🔶 دفاع در دیوان کیفر
🔸 متن دفاع آقای کسروی در دیوان کیفر ـ تکهی 22
در دفعهی گذشته که من پشت این میز ایستادم همهی سخنان خود را گفتم که اگر بیانات دوم دادستان نبود نیازی بدوباره آمدن و سخن راندن نداشتم و اکنون هم تنها بپاسخ گفتههای دادستان اکتفا خواهم کرد ولی قبلاً به یک مقدمهای نیازمندم.
دفعهی گذشته که من باینجا آمدم بحبوحهی غوغا و هوچیگری بود. همان روز روزنامهها از آقای محیط بد نوشته و هیاهوی بسیار کرده بودند و یک تلگرافی هم بدادگاه فرستاده شده بود. بدیهیست آن هیاهو را دادستان بوسیلهی نشر نابجای کیفرخواست در روزنامهها و نطق نابجاتر از آن خود در دادگاه پدید آورده و در واقع مقصود این بود که دادگاه را در فشار گزارند و آزادی کار و رأی را ازو بگیرند و من خشنودم که آن هیاهو را بشکستیم و اکنون در محیط آسوده و آرامی انجام وظیفه مینماییم.
آری آن هیاهو را شکستیم ـ آن را متانت دادگاه و شجاعت آقای محیط و دفاع متین آقای مجیدی و آقای فروزش و بیانات مغزدار آلطه و دیگر وکلای مدافع شکست. چیزی که هست اکنون هم برخی صداهایی از پارلمان شنیده میشود که برخی نمایندگان دربارهی این محاکمه گفتگو میکنند و من میخواهم از اینجا با پیام پاسخ آنان را هم دهم و از اشتباهی که دچار گردیدهاند بیرونشان آورم.
گویا بعضی نمایندگان تصور میکنند چون نمایندهی پارلمانند به هر کاری دخالت توانند کرد و این نمیدانند که چنانکه قوهی مقننه یک قوهی مستقلی است قوهی قضایی نیز همچنان مستقل است و دیگران حق ندارند در کار او دخالت کنند.
آقای صدر شما سالیان دراز در عدلیه بودید و جایگاه بلندی درمیان قضات داشتید و سپس نیز بوزارت رسیدید. با اینحال چه سزاست که شما قانون ندانید و با بودن مواد صریحه ، دیوان کیفر را برای این رسیدگی ناصالح شمارید؟!.. آقای دکتر جوان (1) شما مدتها قضاوت میکردید و اکنون هم سمَت وکالت دادگستری دارید و با اینحال چگونه است که از قانون غفلت مینمایید و در پارلمان نشسته تعرض بکارهای دادگاه میکنید؟!.. بالاخره مقصودتان چیست؟!.. چه میخواهید؟!.. اگر میخواهید دادگاه را در فشار گزارده سلب آزادی ازو کنید آشکاره بگویید وگرنه از آن تعرضات بیجا نتیجه نخواهید برد.
همین موضوع دلیلیست که در پیرامون این پرونده ، دسیسههایی هست و کسانی میخواهند که متهمین را با زور محکوم گردانند و اینست چون از هیاهوی سابق نتیجه نبردهاند اکنون از این راه پیش میآیند.
آقای مظفر فیروز در اینجا چنین گفتند که در پارلمان گفته شده : «برای ایران یک آتش مقدسی لازمست که فضولات را بسوزاند و از میان برَد». آدم از شنیدن این حرفها سخت متأثر میگردد. ببینید چه کسانی چه سخنانی میگویند!. ببینید چه کسانی آتش مقدس میخواهند!. بهتر بود آقای مظفر فیروز داستان پیماننامهی 1919[م] را که پدرش یکی از عاملین مهم آن بوده و برای بستن آن پول هنگفتی دریافت کرده بوده فراموش نمیساخت. آدم در شگفت میماند که این آقا میآید و در دادگاه بوکلای مدافع زباندرازی مینماید.
آقای موسویزاده [رئیس دادگاه] ما شما را میشناسیم ، شما آزادیخواه و مرد شریفی هستید. آقای یکانی را هم میشناسیم. آن قاضی جوان را هم من نیک میشناسم. شما خود شجاعید و نیاز بتشجیع ندارید ولی من بنوبت خود میگویم : باین هیاهوها پروا ننمایید ، و این نعرههای عَنیف که از دلهای ناپاک برمیخیزد در شما تأثیری نکند ، شما باشید و فهم و وجدان خودتان ، آنچه را که شایستهی حق و عدالت میدانید بکار بندید و رأی دهید. ما امروز نیازمندیم که یک بنیادی برای استقلال قضایی ایران بگزاریم و یک سنگ بزرگی از آن بنیاد را شما بگزارید.
پابرگی (از ویرانیده) :
1ـ هنگامی که کسروی رییس کل محاکم بدایت تهران گردید (1307) ، دکتر جوان رییس شعبهی 7 بدایت بود.
.
🔸 متن دفاع آقای کسروی در دیوان کیفر ـ تکهی 22
در دفعهی گذشته که من پشت این میز ایستادم همهی سخنان خود را گفتم که اگر بیانات دوم دادستان نبود نیازی بدوباره آمدن و سخن راندن نداشتم و اکنون هم تنها بپاسخ گفتههای دادستان اکتفا خواهم کرد ولی قبلاً به یک مقدمهای نیازمندم.
دفعهی گذشته که من باینجا آمدم بحبوحهی غوغا و هوچیگری بود. همان روز روزنامهها از آقای محیط بد نوشته و هیاهوی بسیار کرده بودند و یک تلگرافی هم بدادگاه فرستاده شده بود. بدیهیست آن هیاهو را دادستان بوسیلهی نشر نابجای کیفرخواست در روزنامهها و نطق نابجاتر از آن خود در دادگاه پدید آورده و در واقع مقصود این بود که دادگاه را در فشار گزارند و آزادی کار و رأی را ازو بگیرند و من خشنودم که آن هیاهو را بشکستیم و اکنون در محیط آسوده و آرامی انجام وظیفه مینماییم.
آری آن هیاهو را شکستیم ـ آن را متانت دادگاه و شجاعت آقای محیط و دفاع متین آقای مجیدی و آقای فروزش و بیانات مغزدار آلطه و دیگر وکلای مدافع شکست. چیزی که هست اکنون هم برخی صداهایی از پارلمان شنیده میشود که برخی نمایندگان دربارهی این محاکمه گفتگو میکنند و من میخواهم از اینجا با پیام پاسخ آنان را هم دهم و از اشتباهی که دچار گردیدهاند بیرونشان آورم.
گویا بعضی نمایندگان تصور میکنند چون نمایندهی پارلمانند به هر کاری دخالت توانند کرد و این نمیدانند که چنانکه قوهی مقننه یک قوهی مستقلی است قوهی قضایی نیز همچنان مستقل است و دیگران حق ندارند در کار او دخالت کنند.
آقای صدر شما سالیان دراز در عدلیه بودید و جایگاه بلندی درمیان قضات داشتید و سپس نیز بوزارت رسیدید. با اینحال چه سزاست که شما قانون ندانید و با بودن مواد صریحه ، دیوان کیفر را برای این رسیدگی ناصالح شمارید؟!.. آقای دکتر جوان (1) شما مدتها قضاوت میکردید و اکنون هم سمَت وکالت دادگستری دارید و با اینحال چگونه است که از قانون غفلت مینمایید و در پارلمان نشسته تعرض بکارهای دادگاه میکنید؟!.. بالاخره مقصودتان چیست؟!.. چه میخواهید؟!.. اگر میخواهید دادگاه را در فشار گزارده سلب آزادی ازو کنید آشکاره بگویید وگرنه از آن تعرضات بیجا نتیجه نخواهید برد.
همین موضوع دلیلیست که در پیرامون این پرونده ، دسیسههایی هست و کسانی میخواهند که متهمین را با زور محکوم گردانند و اینست چون از هیاهوی سابق نتیجه نبردهاند اکنون از این راه پیش میآیند.
آقای مظفر فیروز در اینجا چنین گفتند که در پارلمان گفته شده : «برای ایران یک آتش مقدسی لازمست که فضولات را بسوزاند و از میان برَد». آدم از شنیدن این حرفها سخت متأثر میگردد. ببینید چه کسانی چه سخنانی میگویند!. ببینید چه کسانی آتش مقدس میخواهند!. بهتر بود آقای مظفر فیروز داستان پیماننامهی 1919[م] را که پدرش یکی از عاملین مهم آن بوده و برای بستن آن پول هنگفتی دریافت کرده بوده فراموش نمیساخت. آدم در شگفت میماند که این آقا میآید و در دادگاه بوکلای مدافع زباندرازی مینماید.
آقای موسویزاده [رئیس دادگاه] ما شما را میشناسیم ، شما آزادیخواه و مرد شریفی هستید. آقای یکانی را هم میشناسیم. آن قاضی جوان را هم من نیک میشناسم. شما خود شجاعید و نیاز بتشجیع ندارید ولی من بنوبت خود میگویم : باین هیاهوها پروا ننمایید ، و این نعرههای عَنیف که از دلهای ناپاک برمیخیزد در شما تأثیری نکند ، شما باشید و فهم و وجدان خودتان ، آنچه را که شایستهی حق و عدالت میدانید بکار بندید و رأی دهید. ما امروز نیازمندیم که یک بنیادی برای استقلال قضایی ایران بگزاریم و یک سنگ بزرگی از آن بنیاد را شما بگزارید.
پابرگی (از ویرانیده) :
1ـ هنگامی که کسروی رییس کل محاکم بدایت تهران گردید (1307) ، دکتر جوان رییس شعبهی 7 بدایت بود.
.
✴️ کنوانسیون خزر یا خودکشی استراتژیک؟!
🔸 شقاوت جهانی علیه ژئوپلیتیک ایران
April 15, 2021
(بخش 3 از 6)
🔸 نقشهی اتحادیهی اقتصادی اوراسیا و اهمیت ارمنستان بعنوان پل میان ایران و اتحادیهی اقتصادی اوراسیا
این اتفاق شبیه همان طرح موسوم به گوبل یکی از كاركنان سازمان سياست که بر طبق آن ارمنستان باید دالانی برای اتصال باکوـ نخجوان را تعبیه کند و در مقابل دالان لاچین و بخشهایی از قرهباغ به ارمنستان واگذار شود اما طبق این طرح مرز ایران-ارمنستان از میان میرفت. در بحبوحه جنگ قرهباغ نیز تصویری مربوط به سال 2006 منتشر شد اردوغان (نخستوزیر وقت) احمد نجدت سرز (رئیسجمهور وقت ترکیه) ساکاشویلی (رئیسجمهور وقت گرجستان)، الهام علیاف (رئیسجمهوری آذربایجان) و لرد براون مدیرعامل شرکت بریتش پترولیوم نقشه ای در دست دارند که مرز بین ایران- ارمنستان به رنگ سرزمین جمهوری آذربایجان درآمده است این تصویر بهنوعی همان طرح گوبل بود؛ طرحی که با حضور نظامی ایران در جنگ اخیر قرهباغ ناکام شد اما با توجه به تحرکات اخیر هنوز پیگیری میشود.
بنابراین دو اتفاق مهمی که رخ داد (جنگ قرهباغ و کنوانسیون خزر) تمامی مزیتهای انرژی و ترانزیت ایران را بر باد داد و اکنون اتفاق سوم در حال وقوع است؛ حمله به ارمنستان و قطع ارتباط ایران-ارمنستان. با این اتفاق ایران به لحاظ ژئوپلیتیک به کما خواهد رفت. قطع مرز ایران-ارمنستان علاوه بر نابودی مزیتهای گفته شده، امنیت و تمامیت ارضی ایران را در طی سالهای آینده نشانه خواهد رفت :
1ـ با حضور ترکیه در این منطقه و بستن راه تنفس ایران به سمت اروپا و حضور در شمال غرب کشور، ترکیه، اسرائیل و حتی روسیه اهرم فشار مؤثری علیه ایران پیدا میکنند تا نیات خود در سوریه و عراق و سایر نقاط را به ایران تحمیل کنند. در حقیقت با قطع مرز ایران-ارمنستان و حضور ترکیه و اسرائیل در مرزهای شمال غرب کشور، حلقه فشار علیه ایران تکمیل خواهد شد و این تکمیلکننده تحریمهای اقتصادی و نظامی علیه ایران خواهد بود.
2ـ با قطع مرز ایران ـ ارمنستان، آرزوی ترکیه در تشکیل ناتوی ترکی و ایده توران بزرگ تحقق خواهد یافت بدان معنی که با اتصال جغرافیایی پانترکیسم ترکیه میتواند با تغییرات فرهنگی و گرایشات مذهبی در آنسوی خزر، مناطقی را که جز ایران فرهنگی و تاریخی محسوب میشوند در ایدئولوژی استعماری پانترکیسم هضم کرده و فرزندان تاریخی ایران را علیه ایران بسیج کند. این تفکر را میتوان در تخریب آثار فرهنگی ایرانی در جمهوری باکو و مناطق باز تصرف شده توسط باکو مشاهده کرد.
3ـ با قطع مرز ایران-ارمنستان، اسرائیل بهترین موقعیت را برای خصومت علیه ایران پیدا خواهد کرد و با حضور دائمی در مرزهای شمال غرب ایران میتواند بازوی مکمل ناتو و آمریکا در جنوب قفقاز باشد و به اقدامات خرابکارانه از جمله مداخله در امور داخلی ایران، تلاش برای مهار ایران و ایجاد تحریکات قومی در داخل کشور اقدام کند. در ضمن تردیدی وجود ندارد که اسرائیل به دنبال ایجاد پایگاه نظامی در سواحل دریای کاسپین نیز هستند.
4- با قطع مرز ایران-ارمنستان، ترکیه به آسیای میانه دسترسی مستقیم پیدا میکند و این مسئله اهرم فشار ایران بر ترکیه بهعنوان تنها مسیر ارتباطی ترکیه با آسیای میانه را از میان خواهد برد. اتفاقی که ابراهیم کاراگول روزنامهنگار تندروی نزدیک به اردوغان در جنگ اخیر گفته بود: "مرز میان ایران و ارمنستان نباید باقی بماند. این ارتباط باید قطع شود و جاده آسیای میانه باید باز شود".
در نتیجه آنچنانکه یک پژوهشگر حوزه قفقاز مطرح کره است: "ایجاد یک کریدور در محور نخجوان- زنگزور- قراباغ آرزوی دیرینه ائتلافهای پانترکیستی در قفقاز است. مغز متفکر چنین پروژهای که مستلزم تغییر در مرزهای ژئوپلیتیک و بینالمللی است شرکتها و کارتل های نفتی بزرگ و اعضای سابق و لاحق سازمانهای امنیتی و اطلاعاتی در غرب هستند و مجری آن نیز حکومتهایی مانند باکو و ترکیه. این آرایش نیرو در صفحه شطرنج ماوراء قفقاز خطرناکترین چالش یک صدسال اخیر منافع ایران است که دامنه آن ممکن است به مناطق داخلی ایران نیز کشیده شود."(7)
منابع :
7- entekhab.ir/002Rss
🔸 شقاوت جهانی علیه ژئوپلیتیک ایران
April 15, 2021
(بخش 3 از 6)
🔸 نقشهی اتحادیهی اقتصادی اوراسیا و اهمیت ارمنستان بعنوان پل میان ایران و اتحادیهی اقتصادی اوراسیا
این اتفاق شبیه همان طرح موسوم به گوبل یکی از كاركنان سازمان سياست که بر طبق آن ارمنستان باید دالانی برای اتصال باکوـ نخجوان را تعبیه کند و در مقابل دالان لاچین و بخشهایی از قرهباغ به ارمنستان واگذار شود اما طبق این طرح مرز ایران-ارمنستان از میان میرفت. در بحبوحه جنگ قرهباغ نیز تصویری مربوط به سال 2006 منتشر شد اردوغان (نخستوزیر وقت) احمد نجدت سرز (رئیسجمهور وقت ترکیه) ساکاشویلی (رئیسجمهور وقت گرجستان)، الهام علیاف (رئیسجمهوری آذربایجان) و لرد براون مدیرعامل شرکت بریتش پترولیوم نقشه ای در دست دارند که مرز بین ایران- ارمنستان به رنگ سرزمین جمهوری آذربایجان درآمده است این تصویر بهنوعی همان طرح گوبل بود؛ طرحی که با حضور نظامی ایران در جنگ اخیر قرهباغ ناکام شد اما با توجه به تحرکات اخیر هنوز پیگیری میشود.
بنابراین دو اتفاق مهمی که رخ داد (جنگ قرهباغ و کنوانسیون خزر) تمامی مزیتهای انرژی و ترانزیت ایران را بر باد داد و اکنون اتفاق سوم در حال وقوع است؛ حمله به ارمنستان و قطع ارتباط ایران-ارمنستان. با این اتفاق ایران به لحاظ ژئوپلیتیک به کما خواهد رفت. قطع مرز ایران-ارمنستان علاوه بر نابودی مزیتهای گفته شده، امنیت و تمامیت ارضی ایران را در طی سالهای آینده نشانه خواهد رفت :
1ـ با حضور ترکیه در این منطقه و بستن راه تنفس ایران به سمت اروپا و حضور در شمال غرب کشور، ترکیه، اسرائیل و حتی روسیه اهرم فشار مؤثری علیه ایران پیدا میکنند تا نیات خود در سوریه و عراق و سایر نقاط را به ایران تحمیل کنند. در حقیقت با قطع مرز ایران-ارمنستان و حضور ترکیه و اسرائیل در مرزهای شمال غرب کشور، حلقه فشار علیه ایران تکمیل خواهد شد و این تکمیلکننده تحریمهای اقتصادی و نظامی علیه ایران خواهد بود.
2ـ با قطع مرز ایران ـ ارمنستان، آرزوی ترکیه در تشکیل ناتوی ترکی و ایده توران بزرگ تحقق خواهد یافت بدان معنی که با اتصال جغرافیایی پانترکیسم ترکیه میتواند با تغییرات فرهنگی و گرایشات مذهبی در آنسوی خزر، مناطقی را که جز ایران فرهنگی و تاریخی محسوب میشوند در ایدئولوژی استعماری پانترکیسم هضم کرده و فرزندان تاریخی ایران را علیه ایران بسیج کند. این تفکر را میتوان در تخریب آثار فرهنگی ایرانی در جمهوری باکو و مناطق باز تصرف شده توسط باکو مشاهده کرد.
3ـ با قطع مرز ایران-ارمنستان، اسرائیل بهترین موقعیت را برای خصومت علیه ایران پیدا خواهد کرد و با حضور دائمی در مرزهای شمال غرب ایران میتواند بازوی مکمل ناتو و آمریکا در جنوب قفقاز باشد و به اقدامات خرابکارانه از جمله مداخله در امور داخلی ایران، تلاش برای مهار ایران و ایجاد تحریکات قومی در داخل کشور اقدام کند. در ضمن تردیدی وجود ندارد که اسرائیل به دنبال ایجاد پایگاه نظامی در سواحل دریای کاسپین نیز هستند.
4- با قطع مرز ایران-ارمنستان، ترکیه به آسیای میانه دسترسی مستقیم پیدا میکند و این مسئله اهرم فشار ایران بر ترکیه بهعنوان تنها مسیر ارتباطی ترکیه با آسیای میانه را از میان خواهد برد. اتفاقی که ابراهیم کاراگول روزنامهنگار تندروی نزدیک به اردوغان در جنگ اخیر گفته بود: "مرز میان ایران و ارمنستان نباید باقی بماند. این ارتباط باید قطع شود و جاده آسیای میانه باید باز شود".
در نتیجه آنچنانکه یک پژوهشگر حوزه قفقاز مطرح کره است: "ایجاد یک کریدور در محور نخجوان- زنگزور- قراباغ آرزوی دیرینه ائتلافهای پانترکیستی در قفقاز است. مغز متفکر چنین پروژهای که مستلزم تغییر در مرزهای ژئوپلیتیک و بینالمللی است شرکتها و کارتل های نفتی بزرگ و اعضای سابق و لاحق سازمانهای امنیتی و اطلاعاتی در غرب هستند و مجری آن نیز حکومتهایی مانند باکو و ترکیه. این آرایش نیرو در صفحه شطرنج ماوراء قفقاز خطرناکترین چالش یک صدسال اخیر منافع ایران است که دامنه آن ممکن است به مناطق داخلی ایران نیز کشیده شود."(7)
منابع :
7- entekhab.ir/002Rss
انتخاب
مناقشه قراباغ و معادلات انرژی: کریدور نخجوان- زنگزور-قراباغ
سالار سیف الدینی: چهل روز پس از آغاز جنگ در قراباغ و روشن شدن نسبی صحنه های عملیاتی،پس از نام شرکت های اسلحه، اکنون نام دلالها و لابیهای نفتی، شرکت های استخراج طلا مانند شرکت انگو-آسیا، استخراج انرژی مانند بریتیش پترولیوم و سرمایه دارانی همچون جرج سوروس…
Forwarded from کتابخانه پاکدینی (کتابهای احمد کسروی و یاران او)
مکتب کسروی و ماتریالیسم.pdf
1.4 MB
🔹 مکتب کسروی و ماتریالیسم
🖌 نگرا
🔹 کتابها و گفتارهای آزادگان
🖌 نگرا
🔹 کتابها و گفتارهای آزادگان
🔶 دفتر «خراباتیان که بودند و چه میگفتند؟»
🔸 یک رشته زشتیهایی نیز با شعرسرایی توأم است (تکهی 5)
روزی بخانهی کسی رفتم. پس از رسیدن و حال پرسیدن گله از بدی مردم آغاز کرد و چنانکه عادت همگیست توده را بد خوانده و خود را برکنار داشت. گفتم : من بالا سر شما دیوان ایرج را میبینم. شما اگر بدی آن را نمیدانید همین نافهمی از شما بس. اگر میدانید با این حال هوس وادارتان کرده که بخرید و بخوانید و در خانه نگه دارید و بچههاتان نیز بخوانند با این آلودگی از شما شایسته نخواهد بود که از دیگران بد گویید. گفت : «این یک تراژدی ادبیست». دیدم مردک بیخرد میخواهد با این نامگزاری پرده بروی زشتیهای آن بکشد. خاموش گردیده و دیگر ننشستم و برخاستم.
این زشتی شعرا یک داستانی دارد که باید بنویسم : در سال 1313 که گفتم داستان شعرگویی و شعرخوانی در ایران تا بحد دیوانگی رسیده بود و هر روز در روزنامهها و مجلهها شعرهای تازه بچاپ میرسید بارها میدیدم در روزنامههای تهران شعرهایی در زمینهی این بیناموسی سروده شده. چند تن از شاعران که خود بدنام این زشتی میباشند شعرها نیز سروده آشکاره در روزنامهها بچاپ میرسانیدند. در همان روزها ما چون در پیمان نکوهش از شاعران مینوشتیم و چنانکه گفتیم نخستوزیر و وزیر فرهنگ آن زمان هر دو از این نوشتهها دلتنگی مینمودند و فشار میآوردند ، من چند نسخه از روزنامهها را گرد آورده برایشان فرستادم و پیام دادم : شما که حمایت از این بیهودهگویان میکنید باری از این یک زشتی که مایهی بیآبروگری ایرانست جلو گیرید. در پاسخ گفته بودند : بشهربانی مینویسیم. ولی ننوشتند و این زشتی بود تا یکی دو هفته پس از آن گفتگو ، کابینه تغییر یافت و آقای جم سروزیر گردید. چون او نیز پشتیبانی از شاعران مینمود و روزی که من بدیدنشان رفته بودم چنین عنوان کرد : «من خواهش میکنم این موضوع را دنبال نکنید». گفتم خواهش شما برآورده است ، ما دربارهی شعر سخنان خود را گفتهایم و دیگر درپی تکرار آنها باین زودی نخواهیم بود ، ولی من نیز خواهش میکنم باری دستور دهید از این شعرهای بیناموسانه جلو گیرند. پس از این هنگام بود که از آنها جلو گرفتند.
.
🔸 یک رشته زشتیهایی نیز با شعرسرایی توأم است (تکهی 5)
روزی بخانهی کسی رفتم. پس از رسیدن و حال پرسیدن گله از بدی مردم آغاز کرد و چنانکه عادت همگیست توده را بد خوانده و خود را برکنار داشت. گفتم : من بالا سر شما دیوان ایرج را میبینم. شما اگر بدی آن را نمیدانید همین نافهمی از شما بس. اگر میدانید با این حال هوس وادارتان کرده که بخرید و بخوانید و در خانه نگه دارید و بچههاتان نیز بخوانند با این آلودگی از شما شایسته نخواهد بود که از دیگران بد گویید. گفت : «این یک تراژدی ادبیست». دیدم مردک بیخرد میخواهد با این نامگزاری پرده بروی زشتیهای آن بکشد. خاموش گردیده و دیگر ننشستم و برخاستم.
این زشتی شعرا یک داستانی دارد که باید بنویسم : در سال 1313 که گفتم داستان شعرگویی و شعرخوانی در ایران تا بحد دیوانگی رسیده بود و هر روز در روزنامهها و مجلهها شعرهای تازه بچاپ میرسید بارها میدیدم در روزنامههای تهران شعرهایی در زمینهی این بیناموسی سروده شده. چند تن از شاعران که خود بدنام این زشتی میباشند شعرها نیز سروده آشکاره در روزنامهها بچاپ میرسانیدند. در همان روزها ما چون در پیمان نکوهش از شاعران مینوشتیم و چنانکه گفتیم نخستوزیر و وزیر فرهنگ آن زمان هر دو از این نوشتهها دلتنگی مینمودند و فشار میآوردند ، من چند نسخه از روزنامهها را گرد آورده برایشان فرستادم و پیام دادم : شما که حمایت از این بیهودهگویان میکنید باری از این یک زشتی که مایهی بیآبروگری ایرانست جلو گیرید. در پاسخ گفته بودند : بشهربانی مینویسیم. ولی ننوشتند و این زشتی بود تا یکی دو هفته پس از آن گفتگو ، کابینه تغییر یافت و آقای جم سروزیر گردید. چون او نیز پشتیبانی از شاعران مینمود و روزی که من بدیدنشان رفته بودم چنین عنوان کرد : «من خواهش میکنم این موضوع را دنبال نکنید». گفتم خواهش شما برآورده است ، ما دربارهی شعر سخنان خود را گفتهایم و دیگر درپی تکرار آنها باین زودی نخواهیم بود ، ولی من نیز خواهش میکنم باری دستور دهید از این شعرهای بیناموسانه جلو گیرند. پس از این هنگام بود که از آنها جلو گرفتند.
.
🔶 در پیرامون اسلام
🔸 گفتار یکم : زیانهای اسلام - تکهی یازدهم
6ـ این اسلام نام خدا را خوار میگرداند
بدترین زیان این دستگاه اسلام نام (همچنین دیگر دینها و کیشها) آنست که نام پاک خدا را خوار میگرداند. یک رشته پندارهای بیپا و دستورهای بیهوده را ـ که نه با دانشها سازگار میباشد نه بزندگانی سودی میدارد ـ بنام «دین» یا «راه خدا» نامیده زبان بیدینان و بیفرهنگان را باز میگردانند.
امروز این یک جُستار بزرگیست که آیا راستی را خدا باینجهان میپردازد؟.. آیا بمردمان راهی مینماید؟.. پیداست که دانشها ، چون بنیادشان مادّیگریست ، این را نپذیرفتهاند و دانشمندان باین با دیدهی بیگانگی نگریستهاند.
چنانکه گفتیم امروز جهانیان بیدینند که بهستی خدا گردن نمیگزارند چه رسد بداستان راهنماییهایش. ولی ما در این باره بسخنان بسیاری برخاسته ، باین دانشمندان مادّی پاسخهای استوار داده این بازنمودهایم که باید هر چند زمان یک بار جنبش خدایی در جهان پدید آید و شاهراهی برای زندگی بروی جهانیان گشاده شود.(1) چیزی که هست این شاهراه که میگوییم باید نه تنها با خرد و دانش سازگار باشد ، خود والاتر از دانش بوده آموزگاری به خردها کند ، وآنگاه آیین زندگی بمردمان آموزد و مایهی آسایش جهانیان و آبادی جهان باشد. یک چنین دستگاه گرانمایهایست که «راه خدا» یا «دین» توان نامید. اگر دین از سوی خدا میباشد باید چیزهایی والاتر از اندیشههای مردمان باشد.
آیا آموزاکهای کیشها که بیشتر آنها بآخشیج دانشها و خردهاست ، و از آنسوی با زندگانی ناسازگار میباشد ، و رویهمرفتهی آنها پندارهای پوچ و عامیانه و دستورهای بیهوده و بیخردانه است ، سزاست که دین نامیده گردد؟!. آیا این دستگاه زبون و قاچاق شاینده[=لایق] است که بنام خدا خوانده شود؟!.
آیا دین نامیدن اینها مایهی روگردانی مردمان از دین نبایستی بود؟!. آیا بخدا بستن اینها جز خواری نام پاک او هوده توانستی داد؟!.
اینست زیانهای بزرگ این دستگاه اسلام نام که فهرستوار شماردیم. اینها زیانهاییست که از یکایک کیشها برمیخیزد و همهی آنها در اینها همراهند. گذشته از زیانهای بدتر دیگری که برخی از کیشها به تنهایی میدارند. مثلاً کیش شیعی ، که اسلام ایرانیان همانست زیانهای ویژهای میدارد که اگر بشماریم خود داستان درازی خواهد بود.(2) در این کیش کار نادانی بآنجا رسیده که حکومت را که هست و باید باشد «جائر»[=ستمگر] مینامند و مالیات دادن و بسربازی رفتن را حرام میشمارند و هیچ نمیاندیشند که نتیجهی آن چه تواند بود. از آنسوی پولها بنام زکات و مال امام بملایان که هیچکارهی جهانند میدهند. در این کیش باور چنین است که هر کسی که بزیارت کربلا یا نجف یا مشهد رود ، یا در روضهخوانی اشک از دیده بارد ، گناهان او آمرزیده شود. اینست دیده میشود بیشتر دینداران کسانیند که بگرانفروشی و انبارداری و پشت پا زدن بقانون و بیپروایی با کشور آلودهاند. بلکه کسانی از آنان دزد و ستمگر و کلاهبردار نیز هستند ، و در سایهی آنکه به کربلا میروند یا روضهخوانی برپا میکنند با پیشانی باز و دل آسوده زندگی بسر میبرند. از این گونه زیانها از آن کیش بسیار توان شمرد.
پابرگیها :
1ـ کتاب «ورجاوندْبنیاد» دیده شود.
2ـ کتاب «بخوانند و داوری کنند» دیده شود.
.
🔸 گفتار یکم : زیانهای اسلام - تکهی یازدهم
6ـ این اسلام نام خدا را خوار میگرداند
بدترین زیان این دستگاه اسلام نام (همچنین دیگر دینها و کیشها) آنست که نام پاک خدا را خوار میگرداند. یک رشته پندارهای بیپا و دستورهای بیهوده را ـ که نه با دانشها سازگار میباشد نه بزندگانی سودی میدارد ـ بنام «دین» یا «راه خدا» نامیده زبان بیدینان و بیفرهنگان را باز میگردانند.
امروز این یک جُستار بزرگیست که آیا راستی را خدا باینجهان میپردازد؟.. آیا بمردمان راهی مینماید؟.. پیداست که دانشها ، چون بنیادشان مادّیگریست ، این را نپذیرفتهاند و دانشمندان باین با دیدهی بیگانگی نگریستهاند.
چنانکه گفتیم امروز جهانیان بیدینند که بهستی خدا گردن نمیگزارند چه رسد بداستان راهنماییهایش. ولی ما در این باره بسخنان بسیاری برخاسته ، باین دانشمندان مادّی پاسخهای استوار داده این بازنمودهایم که باید هر چند زمان یک بار جنبش خدایی در جهان پدید آید و شاهراهی برای زندگی بروی جهانیان گشاده شود.(1) چیزی که هست این شاهراه که میگوییم باید نه تنها با خرد و دانش سازگار باشد ، خود والاتر از دانش بوده آموزگاری به خردها کند ، وآنگاه آیین زندگی بمردمان آموزد و مایهی آسایش جهانیان و آبادی جهان باشد. یک چنین دستگاه گرانمایهایست که «راه خدا» یا «دین» توان نامید. اگر دین از سوی خدا میباشد باید چیزهایی والاتر از اندیشههای مردمان باشد.
آیا آموزاکهای کیشها که بیشتر آنها بآخشیج دانشها و خردهاست ، و از آنسوی با زندگانی ناسازگار میباشد ، و رویهمرفتهی آنها پندارهای پوچ و عامیانه و دستورهای بیهوده و بیخردانه است ، سزاست که دین نامیده گردد؟!. آیا این دستگاه زبون و قاچاق شاینده[=لایق] است که بنام خدا خوانده شود؟!.
آیا دین نامیدن اینها مایهی روگردانی مردمان از دین نبایستی بود؟!. آیا بخدا بستن اینها جز خواری نام پاک او هوده توانستی داد؟!.
اینست زیانهای بزرگ این دستگاه اسلام نام که فهرستوار شماردیم. اینها زیانهاییست که از یکایک کیشها برمیخیزد و همهی آنها در اینها همراهند. گذشته از زیانهای بدتر دیگری که برخی از کیشها به تنهایی میدارند. مثلاً کیش شیعی ، که اسلام ایرانیان همانست زیانهای ویژهای میدارد که اگر بشماریم خود داستان درازی خواهد بود.(2) در این کیش کار نادانی بآنجا رسیده که حکومت را که هست و باید باشد «جائر»[=ستمگر] مینامند و مالیات دادن و بسربازی رفتن را حرام میشمارند و هیچ نمیاندیشند که نتیجهی آن چه تواند بود. از آنسوی پولها بنام زکات و مال امام بملایان که هیچکارهی جهانند میدهند. در این کیش باور چنین است که هر کسی که بزیارت کربلا یا نجف یا مشهد رود ، یا در روضهخوانی اشک از دیده بارد ، گناهان او آمرزیده شود. اینست دیده میشود بیشتر دینداران کسانیند که بگرانفروشی و انبارداری و پشت پا زدن بقانون و بیپروایی با کشور آلودهاند. بلکه کسانی از آنان دزد و ستمگر و کلاهبردار نیز هستند ، و در سایهی آنکه به کربلا میروند یا روضهخوانی برپا میکنند با پیشانی باز و دل آسوده زندگی بسر میبرند. از این گونه زیانها از آن کیش بسیار توان شمرد.
پابرگیها :
1ـ کتاب «ورجاوندْبنیاد» دیده شود.
2ـ کتاب «بخوانند و داوری کنند» دیده شود.
.
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
تهران-ایرنا-
به گزارش خبرنگار سیاسی ایرنا حجت الاسلام والمسلمین حسن روحانی روز چهارشنبه در جلسه هیات دولت با اشاره به روز ارتش، گفت: ... در این روز در سراسر ایران، مردم تظاهرات باشکوهی انجام دادند و شعار مردم «ملت فدای ارتش» بود و ارتشیها هم می گفتند «ارتش فدای ملت».
وی اضافه کرد: با این تظاهرات توطئه بزرگی که گروهکها برای انحلال ارتش طراحی کرده بودند برای همیشه نابود شد.
کوشاد تلگرام : آنچه درخور پرواست جملهی آخرست. خوانندگان کلیپ بالا را نیز ببینند و آنگاه داوری کنند که ملایان چگونه مردمی هستند. چه اندازه از آزرم بهره دارند.
راستی اینست که در هنگامهی پیشامدهای سال 57 استادان زبردستی در خیانت میخواستند کشور ارتش نداشته باشد. برخی هم همچون طوطی شعار «ارتش منحل باید گردد» را بزبان میآوردند.
برای ما روشن نیست که روحانی هم آن روز آن سخنان را طوطیوار میگفته یا نه. ولی اگر هم از روی نادانی گفته ، آیا بهتر نبود که یک جو دلیریِ اعتراف به اشتباه درو میبود که جبران گناهش را کند؟!
به گزارش خبرنگار سیاسی ایرنا حجت الاسلام والمسلمین حسن روحانی روز چهارشنبه در جلسه هیات دولت با اشاره به روز ارتش، گفت: ... در این روز در سراسر ایران، مردم تظاهرات باشکوهی انجام دادند و شعار مردم «ملت فدای ارتش» بود و ارتشیها هم می گفتند «ارتش فدای ملت».
وی اضافه کرد: با این تظاهرات توطئه بزرگی که گروهکها برای انحلال ارتش طراحی کرده بودند برای همیشه نابود شد.
کوشاد تلگرام : آنچه درخور پرواست جملهی آخرست. خوانندگان کلیپ بالا را نیز ببینند و آنگاه داوری کنند که ملایان چگونه مردمی هستند. چه اندازه از آزرم بهره دارند.
راستی اینست که در هنگامهی پیشامدهای سال 57 استادان زبردستی در خیانت میخواستند کشور ارتش نداشته باشد. برخی هم همچون طوطی شعار «ارتش منحل باید گردد» را بزبان میآوردند.
برای ما روشن نیست که روحانی هم آن روز آن سخنان را طوطیوار میگفته یا نه. ولی اگر هم از روی نادانی گفته ، آیا بهتر نبود که یک جو دلیریِ اعتراف به اشتباه درو میبود که جبران گناهش را کند؟!
کوشاد تلگرام : چون سعدی «شئونات اسلام» را در باب پنجم گلستان و در هزلیاتش نیک رعایت کرده (!) ، اینست امروز را روز بزرگداشت او تعیین کردهاند.
یکی از خوانندگان شعر زیر را ازو آورده و نکوهش کرده.
ای کریمی که از خزانه غیب
گبر و ترسا وظیفه خور داری
دوستان را کجا کنی محروم
تو که با دشمن این نظر داری
میکوشیم نوشتهی او را نیز در کانال بیاوریم. از آنسو ، چون در اینترنت جستجو کردیم دیدیم دیگرانی نیز همین را به او ایراد گرفتند. ما در گذشته از زیانهای این شاعران و از جمله سعدی نوشتهایم ولی سخن دیگران که نشان میدهد مردم هم این ایرادها را میفهمند و گاه نیز بزبان میآورند ارج خود را دارد.
سپند نوشته:
آدمی افسوس میخوره بحال سخنوری چون سعدی که باید اینگونه تنگ نظرانه با جستارهای انسانی برخورد کند شاید گفته شود که این سخنان و دیدگاه او برای چند صد سال پیش است ولی باید گفت خوبی و حق همیشه خوب و حق هستند و بدی همیشه بد. براستی چرا باید در این بیتها ” ای کریمی که از خزانه غیب …” گبر و ترسا را تنها بخاطر باور و دینشان دشمن خدا بداند و از سوی خدا بر این انسانها و بندگانش منت بگذارد که آنها را هم روزی میدهد (دنباله👇 )
یکی از خوانندگان شعر زیر را ازو آورده و نکوهش کرده.
ای کریمی که از خزانه غیب
گبر و ترسا وظیفه خور داری
دوستان را کجا کنی محروم
تو که با دشمن این نظر داری
میکوشیم نوشتهی او را نیز در کانال بیاوریم. از آنسو ، چون در اینترنت جستجو کردیم دیدیم دیگرانی نیز همین را به او ایراد گرفتند. ما در گذشته از زیانهای این شاعران و از جمله سعدی نوشتهایم ولی سخن دیگران که نشان میدهد مردم هم این ایرادها را میفهمند و گاه نیز بزبان میآورند ارج خود را دارد.
سپند نوشته:
آدمی افسوس میخوره بحال سخنوری چون سعدی که باید اینگونه تنگ نظرانه با جستارهای انسانی برخورد کند شاید گفته شود که این سخنان و دیدگاه او برای چند صد سال پیش است ولی باید گفت خوبی و حق همیشه خوب و حق هستند و بدی همیشه بد. براستی چرا باید در این بیتها ” ای کریمی که از خزانه غیب …” گبر و ترسا را تنها بخاطر باور و دینشان دشمن خدا بداند و از سوی خدا بر این انسانها و بندگانش منت بگذارد که آنها را هم روزی میدهد (دنباله👇 )
👆 در حالیکه اگر دست شاعر بود این دشمنان!! را از روزی و شاید زندگی تنها بنا بر باورشان محروم میکرد !!!
دیگری حمیدرضا نامی است که نوشته:
مثلا در این قسمت سعدی میگوید:
ای کریمی که از خزانه غیب
گبر و ترسا وظیفه خور داری
دوستان را کجا کنی محروم
تو که با دشمن این نظر داری
او در این بیت دین مسیح و گبر یعنی مذهب زرتشت را که دین پدران ما بودهاند دشمن خدا دانسته.
چه لزومی دارد که با تدریس این کتاب ما به کودکان خود بگوئیم که پدرانشان دشمنان خدا بوده اند ؟و یا خواندن اشعار وقیحانه او برای جوانان ما چه لطفی دارد؟
ما خشنودیم که در حالی که کسانی چشمها و گوشهاشان را بروی حقایق بستهاند و بعمد میکوشند این یاوهگویان را برای ایرانیان تا میتوان بزرگ گردانند ، روشناندیشان دیگری از چنین ایرادهایی نمیتوانند بگذرند ـ هرچند شاعرش را از «مفاخر ملی» شناسانیده و این دروغ بزرگ را در گوشها صد بار خواندهاند که شعر سعدی را بر سردر سازمان ملل نوشتهاند.
دیگری حمیدرضا نامی است که نوشته:
مثلا در این قسمت سعدی میگوید:
ای کریمی که از خزانه غیب
گبر و ترسا وظیفه خور داری
دوستان را کجا کنی محروم
تو که با دشمن این نظر داری
او در این بیت دین مسیح و گبر یعنی مذهب زرتشت را که دین پدران ما بودهاند دشمن خدا دانسته.
چه لزومی دارد که با تدریس این کتاب ما به کودکان خود بگوئیم که پدرانشان دشمنان خدا بوده اند ؟و یا خواندن اشعار وقیحانه او برای جوانان ما چه لطفی دارد؟
ما خشنودیم که در حالی که کسانی چشمها و گوشهاشان را بروی حقایق بستهاند و بعمد میکوشند این یاوهگویان را برای ایرانیان تا میتوان بزرگ گردانند ، روشناندیشان دیگری از چنین ایرادهایی نمیتوانند بگذرند ـ هرچند شاعرش را از «مفاخر ملی» شناسانیده و این دروغ بزرگ را در گوشها صد بار خواندهاند که شعر سعدی را بر سردر سازمان ملل نوشتهاند.
روز بزرگداشت سعدی
آن خواننده که در گفتار بالا یاد کردیم ، م. فرهادی ، چنین مینویسد :
سوالی داشتم از باب افراطی گرایی شیخ اجل در دین...
مگر میشود کسی که مدعی زندگی مسالمتآمیز ، یکسان بودن همه انسانها در کردار و رفتار و گفتار و...
آنچنان که فخر میورزیم که در سر سازمان ملل متحد ، اشعار ایشان
بنیآدم اعضای یکدیگرند و پند و اندرزهای ایشان در بوستان و گلستان...
شیخ میفرمایند :
ای کریمی که از خزانه غیب
گبر و ترسا وظیفه خور داری
دوستان را کجا کنی محروم
تو که با دشمنان نظر داری
واقعا ما خیلی خوبیم...
مسیحی و زردشتی مشکلشون چیه ؟؟
فقط ما حبیب خدا هستیم
خصوصاً الان که دیگه به همه ثابت شده ایم
جالب اینجاست که اهل منبر از این ابیات کمال سو استفاده رو میبرند...
کوشاد تلگرام : می گوییم دلیل آوری شما درست و بجاست. کسی که دم از پیوندهای نزدیک میان بنیآدم میزند و آنها را از یک گوهر میداند ، پیروان دیگر دینها را دشمنان خدا دانستنش بسیار بیجاست. اسلام آنها را اهل کتاب دانسته و اجازه داده که اگر خواستند به شرط پرداخت جزیه در دینشان آزاد باشند. این بیهودهگو کاسهی گرمتر از آش شده و آنها را دشمنان خدا میخواند.
راستی آنست که او و دیگر شاعران اختیار اندیشه و گفتار خود را بدست سجع و قافیه دادهاند. همین ایراد کوچکی نیست.
آن خواننده که در گفتار بالا یاد کردیم ، م. فرهادی ، چنین مینویسد :
سوالی داشتم از باب افراطی گرایی شیخ اجل در دین...
مگر میشود کسی که مدعی زندگی مسالمتآمیز ، یکسان بودن همه انسانها در کردار و رفتار و گفتار و...
آنچنان که فخر میورزیم که در سر سازمان ملل متحد ، اشعار ایشان
بنیآدم اعضای یکدیگرند و پند و اندرزهای ایشان در بوستان و گلستان...
شیخ میفرمایند :
ای کریمی که از خزانه غیب
گبر و ترسا وظیفه خور داری
دوستان را کجا کنی محروم
تو که با دشمنان نظر داری
واقعا ما خیلی خوبیم...
مسیحی و زردشتی مشکلشون چیه ؟؟
فقط ما حبیب خدا هستیم
خصوصاً الان که دیگه به همه ثابت شده ایم
جالب اینجاست که اهل منبر از این ابیات کمال سو استفاده رو میبرند...
کوشاد تلگرام : می گوییم دلیل آوری شما درست و بجاست. کسی که دم از پیوندهای نزدیک میان بنیآدم میزند و آنها را از یک گوهر میداند ، پیروان دیگر دینها را دشمنان خدا دانستنش بسیار بیجاست. اسلام آنها را اهل کتاب دانسته و اجازه داده که اگر خواستند به شرط پرداخت جزیه در دینشان آزاد باشند. این بیهودهگو کاسهی گرمتر از آش شده و آنها را دشمنان خدا میخواند.
راستی آنست که او و دیگر شاعران اختیار اندیشه و گفتار خود را بدست سجع و قافیه دادهاند. همین ایراد کوچکی نیست.
🔶 دفاع در دیوان کیفر
🔸 متن دفاع آقای کسروی در دیوان کیفر ـ تکهی 23
همه میدانیم ما که امروز در اینجا گرد آمدهایم و این محاکمه را پیش میبریم دو محاکمهی دیگری ما را درپی خواهد بود : یکی محاکمهی تاریخ که این پیشامد را با نتیجهای که خواهد بود یاد خواهد کرد و نیک و بد ما را فراموش نخواهد ساخت و این محاکمهی تاریخی هنگامی خواهد بود که رازهای نهان این پرونده و این محاکمه نیز بیرون افتاده باشد و هر کس علت نهانی این نعرههایی را که ما در اینجا شنیدیم بداند و نیت زشت این اشخاص را بِیقین بشناسد. محاکمهی دیگر در آنجهان در پیشگاه خدا خواهد بود که هر کس از ما کیفر و پاداش خود را خواهیم یافت.
اینها را نمیگویم که دادگاه را بسوی خود متمایل گردانم و دلهای آنان را بسود متهمین بتکان آورم. نه ، خدا میداند که مرا در این محاکمه غرضی نیست و مقصودم جز آن نمیباشد که از هیاهو و فشار جلوگیری شود و این محاکمه که مربوط بتاریخ ایرانست و یک رشته کوششهای ناپاکدلانه در پیرامون آن میرود بحال عادی پیشرفت کند و آنچه لازمهی حق و عدالتست رأی داده شود و بیش از همه شرافت تودهی ایران مورد ملاحظه گردد. دخالتم نیز که داوطلبانه بوده باین مقصود است.
اکنون بگفتههای دادستان میپردازم. دادستان در بیانات خود کلیاتی گفت که یک قسمت آن پاسخ گفتههای من بود و از جمله چنین گفت : «یکی از آقایان وکلا گفتند قانون هنگامی قابل اجرا است که تقیّد بآن درمیان باشد و چون قوانین ما در دورهی گذشته موقوفالاجراء بود و تقیدی هم باجرای آن در بین نبود تعقیب متهمین حاضر باستناد آن مقررات مورد ندارد. ولی این حرف درست نیست زیرا اگر بعضی از مأمورین شهربانی یا مأمورین دیگر خود را مقید برعایت قسمتی از قوانین نمیدانستند ، در سایر موارد بطور کلی رعایت میشد و اغلب کسانی که قوانین را زیر پا میگزاشتند مورد تعقیب واقع میشدند. مثلاً در مورد قوانین مربوط بسلب آزادی کارمندانی در همین دیوان کیفر محکومیت جزائی پیدا کردند و سال گذشته هم رئیس سابق آگاهی سمنان باتهام آزار و شکنجه تعقیب و به دو سال حبس محکوم گردید بنابراین قوانین موضوعه نه منسوخ شده بود و نه اینکه عملاً موقوفالاجراء مانده بود و حتا عرف و عادت آن وقت هم اَعمال منتسب بمتهمین حاضر را جرم تلقی کرده و قابل کیفر میدانست».
اینها سخنانیست که دادستان در پاسخ من گفته. گویا این مرد تصور میکند با سخن میتوان حقایق را از میان برد. از زمان رضاشاه یک سال بیشتر نگذشته و ما همگی میدانیم که این قوانین در آن روز متروک بود و کسی تقید باجرای آنها نداشت. همگی میدانیم که رضاشاه چون بتخت نشست و رشتهی کارها را بدست گرفت در امور کشور تنها فرمان او بود. هر کس را میخواست میگرفت و بزندان میانداخت و هر کس را میخواست رها میکرد. در کارهای دیگر نیز وزراء از خود رأیی نداشتند و همه فرمانبر او بودند. این شیوهی کار بود و ما دیدیم که باین شیوهی کار همگی گردن نهادند : وزیران گردن نهادند ، نمایندگان گردن نهادند ، ادارات گردن نهادند ، روزنامهها گردن نهادند ، توده گردن نهادند.
در زمان رضاشاه اینهمه وزیران آمدند و رفتند و ما نشنیدیم که یکی از آنان اعتراضی کند و بگوید پادشاه حق فرمان ندارد ، یا بهمین عنوان کنارهجویی کند. هر یکی از آنان میآمدند و بفرمانبرداری راضی میشدند و در تحت آن رژیم وزارت میکردند و بیشتر ایشان کسان بنامی بودند که میتوانستند ایراد کنند و من اینک نامهای کسانی را که میشناسم برای یادآوری میشمارم :
آقای تقیزاده ، حاجیمخبرالسلطنه ، مستوفی ، وثوقالدوله ، تدین ، صور اسرافیل ، فروغی ، دادگر ، داور ، سمیعی ، مظفر اعلم ، کاظمی ، سجادی ، قراگوزلو ، متین دفتری ، جم ، سروری ، آهی ، سهیلی ، منصور ، صدر ، فاطمی. شما بگویید که کدام یکی از اینها یک روز بدیکتاتوری ایراد گرفته است.
.
🔸 متن دفاع آقای کسروی در دیوان کیفر ـ تکهی 23
همه میدانیم ما که امروز در اینجا گرد آمدهایم و این محاکمه را پیش میبریم دو محاکمهی دیگری ما را درپی خواهد بود : یکی محاکمهی تاریخ که این پیشامد را با نتیجهای که خواهد بود یاد خواهد کرد و نیک و بد ما را فراموش نخواهد ساخت و این محاکمهی تاریخی هنگامی خواهد بود که رازهای نهان این پرونده و این محاکمه نیز بیرون افتاده باشد و هر کس علت نهانی این نعرههایی را که ما در اینجا شنیدیم بداند و نیت زشت این اشخاص را بِیقین بشناسد. محاکمهی دیگر در آنجهان در پیشگاه خدا خواهد بود که هر کس از ما کیفر و پاداش خود را خواهیم یافت.
اینها را نمیگویم که دادگاه را بسوی خود متمایل گردانم و دلهای آنان را بسود متهمین بتکان آورم. نه ، خدا میداند که مرا در این محاکمه غرضی نیست و مقصودم جز آن نمیباشد که از هیاهو و فشار جلوگیری شود و این محاکمه که مربوط بتاریخ ایرانست و یک رشته کوششهای ناپاکدلانه در پیرامون آن میرود بحال عادی پیشرفت کند و آنچه لازمهی حق و عدالتست رأی داده شود و بیش از همه شرافت تودهی ایران مورد ملاحظه گردد. دخالتم نیز که داوطلبانه بوده باین مقصود است.
اکنون بگفتههای دادستان میپردازم. دادستان در بیانات خود کلیاتی گفت که یک قسمت آن پاسخ گفتههای من بود و از جمله چنین گفت : «یکی از آقایان وکلا گفتند قانون هنگامی قابل اجرا است که تقیّد بآن درمیان باشد و چون قوانین ما در دورهی گذشته موقوفالاجراء بود و تقیدی هم باجرای آن در بین نبود تعقیب متهمین حاضر باستناد آن مقررات مورد ندارد. ولی این حرف درست نیست زیرا اگر بعضی از مأمورین شهربانی یا مأمورین دیگر خود را مقید برعایت قسمتی از قوانین نمیدانستند ، در سایر موارد بطور کلی رعایت میشد و اغلب کسانی که قوانین را زیر پا میگزاشتند مورد تعقیب واقع میشدند. مثلاً در مورد قوانین مربوط بسلب آزادی کارمندانی در همین دیوان کیفر محکومیت جزائی پیدا کردند و سال گذشته هم رئیس سابق آگاهی سمنان باتهام آزار و شکنجه تعقیب و به دو سال حبس محکوم گردید بنابراین قوانین موضوعه نه منسوخ شده بود و نه اینکه عملاً موقوفالاجراء مانده بود و حتا عرف و عادت آن وقت هم اَعمال منتسب بمتهمین حاضر را جرم تلقی کرده و قابل کیفر میدانست».
اینها سخنانیست که دادستان در پاسخ من گفته. گویا این مرد تصور میکند با سخن میتوان حقایق را از میان برد. از زمان رضاشاه یک سال بیشتر نگذشته و ما همگی میدانیم که این قوانین در آن روز متروک بود و کسی تقید باجرای آنها نداشت. همگی میدانیم که رضاشاه چون بتخت نشست و رشتهی کارها را بدست گرفت در امور کشور تنها فرمان او بود. هر کس را میخواست میگرفت و بزندان میانداخت و هر کس را میخواست رها میکرد. در کارهای دیگر نیز وزراء از خود رأیی نداشتند و همه فرمانبر او بودند. این شیوهی کار بود و ما دیدیم که باین شیوهی کار همگی گردن نهادند : وزیران گردن نهادند ، نمایندگان گردن نهادند ، ادارات گردن نهادند ، روزنامهها گردن نهادند ، توده گردن نهادند.
در زمان رضاشاه اینهمه وزیران آمدند و رفتند و ما نشنیدیم که یکی از آنان اعتراضی کند و بگوید پادشاه حق فرمان ندارد ، یا بهمین عنوان کنارهجویی کند. هر یکی از آنان میآمدند و بفرمانبرداری راضی میشدند و در تحت آن رژیم وزارت میکردند و بیشتر ایشان کسان بنامی بودند که میتوانستند ایراد کنند و من اینک نامهای کسانی را که میشناسم برای یادآوری میشمارم :
آقای تقیزاده ، حاجیمخبرالسلطنه ، مستوفی ، وثوقالدوله ، تدین ، صور اسرافیل ، فروغی ، دادگر ، داور ، سمیعی ، مظفر اعلم ، کاظمی ، سجادی ، قراگوزلو ، متین دفتری ، جم ، سروری ، آهی ، سهیلی ، منصور ، صدر ، فاطمی. شما بگویید که کدام یکی از اینها یک روز بدیکتاتوری ایراد گرفته است.
.
✴️ کنوانسیون خزر یا خودکشی استراتژیک؟!
🔸 شقاوت جهانی علیه ژئوپلیتیک ایران
April 15, 2021
(بخش 4 از 6)
🔸 نیروها و منافع قدرتهای درگیر:
آنچه صحنه واقعیت سیاسی در منطقه نمایان میکند این است که روسیه-ترکیه-باکو-اسرائیل-آمریکا و انگلیس هرکدام در سه حادثه گفته شده و از میان بردن مزایای ژئوپلیتیک ایران منافع مشترکی دارند اما نکته تأسفبار آنجاست که وزارت خارجه محترم برای این حوادث ناگوار توجیهات و بهانههایی اختراع کردهاند. عباس عراقچی تحلیلهای منتشرشده را:" در خصوص تبعات امنیتی و اقتصادی توافق آتشبس میان جمهوری آذربایجان و ارمنستان را «شایعاتی بیاساس» خواند" و سخنگوی وزارت خارجه اعلام کرد: " درباره کریدور هم بنا دارند یک جاده ترانزیتی ساده باشد" البته مشخص نشد این چه جادهی ترانزیتی سادهای است که " ترکیه اصرار فراوانی بر اجرائی شدنش دارد؟ آیا افزون بر تبادلات میان باکو و نخجوان، دولت ترکیه منافع دیگری بابت تأسیس این کریدور طلب میکند؟ این منافع چیست؟ نسبت این درخواستهای ترکیه با منافع ملی ایرانیان چیست؟ چرا ترکیه اصرار دارد در نظارت بر اجرائی شدن این توافق، ایفاگر نقش باشد؟ جایگاه ایران در این میان کجاست؟ چرا از طرف ایران اصراری بر ورود در این روند مشاهده نمیشود؟ آیا منافع اقتصادی ناشی از مبادلات اقتصادی با طرف ترکیهای موجب شده تا تهران از منافع بنیادین خود در قفقاز چشمپوشی و قافیه را به ترکیه واگذار کند؟ آیا نهادهای ذیربط ایرانی بابت این کمتحرکی مورد مؤاخذه قرارگرفتهاند؟ آیا طرحی باهدف ورود جدی ایران به میانه گفتوگوها و رایزنیها برای آینده صلح میان دو کشور قفقاز جنوب وجود دارد؟ آیا تهران راهبردی برای تأمین منافع مشروع خود در شرایط حاضر منطقه قفقاز طراحی کرده است؟"(8)
اما جایگاه ایران کجاست؟ دستگاه دیپلماسی کشور از منافع ژئوپلیتیک ایران و مزیتهای انرژی، ترانزیتی و جایگاه فرهنگی ایران در منطقه چگونه پاسداری کرده اند؟ آیا امضا کنوانسیون خزر و بیان توجیهات و عدم اشاره به مسئله اصلی یعنی برداشتن مانع از طرح آمریکاییِ ترانس خزر با منافع ملی ایرانیان سازگار است؟ آیا سکوت در مقابل نسلکشی فرهنگی در مناطق باز تصرفشده توسط باکو قابلچشمپوشی است؟ آیا توجیه دالانی که منافع ایران را در ترانزیت و انرژی نابود میکند در راستای پاسداری از منافع ملی است؟
اکنون محور روس-باکو-ترکیه بر جنازه ژئوپلیتیک ایران در قفقاز پایکوبی میکنند و محور اسرائیل-باکو-انگلیس از محاصره اقتصادی-ترانزیتی ایران در آینده و اتصال پانترکیسم در دو سوی خزر، خوشحالاند. با امضا کنوانسیون خزر و جنگ قرهباغ، طرح آمریکایی ترانس خزر اجرایی شده و ایران را از صادرات گاز به اروپا بازداشته خواهد شد، بازارهای صادرات انرژی در ترکیه، نخجوان و ارمنستان را از میان رفته و موقعیت ترانزیتیاش و طرح کریدور شمال-جنوب از اهمیت خواهد افتاد. اتفاق سوم یعنی اشغال جنوب ارمنستان نیز بدون شک میخی بر تابوت منافع و امنیت ایران خواهد بود. اکنون اصرار لاوروف بر تائید کنوانسیون خزر بعد از جنگ قرهباغ و پیش از اشغال جنوب ارمنستان بسیار معنیدار است؛ بدین معنی که کنوانسیون خزر با برداشتن موانع از طرح ترانس خزر ادامه نتایج جنگ قرهباغ علیه ایران است و با اشغال جنوب ارمنستان در آیندهای نزدیک طرح تهی کردن ایران از ظرفیت ژئوپلیتیک تکمیل خواهد شد.
منابع :
8- https://kurdpress.com/fa/1407/
🔸 شقاوت جهانی علیه ژئوپلیتیک ایران
April 15, 2021
(بخش 4 از 6)
🔸 نیروها و منافع قدرتهای درگیر:
آنچه صحنه واقعیت سیاسی در منطقه نمایان میکند این است که روسیه-ترکیه-باکو-اسرائیل-آمریکا و انگلیس هرکدام در سه حادثه گفته شده و از میان بردن مزایای ژئوپلیتیک ایران منافع مشترکی دارند اما نکته تأسفبار آنجاست که وزارت خارجه محترم برای این حوادث ناگوار توجیهات و بهانههایی اختراع کردهاند. عباس عراقچی تحلیلهای منتشرشده را:" در خصوص تبعات امنیتی و اقتصادی توافق آتشبس میان جمهوری آذربایجان و ارمنستان را «شایعاتی بیاساس» خواند" و سخنگوی وزارت خارجه اعلام کرد: " درباره کریدور هم بنا دارند یک جاده ترانزیتی ساده باشد" البته مشخص نشد این چه جادهی ترانزیتی سادهای است که " ترکیه اصرار فراوانی بر اجرائی شدنش دارد؟ آیا افزون بر تبادلات میان باکو و نخجوان، دولت ترکیه منافع دیگری بابت تأسیس این کریدور طلب میکند؟ این منافع چیست؟ نسبت این درخواستهای ترکیه با منافع ملی ایرانیان چیست؟ چرا ترکیه اصرار دارد در نظارت بر اجرائی شدن این توافق، ایفاگر نقش باشد؟ جایگاه ایران در این میان کجاست؟ چرا از طرف ایران اصراری بر ورود در این روند مشاهده نمیشود؟ آیا منافع اقتصادی ناشی از مبادلات اقتصادی با طرف ترکیهای موجب شده تا تهران از منافع بنیادین خود در قفقاز چشمپوشی و قافیه را به ترکیه واگذار کند؟ آیا نهادهای ذیربط ایرانی بابت این کمتحرکی مورد مؤاخذه قرارگرفتهاند؟ آیا طرحی باهدف ورود جدی ایران به میانه گفتوگوها و رایزنیها برای آینده صلح میان دو کشور قفقاز جنوب وجود دارد؟ آیا تهران راهبردی برای تأمین منافع مشروع خود در شرایط حاضر منطقه قفقاز طراحی کرده است؟"(8)
اما جایگاه ایران کجاست؟ دستگاه دیپلماسی کشور از منافع ژئوپلیتیک ایران و مزیتهای انرژی، ترانزیتی و جایگاه فرهنگی ایران در منطقه چگونه پاسداری کرده اند؟ آیا امضا کنوانسیون خزر و بیان توجیهات و عدم اشاره به مسئله اصلی یعنی برداشتن مانع از طرح آمریکاییِ ترانس خزر با منافع ملی ایرانیان سازگار است؟ آیا سکوت در مقابل نسلکشی فرهنگی در مناطق باز تصرفشده توسط باکو قابلچشمپوشی است؟ آیا توجیه دالانی که منافع ایران را در ترانزیت و انرژی نابود میکند در راستای پاسداری از منافع ملی است؟
اکنون محور روس-باکو-ترکیه بر جنازه ژئوپلیتیک ایران در قفقاز پایکوبی میکنند و محور اسرائیل-باکو-انگلیس از محاصره اقتصادی-ترانزیتی ایران در آینده و اتصال پانترکیسم در دو سوی خزر، خوشحالاند. با امضا کنوانسیون خزر و جنگ قرهباغ، طرح آمریکایی ترانس خزر اجرایی شده و ایران را از صادرات گاز به اروپا بازداشته خواهد شد، بازارهای صادرات انرژی در ترکیه، نخجوان و ارمنستان را از میان رفته و موقعیت ترانزیتیاش و طرح کریدور شمال-جنوب از اهمیت خواهد افتاد. اتفاق سوم یعنی اشغال جنوب ارمنستان نیز بدون شک میخی بر تابوت منافع و امنیت ایران خواهد بود. اکنون اصرار لاوروف بر تائید کنوانسیون خزر بعد از جنگ قرهباغ و پیش از اشغال جنوب ارمنستان بسیار معنیدار است؛ بدین معنی که کنوانسیون خزر با برداشتن موانع از طرح ترانس خزر ادامه نتایج جنگ قرهباغ علیه ایران است و با اشغال جنوب ارمنستان در آیندهای نزدیک طرح تهی کردن ایران از ظرفیت ژئوپلیتیک تکمیل خواهد شد.
منابع :
8- https://kurdpress.com/fa/1407/
✴️ نکتههایی در پیرامون گفتار «کنوانسیون خزر یا خودکشی استراتژیک»
کوشاد تلگرام : در این روزها گفتاری را که زیر عنوان «کنوانسیون خزر یا خودکشی استراتژیک» در اینترنت نشر یافته در این کانال میآوریم. باید دانست این گفتار از ما نیست و گویای اندیشهی ما در این زمینه نمیباشد.
آنچه ما را برآن داشت که این گفتار را بازنشر نماییم این بود که از زمان امضاء آن کنوانسیون تاکنون همه خبرگزاریهای حکومتی بستایش این کنوانسیون و نفی حقوق ایران در این دریا میپرداختند که گمان میرود چنین رفتاری از روی دستور دستگاه اطلاعاتی و امنیتی جمهوری اسلامی (مانند شورای عالی امنیت ملی) بوده.
اینکه چنین گفتاری نوشته شود و در آن آشکارا بنکوهش و خرده گیری از زیانهای این کنوانسیون پرداخته شود و در برخی سایتها یا کانالهای «مجوزدار» نیز پراکنده گردد، تازگی داشت و چون این گفتار دربردارنده نکتههای سودمندی پیرامون زیانها و آسیبهای این کنوانسیون و جنگ اخیر باکو و ارمنستان بود، آن را بازنشر نمودیم. ولی در این گفتار برخی سخنان نادرست و بیپا نیز آمده که در اینجا برای جلوگیری از بدفهمی بآنها میپردازیم.
1- نویسنده گفتار «کنوانسیون خزر یا خودکشی استراتژیک» مینویسد: « تصور نگارنده بر این است که عجله دولت در امضا کنوانسیون خزر نتیجه اجماع حاکمیت در جمهوری اسلامی نیست بلکه نتیجه سادهانگاری دستگاه دیپلماسی دولت است.»
گمان میرود این سخن بیپای نویسنده از روی «تعارف» و بانگیزه نرنجاندن دستگاههای اطلاعاتی و امنیتی جمهوری اسلامی میباشد، چه هرکسی که اندک آشنایی با شیوه کار حکومت ملایان دارد، میداند که در این زمینه دولت بتنهایی تصمیم نتواند گرفت. چنانکه جواد ظریف وزیر امور خارجه نیز در نشست هفتم مردادماه 1398 مجلس شورای اسلامی گفته بود: «ما با اجازه شورای عالی امنیت ملی کنوانسیون را امضاء کردیم و تمامی مراحل به تأیید مقام معظم رهبری رسیده است.»1
نتیجه اینکه امضاء کنوانسیون را اشتباه وزارت خارجه شمردن و دل بستن به رد کنوانسیون در مجلس شورای اسلامی، جز از روی «تعارف» یا پندار خامی نمیباشد. آنچه جلوی تصویب این کنوانسیون را تواند گرفت، یادآوری زیانهای آن از سوی آگاهان و برجستگان توده و نشان دادن جوش و خروش و ناخرسندی از سوی مردم خواهد بود.
2- نویسنده آن گفتار مینویسد: «البته نکته مهم آنجاست که نباید اسیر تحریفات رسانهای بیگانگان شد. در زمان مطرحشدن بحث کنوانسیون خزر پایگاه خبر بیبیسی و رسانههای فارسیزبان عمداً موضوع را به سمت سهم 50 درصدی و غیرواقعی ایران منحرف کردند درحالیکه بحث اصلی از میان رفتن ظرفیت ژئوپلیتیک ایران بود. در نتیجه باید تمام تلاش کارشناسان، ایراندوستان و دلسوزان بر این باشد که کنوانسیون خزر در مجلس شورای اسلامی رد شود. عدم تصویب این کنوانسیون باید پیگیری شود و ایران همچون گذشته با حضور عملی در دریای خزر مانع انتقال لولههای انرژی از کف خزر شود.»
این سخن نیز سست و بیپا میباشد. هرگاه ایران رژیم حقوقی دوگانه (مشاع بودن سطح و تقسیم بستر) برای دریای کاسپین را بپذیرد و از اصل مشاع بودن منابع بستر دریا یا وضع حقوقی ناشی از کنوانسیونهای 1921 و 1940 با شوروی چشمپوشی نماید، چگونه خواهد توانست از کشیدن خط لوله از بستر دریا در جاییکه حصه اختصاصی ترکمنستان و باکو خواهد بود، جلوگیری نماید؟!.
اگر بستر دریا چنانکه خواست چهار همسایه دیگر است، تقسیم گردد و ترکمنستان و باکو از منطقه اختصاصی خود خط لوله کشیده و رضایت روسیه را نیز جلب نمایند، ایران چه اعتراضی به خط لولهای که از منطقه اختصاصی دیگران میگذرد، تواند داشت؟! مقصود اینکه جلوگیری از کشیدن خط لوله در بستر دریا با پافشاری بر اعتبار کنوانسیونهای 1921 و 1940 و برسمیت نشناختن تقسیم بستر میان چهار دولت دیگر، بهم بسته میباشد.
نویسنده با این شیوه نگرش که سهم ایران در دریای کاسپین را که بر پایه دو قرارداد معتبر و اندیشه های حقوقی و همچنین مواضع رسمی روسیه تا سال 1998 استوار میباشد، «غیرواقعی» و «تحریفات رسانهای بیگانگان» میشمارد؛ دانسته نیست چگونه مخالفت با بریده شدن مرز ایران و ارمنستان و اشغال جنوب ارمنستان را توجیه تواند کرد؟!. اگر در آنجا نیز «ارباب روسی» یا «کدخدای آمریکایی» یا ستایندگان «انور پاشا» و نوچه هایشان، بگویند : «اشغال خاک ارمنستان بشما در ایران مربوط نیست.» چه پاسخی تواند داد؟!
3- نویسنده گفتار یادشده مینویسد : «آتشسوزی در اسلام قلعه و حوادث سیستان و بلوچستان در سال 1399 نشاندهنده تحرکات شوم دشمنان و محور فوق برای سرگرم کردن ایران ...» 👇
کوشاد تلگرام : در این روزها گفتاری را که زیر عنوان «کنوانسیون خزر یا خودکشی استراتژیک» در اینترنت نشر یافته در این کانال میآوریم. باید دانست این گفتار از ما نیست و گویای اندیشهی ما در این زمینه نمیباشد.
آنچه ما را برآن داشت که این گفتار را بازنشر نماییم این بود که از زمان امضاء آن کنوانسیون تاکنون همه خبرگزاریهای حکومتی بستایش این کنوانسیون و نفی حقوق ایران در این دریا میپرداختند که گمان میرود چنین رفتاری از روی دستور دستگاه اطلاعاتی و امنیتی جمهوری اسلامی (مانند شورای عالی امنیت ملی) بوده.
اینکه چنین گفتاری نوشته شود و در آن آشکارا بنکوهش و خرده گیری از زیانهای این کنوانسیون پرداخته شود و در برخی سایتها یا کانالهای «مجوزدار» نیز پراکنده گردد، تازگی داشت و چون این گفتار دربردارنده نکتههای سودمندی پیرامون زیانها و آسیبهای این کنوانسیون و جنگ اخیر باکو و ارمنستان بود، آن را بازنشر نمودیم. ولی در این گفتار برخی سخنان نادرست و بیپا نیز آمده که در اینجا برای جلوگیری از بدفهمی بآنها میپردازیم.
1- نویسنده گفتار «کنوانسیون خزر یا خودکشی استراتژیک» مینویسد: « تصور نگارنده بر این است که عجله دولت در امضا کنوانسیون خزر نتیجه اجماع حاکمیت در جمهوری اسلامی نیست بلکه نتیجه سادهانگاری دستگاه دیپلماسی دولت است.»
گمان میرود این سخن بیپای نویسنده از روی «تعارف» و بانگیزه نرنجاندن دستگاههای اطلاعاتی و امنیتی جمهوری اسلامی میباشد، چه هرکسی که اندک آشنایی با شیوه کار حکومت ملایان دارد، میداند که در این زمینه دولت بتنهایی تصمیم نتواند گرفت. چنانکه جواد ظریف وزیر امور خارجه نیز در نشست هفتم مردادماه 1398 مجلس شورای اسلامی گفته بود: «ما با اجازه شورای عالی امنیت ملی کنوانسیون را امضاء کردیم و تمامی مراحل به تأیید مقام معظم رهبری رسیده است.»1
نتیجه اینکه امضاء کنوانسیون را اشتباه وزارت خارجه شمردن و دل بستن به رد کنوانسیون در مجلس شورای اسلامی، جز از روی «تعارف» یا پندار خامی نمیباشد. آنچه جلوی تصویب این کنوانسیون را تواند گرفت، یادآوری زیانهای آن از سوی آگاهان و برجستگان توده و نشان دادن جوش و خروش و ناخرسندی از سوی مردم خواهد بود.
2- نویسنده آن گفتار مینویسد: «البته نکته مهم آنجاست که نباید اسیر تحریفات رسانهای بیگانگان شد. در زمان مطرحشدن بحث کنوانسیون خزر پایگاه خبر بیبیسی و رسانههای فارسیزبان عمداً موضوع را به سمت سهم 50 درصدی و غیرواقعی ایران منحرف کردند درحالیکه بحث اصلی از میان رفتن ظرفیت ژئوپلیتیک ایران بود. در نتیجه باید تمام تلاش کارشناسان، ایراندوستان و دلسوزان بر این باشد که کنوانسیون خزر در مجلس شورای اسلامی رد شود. عدم تصویب این کنوانسیون باید پیگیری شود و ایران همچون گذشته با حضور عملی در دریای خزر مانع انتقال لولههای انرژی از کف خزر شود.»
این سخن نیز سست و بیپا میباشد. هرگاه ایران رژیم حقوقی دوگانه (مشاع بودن سطح و تقسیم بستر) برای دریای کاسپین را بپذیرد و از اصل مشاع بودن منابع بستر دریا یا وضع حقوقی ناشی از کنوانسیونهای 1921 و 1940 با شوروی چشمپوشی نماید، چگونه خواهد توانست از کشیدن خط لوله از بستر دریا در جاییکه حصه اختصاصی ترکمنستان و باکو خواهد بود، جلوگیری نماید؟!.
اگر بستر دریا چنانکه خواست چهار همسایه دیگر است، تقسیم گردد و ترکمنستان و باکو از منطقه اختصاصی خود خط لوله کشیده و رضایت روسیه را نیز جلب نمایند، ایران چه اعتراضی به خط لولهای که از منطقه اختصاصی دیگران میگذرد، تواند داشت؟! مقصود اینکه جلوگیری از کشیدن خط لوله در بستر دریا با پافشاری بر اعتبار کنوانسیونهای 1921 و 1940 و برسمیت نشناختن تقسیم بستر میان چهار دولت دیگر، بهم بسته میباشد.
نویسنده با این شیوه نگرش که سهم ایران در دریای کاسپین را که بر پایه دو قرارداد معتبر و اندیشه های حقوقی و همچنین مواضع رسمی روسیه تا سال 1998 استوار میباشد، «غیرواقعی» و «تحریفات رسانهای بیگانگان» میشمارد؛ دانسته نیست چگونه مخالفت با بریده شدن مرز ایران و ارمنستان و اشغال جنوب ارمنستان را توجیه تواند کرد؟!. اگر در آنجا نیز «ارباب روسی» یا «کدخدای آمریکایی» یا ستایندگان «انور پاشا» و نوچه هایشان، بگویند : «اشغال خاک ارمنستان بشما در ایران مربوط نیست.» چه پاسخی تواند داد؟!
3- نویسنده گفتار یادشده مینویسد : «آتشسوزی در اسلام قلعه و حوادث سیستان و بلوچستان در سال 1399 نشاندهنده تحرکات شوم دشمنان و محور فوق برای سرگرم کردن ایران ...» 👇
نویسنده برای این سخن خود دلیلی یاد نکرده و دانسته نیست از روی آگاهیست که نویسنده بدانها دسترسی دارد یا گمان و پندار نویسنده میباشد. چنین جمله هایی این گمان را در خواننده پدید میآورد که نویسنده آن گفتار یک کارمند اطلاعاتی جمهوری اسلامی است که گویی برای روسای خود گزارش یا گردشکار اطلاعاتی مینویسد یا اینکه یک «تبلیغاتچی رسانهای» نظام است که میخواهد همه رویدادهای ایران و ناخرسندیهای مردم و گرفتاریهای درونی کشور را به توطئه دشمنان مربوط سازد.
منابع :
1- https://www.icana.ir/Fa/News/431745/%D8%A7%D9%85%D8%B6%D8%A7%DB%8C-%DA%A9%D9%86%D9%88%D8%A7%D9%86%D8%B3%DB%8C%D9%88%D9%86-%D8%AD%D9%82%D9%88%D9%82%DB%8C-%D8%AF%D8%B1%DB%8C%D8%A7%DB%8C-%D8%AE%D8%B2%D8%B1-%D8%A8%D8%A7-%D8%AA%D8%A7%D8%A6%DB%8C%D8%AF-%D8%B4%D9%88%D8%B1%D8%A7%DB%8C-%D8%B9%D8%A7%D9%84%DB%8C-%D8%A7%D9%85%D9%86%DB%8C%D8%AA-%D9%85%D9%84%DB%8C-%D9%88-%D8%B1%D9%87%D8%A8%D8%B1%DB%8C
منابع :
1- https://www.icana.ir/Fa/News/431745/%D8%A7%D9%85%D8%B6%D8%A7%DB%8C-%DA%A9%D9%86%D9%88%D8%A7%D9%86%D8%B3%DB%8C%D9%88%D9%86-%D8%AD%D9%82%D9%88%D9%82%DB%8C-%D8%AF%D8%B1%DB%8C%D8%A7%DB%8C-%D8%AE%D8%B2%D8%B1-%D8%A8%D8%A7-%D8%AA%D8%A7%D8%A6%DB%8C%D8%AF-%D8%B4%D9%88%D8%B1%D8%A7%DB%8C-%D8%B9%D8%A7%D9%84%DB%8C-%D8%A7%D9%85%D9%86%DB%8C%D8%AA-%D9%85%D9%84%DB%8C-%D9%88-%D8%B1%D9%87%D8%A8%D8%B1%DB%8C
خبرگزاری خانه ملت
امضای کنوانسیون حقوقی دریای خزر با تائید شورای عالی امنیت ملی و رهبری
وزیر امور خارجه با بیان اینکه امضای کنوانسیون حقوقی دریای خزر با تائید شورای عالی امنیت ملی و رهبری رسیده است، گفت: مجلس حلقه تکمیلی کنوانسیون رژیم حقوقی دریای خزر خواهد بود.
🔶 دفتر «خراباتیان که بودند و چه میگفتند؟»
🔸 یک رشته زشتیهایی نیز با شعرسرایی توأم است (تکهی 6)
از سخن خود دور نیفتیم : یک چیزی که بنیاد آن «بیهودهگویی» و عمر تباه کردنست و آنگاه با چند زشتی دیگری توأم میباشد ، تشویقهای بسیاری از آن میکردند ، و یک جنبشی در سراسر ایران باین نام پدید آمده بود. شعر و شاعری در ایران ریشهی درازی دارد. چنانکه گفتیم از زمان سلجوقیان رواج گرفته ، و قرنها درمیان بوده و در زمان مغولان و همچنین در روزگار صفویان بازار بسیار گرمی داشته است. لیکن پس از جنبش مشروطه و توجه مردم بموضوع کشورداری و میهنپرستی خواه ناخواه بازار شعر از گرمی افتاده توجهی بآن نمیرفت. تا در سالهای آخر از یکسو کوششهای پرفسور براون و برخی شرقشناسان دیگر و از یکسو همدستی کسانی از ایرانیان با آنان ، دوباره بازار آن را گرمتر گردانیده و کمکم کار را بآنجا رسانیده بود که چنانکه گفتیم از حال عادی بیرون رفته و صورت دیوانگی پیدا کرده بود.
نتیجهی آن تشویقها این بود ، که جوانان دسته دسته رو بشاعری بیاورند و بجای هر کار دیگری ، وقتهای خود با قصیده ساختن و غزل سرودن تلف کنند ، و چون زمانی با اینها بسر بردند و یک دیوانی پدید آوردند آن را یک سرمایهای برای خود پندارند و دیگر پی کاری نرفته سربار توده باشند و بدینسان دههزاران و صدهزاران کسان تباه گردند ، و از آنسوی شعرها و دیوانهای آنها دست بدست گردد و در کتابخانهها جا گیرد و خود یک وسیلهی دیگری برای نشر اندیشههای پوچ و پست و رواج خویهای زشت باشد. این بایستی بود نتیجهی قطعی آن جنبش و هیاهو. (1)
در زمانی که زندگانی سختترین صورتی بخود گرفته و تودهها برای نگهداری خود و کشور خود آیروپلان[=هواپیما] میسازند ، زیردریایی درست میکنند ، هر روز یک افزار نوین دیگری اختراع مینمایند ، در ایران مردم باین بیهودهکاریها بایستی پردازند. در زمانی که دیگران از جوانان خود چترباز تربیت میکنند در ایران قافیهساز تربیت بایستی کرد. از شگفتیها بود که ما میدیدیم چندین نفر از افسران علاقهی بیاندازه بشاعری نشان میدهند : یکی خود شاعر است و هر روز قصیدهای ساخته بروزنامهها میفرستد. دیگری «منتخبات اشعار» بچاپ میرساند. رئیس شهربانی یکی از شهرها تذکرهای برای شعرا در ده دوازده جلد تألیف میکرد.
یک چیزی که زیان و بدبختی را بیشتر میگردانید آن بود که بیاد شعرای گذشته پرداخته به بزرگ گردانیدن آنان میکوشیدند و دیوانها و کتابهای آنان را بچاپ رسانیده درمیان مردم پراکنده میساختند. وزارت فرهنگ (2) یک بودجهای برای این کار تخصیص داده ، پولهای بسیار بخرج میرسانید. هر کسی که تاریخچهی یک شاعری را مینوشت کتابش را بچاپ میرسانید ، یک پولی هم بخود او میداد. برخی دیوانها که نسخهاش در ایران نیست پول میفرستاد که عکس آنها را بردارند و بایران بفرستند.
چنانکه گفتم : این کار زیان و بدبختی را بیشتر میگردانید. زیرا آن شاعران در زمانهای زبونی و بیچارگی ایران زیسته و گذشته از آنکه بیشترشان خود پست و بدخوی بودهاند ، همهی پستیها و گمراهیهای آن زمان را در شعرهای خود گنجانیدهاند ، و رواج دادن بکتابهای آنها ، جز مردم را به پستنهادی و زبونی راندن نمیباشد (چنانکه ما از این زمینه جداگانه سخن خواهیم راند).
اینها را میکردند و یک نام «ادبیات» هم بروی آنها میگزاردند ، و ما چون بسخنانی در این باره برخاسته گفتارهایی نوشتیم ، بهیاهو پرداختند و چنین گفتند : «شما با ادبیات دشمنی میکنید». ما بگفتههای خود دلیل میآوردیم و آنان تنها باین بهانه بس میکردند. ما ناگزیر شدیم بپرسیم : «ادبیات چیست؟..». این پرسش بسیار سودمند افتاد و همهی آوازها بریده گردید. زیرا دانستم از این کلمه نیز تنها لفظش را میشناختهاند ، و معنای روشنی از آن در دلهاشان نبوده است. کنون که هشت سال از آن زمان میگذرد بارها این پرسش را تکرار کردهایم و پاسخی نشنیدهایم.
پابرگیها (از ویراینده) :
1ـ امروز این وظیفه بدست شبکهی «آموزش» تلویزیون و فلان دکتر ادبیات و بهمان ادیب و فیلسوف که در تلویزیون برنامه دارند و نیز رادیوها و «همایشها» و «یادبودها» و کتابهای درسی پیش برده میشود.
2ـ وزارت فرهنگ در آن روز کار وزارتهای آموزش و پرورش و ارشاد کنونی را انجام میداد.
.
🔸 یک رشته زشتیهایی نیز با شعرسرایی توأم است (تکهی 6)
از سخن خود دور نیفتیم : یک چیزی که بنیاد آن «بیهودهگویی» و عمر تباه کردنست و آنگاه با چند زشتی دیگری توأم میباشد ، تشویقهای بسیاری از آن میکردند ، و یک جنبشی در سراسر ایران باین نام پدید آمده بود. شعر و شاعری در ایران ریشهی درازی دارد. چنانکه گفتیم از زمان سلجوقیان رواج گرفته ، و قرنها درمیان بوده و در زمان مغولان و همچنین در روزگار صفویان بازار بسیار گرمی داشته است. لیکن پس از جنبش مشروطه و توجه مردم بموضوع کشورداری و میهنپرستی خواه ناخواه بازار شعر از گرمی افتاده توجهی بآن نمیرفت. تا در سالهای آخر از یکسو کوششهای پرفسور براون و برخی شرقشناسان دیگر و از یکسو همدستی کسانی از ایرانیان با آنان ، دوباره بازار آن را گرمتر گردانیده و کمکم کار را بآنجا رسانیده بود که چنانکه گفتیم از حال عادی بیرون رفته و صورت دیوانگی پیدا کرده بود.
نتیجهی آن تشویقها این بود ، که جوانان دسته دسته رو بشاعری بیاورند و بجای هر کار دیگری ، وقتهای خود با قصیده ساختن و غزل سرودن تلف کنند ، و چون زمانی با اینها بسر بردند و یک دیوانی پدید آوردند آن را یک سرمایهای برای خود پندارند و دیگر پی کاری نرفته سربار توده باشند و بدینسان دههزاران و صدهزاران کسان تباه گردند ، و از آنسوی شعرها و دیوانهای آنها دست بدست گردد و در کتابخانهها جا گیرد و خود یک وسیلهی دیگری برای نشر اندیشههای پوچ و پست و رواج خویهای زشت باشد. این بایستی بود نتیجهی قطعی آن جنبش و هیاهو. (1)
در زمانی که زندگانی سختترین صورتی بخود گرفته و تودهها برای نگهداری خود و کشور خود آیروپلان[=هواپیما] میسازند ، زیردریایی درست میکنند ، هر روز یک افزار نوین دیگری اختراع مینمایند ، در ایران مردم باین بیهودهکاریها بایستی پردازند. در زمانی که دیگران از جوانان خود چترباز تربیت میکنند در ایران قافیهساز تربیت بایستی کرد. از شگفتیها بود که ما میدیدیم چندین نفر از افسران علاقهی بیاندازه بشاعری نشان میدهند : یکی خود شاعر است و هر روز قصیدهای ساخته بروزنامهها میفرستد. دیگری «منتخبات اشعار» بچاپ میرساند. رئیس شهربانی یکی از شهرها تذکرهای برای شعرا در ده دوازده جلد تألیف میکرد.
یک چیزی که زیان و بدبختی را بیشتر میگردانید آن بود که بیاد شعرای گذشته پرداخته به بزرگ گردانیدن آنان میکوشیدند و دیوانها و کتابهای آنان را بچاپ رسانیده درمیان مردم پراکنده میساختند. وزارت فرهنگ (2) یک بودجهای برای این کار تخصیص داده ، پولهای بسیار بخرج میرسانید. هر کسی که تاریخچهی یک شاعری را مینوشت کتابش را بچاپ میرسانید ، یک پولی هم بخود او میداد. برخی دیوانها که نسخهاش در ایران نیست پول میفرستاد که عکس آنها را بردارند و بایران بفرستند.
چنانکه گفتم : این کار زیان و بدبختی را بیشتر میگردانید. زیرا آن شاعران در زمانهای زبونی و بیچارگی ایران زیسته و گذشته از آنکه بیشترشان خود پست و بدخوی بودهاند ، همهی پستیها و گمراهیهای آن زمان را در شعرهای خود گنجانیدهاند ، و رواج دادن بکتابهای آنها ، جز مردم را به پستنهادی و زبونی راندن نمیباشد (چنانکه ما از این زمینه جداگانه سخن خواهیم راند).
اینها را میکردند و یک نام «ادبیات» هم بروی آنها میگزاردند ، و ما چون بسخنانی در این باره برخاسته گفتارهایی نوشتیم ، بهیاهو پرداختند و چنین گفتند : «شما با ادبیات دشمنی میکنید». ما بگفتههای خود دلیل میآوردیم و آنان تنها باین بهانه بس میکردند. ما ناگزیر شدیم بپرسیم : «ادبیات چیست؟..». این پرسش بسیار سودمند افتاد و همهی آوازها بریده گردید. زیرا دانستم از این کلمه نیز تنها لفظش را میشناختهاند ، و معنای روشنی از آن در دلهاشان نبوده است. کنون که هشت سال از آن زمان میگذرد بارها این پرسش را تکرار کردهایم و پاسخی نشنیدهایم.
پابرگیها (از ویراینده) :
1ـ امروز این وظیفه بدست شبکهی «آموزش» تلویزیون و فلان دکتر ادبیات و بهمان ادیب و فیلسوف که در تلویزیون برنامه دارند و نیز رادیوها و «همایشها» و «یادبودها» و کتابهای درسی پیش برده میشود.
2ـ وزارت فرهنگ در آن روز کار وزارتهای آموزش و پرورش و ارشاد کنونی را انجام میداد.
.
🔶 در پیرامون اسلام
🔸 گفتار دوم : بهانههایی که مسلمانان میآورند - تکهی یکم
این زیانها که شمرده میشود مسلمانان در برابر آنها بهانههایی میدارند که پی هم میآورند. باین معنی یک بهانهای را میآورند ، و چون شما بآنان پاسخ دادید بهانهی دیگر را پیش میکشند ، و همچنان تا یکایک بهانهها را بمیان آورند. ما در این چند سال این بهانهها را نیک آزمودهایم و اینست که آنها را یکایک یاد کرده پاسخ هر کدام را مینویسیم :
1ـ اگر مردم بدند گناه دین چیست؟
بارها دیدهایم که ما چون از درماندگی مسلمانان و از پراکندگی و گمراهی آنان سخن میرانیم به پاسخ برخاسته چنین میگویند : «اگر مردم بدند گناه دین چیست؟.» این نخست بهانهی ایشانست.
میگوییم : مردم همیشه بدند و دین بهر همین است که مردم بد را نیک گرداند. اینکه یک دینی پیروان خود را به نیکی و بهمدستی نمیتواند آورد همین نشان بهم خوردن آن میباشد. دین اسلام هنگامی که پیدا شد مردم عرب بیدین و بتپرست میبودند و بدیهای بسیار میداشتند. اسلام آنان را بخداشناسی آورده از بدیها دور گردانید. یک دینی چنین باید بود. نه آنکه نامش دین باشد و پیروانش در توی گمراهیها و نادانیها و بدیها دست و پا زنند.
آنگاه زیانهایی که در این کتاب شمردیم بسیاری از خود دینست. از خود دینست که کیشهای گوناگون پیدا کرده و پراکندگی بمیان پیروان خود انداخته. از خود دینست که پر از گمراهیها و نادانیها گردیده و مغزهای پیروان خود را با باورهای پست و بیپا پر میگرداند. از خود دینست که زمانش گذشته است و با زندگانی امروزی نمیسازد. و اینست پیروانش ناچارند که یا آن را نگه داشته از آزادی و گردنفرازی چشم پوشند و یا آن را رها کرده دربند آزادی و سرافرازی باشند. از خود دینست که چه دربارهی خدا و جهان آینده و چه در زمینهی زندگانی و بهرمندی از خرسندی و آسایش آموزاکهای پوچ و بیارجی را دربر میدارد. پس از همه : از خود دینست که پیروان را وامیدارد در برابر هر نیکی و رستگاری بایستند و با هر کوششی و جنبشی که بنام دین آنان نیست دشمنی کنند.
شما چنین انگارید که امروز مسلمانان بتکان آمدهاند و میخواهند نیک باشند و از بدیهایی که یکایک شمردیم دوری گزینند. چه کار توانند کرد؟!. آیا جز اینست که باید از این کیشهایی که میدارند و اسلام نامیده میشود چشم پوشند؟!. آیا جز این راه دیگری پیش توانند گرفت؟!.
در این زمینه راستی آنست که مسلمانان از گیجسری آلودگیهای دین خود را نمیدانند و از اینکه آن دین گوهر خود را از دست داده وآنگاه زمانش گذشته ناآگاهند. هر گروهی از آنان در حال آنکه با یک کیش پر از گمراهی و نادانی بسر میبرند و در برابر پیشرفت زمان درمانده و پسافتاده میباشند ، همیشه اسلام پاک و زمان آن را بدیده میگیرند و ناآگاهانه خود را از پیروان آن اسلام و در زمان او میپندارند.
آنگاه چون معنی دین را نمیدانند چنین میپندارند که دین چون در نخست پاک میبوده و بنیاد استوار میداشته سپس به هر حالی افتاد افتاده و هر گونه آلودگی یافت یافته. اینها زیانی نخواهد داشت.
راستی هم دین که برای نشان دادن شکوه و بزرگی چند کسیست و نتیجهی دیگری از آن بیوسیده نمیشود به هر حالی که افتد زیانی نخواهد بود. آن کسان کارهای خود را کردهاند و جایگاه خود را میدارند. از آلودگیای که دین پیدا کرده بآنان برخوردی نخواهد بود.
برای آنکه این سخنان نیک روشن گردد باید مثلهایی یاد کنیم : صوفیگری یکی از گمراهیهای ریشهدار و بزرگیست که اسلام با آن دچار گردیده. بارها دیده شده که ما چون یاد آن کرده و ایراد گرفتهایم کسانی با تندی بپاسخ برخاسته گفتهاند : «از صوفیگری باسلام چه؟!. صوفیگری از روم آمده و خود با اسلام مخالف بوده».
.
🔸 گفتار دوم : بهانههایی که مسلمانان میآورند - تکهی یکم
این زیانها که شمرده میشود مسلمانان در برابر آنها بهانههایی میدارند که پی هم میآورند. باین معنی یک بهانهای را میآورند ، و چون شما بآنان پاسخ دادید بهانهی دیگر را پیش میکشند ، و همچنان تا یکایک بهانهها را بمیان آورند. ما در این چند سال این بهانهها را نیک آزمودهایم و اینست که آنها را یکایک یاد کرده پاسخ هر کدام را مینویسیم :
1ـ اگر مردم بدند گناه دین چیست؟
بارها دیدهایم که ما چون از درماندگی مسلمانان و از پراکندگی و گمراهی آنان سخن میرانیم به پاسخ برخاسته چنین میگویند : «اگر مردم بدند گناه دین چیست؟.» این نخست بهانهی ایشانست.
میگوییم : مردم همیشه بدند و دین بهر همین است که مردم بد را نیک گرداند. اینکه یک دینی پیروان خود را به نیکی و بهمدستی نمیتواند آورد همین نشان بهم خوردن آن میباشد. دین اسلام هنگامی که پیدا شد مردم عرب بیدین و بتپرست میبودند و بدیهای بسیار میداشتند. اسلام آنان را بخداشناسی آورده از بدیها دور گردانید. یک دینی چنین باید بود. نه آنکه نامش دین باشد و پیروانش در توی گمراهیها و نادانیها و بدیها دست و پا زنند.
آنگاه زیانهایی که در این کتاب شمردیم بسیاری از خود دینست. از خود دینست که کیشهای گوناگون پیدا کرده و پراکندگی بمیان پیروان خود انداخته. از خود دینست که پر از گمراهیها و نادانیها گردیده و مغزهای پیروان خود را با باورهای پست و بیپا پر میگرداند. از خود دینست که زمانش گذشته است و با زندگانی امروزی نمیسازد. و اینست پیروانش ناچارند که یا آن را نگه داشته از آزادی و گردنفرازی چشم پوشند و یا آن را رها کرده دربند آزادی و سرافرازی باشند. از خود دینست که چه دربارهی خدا و جهان آینده و چه در زمینهی زندگانی و بهرمندی از خرسندی و آسایش آموزاکهای پوچ و بیارجی را دربر میدارد. پس از همه : از خود دینست که پیروان را وامیدارد در برابر هر نیکی و رستگاری بایستند و با هر کوششی و جنبشی که بنام دین آنان نیست دشمنی کنند.
شما چنین انگارید که امروز مسلمانان بتکان آمدهاند و میخواهند نیک باشند و از بدیهایی که یکایک شمردیم دوری گزینند. چه کار توانند کرد؟!. آیا جز اینست که باید از این کیشهایی که میدارند و اسلام نامیده میشود چشم پوشند؟!. آیا جز این راه دیگری پیش توانند گرفت؟!.
در این زمینه راستی آنست که مسلمانان از گیجسری آلودگیهای دین خود را نمیدانند و از اینکه آن دین گوهر خود را از دست داده وآنگاه زمانش گذشته ناآگاهند. هر گروهی از آنان در حال آنکه با یک کیش پر از گمراهی و نادانی بسر میبرند و در برابر پیشرفت زمان درمانده و پسافتاده میباشند ، همیشه اسلام پاک و زمان آن را بدیده میگیرند و ناآگاهانه خود را از پیروان آن اسلام و در زمان او میپندارند.
آنگاه چون معنی دین را نمیدانند چنین میپندارند که دین چون در نخست پاک میبوده و بنیاد استوار میداشته سپس به هر حالی افتاد افتاده و هر گونه آلودگی یافت یافته. اینها زیانی نخواهد داشت.
راستی هم دین که برای نشان دادن شکوه و بزرگی چند کسیست و نتیجهی دیگری از آن بیوسیده نمیشود به هر حالی که افتد زیانی نخواهد بود. آن کسان کارهای خود را کردهاند و جایگاه خود را میدارند. از آلودگیای که دین پیدا کرده بآنان برخوردی نخواهد بود.
برای آنکه این سخنان نیک روشن گردد باید مثلهایی یاد کنیم : صوفیگری یکی از گمراهیهای ریشهدار و بزرگیست که اسلام با آن دچار گردیده. بارها دیده شده که ما چون یاد آن کرده و ایراد گرفتهایم کسانی با تندی بپاسخ برخاسته گفتهاند : «از صوفیگری باسلام چه؟!. صوفیگری از روم آمده و خود با اسلام مخالف بوده».
.
✴️ دفاع از فردوسی
آقای كسروی
اعتراض بانو احترام به بیت معروف :
زن و اژدها هر دو بر خاك به از این هر دو ناپاك جهان پاك به
در شمارهی 187 و پاسخ آقای علی كاظم بهبهانی و داوری شما در شمارهی 200 نامهی گرامی پرچم اینجانب را بنوشتن این مختصر وادار نمود.
گرچه آنچه بخامهی توانای دارندهی پرچم نوشته میشود عین حقیقت و شایستهی پذیرفتن است ولی اشتباهی دربارهی شادروان فردوسی شده كه روا ندیدم این بزرگوار زیر تهمت لغزش واقع گردد چه این پاكمرد ایرانی خدمات شایانی انجام داده كه قابل تقدیس است از جمله تزریق شجاعت است بمردم ایران. شادروان محمدتقیخان پسیان در ضمن یك نامه بیكی از دوستان خود راجع به نبردی كه در جنگ جهانگیر گذشته در بیدسرخ همدان با سپاه تزار نموده و آنان را درهم شكسته بود مینویسد :
در این جنگ نیروی من عبارت از سیصد (یا پانصد) سوار و اسلحهی من شاهنامه بود.
ببینید شاهنامه برای مردان جنگی چه تأثیری دارد. خود داوری فرمایید بگفتهی آقای علی كاظم بهبهانی شهامت ایلات نتیجهی نفوذ شاهنامه است تنها باید آنان را فهماند كه شهامت در راه حفظ میهن و هممیهنان مستحسن است نه دربارهی برادركشی و غارت هممیهنان و این اصل مسلم هم وظیفهی بزرگان قوم و رجال كشور است كه متأسفانه بدیدهی لاقیدی مینگرند.
اما اشتباه این است كه شعر بالا كه مورد اعتراض بانو احترام واقع شده از عقیدهی فردوسی نیست بلكه نقل قول كرده میگوید :
چنین گفت شاه جهان كیقباد كه نفرین بد بر زن نیك باد
زن و اژدها هر دو در خاك به جهان پاك از این هر دو ناپاك به
پس دانسته شد نقل قول از دیگری است اما باور خودش دربارهی زنان با این بیت دانسته میشود :
زنان را بس است این هنر(؟) نشینند و زایند شیران نر
بنابراین دربارهی زنان لغزشی از او سر نزده است و نسبت بزنان بدبین نبوده است و بمقام آنان توهین ننموده است. باری این مرد بزرگ قابل تقدیس است كه برخلاف شعرای دیگر كه مردم را بتنبلی و بیغیرتی دعوت نمودهاند او بشجاعت ، پاكدامنی ، عزت نفس ، خداپرستی ، دانشآموزی ترغیب نموده است. از یادآوری این اشتباه پوزش میخواهم.
اهواز ـ ی فرید
پرچم ـ این دفاع آقای فرید از فردوسی بجاست و رنجیدگی بانوان را از فردوسی كم تواند گردانید ولی چنانكه گفتهایم باید از هر گونه شعر یا جملهای كه بعربی یا بفارسی در نكوهش از بانوان گفته شده چشم پوشید و آنها را از یادها بیرون گردانید.
(پرچم روزانه شمارهی 205)
آقای كسروی
اعتراض بانو احترام به بیت معروف :
زن و اژدها هر دو بر خاك به از این هر دو ناپاك جهان پاك به
در شمارهی 187 و پاسخ آقای علی كاظم بهبهانی و داوری شما در شمارهی 200 نامهی گرامی پرچم اینجانب را بنوشتن این مختصر وادار نمود.
گرچه آنچه بخامهی توانای دارندهی پرچم نوشته میشود عین حقیقت و شایستهی پذیرفتن است ولی اشتباهی دربارهی شادروان فردوسی شده كه روا ندیدم این بزرگوار زیر تهمت لغزش واقع گردد چه این پاكمرد ایرانی خدمات شایانی انجام داده كه قابل تقدیس است از جمله تزریق شجاعت است بمردم ایران. شادروان محمدتقیخان پسیان در ضمن یك نامه بیكی از دوستان خود راجع به نبردی كه در جنگ جهانگیر گذشته در بیدسرخ همدان با سپاه تزار نموده و آنان را درهم شكسته بود مینویسد :
در این جنگ نیروی من عبارت از سیصد (یا پانصد) سوار و اسلحهی من شاهنامه بود.
ببینید شاهنامه برای مردان جنگی چه تأثیری دارد. خود داوری فرمایید بگفتهی آقای علی كاظم بهبهانی شهامت ایلات نتیجهی نفوذ شاهنامه است تنها باید آنان را فهماند كه شهامت در راه حفظ میهن و هممیهنان مستحسن است نه دربارهی برادركشی و غارت هممیهنان و این اصل مسلم هم وظیفهی بزرگان قوم و رجال كشور است كه متأسفانه بدیدهی لاقیدی مینگرند.
اما اشتباه این است كه شعر بالا كه مورد اعتراض بانو احترام واقع شده از عقیدهی فردوسی نیست بلكه نقل قول كرده میگوید :
چنین گفت شاه جهان كیقباد كه نفرین بد بر زن نیك باد
زن و اژدها هر دو در خاك به جهان پاك از این هر دو ناپاك به
پس دانسته شد نقل قول از دیگری است اما باور خودش دربارهی زنان با این بیت دانسته میشود :
زنان را بس است این هنر(؟) نشینند و زایند شیران نر
بنابراین دربارهی زنان لغزشی از او سر نزده است و نسبت بزنان بدبین نبوده است و بمقام آنان توهین ننموده است. باری این مرد بزرگ قابل تقدیس است كه برخلاف شعرای دیگر كه مردم را بتنبلی و بیغیرتی دعوت نمودهاند او بشجاعت ، پاكدامنی ، عزت نفس ، خداپرستی ، دانشآموزی ترغیب نموده است. از یادآوری این اشتباه پوزش میخواهم.
اهواز ـ ی فرید
پرچم ـ این دفاع آقای فرید از فردوسی بجاست و رنجیدگی بانوان را از فردوسی كم تواند گردانید ولی چنانكه گفتهایم باید از هر گونه شعر یا جملهای كه بعربی یا بفارسی در نكوهش از بانوان گفته شده چشم پوشید و آنها را از یادها بیرون گردانید.
(پرچم روزانه شمارهی 205)
شادروان احمد کاوه از پشتیبانان پیمان
پرچم دربارهی این یار کهن چنین مینویسد : آقای کاوه گذشته از آشنایی دیرین با دارندهی پیمان از سالهاست که با مهنامه و راه آن آشنا گردیده و به هواداری برخاسته و همیشه یاوریهای ارجداری نمودهاند.
آقای کاوه را اسپهانیان و تبریزیان نیک میشناسند. این جوان پاکدامن کاردان که در تبریز و اسپهان از کارکنان دولت بوده ، در سایهی دلسوزی به مردم و نیکرفتاری با آنان جا در دلها برای خود باز کردهاند و در هر شهری که بودهاند نام نیک از خود بازگزاردهاند.
پرچم دربارهی این یار کهن چنین مینویسد : آقای کاوه گذشته از آشنایی دیرین با دارندهی پیمان از سالهاست که با مهنامه و راه آن آشنا گردیده و به هواداری برخاسته و همیشه یاوریهای ارجداری نمودهاند.
آقای کاوه را اسپهانیان و تبریزیان نیک میشناسند. این جوان پاکدامن کاردان که در تبریز و اسپهان از کارکنان دولت بوده ، در سایهی دلسوزی به مردم و نیکرفتاری با آنان جا در دلها برای خود باز کردهاند و در هر شهری که بودهاند نام نیک از خود بازگزاردهاند.
✴️ گواهی پاکدلانه
محمدرضا از آذربایجان مینویسد :
من یک کارگر هستم و اهل آذربایجان
و از اینکه همشهری آقای کسروی و قهرمانان مشروطه هستم افتخار میکنم و امیدوارم بتوانم روزی وظیفهی میهنپرستی و از خود گذشتگی در راه توده و میهن را به انجام برسانم.
فعلا در هر فرصتی سعی میکنم مطالبی را که از کانال پاکدینی میآموزم به خانوادهام (مخصوصا دختر ۷ سالهام در حد درکش) هم بیاموزم.
کاش بقیه اعضای کانال هم چنین کنند.
من از اینکه در این مسیر قرار گرفتم خیلی خوشحالم نمیتوانم احساساتم را آنطور که هست ابراز کنم (زبانم قاصر است)
برای شما و همهی پاکدینان آرزوی موفقیت دارم.
ممنون
محمدرضا از آذربایجان مینویسد :
من یک کارگر هستم و اهل آذربایجان
و از اینکه همشهری آقای کسروی و قهرمانان مشروطه هستم افتخار میکنم و امیدوارم بتوانم روزی وظیفهی میهنپرستی و از خود گذشتگی در راه توده و میهن را به انجام برسانم.
فعلا در هر فرصتی سعی میکنم مطالبی را که از کانال پاکدینی میآموزم به خانوادهام (مخصوصا دختر ۷ سالهام در حد درکش) هم بیاموزم.
کاش بقیه اعضای کانال هم چنین کنند.
من از اینکه در این مسیر قرار گرفتم خیلی خوشحالم نمیتوانم احساساتم را آنطور که هست ابراز کنم (زبانم قاصر است)
برای شما و همهی پاکدینان آرزوی موفقیت دارم.
ممنون