقیه عامل معمولات اشعاب چهارگانه که می‌بودی ، هر کدام که قریب و نزدیک به دستورالعمل حضرت جعفری بود قبول می‌کرد و معمول می‌داشت ...» (1)

پیداست که این را دیگران در کتاب ابن‌ُبَزّاز جا داده‌اند. زیرا گذشته از آنکه با نسخه‌های کهنتر نمی‌سازد ، و گذشته از آنکه برخی کارواژه‌ها بغلط آورده شده و پیداست که از ابن‌ُبَزّاز نیست ، خود نوشته افزوده بودن خود را می‌رساند. زیرا می‌گوید : زمان شیخ‌صفی زمان «تقیه» می‌بوده و شیخ نمی‌توانسته جعفری بودن خود را آشکار گرداند. پس ابن‌ُبَزّاز که نزدیک به همان زمان شیخ می‌بوده چگونه توانسته این جمله‌ها را با این آشکاری نویسد؟!..

در یک نسخه‌ی خطی دیگری چنین می‌نویسد :

سئوال کردند که شیخ را مذهب چیست. فرمودند که ما مذهب آن کس که پیغمبر ما ، صلوات‌الله و سلامه علیه ، فرمود أَنْتَ مِنّی بِمَنْزِلَةِ هرونَ مِن موسی ، و اولاد معصومین او ، علیه‌السلام ، داریم و تولی بر ایشان ، و علی مَنْ نَصَرَهُم فِی الشَّدائِدِ وَالنَّوائِبِ ، و تبری بر اعداء ، و عَلی مَنَ ظَلَمَهُم ، می‌داریم ، و ائمه را دوست می‌داریم. و در مذهب هرچه اشد و احوط می‌بود آن را اختیار کردی ... (تا پایان آنچه در پیش آوردیم)

این هم نمونه‌ی دیگری از دستبرد رونویسان. پیداست که هر رونویسی چون بداستان سنی بودن شیخ می‌رسیده بدلخواه آن را دیگر می‌گردانیده. شگفتتر آنکه این تکه‌ی نخست جمله‌ها را دیگر گردانیده ولی تکه‌ی آخر را بحال خود گزارده و این نفهمیده که اگر شیخ شیعی می‌بوده دیگر با مذاهب (مذهبهای چهارگانه‌ی سنیان) چه کار می‌داشته؟...

کتاب ابن‌ُبَزّاز بزبان ترکی نیز ترجمه گردیده (1) ، او در آنجا هم این تکه را بگونه‌ی دیگری انداخته ، و ما خود جمله‌های ترکی را با ترجمه‌ی آنها در پایین می‌آوریم :
حضرت شیخدن سوروشدیلار کیم نه مذهبونک وار بویوردی کیم درویشلرونک مذهبی حقونک مذهبی دور و فرزند گرک کیم اتاسنونک مذهبنده اوله. چون دده لاریمیزونک مذهبی کیم صراط المستقیم دور و مؤمن اولیالر اول یوله واروب دورلار و بیر قیلجه مصطفی ایله مرتضی علیهما الصلوة والسلامونک بویوردوغوندن چخمیوب دورلار بیز داخی اونلارونک آردینجه واروب دوغرو یولدن دونمروز. انشاء الله بیر یوله واروروز کیم محشر گوننده حضرت نبی ایله وصیی و اهل بیت لاری باننده شرمسارلیک چکمیه جک اوز.

معنی آنکه : از حضرت شیخ پرسیدند چه کیش می‌داری؟ فرمود که کیش درویشان کیش «حق» است و فرزند باید در کیش پدرش باشد. چون کیش پدران ما «صراط المستقیم» است و «اولیاهای مؤمن» بآن راه رفته‌اند باندازه‌ی مویی از فرموده‌های مصطفا و مرتضا علیهما الصلوة والسلام بیرون نرفته‌اند ما نیز از پی آنان رفته از راه راست بازنگردیم. انشاءالله براهی رویم که روز رستاخیز در نزد حضرت نبی و وصی و اهل بیت ایشان شرمساری نکشیم.

از این جمله‌ها پیداست که ترجمه به ترکی هنگامی بوده که سیدی و شیعیگری هر دو پیش رفته و چنانکه از داستان «تبرا» پیداست شیعیگری رنگ «رافضیگری» بخود گرفته بوده.

این دستبردها درباره‌ی کیش و برای پرده کشیدن به سنیگری شیخ‌صفی بوده. در زمینه‌ی سیدی نیز چنانکه خواهیم دید «شجره‌‌ی نسب» و سه «حکایت» دنبال آن که در نسخه‌های امروزی هست در خود کتاب ابن‌ُبَزّاز نمی‌بوده و سپس بآن افزوده‌اند. گذشته از اینها هرگونه واژه یا جمله‌ای را که با سیدی ناسازنده دیده‌اند بدلخواه دیگر گردانیده‌اند. مثلاً در فصل یکم از باب یکم درباره‌ی محمدالحافظ که یکی از نیایان شیخ‌صفی می‌بوده این جمله هست : «و دستاری سفید بر سر آن بسته ...» برخی رونویسان از واژه‌ی «سفید» رم خورده و آن را در پندار خود با سیدی سازنده نیافته‌اند ، و ما در نسخه‌های چاپی بجای آن ، جمله‌ی «و کلاهی که رسم آنزمان بود بر سر و دستاری به گِرد آن بسته ... » می‌یابیم. نیز در آن نسخه و در نسخه‌های دیگر بسیار ، در همه جا شیخ‌صفی و پدرانش را با لقب «سید» یاد می‌کنند ، باآنکه در نسخه‌های کهن چنین چیزی دیده نمی‌شود. (4)

👇
پابرگیها :
1ـ نسخه‌ی چاپی صفحه‌ی 284
2ـ یک نسخه از آن که در سال 950 نوشته شده در تبریز نزد حاجی‌حسین‌آقا نخچوانیست.
3ـ نسخه‌ی حاجی‌حسین‌آقا نخچوانی در سال 950 نوشته شده ، و همانا ترجمه نزدیك بآن زمانها انجام یافته بوده.
4ـ نه تنها لقب «سید» ، ستایشهای دیگری مانند «صاحب‌الاخلاق الرضیه و الاطوار المرضیه» و جز این که در نسخه‌های چاپی دیده می‌شود در نسخه‌های کهن نیست. در نسخه‌ی چاپی کار را بجایی رسانیده که به هر یکی از نامهای «شجره‌ی نسب» ، از جمله بنام حمزة‌ابن‌الموسی ، نیز لقب «سید» افزوده. در حالی که این لقب در آن زمانها شناخته نمی‌بوده.
دردها و درمانها - بیماریها.pdf
585.6 KB
🔸 دردها و درمانها (یا گفتارهایی از مهنامه‌ی پیمان)

🔹 بیماریها ، ۱ و ۲

🖌 احمد کسروی

(همه یکجا در یک فایل)
✴️ خواست بدخواهان از «ادبیات» چیست؟!..
(بخش 3 از 3)

اکنون بازرسیم به «انقلاب» سال 57 و رفتار ملایان با شاعران.

چون توفان پیشامدهای سال 57 برخاست سخنان بسیاری بزبان مردم افتاد که تا آن زمان کمتر شنیده می‌شد. یکی از آنها نکوهش بر شاعران بود. بویژه شاعرانی که شاهان را ستایش کرده بودند. این نکوهشها برای آن بود که وانمایند حکومت شاه عیبهای بسیاری دارد و یکی از آنها گرامیداشت شاعران چاپلوس و درباری بوده است زیرا این بسود او بوده‌ است که چنین شاعرانی بزرگ داشته شوند. از آنسو یک رشته نکوهش نیز بر شاعران خراباتی می‌رفت : اینها همه دم از باده و ساده و نامسلمانی زده‌اند. بالای منبر از حافظ نکوهش رفت که میخواره بوده. اینها را نیز می‌گفتند که خود را «انقلابی» وانمایند.

چون بهمن 57 گذشت و نام خیابانها را دیگر گردانیدند سخن از این رفت که باید نام خیابان خیام دیگر گردد. اینها چندی بر زبانها بود و امید می‌رفت که با چنان شاعرانی رفتار دیگری (رفتار انقلابی) پیش گیرند. ولی گذشتِ زمان چیز دیگری را نشان داد. دیده شد که خیابانها نامهاشان دیگر گردید بجز خیابانهای خیام و حافظ و سعدی و دیگر شاعران. همچنین دنبال سخن از میخوارگیِ حافظ و خیام هرگز گرفته نشد و این جستار بخاموشی سپارده گردید.

چند سالی می‌بایست از میان بگذرد تا شور انقلاب و اصلاحات بگذرد. در سالهای نخست ، آمریکا و هالیوود نماد فریب مردم و ساخت فیلمهایی با هدفهای نامردمی و «استکباری» شناسانیده شد ولی سپس در قالب «بررسی و نقد فیلم» و «هنر هفتم» همانها بخورد تماشاگران داده شد!. سپس از این هم گذشت و فیلمها را بیکبار نمایش دادند. رفته‌رفته موضوع برنامه‌های تلویزیونی و فیلمها بسوی موضوعات پیش پا افتاده و عادی رفت.

موسیقی و آوازهای قلندرانه بمیان آمد. زمزمه‌هایی پیش کشیده شد که خواست از می و باده و میکده در شعرهای حافظ معناهای بیرونی (ظاهری) آن نیست و اینها معناهای «عرفانی» دیگری دارد. به «عرفان» بهای دیگری داده شد و بزبانهایش انداختند. رادیو و تلویزیون و سخنرانان دمادم آن را بکار بردند.

سپس که آبها از آسیاب افتاد ، آغاز کردند به بزرگداشت شاعرانی که در سال 57 خود نفرین کرده بودند. حافظ از ملعونیت رهایی یافت و برایش گرامیداشت گرفتند. برای سعدی نیز همین کار را کردند. دیگر شاعران نیز هر یک بهره‌ای از این نوازشها دیدند.

اینها می‌بود تا در سالهای اخیر جز اینکه کتابهای بیشماری از شعر و دیوانهای شاعران اجازه‌ی چاپ از وزارت ارشاد گرفت و بدست مردم رسید ، برنامه‌های مشاعره و مانند آن را در تلویزیون و رادیو و در محفلهای رسمی براه انداختند و با بوق و کرنا بگوش مردم رساندند. امروز دمادم گزارشهای تلویزیونی پخش می‌شود از یک استاد ادبیات بیگانه‌‌ای (تاجیک ،‌ افغان ، هندی ، اروپایی و دیگران) که بگوید : شیرینتر از سخن حافظ نیست یا سعدی در کشور ما معروفیت دارد ...

اینها را برای چه کردند و می‌کنند؟!.. آیا در این سالها مسلمانی دیگر گردیده؟!.. آیا باده و ساده از حرمت درآمده؟!.. آیا چاپلوسی به شاهان و امیران و غزلهای عاشقانه پا در هوا دیگر با مسلمانی ناسازگاری نمی‌دارد؟!.. آیا دریافتهای ایشان در سال 57 غلط بوده و اکنون آن را درست گردانیده‌اند؟!..

اینها هیچیک نیست. باشد که کسانی اینها را «سرگرم» نگاهداشتن مردم بشمارند. افسوس که این هم نیست. سرگرمی واژه‌ی درستی نیست. این کار ایشان مردم را در نافهمی نگاه داشتن است. مردم را گیج و آشفته‌مغز گردانیدن است. مردم را از دریافتن و نیک گردیدن بازداشتن است. مردم را سست و بی‌اراده گردانیدن است.

چگونه است که آمریکا و اروپا هرچه بگوید ، آن را با یک عبارت «اینها مکر جهانخواران است» می‌کوشند از اثر بیندازند ولی سخن فلان استاد ادبیات و بهمان شرقشناس اروپایی از سیاست جهانخواری پیروی نمی‌کند و برای پیش برد خواست خود آن را در بلندگوها می‌دمند؟!

آیا سروری کردن به مردم چندان ارجدار است که یک توده را فدای آن گردانند؟!.. اینها را یک بیگانه می‌کرد به او صد ایراد می‌توانستیم گرفت. اکنون چگونه بپذیریم که کسانی از خودمان به چنین سیاهکاریها برخاسته‌اند؟!.

خواهد رسید روزی که مردم ایران کیفر نامردیهای ایشان را در کفشان بگزارد.
🔶 پرسش و پاسخ (رشته‌ی یکم)

🔸 تکه‌ی 21

ب ـ نتیجه‌ی حرفهای شما آنست که ما هرچه عقیده داریم عامیانه است ، عکس حقایق است. تعجب من از آنست که ما در پیش خود باین عقیده‌ها می‌نازیم.

هنگامی که در بازار نشسته‌ایم اگر یک فرنگی بیاید و رد شود در نظر ما حقیر است. چرا که بیدین است ، کافر است ، او بیدینست و ما دین داریم ، من حالا می‌بینم که بکلی در غفلت بوده‌ایم. دین را بآن معنایی که شما می‌گویید ما بیکبار از آن بی‌بهره هستیم.

یک موضوع دیگر که مرا شرمنده می‌گرداند آنست که آیا بر سر این عقیده‌های عامیانه است که با شما می‌جنگند؟!. بر سر اینهاست که گلوله به تنتان می‌زنند؟!. حقیقتاً مایه‌ی شرمندگی است.

ج ـ چیزی که مرا بسیار ناآسوده می‌گرداند آنست که عقایدی که بما یاد داده‌اند مخالف صریح قرآنست. بگفته‌ی شما قرآن گفته است : «وَ مَن یعْمَلْ مِثْقَالَ ذَرَّةٍ شَرًّا یرَهُ». اینها می‌گویند : اگر بزیارت رفتی از تمام گناهها پاک می‌شوی ، اگر گریه کردی تمام گناههایت آمرزیده می‌شود. اگر وصیت کنی جنازه‌ات را بکربلا یا نجف برند از حساب و عذاب آسوده خواهی بود.

قرآن بما دستور می‌دهد که نیک و پاک باشیم و گناه نکنیم و اینها ما را وادار می‌کنند که هر گناهی که خواستیم بکنیم و راه فرار از مجازات را بما یاد می‌دهند.

علما همیشه منّت می‌گزارند که اسلام را حفظ کرده‌اند و حالا می‌بینیم که ما را بکلی از اسلام دور ساخته‌اند. من نمی‌دانم کدام اسلام است که آنها حفظ کرده‌اند.

ب ـ موضوع دیگری را می‌خواهم از شما بپرسم : درمیان گفته‌های خودتان دو سه بار یاد تهمت «قرآن‌سوزانی» کردید که بجمعیت شما می‌زنند. این مطلب را من هم بارها شنیده‌ام. می‌گویند : «اینها قرآن می‌سوزانند.» این قضیه چیست؟ مطلب از کجا برخاسته؟.

د ـ قضیه آنست که این ملاها هر کجا که گیر کردند و چاره‌ای نتوانستند قرآن را پیش می‌کشند. اینها شاگردان معاویه‌اند. معاویه در جنگ صفین چون درمانده بود دست بدامن قرآن زد و کار خود را پیش برد. اینها آن را یاد گرفته‌اند. اینها که دشمن قرآنند و نود درصد عقایدشان بضد قرآن می‌باشد برای پیشرفت کار خودشان همیشه قرآن را دستاویز قرار می‌دهند.

این قضیه در تبریز سابقه پیدا کرده که ملاها هر زمان که در یک تنگنایی افتادند و راه پیدا نکردند هایهوی قرآن‌سوزانی راه اندازند و مردم عامی بازاری را بشورانند و خود را از تنگنا بیرون آورند. شما دو تن چون آذربایجانی هستید بیگمان از قضایا آگاهید.

در مدت سی سال سه بار این رذالت را در آن شهر تکرار کرده‌اند : یک بار سی سال پیش از این در زمان حکمرانی صمدخان مراغه‌ای بود. در آن زمان یک نفر بلژیکی بعنوان پیشکار مالیه‌ی آذربایجان به تبریز آمد و بگردن‌کلفتان که چند سال مالیات نپرداخته بودند سخت گرفت و مالیات خواست. از جمله امام‌جمعه‌ی تبریز که از انبارداران و دیهداران بزرگ بود سالیان دراز مالیات نپرداخته بود و پیشکار بلژیکی باو نیز سخت گرفت. امام‌جمعه بفشار افتاده نمی‌دانست چه کار کند و پی دستاویزی می‌گشت که مردم را بشوراند و قضا را دستاویزی پیدا شد.

چگونگی این بود که در یکی از دبستانها یکی از آموزگاران ورق‌پاره‌هایی را که توی اتاق بوده گرد آورده بدرون بخاری می‌اندازد و درمیان آنها تکه‌پاره‌ای از قرآن نیز بوده. یکی از شاگردان در بیرون این را حکایت می‌کند و داستان بگوش امام‌جمعه می‌رسد. امام‌جمعه آن را دستاویز گردانیده کسانی را ببازار می‌فرستد که هایهوی راه اندازند و مردم را بشورانند.

در آن هنگام من در تبریز بودم. یک روز دیدم شهر بهم خورده و بازارها بسته گردیده و هایهوی بزرگی بلند شده که در دبستانها قرآن سوزانیده‌اند. نزدیک بود بریزند و دبستانها را تاراج کنند. آن آموزگار که ورق‌پاره‌ها را بدرون بخاری انداخته بود گرفتارش کردند و امام‌جمعه و دیگران فتوا بکشتنش دادند و چوبه‌ی دار هم برپا گردید. ولی حاجی میرزا حسن مجتهد بهمچشمی با امام‌جمعه حمایت ازو کرد و او را از دار بازرهانید.

او را از دار بازرهانید و غائله خوابید. ولی امام‌جمعه نیز بمقصود خود رسید. زیرا دولت دیگر جسارت نکرد و ازو مطالبه‌ی مالیات کند.
🔶 دردها و درمانها ـ بخش 5 (یا گفتارهایی از مهنامه‌ی پیمان)
🔸 چهار پایه‌ی نیک و بد تکه‌ی 6

چنانکه سپس خواهیم گفت از بزرگترین گناههاست که کسی درآمدن بکار توده و گفتگو کردن از آن و پند دادن و راهنمایی را سرمایه‌ی روزی گیرد و یا از آن راه درپی شکوه‌اندوزی و خودنمایی باشد. گذشته از بیکاری این خود گناه بس زشتی است و ما چون آن را در جایش یاد خواهیم کرد در اینجا بیش از این بسخن دنباله نمی‌دهیم.

اینکه می‌گوییم باید هر کسی بکاری یا پیشه‌ای برخیزد چنانکه از گفته‌هامان پیداست آن کار و پیشه را می‌خواهیم که کوششی در راه بسیج دربایستهای زندگانی شمرده شود و روشنتر گویم سودی را بتوده دربر دارد. در جاهای دیگری در اینباره گشادتر سخن رانده و نیک بازنموده‌ایم که پیشه‌های روا کدامست. (1)

یک رشته کارهایی همچون فالگیری و دعانویسی و ستاره‌شماری (2) و رمل‌اندازی و امامزاده‌داری و مانند اینها همگی پیشه‌های نارواست. کسانی که باینها می‌پردازند گذشته از آنکه بیکارند و در گردانیدن چرخ زندگی با دیگران همدستی نمی‌نمایند این گناه را نیز بگردن می‌گیرند که مردم را از راه برده و به چیزهای بیهوده دلگرم می‌سازند. از اینرو اینان بدتر از راهزنان می‌باشند. زیرا راهزنان بر سر شاهراه ایستاده و رهگذریان را لخت کنند و باز براهشان رها گردانند. ولی اینان مردم را به بیراهه کشیده در آنجا لختشان می‌کنند که هم داراییشان می‌گیرند و هم گمراهشان می‌گردانند.

از دیده‌ی پیشرفت کار زندگی یک گناه دیگر زن ناگرفتن است. زیرا آفریدگار زنان و مردان را برای همدیگر آفریده و اینست همیشه و در همه جا شماره‌ی آنان را یکسان ساخته که باید گفت هر یک مرد در برابر یک زنست.

از آنسو ما نیک می‌دانیم که نیرومندی و سرفرازی یک توده با فزونی و انبوهی مردم آن باشد. نیز می‌دانیم که باید مردم فرزندانی از خود بازگزارند تا نژاد آدمی برنیفتد و این چیزیست که آفریدگار خواسته. پس کسی که زن نمی‌گیرد باید گفت از یکسو نافرمانی با خدا کرده و از خواست او گردن پیچیده. از یکسو هم بدی توده‌ی خود را خواسته و درپی نیرومندی و سرفرازی آن نبوده. نیز او بیگمان به یک زنی ستم کرده و مایه‌ی تیره‌روزی وی شده. پس از همه‌ی اینها مردی که زن نمی‌گیرد چه ناپاکیها که ننماید؟!

شما آن را ببینید که کنون چنین گناهی را بس کوچک می‌گیرند ، بلکه هیچ گناهش نمی‌شمارند و کسانی که از زناشویی سر باززده‌اند بدیگران زباندرازی می‌نمایند و همیشه از در برتریفروشی درآمده چنین می‌گویند : «من فلان نیستم که زود زن گیرم. من تا دستگاهم درست نشود زن نخواهم گرفت» این را کسانی می‌گویند که بیش از چهل سال دارند و دانسته نیست کی دستگاهشان درست خواهد شد. در جایی که بنیادی برای نیک و بد نیست چه شگفت که هر کسی آن را در ترازوی سود خود سنجد؟! چه شگفت که هر کسی بآلودگیهای خود رنگ نیکی دهد؟!

پابرگیها :
1ـ [کتاب] «راه رستگاری». [نیز بنگرید بکتاب «کار و پیشه و پول»]
2ـ ستاره‌شماری از تأثیر ستارگان بر سرنوشت مردمان سخن می‌راند و جز از ستاره‌شناسی است که شاخه‌ای از دانشها می‌باشد. در سال چهارم پیمان در اینباره سخن گفته شده و خوانندگان آن ماهنامه معنی این واژه را می‌دانستند. ـ ویراینده
Adliye 16-19.pdf
631.9 KB
🔸 زندگانی من (ده سال در عدلیه)
(بندهای 16 تا 19 همه یکجا در یک فایل)

16ـ بازگشت به تهران و سفر قزوین
17ـ داستانی که با مدعی‌العموم پیش آمد
18ـ سفر خوزستان
19ـ خوزستان را چگونه دیدم؟!

🔹 با پوزش از اندامان کانال. این فایل دیروز به اشتباه فرستاده شده بود که اینک فایل درست آورده می‌شود.
🔶 شیخ صفی و تبارش

🔸 گفتار یکم : صفوة‌الصفا و تاریخچه‌ی آن ـ تکه‌ی 4

شیخ‌حسین اردبیلی
میرزااحمد تبریزی ، که بازرگان می‌بوده و راه صوفیگری می‌پیموده (1) ، از راه دلبستگی بکتاب ابن‌ُبَزّاز جستجوی نسخه‌های آن کرده و چون سه نسخه‌ی کهن بدست آورده ، در شیراز هر سه را رویهم ریخته و نسخه‌ی چاپی را پدید آورده ، که آن را با دست خود نوشته و در سال 1320 (قمری) در چاپخانه‌ی سنگی در بمبئی بچاپ رسانیده. در دیباچه‌ی این نسخه از چگونگی آن سه نسخه سخن رانده چنین می‌نویسد :

ولیکن یکی از آن نسخه‌ها ، که کمتر از همه و مصور به تصویرات چین بود ، وضع تالیف و ترکیب و تدوین آن با اینها فی الجمله اختلافی داشت و این مطلب را بعینه در آنجا نقل می‌نماید ، نوشته بود : بر عموم طالبین و راغبین این کتاب وصیت می‌شود نسخی که بخط شیخ‌حسین ، کاتب اردبیلی ، نشر شده او را پیدا کنند و الا نسخه‌های دیگر را معاندین تحریف و تصحیف نموده‌اند. انتهی کلامه.

سپس چون به باب هشتم می‌رسد در فصل دوم آن که گفتگو از «مذهب شیخ‌صفی‌الدین» است و جمله‌هایی را که در پیشتر آورده‌ایم نوشته است ، در کناره‌ی کتاب نیز چنین می‌نویسد :

مخفی نماند چنانکه در دیباچه‌ی این کتاب مستطاب ذکر شد که نسخ متعدده بدست آمد و از روی آنها که ناقص بودند این کتاب مدون شد ، در دو نسخه‌ی آن مذهب شیخ را نوشته بود که به اشق و اشد تکالیف مذاهب چهارگانه شیخ عامل بود هر کدام که زحمتش بیشتر آن را مختار می‌داشت. دیگر ذکر نکرده بود که مذهب جعفری علیه‌السلام داشت ، اما در یکی از آن نسخه‌ها که قدیمتر و کهنه‌تر از اینها بود ، در دیباچه‌ی آن تأکید کرده بود که طالبان این نسخه البته نسخه‌ای که بخط شیخ‌حسین کاتب اردبیلی است او را بدست آوردند و الا در نسخه‌های دیگر معاندین تحریف بکار برده‌اند و در آن نسخه مذهب شیخ را صریح نوشته بود که در متن مذکور است.

چون این دو تکه‌ نوشته‌ی میرزااحمد را باهم سنجیم ، این آگاهی بدست می‌آید که شیخ‌حسین کاتب اردبیلی ، از پیروان خاندان صفوی ، از کتاب ابن‌ُبَزّاز نسخه‌هایی نوشته و در همه‌ی آنها دست برده. دیگر گردانیدن فصل دوم باب هشتم و ساختن کیش شیعی برای شیخ‌صفی کار این شیخ اردبیلی بوده ، و یا اگر دیگری بآن برخاسته رواجش با دست این انجام گرفته. چنین پیداست این شیخ‌حسین در زمان شاه‌اسماعیل یا اندکی پیش از آن بوده که شیعیگری در خاندان صفوی ریشه گرفته بوده. نیز پیداست این کار را با دستور کسی از آن خاندان بپایان رسانیده ، وگرنه بسیار دور است که یک تن بسر خود چنین کاری کند و نسخه‌های پیاپی از یک کتابی نوشته با پیکره‌هایی بیاراید.

اینکه میرزااحمد این نسخه را «قدیم‌تر» از نسخه‌های دیگر می‌شمارد همانا که از روی پندار باشد. چون نوشته‌های این نسخه راست‌تر می‌شمارده آن را «قدیم‌تر» نیز پنداشته است. هرچه هست آن دو نسخه‌ی دیگر راست‌تر از این ، و خود از روی نسخه‌های پیشتری نوشته شده بوده.

این شگفتتر که شیخ‌حسین که باین کار برخاسته بوده و نسخه‌های دست برده شده از کتاب ابن‌ُبَزّاز می‌ساخته ، پُررویانه نام دستبردگی بروی نسخه‌های دیگر می‌گزارده که «آنها را معاندین تحریف و تصحیف» نموده‌اند. این نمونه‌ای از کوردلی اینگونه پیروان است.

پابرگی :
1ـ او اکنون زنده و در شیراز پیشوای ذهبیانست. چند سال پیش که من بشیراز رفتم او را دیدم. اما نسخه‌های صفوةالصفا که در نزد او می‌بوده چون آنها را بموزه‌ی فرهنگ داده و موزه بسته بود من دیدن نتوانستم.
🔶 پرسش و پاسخ (رشته‌ی یکم)

🔸 تکه‌ی 22

قضیه‌ی دیگر در سال١٣٤٠ قمری بود. تفصیل آنست که در سال 1339[ق] (1) اداره‌ی فرهنگ آذربایجان خواسته بود که اوقاف را از دست ملایانِ اوقاف‌خوار درآورد و بمصرف دبستانها رساند و در این کار جدیتی از خود نشان داده بود. در آن زمان در تبریز حزبی بنام سوسیالیست بود. اینها نیز باداره‌ی فرهنگ حمایت کرده نمایشهایی در بازارها داده بودند که ملایان موهون شده و شکست خورده بگوشه‌ای خزیده بودند. ولی درپی فرصت بودند که بیرون آیند و مردم را بشورانند و دولت را ترسانده دوباره اوقاف را بدست گیرند.

این فرصت در سال١٣٤٠[ق] بدست آمد. نخست یک بهانه‌ی بسیار کوچکی پیدا کرده آن را بزرگ گردانیدند و هایهوی راه انداختند. در آن زمانها کتابی بنام «الدروس‌النحویه» که در مصر چاپ شده بود در مدارس درس خوانده می‌شد. در مراغه یک فشنگ‌سازی از ورق‌پاره‌ی آن فشنگی ساخته بود ، که چون فشنگ را انداخته بودند ورق‌پاره‌ی نیم‌سوخته را به تبریز فرستادند و در اینجا طلبه‌ها هایهوی برپا کردند که چندان نتیجه‌ای نداد. لیکن در آن میان داستان دیگری در خود تبریز پیش آمد.

بدینسان که حاجی میرزا علی‌اصغر نامی کتابفروش زمانی قرآن بچاپ رسانیده بود که باطله‌های چاپ آن را که یک رویش قرآن و روی دیگرش سفید بوده بمصرف‌های دیگر می‌رسانیده. از جمله هنگامی خواسته بوده است یک آگهی بچاپ رساند که در آن تصویر شیری بوده و چند نسخه را بروی آن ورق‌پاره‌های باطله بچاپ می‌رساند که این بدست ملاها می‌افتد و عنوان هایهوی می‌گردد.

یک روز بازارها بسته شده سراسر شهر پر از غوغا می‌گردد که بروی ورق قرآن عکس سگ چاپ کرده‌اند ، لامذهبها بقرآن توهین کرده‌اند. طلبه‌ها بچند چاپخانه رفته دستبرد و آزار دریغ نمی‌گویند.

در محله‌های دوردست می‌خواسته‌اند بریزند و دبستانها را تاراج کنند. تفصیل این وحشیگری زیاد است و مرا مجال گفتگو نیست.

در اینجا نیز ملایان بمقصود خود رسیدند. با همان آشوب و غوغا اداره‌ی فرهنگ را ترسانیده از میان بردند و دوباره اوقاف را بچنگ خود آوردند.

داستان سوم دو سال پیش درباره‌ی جمعیت ما بود. در اینجا نیز چون ملایان تبریز درمانده و دکانهای خود را در نتیجه‌ی کوششهای ما در خطر می‌دیدند و چاره‌ی دیگر نمی‌یافتند بهمدستی صوفیها و بهائیها و دیگران آشوب راه انداختند که اینان قرآن می‌سوزانند و مردم عامی بازاری را بهیجان آوردند که یک رشته وحشیگریها رخ داد.

این داستان که در تبریز رخ داده است ، از آن زمان ملایان تهران کوشش بسیار دارند که شاید ماننده‌ی آن غائله را در تهران یا در شهرهای دیگر نیز برپا گردانند و با صد بیشرمی و خیره‌رویی بر منبرها و در مجلسها عنوان می‌کنند که اینها قرآن می‌سوزانند و با این بیشرمی پست ، یخ‌فروش و سلمانی و دلاک و درودگر و باربر را بر ما می‌شورانند. اینست داستان آن.

پابرگی :
1ـ اصل : 1329 ـ ویراینده