🔶 راه رستگاری
🔸 گفتار بیستم و یکم : خدا هیچگاه جهان را بخود رها نخواهد کرد (تکهی دو از سه)
دستهی دیگر همیشه با گفتار و کردار با دین دشمنی مینمایند و آن را خوار میدارند ، بلکه از زباندرازی نیز بازنمیایستند. ولی چون سود میبینند ناگهان دینداری نشان میدهند و رندانه کار خود را پیش میبرند.
بیشرمی بجایی رسیده که کسانی آشکاره نام خدا و دین را بازیچه ساختهاند ، و چون کسی دربند راستی نیست ، دین و بیدینی همه چیز را افزار کار خود شناختهاند. زینهار! ای خدا زینهار!
ببینید چگونه در پستی و نادانی دلیرند ولی در نیکی و مردانگی همه درمانده میباشند. بیهوده نیست شرق باین خواری افتاده. بیهوده نیست اینهمه آسیب میبیند. تا این بدنهادان درمیانند ، کسی را امید نیکی نباشد.
کسانی از اینان سخن مرا که میشنوند رو برمیگردانند و چنین میگویند : «دعوی پیغمبری کرده». این را کسانی میگویند که صد بیدینی نمودهاند و سالهاست برواج شعرهای خیام و دیگر خراباتیان کوشیدهاند. در پاسخ آنهمه گفتههای ما بچنین بهانهای دست مییازند. آیا این شیوهی مردمیست؟!..
کسی نمیگوید : ای دغلکاران شما را با این سخن چه کار است؟!.. شما اگر دین میدارید پس آن هواداری از شعرهای خراباتی که سراپا بیدینی است چیست؟!.. وانگاه من کجا دعوی پیغمبری کردهام. من تاکنون کی نامی بروی خود گزاردهام؟ آیا من کسیم که سخن بیجا رانم و بهانه بدست بهانهجویان دهم؟!..
اینان از بس سالها دغلکاری کرده و پیش بردهاند ، گستاخ گردیدهاند. این شیوهی همیشگی ایشانست که هر جنبش و کوششی را که بزیان خود یابند بیکبار خاموشی گزینند تا هنگامی که بهانهای پیدا کنند آواز بهم انداخته هیاهو برانگیزند. در این چند سال بارها این هنر خود را دربارهی ما آزمودهاند و میدانم پس از بیرون آمدن این کتاب بار دیگر خواهند آزمود. ولی بدانند دغلکاری پیش نخواهد رفت.
اینان اگر براستی سخنی میدارند بنویسند. بنویسند تا بدانیم چه میگویند. پاسخ نوشتن گفتن نیست.
اینان میخواهند هیچ کس از شرق سر نفرازد و تودهها را تکان ندهد ، و ایشان باشند و این تودههای بیچاره ، که همواره چیره باشند و هر رنگی پیش آمد خود را بآن رنگ اندازند و کامروایی نمایند.
اگر کسانی تاریخ مشروطه را خواندهاند اینان آن کسانیند که چون جنبش مشروطهخواهی یک دستهی غیرتمند و جانفشانی در ایران پدید آورد اینان پیدایش آنان را برنتافتند و پستنهادانه بر نامآوری آن مردان جانفشان رشک بردند و نام تاراجگر و آشوبکار بروی ایشان گزاردند و تا همه را از میان برنداشتند نیاسودند. آن تیرهدرونانیند که در راه کامروایی خود صدملیونها مردم را تیرهروز میخواهند.
ما چندین سالست که بکوشش برخاستهایم و صد رنج بخود هموار گردانیده میخواهیم آشفتگی را از شرق دور گردانیم ، و همیشه میگوییم هر کسی هر سخن دارد بنویسد و از همراهی بازنایستد. اینان در پاسخ ما بیک بهانه بسنده کرده بیدردانه خود را کنار میگیرند ، و یا بدنهادانه از در دشمنی و کارشکنی درمیآیند ، ما اینان را نیک میشناسیم و هرگز نمیخواهیم پاسخی بآنان نگاریم ولی چون سخنی بمیان آمده میخواهیم آن را با خوانندگان بپایان رسانیم :
این خود سخن بزرگیست و میباید آن را یکسره گردانید. این بهانه همیشه تواند در دست بدخواهان شرق افزار کار باشد. در شرق همه چیز از دین برخاسته و همهی گمراهیها و بدآموزیها بنام دین بوده و با این درآمیخته ، و تا دین بگوهر خود برنگردد و راست از دروغ جدا نشود هیچ نیکی رخ نخواهد داد و این پراکندگیها چاره نخواهد پذیرفت. از آنسوی هر زمان که بچنان کاری برخاسته شود یک دسته از بدخواهان و دغلکاران آن بهانه را پیش خواهند آورد ، شما بگویید راه چاره چیست؟ بگویید : پس از همه چه باید کرد؟.. بگویید آیا بهیچ کاری نباید برخاست؟!.
🔸 گفتار بیستم و یکم : خدا هیچگاه جهان را بخود رها نخواهد کرد (تکهی دو از سه)
دستهی دیگر همیشه با گفتار و کردار با دین دشمنی مینمایند و آن را خوار میدارند ، بلکه از زباندرازی نیز بازنمیایستند. ولی چون سود میبینند ناگهان دینداری نشان میدهند و رندانه کار خود را پیش میبرند.
بیشرمی بجایی رسیده که کسانی آشکاره نام خدا و دین را بازیچه ساختهاند ، و چون کسی دربند راستی نیست ، دین و بیدینی همه چیز را افزار کار خود شناختهاند. زینهار! ای خدا زینهار!
ببینید چگونه در پستی و نادانی دلیرند ولی در نیکی و مردانگی همه درمانده میباشند. بیهوده نیست شرق باین خواری افتاده. بیهوده نیست اینهمه آسیب میبیند. تا این بدنهادان درمیانند ، کسی را امید نیکی نباشد.
کسانی از اینان سخن مرا که میشنوند رو برمیگردانند و چنین میگویند : «دعوی پیغمبری کرده». این را کسانی میگویند که صد بیدینی نمودهاند و سالهاست برواج شعرهای خیام و دیگر خراباتیان کوشیدهاند. در پاسخ آنهمه گفتههای ما بچنین بهانهای دست مییازند. آیا این شیوهی مردمیست؟!..
کسی نمیگوید : ای دغلکاران شما را با این سخن چه کار است؟!.. شما اگر دین میدارید پس آن هواداری از شعرهای خراباتی که سراپا بیدینی است چیست؟!.. وانگاه من کجا دعوی پیغمبری کردهام. من تاکنون کی نامی بروی خود گزاردهام؟ آیا من کسیم که سخن بیجا رانم و بهانه بدست بهانهجویان دهم؟!..
اینان از بس سالها دغلکاری کرده و پیش بردهاند ، گستاخ گردیدهاند. این شیوهی همیشگی ایشانست که هر جنبش و کوششی را که بزیان خود یابند بیکبار خاموشی گزینند تا هنگامی که بهانهای پیدا کنند آواز بهم انداخته هیاهو برانگیزند. در این چند سال بارها این هنر خود را دربارهی ما آزمودهاند و میدانم پس از بیرون آمدن این کتاب بار دیگر خواهند آزمود. ولی بدانند دغلکاری پیش نخواهد رفت.
اینان اگر براستی سخنی میدارند بنویسند. بنویسند تا بدانیم چه میگویند. پاسخ نوشتن گفتن نیست.
اینان میخواهند هیچ کس از شرق سر نفرازد و تودهها را تکان ندهد ، و ایشان باشند و این تودههای بیچاره ، که همواره چیره باشند و هر رنگی پیش آمد خود را بآن رنگ اندازند و کامروایی نمایند.
اگر کسانی تاریخ مشروطه را خواندهاند اینان آن کسانیند که چون جنبش مشروطهخواهی یک دستهی غیرتمند و جانفشانی در ایران پدید آورد اینان پیدایش آنان را برنتافتند و پستنهادانه بر نامآوری آن مردان جانفشان رشک بردند و نام تاراجگر و آشوبکار بروی ایشان گزاردند و تا همه را از میان برنداشتند نیاسودند. آن تیرهدرونانیند که در راه کامروایی خود صدملیونها مردم را تیرهروز میخواهند.
ما چندین سالست که بکوشش برخاستهایم و صد رنج بخود هموار گردانیده میخواهیم آشفتگی را از شرق دور گردانیم ، و همیشه میگوییم هر کسی هر سخن دارد بنویسد و از همراهی بازنایستد. اینان در پاسخ ما بیک بهانه بسنده کرده بیدردانه خود را کنار میگیرند ، و یا بدنهادانه از در دشمنی و کارشکنی درمیآیند ، ما اینان را نیک میشناسیم و هرگز نمیخواهیم پاسخی بآنان نگاریم ولی چون سخنی بمیان آمده میخواهیم آن را با خوانندگان بپایان رسانیم :
این خود سخن بزرگیست و میباید آن را یکسره گردانید. این بهانه همیشه تواند در دست بدخواهان شرق افزار کار باشد. در شرق همه چیز از دین برخاسته و همهی گمراهیها و بدآموزیها بنام دین بوده و با این درآمیخته ، و تا دین بگوهر خود برنگردد و راست از دروغ جدا نشود هیچ نیکی رخ نخواهد داد و این پراکندگیها چاره نخواهد پذیرفت. از آنسوی هر زمان که بچنان کاری برخاسته شود یک دسته از بدخواهان و دغلکاران آن بهانه را پیش خواهند آورد ، شما بگویید راه چاره چیست؟ بگویید : پس از همه چه باید کرد؟.. بگویید آیا بهیچ کاری نباید برخاست؟!.
Dastane Birun Amadane Man az Adliye.pdf
538.8 KB
🔸 زندگانی من
🔹 داستان بیرون آمدن من از عدلیه
🔹 همهی تکهها یکجا در یک فایل pdf
🔹 داستان بیرون آمدن من از عدلیه
🔹 همهی تکهها یکجا در یک فایل pdf
🔶 حافظ چه میگوید
🔸 4ـ خراباتیان چه میگفتند؟... (تکهی دو از دو)
بدینسان خود را به بیعاری زده و چون کسی بنکوهش برمیخاست دست بدامن «جبریگری» زده میگفتند خدا ما را چنین آفریده ، خدا این را برای ما خواسته :
زین پیش نشان بودنیها بوده است پیوسته قلم ز نیک و بد ناسوده است
تقدیر ترا هر آنچه بایستی داد غم خوردن و کوشیدن ما بیهوده است
در کوی نیکنامی ما را گذر ندادند گر تو نمیپسندی تغییر ده قضا را
برو ای زاهد و بر دردکِشان خرده مگیر
که ندادند جز این تحفه بما روز الست
گاهی نیز بسخن رویهی ریشخند و شوخی داده میگفتند : خدا چون ما را از خاک میآفرید آن خاک را با مِی سرشته و آنست که ما دلدادهی بادهایم و از آن دست نمیتوانیم کشید.
خاک مرا چون در ازل از مِی سرشتهاند با مدعی بگو که چرا ترک میکنم؟!
و چون بیشتر آنان کسان گرسنه و لاتی میبودند که پی کاری نرفته خود و خاندانشان را گرسنه میگزاردند و بگفتهی خودشان خرقه و دفتر گرو گزارده باده میخوردند ، کسانی که باین بیدردی آنان خرده میگرفتند ، در پاسخ اینها نیز دست بدامن «قسمت» زده میگفتند :
بشنو این نکته که خود را ز غم آزاده کنی خون خوری گر طلب روزی ننهاده کنی
ما آبروی فقر و قناعت نمیبریم با پادشه بگوی که روزی مقرر است
و چون بکسانی از دینداران برمیخوردند و گفتگو از جهان دیگر و کیفر بمیان میآمد بریشخند پرداخته میگفتند : مِیخواری را خدا برای ما خواسته دیگر چه جای کیفر دادنست؟!..
بیحکمش نیست هر گناهی که مراست پس سوختن روز قیامت ز کجاست؟:
یا خود را زیرکانه براه دیگری زده میگفتند : از گناه و ثواب دیگران بخدا چه سود و زیانی خواهد رسید که بما کیفر و بدیگران پاداش دهد؟!..
بیا که رونق این کارخانه کم نشود ز زهد همچو تویی و بکفر همچو منی
این سخنان خراباتیانست که ما از گفتههای خیام و حافظ و دیگران بدست میآوریم. این سخنان در نگاه نخست پایهدار و گیرا مینماید. اینست کسان بسیاری فریب آنها را خوردهاند.
ولی باید گفت بسیار پوچست. این سخنان در واقع دو جمله است : یکی آنکه این جهان یک دستگاه بیهودهایست و از آغاز و انجام آن چیزی دانستهی ما نیست. دیگر اینکه ما باید بهیچ کوششی نپردازیم و با مستی و خوشی روز گذرانیم.
باید گفت نخست این جهان یک دستگاه آراسته و بسامانیست و با یک بینش و نگرش ، این روشنست که آفریدگار دانا و توانایی آن را پدید آورده و یک سامانی در آن بکار برده (و ما چون در جاهای دیگری از این زمینه سخن راندهایم در اینجا بآن نمیپردازیم). دوم بر فرض آنکه جهان یک دستگاه بیهودهای باشد ، معنایش این نخواهد بود که ما بهیچ کوششی برنخیزیم و تنها بخوشی و مستی پردازیم.
مردمی که در اندیشهی گذشته و آینده نباشند ، در زندگی بهره از آسایش و خوشی نتوانند یافت و سرگذشتشان جز این نتواند بود که در زیردست بیگانگان بیفتند. این جهان چه باهوده و چه بیهوده ، باید گذشته و آیندهی آن را اندیشید و یك راه بخردانهای برای زیستن در آن پیش گرفت.
یک مرد با خرد اگر به یک زندان تاریکی هم بیفتد باید در این اندیشه باشد که در آنجا چگونه زندگی کند و چگونه دشواریها را بخود آسان گرداند و هیچگاه نگوید که چون در اینجا بدلخواه نیست ، من دیگر نخواهم اندیشید و کوشید و سرم را گزارده خواهم خوابید. آن مقدمه که چیدهاند غلط و این نتیجه که از آن میگیرند غلطتر میباشد. یک غلط دیگرشان هم جبریگریست که آنهمه شعرها دربارهاش ساختهاند.
🔸 4ـ خراباتیان چه میگفتند؟... (تکهی دو از دو)
بدینسان خود را به بیعاری زده و چون کسی بنکوهش برمیخاست دست بدامن «جبریگری» زده میگفتند خدا ما را چنین آفریده ، خدا این را برای ما خواسته :
زین پیش نشان بودنیها بوده است پیوسته قلم ز نیک و بد ناسوده است
تقدیر ترا هر آنچه بایستی داد غم خوردن و کوشیدن ما بیهوده است
در کوی نیکنامی ما را گذر ندادند گر تو نمیپسندی تغییر ده قضا را
برو ای زاهد و بر دردکِشان خرده مگیر
که ندادند جز این تحفه بما روز الست
گاهی نیز بسخن رویهی ریشخند و شوخی داده میگفتند : خدا چون ما را از خاک میآفرید آن خاک را با مِی سرشته و آنست که ما دلدادهی بادهایم و از آن دست نمیتوانیم کشید.
خاک مرا چون در ازل از مِی سرشتهاند با مدعی بگو که چرا ترک میکنم؟!
و چون بیشتر آنان کسان گرسنه و لاتی میبودند که پی کاری نرفته خود و خاندانشان را گرسنه میگزاردند و بگفتهی خودشان خرقه و دفتر گرو گزارده باده میخوردند ، کسانی که باین بیدردی آنان خرده میگرفتند ، در پاسخ اینها نیز دست بدامن «قسمت» زده میگفتند :
بشنو این نکته که خود را ز غم آزاده کنی خون خوری گر طلب روزی ننهاده کنی
ما آبروی فقر و قناعت نمیبریم با پادشه بگوی که روزی مقرر است
و چون بکسانی از دینداران برمیخوردند و گفتگو از جهان دیگر و کیفر بمیان میآمد بریشخند پرداخته میگفتند : مِیخواری را خدا برای ما خواسته دیگر چه جای کیفر دادنست؟!..
بیحکمش نیست هر گناهی که مراست پس سوختن روز قیامت ز کجاست؟:
یا خود را زیرکانه براه دیگری زده میگفتند : از گناه و ثواب دیگران بخدا چه سود و زیانی خواهد رسید که بما کیفر و بدیگران پاداش دهد؟!..
بیا که رونق این کارخانه کم نشود ز زهد همچو تویی و بکفر همچو منی
این سخنان خراباتیانست که ما از گفتههای خیام و حافظ و دیگران بدست میآوریم. این سخنان در نگاه نخست پایهدار و گیرا مینماید. اینست کسان بسیاری فریب آنها را خوردهاند.
ولی باید گفت بسیار پوچست. این سخنان در واقع دو جمله است : یکی آنکه این جهان یک دستگاه بیهودهایست و از آغاز و انجام آن چیزی دانستهی ما نیست. دیگر اینکه ما باید بهیچ کوششی نپردازیم و با مستی و خوشی روز گذرانیم.
باید گفت نخست این جهان یک دستگاه آراسته و بسامانیست و با یک بینش و نگرش ، این روشنست که آفریدگار دانا و توانایی آن را پدید آورده و یک سامانی در آن بکار برده (و ما چون در جاهای دیگری از این زمینه سخن راندهایم در اینجا بآن نمیپردازیم). دوم بر فرض آنکه جهان یک دستگاه بیهودهای باشد ، معنایش این نخواهد بود که ما بهیچ کوششی برنخیزیم و تنها بخوشی و مستی پردازیم.
مردمی که در اندیشهی گذشته و آینده نباشند ، در زندگی بهره از آسایش و خوشی نتوانند یافت و سرگذشتشان جز این نتواند بود که در زیردست بیگانگان بیفتند. این جهان چه باهوده و چه بیهوده ، باید گذشته و آیندهی آن را اندیشید و یك راه بخردانهای برای زیستن در آن پیش گرفت.
یک مرد با خرد اگر به یک زندان تاریکی هم بیفتد باید در این اندیشه باشد که در آنجا چگونه زندگی کند و چگونه دشواریها را بخود آسان گرداند و هیچگاه نگوید که چون در اینجا بدلخواه نیست ، من دیگر نخواهم اندیشید و کوشید و سرم را گزارده خواهم خوابید. آن مقدمه که چیدهاند غلط و این نتیجه که از آن میگیرند غلطتر میباشد. یک غلط دیگرشان هم جبریگریست که آنهمه شعرها دربارهاش ساختهاند.
🔶 دردها و درمانها ـ بخش 9 (یا گفتارهایی از مهنامهی پیمان)
🔸 سال هفتم پیمان
... ما سخنانی را با زبان ساده و آسان و با دلیلهای روشن مینویسیم و میبینیم بسیاری از مردم آنها را میخوانند و یا میشنوند و پاسخی یا ایرادی در برابر آنها نمیتوانند و با اینحال نمیپذیرند و همچنان در گمراهی کهن خود ایستادگی مینمایند. اینها یک دستهاند. دستههای دیگری در این اندازه نایستاده ببدگویی و دشمنی نیز برمیخیزند.
این چیست و چرا چنین میشود؟! سخنانی با دلیلهای روشن چرا کسانی آنها را نمیپذیرند؟! پیداست این را انگیزهای هست. در جهان هیچ چیزی بیانگیزه نتواند بود.
دستهی نخست گرفتار سستی خرد میباشند. این از سستی خرد است که راستیها را میشنوند و نمیتوانند پذیرفت. دستههای دیگر گذشته از سستی خرد بخویهای بدی از گردنکشی و خودخواهی و جداسری و مانند این گرفتار میباشند.
این کوششهایی که ما تاکنون کرده و به بازنمودن راستیها پرداختهایم برای کسانی بوده که با خرد درست و خویهای پاک با پیمان روبرو میشوند. این کسان را همان خواندن گفتارهای پیمان و اندیشیدن آنها بس میباشد. برای دیگران میباید به یک رشته کوششهای دیگری پردازیم. ...
کسانی میگویند پیمان گاهی گفتارهایی در زمینهی دانشها بنویسد. میگویم : بهترین دانشها آنست که بآدمیان معنی جهان را بازنماید و راه زندگانی را بیاموزد و پیمان این دانش را دنبال میکند. یک مردمی تا راه زندگی را نشناسند از دانشها سودی نتوانند برد و همهی جربزهها و نیروهای آنان بیهوده گردد.
بهتر است مثلی یاد کنم : یک آدمی که میخواهد به یک جای دوری رود ، اگر پیاده باشد روزانه دستکم سی کیلومتر ، و اگر بر اسب نشیند شصت کیلومتر ، اگر با اتومبیل باشد ششصد کیلومتر بیشتر راه تواند پیمود ، ولی اینها در حالیست که راهی در جلو باز باشد. اگر کسی در بیابانی گم شده و راهی در جلو نمیدارد جز سرگردانی کاری نتواند کرد ، و اگر بکوشد از بامداد تا شام خود را فرسوده گرداند و بجایی نرسد. بدتر از این هنگامیست که در لجنزاری گرفتار شود که هرچه بیشتر کوشد بیشتر فرورود و بیشتر آلوده گردد.
در زندگانی نیز همینست. مردمی که چند تیره شدهاند و هر تیرهای بسوی دیگری میگرایند و یا در لجنزار گمراهیها فرورفتهاند و آلوده و گرفتار میباشند همهی جربزهها و نیروهای آنان بیهوده گردد و نه تنها از دانش ، از هیچ چیز دیگری بهره نتوانند یافت. برای یک توده گرانمایهترین چیز یک راه زندگانیست که همه در آن گرد آیند.
از ارج دانشها نمیکاهیم و از آنها بینیازی نمیکنیم. ولی ارج کوششهای خود را هم باید شناسیم. امروز گرانمایهترین کار در جهان اینست که ما میکنیم. میگویم : «ما» و خواستم همهی آن نیکمردانیست که در پیشرفت پیمان و در نبردی که با گمراهیها و پراکندگیها میشود همدستی مینمایند.
دیگری هم میگوید : «چرا پیمان از پارسایی سخن نمیراند؟» میگویم : بهترین پارسایی همینست که همگی از هوسها چشم پوشیم ، و از خودخواهی و خودنمایی درگذریم ، و از پندارهای بیپایی که بنام کیش یا به هر نام دیگری درمیانست و مایهی پراکندگی میباشد دوری گزینیم ، و همگی راستیپژوهی کنیم و پاکدلی نشان دهیم و برادرانه به یک راه درآییم ، که از یکسو نام خدای آفریدگار را بلند گردانیم ، و از یکسو آیندهی خود و فرزندان خود را از بیم ایمن کنیم.
اگر کسانی براستی درپی پاکی و پارسایی میباشند اینست ، اگر در آرزوی خودنمایی و رویهکاری هستند خود دانند. از این ایرادها پیداست که این کسان اندازهی گرفتاری تودهی خود را درنمییابند و از اندازهی زشتی آن آگاه نمیباشند وگرنه بچنین آرزوهایی برنخاستندی. در یک تودهای که اینهمه پراکندگی هست و خویها تا باین اندازه آلوده است گفتگو از دانشها و یا از پارسایی بسیار بیجاست. ...
یک چیز شگفتی که ما میبینیم اینست که کسانی چون گفتاری را در پیمان بزیان باورهای خود میبینند برمیآشوبند و بگله و هیاهو برمیخیزند ، و سپس چون زمانی میگذرد آن را فراموش میکنند که تو گویی هیچ سخنی گفته نشده. همین نشان دیگری از گمراهی ایشان میباشد. ...
🔸 سال هفتم پیمان
... ما سخنانی را با زبان ساده و آسان و با دلیلهای روشن مینویسیم و میبینیم بسیاری از مردم آنها را میخوانند و یا میشنوند و پاسخی یا ایرادی در برابر آنها نمیتوانند و با اینحال نمیپذیرند و همچنان در گمراهی کهن خود ایستادگی مینمایند. اینها یک دستهاند. دستههای دیگری در این اندازه نایستاده ببدگویی و دشمنی نیز برمیخیزند.
این چیست و چرا چنین میشود؟! سخنانی با دلیلهای روشن چرا کسانی آنها را نمیپذیرند؟! پیداست این را انگیزهای هست. در جهان هیچ چیزی بیانگیزه نتواند بود.
دستهی نخست گرفتار سستی خرد میباشند. این از سستی خرد است که راستیها را میشنوند و نمیتوانند پذیرفت. دستههای دیگر گذشته از سستی خرد بخویهای بدی از گردنکشی و خودخواهی و جداسری و مانند این گرفتار میباشند.
این کوششهایی که ما تاکنون کرده و به بازنمودن راستیها پرداختهایم برای کسانی بوده که با خرد درست و خویهای پاک با پیمان روبرو میشوند. این کسان را همان خواندن گفتارهای پیمان و اندیشیدن آنها بس میباشد. برای دیگران میباید به یک رشته کوششهای دیگری پردازیم. ...
کسانی میگویند پیمان گاهی گفتارهایی در زمینهی دانشها بنویسد. میگویم : بهترین دانشها آنست که بآدمیان معنی جهان را بازنماید و راه زندگانی را بیاموزد و پیمان این دانش را دنبال میکند. یک مردمی تا راه زندگی را نشناسند از دانشها سودی نتوانند برد و همهی جربزهها و نیروهای آنان بیهوده گردد.
بهتر است مثلی یاد کنم : یک آدمی که میخواهد به یک جای دوری رود ، اگر پیاده باشد روزانه دستکم سی کیلومتر ، و اگر بر اسب نشیند شصت کیلومتر ، اگر با اتومبیل باشد ششصد کیلومتر بیشتر راه تواند پیمود ، ولی اینها در حالیست که راهی در جلو باز باشد. اگر کسی در بیابانی گم شده و راهی در جلو نمیدارد جز سرگردانی کاری نتواند کرد ، و اگر بکوشد از بامداد تا شام خود را فرسوده گرداند و بجایی نرسد. بدتر از این هنگامیست که در لجنزاری گرفتار شود که هرچه بیشتر کوشد بیشتر فرورود و بیشتر آلوده گردد.
در زندگانی نیز همینست. مردمی که چند تیره شدهاند و هر تیرهای بسوی دیگری میگرایند و یا در لجنزار گمراهیها فرورفتهاند و آلوده و گرفتار میباشند همهی جربزهها و نیروهای آنان بیهوده گردد و نه تنها از دانش ، از هیچ چیز دیگری بهره نتوانند یافت. برای یک توده گرانمایهترین چیز یک راه زندگانیست که همه در آن گرد آیند.
از ارج دانشها نمیکاهیم و از آنها بینیازی نمیکنیم. ولی ارج کوششهای خود را هم باید شناسیم. امروز گرانمایهترین کار در جهان اینست که ما میکنیم. میگویم : «ما» و خواستم همهی آن نیکمردانیست که در پیشرفت پیمان و در نبردی که با گمراهیها و پراکندگیها میشود همدستی مینمایند.
دیگری هم میگوید : «چرا پیمان از پارسایی سخن نمیراند؟» میگویم : بهترین پارسایی همینست که همگی از هوسها چشم پوشیم ، و از خودخواهی و خودنمایی درگذریم ، و از پندارهای بیپایی که بنام کیش یا به هر نام دیگری درمیانست و مایهی پراکندگی میباشد دوری گزینیم ، و همگی راستیپژوهی کنیم و پاکدلی نشان دهیم و برادرانه به یک راه درآییم ، که از یکسو نام خدای آفریدگار را بلند گردانیم ، و از یکسو آیندهی خود و فرزندان خود را از بیم ایمن کنیم.
اگر کسانی براستی درپی پاکی و پارسایی میباشند اینست ، اگر در آرزوی خودنمایی و رویهکاری هستند خود دانند. از این ایرادها پیداست که این کسان اندازهی گرفتاری تودهی خود را درنمییابند و از اندازهی زشتی آن آگاه نمیباشند وگرنه بچنین آرزوهایی برنخاستندی. در یک تودهای که اینهمه پراکندگی هست و خویها تا باین اندازه آلوده است گفتگو از دانشها و یا از پارسایی بسیار بیجاست. ...
یک چیز شگفتی که ما میبینیم اینست که کسانی چون گفتاری را در پیمان بزیان باورهای خود میبینند برمیآشوبند و بگله و هیاهو برمیخیزند ، و سپس چون زمانی میگذرد آن را فراموش میکنند که تو گویی هیچ سخنی گفته نشده. همین نشان دیگری از گمراهی ایشان میباشد. ...
🔶 راه رستگاری
🔸 گفتار بیستم و یکم : خدا هیچگاه جهان را بخود رها نخواهد کرد (تکهی سه از سه)
کسانی اگر دین میدارند من از آنان میپرسم : کار دین باین آشفتگی ، آیا نمیباید بچاره برخاست؟!. صدهزارها سال که بجهان خواهد گذشت آیا دیگر کسی دست بکار دین نخواهد زد؟!.
میپرسم : آیا خدا جهان را بحال خود رها کرده؟!. آیا از جهانداری دست برداشته؟!. بگویید آیا مردمان دیگر گردیده و از راه و راهنمایی بینیاز شدهاند یا خدا آیین خود را دیگر ساخته است؟!. امروز جهان با این گمراهی و درماندگی ، اگر خدا بآن نپردازد پس کدام روز خواهد پرداخت؟!. ای بیچارگان آیا پندارهای عامیانه و یا هوسهای بیخردانهی شما جلو خواست خدا را خواهند گرفت؟!.. ببینید چگونه خدا را خُرد میانگارید! ببینید چگونه هوسهای نادانی چشم بینش شما را کور میسازد!
ما هرگز دربند نام نیستیم ، و هرگز میدان باین گفتگوهای بیهوده که بیش از همه بهانه در دست بهانهجویان خواهد بود نخواهیم داد. دربارهی دین نیز بارها نوشتیم سخن نوینی برای جهان نداریم و بیش از این نخواهیم کرد که آن را بگوهر خود رسانیم و گمراهیها و بدآموزیها را دور گردانیم. ولی از روز نخست گفتیم و کنون هم میگوییم : این راه را بخواست خدا و بیاری او میپوییم. گفتیم : این یک جنبش خداییست و باید شرق از این درماندگی و پراکندگی رها گردد. چنین کار بزرگی جز بخواست خدا پیش نخواهد رفت.
آیا اینها دروغ است؟!. کسانی که میخواهند اینها را بیازمایند ما راه آن را نشان میدهیم : در این چند سال ما بچندین زمینهی بزرگ پرداختیم. هیاهوی اروپاییگری را که هنوز در بیشتر کشورها از گرمی نیفتاده دنبال نمودیم ، بکندن ریشهی فلسفه و صوفیگری و خراباتیگری که از بدترین گرفتاریهای شرقست کوشیدیم. دین را به بنیاد خود برگردانیده آن را با دانش و خرد سازش دادیم. در همهی اینها هرگز گامی بلغزش برنداشتیم. در این پنج سال هرگز دو سخن ناسازگار هم نراندیم. هرگز پروای کسی و چیزی را نکردیم. هیچگاه از بهر این و آن از سخن خود برنگشتیم. چنین کاری جز بنگهداری خدا نتواند بود. میدانیم این بر کسانی سنگین خواهد افتاد. ولی چه باید کرد؟!. راستی همین است که مینگاریم.
ما جز خدا را بچشم نمیداریم ، خدا ما را نگه میدارد. اگر کسانی رشک و کینه را از خود دور سازند و با دلی پاک بآزمایش پردازند باین گفته خَستُوان [=معترف] خواهند بود. کسانی که خستوان نباشند کلک بدست گیرند و بنویسند آنچه توانند. همین کتاب بهترین آزمون میباشد. یک گفتار آن را گرفته ببینند آیا میتوانند لغزشی پیدا کنند و آیا میتوانند چیزی بنگارند؟!.
ما همیشه میخواهیم کارهای خود را ساده وانماییم ، تا دیگران را برشک و کینه وانداریم. کنون نیز بخویش نمیبالیم. من خود را جز آفریدهی ناچیزی نمیشمارم. ولی میباید بگویم : این کاری که برخاستهایم یک جنبش خداییست.
در جهان از این جنبشها بهنگام نیاز همواره خواهد بود ، و خدا هیچگاه جهان را بخود رها نخواهد کرد.
🔸 گفتار بیستم و یکم : خدا هیچگاه جهان را بخود رها نخواهد کرد (تکهی سه از سه)
کسانی اگر دین میدارند من از آنان میپرسم : کار دین باین آشفتگی ، آیا نمیباید بچاره برخاست؟!. صدهزارها سال که بجهان خواهد گذشت آیا دیگر کسی دست بکار دین نخواهد زد؟!.
میپرسم : آیا خدا جهان را بحال خود رها کرده؟!. آیا از جهانداری دست برداشته؟!. بگویید آیا مردمان دیگر گردیده و از راه و راهنمایی بینیاز شدهاند یا خدا آیین خود را دیگر ساخته است؟!. امروز جهان با این گمراهی و درماندگی ، اگر خدا بآن نپردازد پس کدام روز خواهد پرداخت؟!. ای بیچارگان آیا پندارهای عامیانه و یا هوسهای بیخردانهی شما جلو خواست خدا را خواهند گرفت؟!.. ببینید چگونه خدا را خُرد میانگارید! ببینید چگونه هوسهای نادانی چشم بینش شما را کور میسازد!
ما هرگز دربند نام نیستیم ، و هرگز میدان باین گفتگوهای بیهوده که بیش از همه بهانه در دست بهانهجویان خواهد بود نخواهیم داد. دربارهی دین نیز بارها نوشتیم سخن نوینی برای جهان نداریم و بیش از این نخواهیم کرد که آن را بگوهر خود رسانیم و گمراهیها و بدآموزیها را دور گردانیم. ولی از روز نخست گفتیم و کنون هم میگوییم : این راه را بخواست خدا و بیاری او میپوییم. گفتیم : این یک جنبش خداییست و باید شرق از این درماندگی و پراکندگی رها گردد. چنین کار بزرگی جز بخواست خدا پیش نخواهد رفت.
آیا اینها دروغ است؟!. کسانی که میخواهند اینها را بیازمایند ما راه آن را نشان میدهیم : در این چند سال ما بچندین زمینهی بزرگ پرداختیم. هیاهوی اروپاییگری را که هنوز در بیشتر کشورها از گرمی نیفتاده دنبال نمودیم ، بکندن ریشهی فلسفه و صوفیگری و خراباتیگری که از بدترین گرفتاریهای شرقست کوشیدیم. دین را به بنیاد خود برگردانیده آن را با دانش و خرد سازش دادیم. در همهی اینها هرگز گامی بلغزش برنداشتیم. در این پنج سال هرگز دو سخن ناسازگار هم نراندیم. هرگز پروای کسی و چیزی را نکردیم. هیچگاه از بهر این و آن از سخن خود برنگشتیم. چنین کاری جز بنگهداری خدا نتواند بود. میدانیم این بر کسانی سنگین خواهد افتاد. ولی چه باید کرد؟!. راستی همین است که مینگاریم.
ما جز خدا را بچشم نمیداریم ، خدا ما را نگه میدارد. اگر کسانی رشک و کینه را از خود دور سازند و با دلی پاک بآزمایش پردازند باین گفته خَستُوان [=معترف] خواهند بود. کسانی که خستوان نباشند کلک بدست گیرند و بنویسند آنچه توانند. همین کتاب بهترین آزمون میباشد. یک گفتار آن را گرفته ببینند آیا میتوانند لغزشی پیدا کنند و آیا میتوانند چیزی بنگارند؟!.
ما همیشه میخواهیم کارهای خود را ساده وانماییم ، تا دیگران را برشک و کینه وانداریم. کنون نیز بخویش نمیبالیم. من خود را جز آفریدهی ناچیزی نمیشمارم. ولی میباید بگویم : این کاری که برخاستهایم یک جنبش خداییست.
در جهان از این جنبشها بهنگام نیاز همواره خواهد بود ، و خدا هیچگاه جهان را بخود رها نخواهد کرد.
Nik-o-Bade2 t4.pdf
360 KB
🔸 نیک و بد (2)
(تکهی چهار)
🔹 خودنمایی و جداسری (و دیگر بیماریها)
(تکهی چهار)
🔹 خودنمایی و جداسری (و دیگر بیماریها)
🔶 حافظ چه میگوید
🔸 5ـ صوفیگری در زمان مغول (تکهی یک از دو)
گفتیم یکی از زمینههای سخن حافظ کشاکش صوفیان و خراباتیانست. برای روشنی این باید به یک مقدمهای از تاریخ و از رفتار صوفیان پردازیم.
اسلام چون به ایران چیرگی یافت ، یکی از تأثیرهای آن در ایرانیان افزودن بحس دلیری و جنگجویی بود. ایرانیان خود مردم جنگی میبودند و اسلام نیز جنگ و مردانگی را بهمه بایا[=واجب] میگردانید ، و از اینرو در قرنهای نخست اسلام در ایران این حس بسیار نیرومند میبود. اگر کسانی تاریخ ایران را در قرنهای سوم و چهارم هجری جستجو کنند در آن قرنها از یکسو در ماوراءالنهر دولت سامانی برپا میبود که همیشه با ترکان جنگ و ستیز میداشت و بگفتهی استخری همیشه سیصدهزار تن سوار در مرز آماده میایستادند. همین استخری مینویسد : من به هر خانهای از دهگانان میرفتم یک شمشیری آویخته از دیوار و یک اسبی بسته در اصطبل میدیدم. همگی برای جنگجویی آماده میبودند. از سوی دیگر دلیران دیلم از کوهستان خود پایین آمده هر یکی در گوشهی دیگری بنیاد فرمانروایی مینهادند و خاندان بویه تا بغداد پیش رفته خلیفه را زیردست خود میگردانیدند. پس از همگی سلطان محمود غزنوی به هندوستان تاخته شهرها میگشاد و تاراجها میآورد. با این حال جنگجویان ایران بیکار مانده دستهدسته بیرق افراشته برای شرکت در جنگ مسلمانان با رومیان بآسیای کوچک میشتافتند.
یک سال را ما در تاریخ مییابیم که تنها از خراسان هشتادهزار تن شتافتهاند. ببینید حس جنگجویی تا چه اندازه میبوده!.. ببینید غیرت چگونه فزون میآمده و سرشاری مینموده!..
تا آغازهای قرن پنجم ما این را مییابیم. ولی سپس چون بآغاز قرن هفتم میرسیم ، بیکبار وارونهی آن را میبینیم. بیکبار ایران را از غیرت و مردانگی تهی مییابیم. زیرا در آن هنگامست که میبینیم چنگیزخان بماوراءالنهر آمده و چهار سال کشتار کرده و با این حال در ایران تکانی پیدا نشده. در آن هنگام است که میبینیم یمه و سوتای دو تن سرکردهی مغولی با سیهزار سوار از جیحون گذشته از خراسان کشتارکنان پیش آمده تا مازندران و عراق و آذربایجان و قفقاز مردم را کشته و شهرها را تاراج کرده از شمال دریای خزر بلشکرگاه خود پیوستهاند. فسوسا این درماندگی از یک توده چه بوده؟!..
این خود یک جُستاریست که چرا ایرانیان در آن دو صد سال که از قرن پنجم تا قرن هفتم بوده بدینسان تغییر یافته بودند؟!.. مگر در آن دو قرن نژاد ایران دیگر شده بود؟!..
در این باره کسی جستجویی نکرده و باین پرسش پاسخی نتواند داد. ولی ما پاسخ آن را میدانیم. در آن دو قرن در ایران چند رشته بدآموزیهایی رواج یافته بوده که در نتیجهی آنها جنگجویی و مردانگی بدینسان جای خود را به بیدردی و بیغیرتی داده. یکی از آن بدآموزیها صوفیگری ، دیگری باطنیگری ، دیگری خراباتیگری بوده.
میدانیم کسانی باور نکرده خواهند گفت : مگر بدآموزی هم مردم را به بیغیرتی وادارد؟!.. میگویم : مگر شما نمیدانید که سرچشمهی همهی کارهای آدمی مغز اوست ، و مغز نیز تابع اندیشههاییست که دروست؟!.. یک تن خراباتی که جهان را هیچ و پوچ میشمارد و میگوید باید پروای گذشته و آینده نکرد ، آیا میتوان چشم داشت که غیرت کند و در راه توده و کشور جانبازی نماید؟!.. یک تن صوفی که جدایی میانهی داد و ستم و تاریکی و روشنی و راست و کج نمیگزارد و در آن جهان مالیخولیا ، خونخواران مغول را «خدا» میپندارند ، آیا میتوان امید بست که شمشیری بگیرد و بجنگی شتابد؟!..
باطنیان (یا پیروان حسن صباح) نیز اگرچه آدمکشی را پیشهی خود میداشتند و هزارها ایرانیان را با خنجر نابود میساختند ، دیده شد که در داستان مغول یکی این نکرد که برود و هَلاکو یا کس دیگری را از سران مغول بکشد و چشم آنان را بترساند ، و این میرساند که آن آدمکشی ایشان نیز جز یک گونه دیوانگی پستی نمیبوده.
به هر حال بیگمانست که مایهی آن زبونی و درماندگی ایرانیان در برابر مغول این سه رشته بدآموزیها بوده. این یکی از رازهای پوشیدهی تاریخ ایرانست که باید در پیرامونش بدرازی و گشادی گفتگو رود ، و ما در اینجا چون فرصت نمیداریم بهمین چند جمله بس میکنیم.
🔸 5ـ صوفیگری در زمان مغول (تکهی یک از دو)
گفتیم یکی از زمینههای سخن حافظ کشاکش صوفیان و خراباتیانست. برای روشنی این باید به یک مقدمهای از تاریخ و از رفتار صوفیان پردازیم.
اسلام چون به ایران چیرگی یافت ، یکی از تأثیرهای آن در ایرانیان افزودن بحس دلیری و جنگجویی بود. ایرانیان خود مردم جنگی میبودند و اسلام نیز جنگ و مردانگی را بهمه بایا[=واجب] میگردانید ، و از اینرو در قرنهای نخست اسلام در ایران این حس بسیار نیرومند میبود. اگر کسانی تاریخ ایران را در قرنهای سوم و چهارم هجری جستجو کنند در آن قرنها از یکسو در ماوراءالنهر دولت سامانی برپا میبود که همیشه با ترکان جنگ و ستیز میداشت و بگفتهی استخری همیشه سیصدهزار تن سوار در مرز آماده میایستادند. همین استخری مینویسد : من به هر خانهای از دهگانان میرفتم یک شمشیری آویخته از دیوار و یک اسبی بسته در اصطبل میدیدم. همگی برای جنگجویی آماده میبودند. از سوی دیگر دلیران دیلم از کوهستان خود پایین آمده هر یکی در گوشهی دیگری بنیاد فرمانروایی مینهادند و خاندان بویه تا بغداد پیش رفته خلیفه را زیردست خود میگردانیدند. پس از همگی سلطان محمود غزنوی به هندوستان تاخته شهرها میگشاد و تاراجها میآورد. با این حال جنگجویان ایران بیکار مانده دستهدسته بیرق افراشته برای شرکت در جنگ مسلمانان با رومیان بآسیای کوچک میشتافتند.
یک سال را ما در تاریخ مییابیم که تنها از خراسان هشتادهزار تن شتافتهاند. ببینید حس جنگجویی تا چه اندازه میبوده!.. ببینید غیرت چگونه فزون میآمده و سرشاری مینموده!..
تا آغازهای قرن پنجم ما این را مییابیم. ولی سپس چون بآغاز قرن هفتم میرسیم ، بیکبار وارونهی آن را میبینیم. بیکبار ایران را از غیرت و مردانگی تهی مییابیم. زیرا در آن هنگامست که میبینیم چنگیزخان بماوراءالنهر آمده و چهار سال کشتار کرده و با این حال در ایران تکانی پیدا نشده. در آن هنگام است که میبینیم یمه و سوتای دو تن سرکردهی مغولی با سیهزار سوار از جیحون گذشته از خراسان کشتارکنان پیش آمده تا مازندران و عراق و آذربایجان و قفقاز مردم را کشته و شهرها را تاراج کرده از شمال دریای خزر بلشکرگاه خود پیوستهاند. فسوسا این درماندگی از یک توده چه بوده؟!..
این خود یک جُستاریست که چرا ایرانیان در آن دو صد سال که از قرن پنجم تا قرن هفتم بوده بدینسان تغییر یافته بودند؟!.. مگر در آن دو قرن نژاد ایران دیگر شده بود؟!..
در این باره کسی جستجویی نکرده و باین پرسش پاسخی نتواند داد. ولی ما پاسخ آن را میدانیم. در آن دو قرن در ایران چند رشته بدآموزیهایی رواج یافته بوده که در نتیجهی آنها جنگجویی و مردانگی بدینسان جای خود را به بیدردی و بیغیرتی داده. یکی از آن بدآموزیها صوفیگری ، دیگری باطنیگری ، دیگری خراباتیگری بوده.
میدانیم کسانی باور نکرده خواهند گفت : مگر بدآموزی هم مردم را به بیغیرتی وادارد؟!.. میگویم : مگر شما نمیدانید که سرچشمهی همهی کارهای آدمی مغز اوست ، و مغز نیز تابع اندیشههاییست که دروست؟!.. یک تن خراباتی که جهان را هیچ و پوچ میشمارد و میگوید باید پروای گذشته و آینده نکرد ، آیا میتوان چشم داشت که غیرت کند و در راه توده و کشور جانبازی نماید؟!.. یک تن صوفی که جدایی میانهی داد و ستم و تاریکی و روشنی و راست و کج نمیگزارد و در آن جهان مالیخولیا ، خونخواران مغول را «خدا» میپندارند ، آیا میتوان امید بست که شمشیری بگیرد و بجنگی شتابد؟!..
باطنیان (یا پیروان حسن صباح) نیز اگرچه آدمکشی را پیشهی خود میداشتند و هزارها ایرانیان را با خنجر نابود میساختند ، دیده شد که در داستان مغول یکی این نکرد که برود و هَلاکو یا کس دیگری را از سران مغول بکشد و چشم آنان را بترساند ، و این میرساند که آن آدمکشی ایشان نیز جز یک گونه دیوانگی پستی نمیبوده.
به هر حال بیگمانست که مایهی آن زبونی و درماندگی ایرانیان در برابر مغول این سه رشته بدآموزیها بوده. این یکی از رازهای پوشیدهی تاریخ ایرانست که باید در پیرامونش بدرازی و گشادی گفتگو رود ، و ما در اینجا چون فرصت نمیداریم بهمین چند جمله بس میکنیم.
🔶 دردها و درمانها ـ بخش 9 (یا گفتارهایی از مهنامهی پیمان)
🔸 چه میباید کرد؟.. (تکهی 1)
چنانکه نوشتهایم ما امسال در پیمان ، بیش از همه ، از خودخواهی و گردنکشی و جداسری و خودنمایی و مانند اینها سخن خواهیم راند. این خیمها رواج بسیار پیدا کرده و گروه انبوهی بیآنکه خود بدانند دچار آنها میباشند. از آنسوی زیان اینها بسیار فزونتر از آنست که پنداشته میشود. اینها را با خیمهای ناستودهی دیگر به یک رشته نتوان کشید.
اینها خیمهای زشتیست که ما شمرده و زیان آنها را بازخواهیم نمود. چیزی که هست تنها شمردن بدخیمیها (یا نیکخیمیها) سودی نتواند داشت. بدخیمان نیز آنها را میشمارند و همچون دیگران بگله و ناله میپردازند.
ما میباید ، گذشته از آنکه اینها را بشماریم و معنی هر یکی را با زیانش روشن گردانیم ، نیک نشان دهیم که چه کسانی بآنها دچارند و نشان و دلیل آنها چه میباشد ، وآنگاه سرچشمه و انگیزهی آنها را بازنموده بچاره کوشیم. اینست میباید به یک میدان بزرگتری درآییم و به یک رشته جستارهای ارجدار دیگری هم پردازیم.
یکی از لغزشها که بیشتر کسان دچارند اینست که خیمها را یک چیز جداگانه میپندارند ، و اینست جداگانه از آنها گفتگو میدارند ، و جداگانه امید چاره میبندند. اینان میپندارند از راه پند و اندرز ، و تنها با نکوهش و ستایش ، بخیمهای نیک رواج داده و از خیمهای بد جلو توان گرفت. ولی اینها همه خامست و ما در گفتارها نشان خواهیم داد که نیکی خیمها با نیرومندی روان و خرد ، و با پی بردن براستیها ، و شناختن معنی جهان و زندگی بهم بسته میباشد.
ببینید : دروغ از خیمهای ناستوده است. کنون شما بدروغگویانی بدی آن را آگاهی دهید و پندها و اندرزها سرایید ، آیا از آن بازخواهند گشت؟.. بیگمان از صد تن یکی بازنخواهد گشت. چرا؟.. زیرا که روانهاشان ناتوان میباشد و تا روانهای ایشان نیرومند نگردد تنها با آگاهی از بدی دروغ ، از آن پرهیز نخواهند جست. ما همهی اینها را روشن خواهیم گردانید.
🔸 چه میباید کرد؟.. (تکهی 1)
چنانکه نوشتهایم ما امسال در پیمان ، بیش از همه ، از خودخواهی و گردنکشی و جداسری و خودنمایی و مانند اینها سخن خواهیم راند. این خیمها رواج بسیار پیدا کرده و گروه انبوهی بیآنکه خود بدانند دچار آنها میباشند. از آنسوی زیان اینها بسیار فزونتر از آنست که پنداشته میشود. اینها را با خیمهای ناستودهی دیگر به یک رشته نتوان کشید.
اینها خیمهای زشتیست که ما شمرده و زیان آنها را بازخواهیم نمود. چیزی که هست تنها شمردن بدخیمیها (یا نیکخیمیها) سودی نتواند داشت. بدخیمان نیز آنها را میشمارند و همچون دیگران بگله و ناله میپردازند.
ما میباید ، گذشته از آنکه اینها را بشماریم و معنی هر یکی را با زیانش روشن گردانیم ، نیک نشان دهیم که چه کسانی بآنها دچارند و نشان و دلیل آنها چه میباشد ، وآنگاه سرچشمه و انگیزهی آنها را بازنموده بچاره کوشیم. اینست میباید به یک میدان بزرگتری درآییم و به یک رشته جستارهای ارجدار دیگری هم پردازیم.
یکی از لغزشها که بیشتر کسان دچارند اینست که خیمها را یک چیز جداگانه میپندارند ، و اینست جداگانه از آنها گفتگو میدارند ، و جداگانه امید چاره میبندند. اینان میپندارند از راه پند و اندرز ، و تنها با نکوهش و ستایش ، بخیمهای نیک رواج داده و از خیمهای بد جلو توان گرفت. ولی اینها همه خامست و ما در گفتارها نشان خواهیم داد که نیکی خیمها با نیرومندی روان و خرد ، و با پی بردن براستیها ، و شناختن معنی جهان و زندگی بهم بسته میباشد.
ببینید : دروغ از خیمهای ناستوده است. کنون شما بدروغگویانی بدی آن را آگاهی دهید و پندها و اندرزها سرایید ، آیا از آن بازخواهند گشت؟.. بیگمان از صد تن یکی بازنخواهد گشت. چرا؟.. زیرا که روانهاشان ناتوان میباشد و تا روانهای ایشان نیرومند نگردد تنها با آگاهی از بدی دروغ ، از آن پرهیز نخواهند جست. ما همهی اینها را روشن خواهیم گردانید.
🔶 راه رستگاری
🔸 گفتار بیستم و دوم : آیین زندگانی (تکهی یک از سه)
تا اینجا گفتگو از باورهای دینی را بپایان رسانیدیم و اینک به «آیین زندگانی» که بخش دیگر دین میباشد میپردازیم :
شاید کسانی نخواهند دانست آیین زندگانی چیست ، و چرا میباید آن را از دین شمرد. ما بارها میبینیم مردانی که مغزهای خود را با پنداربافیهای این فیلسوف و یاوهگوییهای آن چامهگو آکندهاند چنین میپندارند دانشها همانست که آنان میدارند ، و جوانانی که چشم باز کرده در جهان جز هیاهو و کشاکش ندیدهاند میپندارند راه زندگی همانست که میبینند. اینان نمیدانند که پشت سر آن پندارهای بیهوده یک رشته راستیها هست ، و جز این کشاکش و هیاهو ، زندگی را آیین بخردانهای میباشد.
امروز یکی از گمراهیهای بزرگیست که کسانی جهان را جز نبردگاهی نمیشناسند ، و باین نارواییها که امروز درمیانست با دیدهی همیشگی مینگرند ، و هرگز نیکی جهان را امید نمیدارند. سرچشمهی این گمراهی فلسفه است ـ از کهن و نو ـ که گوهر آدمی را نشناخته و همیشه او را بپای جانوران برده ، و از دستگاه روان و خرد ناآگاه مانده. این کسان که آن را شنیدهاند پر و بالها نیز از خود افزودهاند و بدینسان بزبان میرانند.
این یکی از بدترین آسیبهاست که گروه درماندهای که مایهشان جز سخنان پراکنده و بیپا نیست خود را پیش انداختهاند و هیچ گمان نادانی بخود نبرده جستجوی راستیها نمیکنند و همیشه میانهی مردم و رستگاری دیوار پدید میآورند.
ما در پیش گفتیم : همیشه شناختن جهان با آیین زندگانی بهم پیوسته. هر گروهی از روی پندار یا باوری که در زمینهی آفرینش و آفریدگار دارند راهی از بهر زندگی پیش گیرند. اینان که معنی آفرینش را ندانستهاند بجای خود که خویشتن را نشناختهاند و از روان و خرد که در کالبد خود میدارند ناآگاهند و چه شگفت که بچنین گمراهی دچار آیند؟! چه شگفت که بنیکی در جهان امید ندارند؟!
ما این را بازنمودهایم که جان و روان دو چیز جداگانه است و آدمی هر دو را دارد. جان همان است که جانوران دارند و آدمی از اینرو با آنها یکیست ، ولی روان دستگاه جداییست و میباید گفت آدمیگری جز با آن نیست ، و خرد و فهم و اندیشه از بستگان آن میباشد.
روان همیشه خواهان نیکی و راستی است ، و چنانکه گفتهایم هیچگاه دربند سود و زیان خود نباشد. فهم برای بدست آوردن راستیهاست و هر چیزی را چنانکه هست بازنماید ، خرد از بهر شناختن نیک و بد و داوری درمیان آنهاست.
کنون ما اگر روان را فرمانروا گردانیم ، و آز و خشم و کینه و هوس و مانند اینها که خویهای سرشت جانیست همه را کنار گزاریم ، و معنی جهان و زندگی را بفهمیم و دربایستهای آدمیان را در زیستی که باهم دارند دریابیم ، و خرد را پیشوا گردانیده راه زندگی را جستجو کنیم بیگمان براهی خواهیم رسید که آبادی جهان و آسایش جهانیان را دربر دارد و خود آن راه است که ما آیین زندگی مینامیم.
اگرچه ما در اینجا از همهی آیین زندگانی گفتگو نتوانیم کردن و برای آن کتاب جداگانه میباید. لیکن پایهی آن را گزارده و این روشن خواهیم ساخت که همهی گرفتاریها از آن برخاسته که آدمیان خرد را راهنمای خود نمیگیرند و راستیها را نمیشناسند.
🔸 گفتار بیستم و دوم : آیین زندگانی (تکهی یک از سه)
تا اینجا گفتگو از باورهای دینی را بپایان رسانیدیم و اینک به «آیین زندگانی» که بخش دیگر دین میباشد میپردازیم :
شاید کسانی نخواهند دانست آیین زندگانی چیست ، و چرا میباید آن را از دین شمرد. ما بارها میبینیم مردانی که مغزهای خود را با پنداربافیهای این فیلسوف و یاوهگوییهای آن چامهگو آکندهاند چنین میپندارند دانشها همانست که آنان میدارند ، و جوانانی که چشم باز کرده در جهان جز هیاهو و کشاکش ندیدهاند میپندارند راه زندگی همانست که میبینند. اینان نمیدانند که پشت سر آن پندارهای بیهوده یک رشته راستیها هست ، و جز این کشاکش و هیاهو ، زندگی را آیین بخردانهای میباشد.
امروز یکی از گمراهیهای بزرگیست که کسانی جهان را جز نبردگاهی نمیشناسند ، و باین نارواییها که امروز درمیانست با دیدهی همیشگی مینگرند ، و هرگز نیکی جهان را امید نمیدارند. سرچشمهی این گمراهی فلسفه است ـ از کهن و نو ـ که گوهر آدمی را نشناخته و همیشه او را بپای جانوران برده ، و از دستگاه روان و خرد ناآگاه مانده. این کسان که آن را شنیدهاند پر و بالها نیز از خود افزودهاند و بدینسان بزبان میرانند.
این یکی از بدترین آسیبهاست که گروه درماندهای که مایهشان جز سخنان پراکنده و بیپا نیست خود را پیش انداختهاند و هیچ گمان نادانی بخود نبرده جستجوی راستیها نمیکنند و همیشه میانهی مردم و رستگاری دیوار پدید میآورند.
ما در پیش گفتیم : همیشه شناختن جهان با آیین زندگانی بهم پیوسته. هر گروهی از روی پندار یا باوری که در زمینهی آفرینش و آفریدگار دارند راهی از بهر زندگی پیش گیرند. اینان که معنی آفرینش را ندانستهاند بجای خود که خویشتن را نشناختهاند و از روان و خرد که در کالبد خود میدارند ناآگاهند و چه شگفت که بچنین گمراهی دچار آیند؟! چه شگفت که بنیکی در جهان امید ندارند؟!
ما این را بازنمودهایم که جان و روان دو چیز جداگانه است و آدمی هر دو را دارد. جان همان است که جانوران دارند و آدمی از اینرو با آنها یکیست ، ولی روان دستگاه جداییست و میباید گفت آدمیگری جز با آن نیست ، و خرد و فهم و اندیشه از بستگان آن میباشد.
روان همیشه خواهان نیکی و راستی است ، و چنانکه گفتهایم هیچگاه دربند سود و زیان خود نباشد. فهم برای بدست آوردن راستیهاست و هر چیزی را چنانکه هست بازنماید ، خرد از بهر شناختن نیک و بد و داوری درمیان آنهاست.
کنون ما اگر روان را فرمانروا گردانیم ، و آز و خشم و کینه و هوس و مانند اینها که خویهای سرشت جانیست همه را کنار گزاریم ، و معنی جهان و زندگی را بفهمیم و دربایستهای آدمیان را در زیستی که باهم دارند دریابیم ، و خرد را پیشوا گردانیده راه زندگی را جستجو کنیم بیگمان براهی خواهیم رسید که آبادی جهان و آسایش جهانیان را دربر دارد و خود آن راه است که ما آیین زندگی مینامیم.
اگرچه ما در اینجا از همهی آیین زندگانی گفتگو نتوانیم کردن و برای آن کتاب جداگانه میباید. لیکن پایهی آن را گزارده و این روشن خواهیم ساخت که همهی گرفتاریها از آن برخاسته که آدمیان خرد را راهنمای خود نمیگیرند و راستیها را نمیشناسند.
Forwarded from کتابخانه پاکدینی (کتابهای احمد کسروی و یاران او)
یکم دیماه 1323.PDF
3.8 MB
🔸 یکم دیماه ۱۳۲۳
🖌 احمد کسروی
اسکن
🖌 احمد کسروی
اسکن
🔶 حافظ چه میگوید
🔸 5ـ صوفیگری در زمان مغول (تکهی دو از دو)
سپس در زمان چیرگی مغولان باطنیگری از رونق و شکوه افتاد. زیرا باطنیان با مغول جنگ کرده بودند و مغولان بماندن آنها خرسندی نمیدادند. ولی صوفیگری و خراباتیگری بیش از پیش زمینه برای پیشرفت پیدا کرد. زیرا مغولان دربارهی کیش سخت نمیگرفتند و میتوان پنداشت که سود خود را در سختگیری ندیده رواج این بدآموزیها را مایهی نیرومندی خود میشماردند. هرچه هست در زمان مغول ، چه صوفیگری و چه خراباتیگری ، برواج و شکوه افزوده و هر دو پیشرفت بسیار کردند.
صوفیان یک شیوهی بسیار ناستودهای میداشتند و آن اینکه از پیشامدها بدستیاری دروغ سودجویی میکردند. مثلاً اگر فلان مرد لشکرکش دلیر بپادشاهی میرسید ، اینها یک دروغی میساختند که فلان هنگام بنزد شیخ ما آمده بود و شیخ ما فرمود پادشاهی فلان جا را بتو دادیم ، یا اگر کسی میمرد یا آسیبی مییافت چنین میگفتند : چون شیخ ما را رنجانیده بود خدا سزایش را داد. این شیوهی پست آنها میبود و راستی آنست که چون نان از دست دیگران میخوردند با این دروغها چشم مردم را ترسانیده راه روزی خود را فراخ میگردانیدند.
این یک نامردیست که همهی مفتخواران و گدایان دارند. فراموش نمیکنم در سالهای پیش یکی از آشنایانم پسر جوانی میداشت که ناگهان درگذشت و یک سیدی در همسایگی او بجای آنکه بدیدنش آید و دلداری دهد و از اندوهش بکاهد ، نامردانه پیام فرستاده بود : «چون رعایت سید نمیکنی ، این طور میشود دیگر». بارها آن آشنایم با یک دل پردردی این داستان را با من میگفت و دلسوختگی نشان میداد.
شما از همین رفتار صوفیان پی بدرون آنها ببرید و این دریابید که آن آموزاکهای[تعلیمات] بیپا چه نتیجهی بدی داشته و چگونه ایشان را تیرهدرون گردانیده.
باری در زمان مغول نیز صوفیان ، بجای آنکه بدانند که با آن راه و رفتار خود مایهی بدبختی مردم گردیدهاند و از سرگذشت دلگداز توده عبرت بگیرند ، از پیشامد بسودجویی برخاسته چون سلطان محمد خوارزمشاه «مجدالدین بغدادی» نامی را از مشایخ ایشان کشته بود ، آن را داستانی ساختند چنین گفتند : «خدا اینان را بخونخواهی مجدالدین بغدادی فرستاده است». همین را گفته سر بالا افراشتند و از بدبختی مردم دلهای خود را خنک گردانیدند ، و برای پیشرفت کار خود چنین دروغی ساختند : خوارزمشاه چون مجدالدین را کشت پشیمان گردید و برای عذرخواهی بنزد استاد او ابوبکر خوارزمی رفت و زر بسیار همراه برد. ابوبکر نپذیرفت و گفت : «خونبهای فرزندم مجدالدین زر نیست ، به خونبهای او هم سر تو میرود و هم سر من و هم دیگران». شیخ عطار که با پستی و زبونی در نیشابور کشته شده بود برای او نیز معجزهای ساخته چنین گفتند : «شیخ را چون مغولها کشتند با همان تن بیسر فریادکشان نیم فرسخ دوید و آن هنگام افتاد».
با این دروغهای بیشرمانه رواجی بکار خود دادند. از آن سوی خود چیرگی مغولان رواجدِه دیگری برای صوفیگری میبود. زیرا با آن گزند و آسیبی که ایرانیان دیده و در دست دشمن گرفتار افتاده بودند یا بایستی از جان گذرند و با یک مردانگی شایانی دشمن را براندازند و یا از غیرت و مردانگی چشم پوشیده خود را بپناه صوفیگری یا خراباتیگری بکشند.
🔸 5ـ صوفیگری در زمان مغول (تکهی دو از دو)
سپس در زمان چیرگی مغولان باطنیگری از رونق و شکوه افتاد. زیرا باطنیان با مغول جنگ کرده بودند و مغولان بماندن آنها خرسندی نمیدادند. ولی صوفیگری و خراباتیگری بیش از پیش زمینه برای پیشرفت پیدا کرد. زیرا مغولان دربارهی کیش سخت نمیگرفتند و میتوان پنداشت که سود خود را در سختگیری ندیده رواج این بدآموزیها را مایهی نیرومندی خود میشماردند. هرچه هست در زمان مغول ، چه صوفیگری و چه خراباتیگری ، برواج و شکوه افزوده و هر دو پیشرفت بسیار کردند.
صوفیان یک شیوهی بسیار ناستودهای میداشتند و آن اینکه از پیشامدها بدستیاری دروغ سودجویی میکردند. مثلاً اگر فلان مرد لشکرکش دلیر بپادشاهی میرسید ، اینها یک دروغی میساختند که فلان هنگام بنزد شیخ ما آمده بود و شیخ ما فرمود پادشاهی فلان جا را بتو دادیم ، یا اگر کسی میمرد یا آسیبی مییافت چنین میگفتند : چون شیخ ما را رنجانیده بود خدا سزایش را داد. این شیوهی پست آنها میبود و راستی آنست که چون نان از دست دیگران میخوردند با این دروغها چشم مردم را ترسانیده راه روزی خود را فراخ میگردانیدند.
این یک نامردیست که همهی مفتخواران و گدایان دارند. فراموش نمیکنم در سالهای پیش یکی از آشنایانم پسر جوانی میداشت که ناگهان درگذشت و یک سیدی در همسایگی او بجای آنکه بدیدنش آید و دلداری دهد و از اندوهش بکاهد ، نامردانه پیام فرستاده بود : «چون رعایت سید نمیکنی ، این طور میشود دیگر». بارها آن آشنایم با یک دل پردردی این داستان را با من میگفت و دلسوختگی نشان میداد.
شما از همین رفتار صوفیان پی بدرون آنها ببرید و این دریابید که آن آموزاکهای[تعلیمات] بیپا چه نتیجهی بدی داشته و چگونه ایشان را تیرهدرون گردانیده.
باری در زمان مغول نیز صوفیان ، بجای آنکه بدانند که با آن راه و رفتار خود مایهی بدبختی مردم گردیدهاند و از سرگذشت دلگداز توده عبرت بگیرند ، از پیشامد بسودجویی برخاسته چون سلطان محمد خوارزمشاه «مجدالدین بغدادی» نامی را از مشایخ ایشان کشته بود ، آن را داستانی ساختند چنین گفتند : «خدا اینان را بخونخواهی مجدالدین بغدادی فرستاده است». همین را گفته سر بالا افراشتند و از بدبختی مردم دلهای خود را خنک گردانیدند ، و برای پیشرفت کار خود چنین دروغی ساختند : خوارزمشاه چون مجدالدین را کشت پشیمان گردید و برای عذرخواهی بنزد استاد او ابوبکر خوارزمی رفت و زر بسیار همراه برد. ابوبکر نپذیرفت و گفت : «خونبهای فرزندم مجدالدین زر نیست ، به خونبهای او هم سر تو میرود و هم سر من و هم دیگران». شیخ عطار که با پستی و زبونی در نیشابور کشته شده بود برای او نیز معجزهای ساخته چنین گفتند : «شیخ را چون مغولها کشتند با همان تن بیسر فریادکشان نیم فرسخ دوید و آن هنگام افتاد».
با این دروغهای بیشرمانه رواجی بکار خود دادند. از آن سوی خود چیرگی مغولان رواجدِه دیگری برای صوفیگری میبود. زیرا با آن گزند و آسیبی که ایرانیان دیده و در دست دشمن گرفتار افتاده بودند یا بایستی از جان گذرند و با یک مردانگی شایانی دشمن را براندازند و یا از غیرت و مردانگی چشم پوشیده خود را بپناه صوفیگری یا خراباتیگری بکشند.
🔶 دردها و درمانها ـ بخش 9 (یا گفتارهایی از مهنامهی پیمان)
🔸 چه میباید کرد؟.. (تکهی 2)
1ـ یک مردمی باید خود نیک باشند تا بتوانند پیش روند
باید دانست گرفتاری تودههای شرقی و پس ماندن آنها که همیشه زمینهی گفتگوهای ماست ، از دیرباز ، دانسته بوده و در این قرنِ بازپسین راههایی برای رهایی از آن اندیشیده شده و کوششهایی بکار رفته. لیکن از هیچ یکی از آنها نتیجه بدست نیامده.
مثلاً سید جمالالدین اسدآبادی و شاگردان او که تنها نگاهشان بجهان اسلام بوده ، انگیزهی گرفتاری را پراکندگی و چندتیرگی مسلمانان دانسته ، و چاره را یگانگی آنان (اتحاد اسلام) میپنداشتند و در این راه کوششهای فراوان بکار میبردند.
پس از سید جمالالدین (یا در همان زمان او) یک اندیشهی دیگری پیدا شد ، و آن اینکه کسانی از ایرانیان و دیگران چون به اروپا رفته پیشرفت کشورهای قانونی آنجا را میدیدند ، آن پیشرفت را همه از بودن قانون دانسته ، و پس ماندن ایران و دیگر کشورهای آسیا را از نبودن آن میشمردند ، و اینبود کسانی از آنان ، از حاجی میرزا حسینخان سپهسالار و میرزا ملکمخان و میرزا علیخان امینالدوله و دیگران میکوشیدند که در ایران نیز قانون باشد ، و سرانجام شادروانان بهبهانی و طباطبایی آن اندیشه را با کوشش بیشتری دنبال کردند و پافشاری نموده جنبش مشروطه را پدید آوردند.
باز در همان زمان کسان بسیاری چاره را «سواد» دانسته همیشه چنین میگفتند : «باید مدرسه باز کرد و مردم را باسواد گردانید. مردم اگر باسواد باشند حدود و حقوق خود را میشناسند و همهی این گرفتاریها رفع میشود».
ما میگوییم : این کارها هر کدام بنوبت خود سودمند بوده و هر یکی برای زندگانی یک توده دربایست میباشد. یگانگی همهی مسلمانان اگر بودی یک نتیجهی بزرگی را دربر داشتی. قانون برای هر تودهای از دربایستهاست و زندگانی بیآن جز چیرگی و ستمگری نتواند بود. سواد یا خواندن و نوشتن برای هر کسی بایاست و سود آن را همگی میدانیم. آن کوششهایی که در این راهها رفته میباید ارجش را دانست و نامهای کوشندگان را به نیکی یاد کرد.
چیزی که هست اینها هیچ یکی چارهی درست گرفتاریها نبوده و خود نبایستی بود. «یک توده باید خود نیک باشند تا بتوانند پیش روند» یک توده تا خود آنان ، یا بهتر گویم : یکان یکان ایشان ، نیک نباشند از چیزهای دیگری نتیجه پدیدار نخواهد بود.
یک تودهی آلوده ، با اندیشههای پراکنده و گمراه ، و خردهای ناتوان ، و خیمهای ناستوده ، از یگانگی[=اتحاد] بهرهیاب نتوانند گردید ، و اگر کسانی کوشیدند و چنان چیزی را درمیانشان پدید آوردند چون بنیاد استواری ندارد با یک نیرنگی که بدخواهان یا بیگانگان بکار برند و یا در سایهی یک پیشامد بیارجی از میان تواند رفت. چنین مردمی قانون را بازیچهی سودجوییها و کینهورزیهای خود و یک چیز بیارجی گردانند. از سواد بجای سود زیان بردارند و از خواندن و نوشتن بیش از این نتیجه نگیرند که دریافتها و نیروهای خدادادی را از دست دهند و به آموزاکهای[تعلیمات] ارجداری هم راه نیابند.
🔸 چه میباید کرد؟.. (تکهی 2)
1ـ یک مردمی باید خود نیک باشند تا بتوانند پیش روند
باید دانست گرفتاری تودههای شرقی و پس ماندن آنها که همیشه زمینهی گفتگوهای ماست ، از دیرباز ، دانسته بوده و در این قرنِ بازپسین راههایی برای رهایی از آن اندیشیده شده و کوششهایی بکار رفته. لیکن از هیچ یکی از آنها نتیجه بدست نیامده.
مثلاً سید جمالالدین اسدآبادی و شاگردان او که تنها نگاهشان بجهان اسلام بوده ، انگیزهی گرفتاری را پراکندگی و چندتیرگی مسلمانان دانسته ، و چاره را یگانگی آنان (اتحاد اسلام) میپنداشتند و در این راه کوششهای فراوان بکار میبردند.
پس از سید جمالالدین (یا در همان زمان او) یک اندیشهی دیگری پیدا شد ، و آن اینکه کسانی از ایرانیان و دیگران چون به اروپا رفته پیشرفت کشورهای قانونی آنجا را میدیدند ، آن پیشرفت را همه از بودن قانون دانسته ، و پس ماندن ایران و دیگر کشورهای آسیا را از نبودن آن میشمردند ، و اینبود کسانی از آنان ، از حاجی میرزا حسینخان سپهسالار و میرزا ملکمخان و میرزا علیخان امینالدوله و دیگران میکوشیدند که در ایران نیز قانون باشد ، و سرانجام شادروانان بهبهانی و طباطبایی آن اندیشه را با کوشش بیشتری دنبال کردند و پافشاری نموده جنبش مشروطه را پدید آوردند.
باز در همان زمان کسان بسیاری چاره را «سواد» دانسته همیشه چنین میگفتند : «باید مدرسه باز کرد و مردم را باسواد گردانید. مردم اگر باسواد باشند حدود و حقوق خود را میشناسند و همهی این گرفتاریها رفع میشود».
ما میگوییم : این کارها هر کدام بنوبت خود سودمند بوده و هر یکی برای زندگانی یک توده دربایست میباشد. یگانگی همهی مسلمانان اگر بودی یک نتیجهی بزرگی را دربر داشتی. قانون برای هر تودهای از دربایستهاست و زندگانی بیآن جز چیرگی و ستمگری نتواند بود. سواد یا خواندن و نوشتن برای هر کسی بایاست و سود آن را همگی میدانیم. آن کوششهایی که در این راهها رفته میباید ارجش را دانست و نامهای کوشندگان را به نیکی یاد کرد.
چیزی که هست اینها هیچ یکی چارهی درست گرفتاریها نبوده و خود نبایستی بود. «یک توده باید خود نیک باشند تا بتوانند پیش روند» یک توده تا خود آنان ، یا بهتر گویم : یکان یکان ایشان ، نیک نباشند از چیزهای دیگری نتیجه پدیدار نخواهد بود.
یک تودهی آلوده ، با اندیشههای پراکنده و گمراه ، و خردهای ناتوان ، و خیمهای ناستوده ، از یگانگی[=اتحاد] بهرهیاب نتوانند گردید ، و اگر کسانی کوشیدند و چنان چیزی را درمیانشان پدید آوردند چون بنیاد استواری ندارد با یک نیرنگی که بدخواهان یا بیگانگان بکار برند و یا در سایهی یک پیشامد بیارجی از میان تواند رفت. چنین مردمی قانون را بازیچهی سودجوییها و کینهورزیهای خود و یک چیز بیارجی گردانند. از سواد بجای سود زیان بردارند و از خواندن و نوشتن بیش از این نتیجه نگیرند که دریافتها و نیروهای خدادادی را از دست دهند و به آموزاکهای[تعلیمات] ارجداری هم راه نیابند.