پاکدینی ـ احمد کسروی
7.53K subscribers
8.66K photos
494 videos
2.29K files
1.79K links
🔔 برای پاسخ شکیبا باشید.

کتابخانه پاکدینی
@Kasravi_Ahmad

تاریخ مشروطه ایران
@Tarikhe_Mashruteye_Iran

اینستاگرام
instagram.com/ketab.pakdini

کتاب سودمند
@KetabSudmand

یوتیوب
youtube.com/@pakdini

دونیت :
https://t.me/pakdini/25890
Download Telegram
سید ابوالحسن اصفهانی
مجتبا میرلوحی (نواب صفوی)
🔶 دفتر «خراباتیان که بودند و چه می‌گفتند؟»
🔸 خراباتیان که بودند و چه می‌گفتند؟.. (تکه‌ی 3)


اینست فشاره‌ی سخنان آنها. اینست معنی خراباتیگری. اینها گویا از زمان سلجوقیان پیدا شده‌اند و یکی از پیشروان بنام آنها خیام نیشابوری بوده. اما بیپایی این سخنان ـ ما می‌گوییم : آن مقدمه و این نتیجه هر دو غلطست. نه آن مقدمه راست است و نه بر فرض راستی این نتیجه از آن برمی‌آید ، و اینک از یکایک آنها جداگانه سخن می‌رانیم.

این بسیار نادانیست که کسی این جهان را هیچ و پوچ پندارد. اینجهان پر از سامان[=نظم] و آراستگیست ، پر از شگفتیهاست. با یک زبان ساده و آسانی می‌رساند که از روی یک دانش و بینش آفریده شده و از روی یک دانش و بینش می‌گردد ، می‌رساند که یک مقصودی از آن درمیانست.

امروز این دانشها که هست ـ از ستاره‌شناسی و فیزیک و شیمی و جغرافی و پزشکی و ریاضیات و تاریخ و مانند اینها ـ در واقع هر یکی برای نشان دادن یک رشته‌ی دیگری از سامانها و رازهای اینجهان می‌باشد. شما تنها ستاره‌شناسی را بگیرید و ببینید چه اسراری را برای شما روشن می‌گرداند : ملیونها و صدملیونها کره‌ها در این فضای بی‌پایان پراکنده است. با آنهمه دوری و پراکندگی از همدیگر همیشه با یک سامان و آراستگی باهم در کشش و کوشش (تجاذب و تدافع) می‌باشند.

هزارها راز ، هزارها شگفتی ، هزارها سامان در پیش چشم است و هر بیننده‌ای را ناگزیر می‌سازد که در برابر این دستگاه بفروتنی گراید و زبان بستایش و نیایش باز کند ، و این تنها خراباتی شوریده‌مغز خیره‌سر است که بدمستانه فریاد می‌کشد :

ای بیخبر این طاق مجسم هیچسـت
این گنبد و نُه رواق ارقم هیچست

جهان و کار جهان جمله هیچ در هیچست
هزار بار من این نکته کرده‌ام تحقیق

خدا این جهان را بهر آسایش جهانیان آفریده و راه آن را نیز گشاده گردانیده ، و این خود مردمانند که از آن برکناری می‌نمایند و هر ایرادی که هست بخود جهانیانست. اینها سخنانیست که ما در جای خود روشن گردانیده‌ایم (1) و در اینجا بآنها نمی‌توانیم پرداخت. در اینجا دوباره می‌گوییم : بسیار نادانیست که کسانی اینجهان را هیچ و پوچ شناسند و بدانسان این را خوار دارند. همین نمونه‌ای از نافهمی خراباتیانست.

می‌آییم بر سر نتیجه‌ای که از این سخنان می‌گیرند. باید گفت آن نیز غلطست. گرفتم که اینجهان هیچ و پوچست. باز مردمان باید دربند زندگانی خود باشند ، باید گذشته را از یاد نبرند ، اندیشه‌ی آینده کنند ، بیدار و هوشیار باشند ، بکوشند ، آماده ایستند ، خود را از دشمن نگه دارند ، در آرزوی پیشرفت باشند ... یک کلمه باید گفت : باید پروای زندگی کنند و از کوشش و تلاش بازنایستند. اینست آنچه خرد میفرماید. این بسیار غلطست که کسانی ببهانه‌ی آنکه جهان هیچ و پوچست در بند زندگی نباشند. بسیار سبکمغزیست که کسانی بگویند :

خوش باش ندانی ز کجا آمده‌ای
می خور که ندانی بکجا خواهی رفت


پابرگی :
1ـ گفتارهایی که درباره‌ی خداشناسی در ماهنامه‌ی پیمان بچاپ رسیده.


.
🔶 در پیرامون اسلام
🔸 گفتار دوم : بهانه‌هایی که مسلمانان می‌آورند - تکه‌ی ششم


4ـ دین را باصلش بازگردانیم

گاهی نیز گامی بالاتر گزارده چنین گویند : «دین را باصلش بازگردانیم» یا «دین را اصلاح کنیم» این هم سخنیست که از زمان سید جمال‌الدین اسدآبادی پیدا شده بزبانها افتاده. این نیز بهانه‌ی دیگری در دست آنان گردیده.

می‌باید گفت :

نخست : بهانه‌ای بیش نیست و کسی از ملایان تاکنون این نکرده که از کیش خود چشم پوشد و درپی شناختن و شناسانیدن گوهر دین باشد. وهابیان که در آن راه گامهایی برداشته‌اند اینان آنان را بیرون از دین می‌شمارند.

دوم : بازگردانیدن دین بگوهرش نه کاریست که هر کسی بتواند. باید از آنان پرسید : دین را که از گوهرش بیرون برده است که شما بازگردانید؟. شما مگر باین «دین فرعی» یا «فروع دین» بدلخواه آمده بودید که بدلخواه بیرون روید و «اصل» را بگیرید؟!. شما اگر اصل دین را می‌شناختید و توانید شناخت چرا از نخست آن را نپذیرفته‌اید؟!. آیا نه آنست که شما گمراهیهایی را با فهم خود دین شناخته پذیرفته‌اید؟!. و این پس از گفتن ماست که می‌دانید گمراه بوده‌اید؟!. با این حال چگونه می‌خواهید اصل دین را پیدا کنید؟!. مگر فهم خود را عوض کرده‌اید؟!.

چنان گستاخانه می‌گویند : «دین را به اصلش بازگردانیم» که تو گویی سخن از آب خوردن می‌رانند. تو گویی دو چیزیست در برابر چشم ایستاده : یکی اصل دین و دیگری فرع آن ، و اینان چون می‌بینند فرع دین را که گرفته بودند راست درنیامده ، می‌خواهند آن را رها کرده این بار اصلش را گیرند. تو گویی کالایی از بازار خریده‌اند و «بدل» درآمده و می‌خواهند به فروشنده بازگردانیده یکی را که اصل باشد بگیرند.

اگر کسی بگوید : «فلان کوه را برمی‌دارم و بکنار گزارم» بیشتر گزافه نباشد تا گفتن اینان «دین را باصلش بازگردانیم».
چنانکه گفتیم این سخن از زمان سید جمال‌الدین پیدا شده و این خود مایه‌ی آشفتگی بی‌اندازه در کار دین گردیده. از یکسو این بهانه‌ی دیگری در دست پیروان کیشها شده ، که چون می‌خواهند بروی نادانیهای خود ایستادگی نمایند یکی از بهانه‌ها همین را می‌آورند. این گریزگاهی برای ایشان گردیده که چون در برابر ایرادی درماندند بجای آنکه گردن براستی گزارند و بیپایی کیش خود را بپذیرند ، می‌گویند : «اینکه از اصل دین نیست ، باید دین را باصلش بازگردانیم. اگر دین را باصلش بازگردانیم همه‌ی این ایرادها رفع خواهد شد».

از یکسو نیز فریبکارانی این را دستاویز دیگری برای فریفتن مردم گرفته‌اند ، و هر یکی یک دسته از کسانی را که اندک آگاهی از آلودگی مسلمانان می‌دارند با فریب بر خود گرد آورده‌اند واژه‌ی «مصلح» لقبی گردیده که بسیاری از ملایان هوسباز بروی خود گزارده‌اند.

در این چندگاه کسان بسیاری از این گونه ، در اینگوشه و آنگوشه ، برخاسته‌اند و «راه اصلاح» که آنان شناخته‌اند چند چیز است :
یکی آنکه هر کسی هر ایرادی گرفت بگویند از اصل دین نیست. یک چیز را تا ایراد نگرفته‌اند از دینست ، ولی همانکه ایراد گرفته شد از دین نیست.

دیگری آنکه هر سخن نیکی هر کسی گفت بگویند این در اسلام نیز هست و یک آیه‌ای یا حدیثی پیدا کرده با زور گزارش[1] با آن سازش دهند. اینان هر سخنی را از قرآن می‌فهمند بشرط آنکه کسی آن را یک بار بگوید.

دیگری آنکه دانشهای نو را با قرآن و حدیث سازش دهند و چنین وانمایند که پیغمبر اسلام و (همچنین امامان شیعه) همه‌ی دانشها را می‌دانسته‌اند و درمیان گفته‌های خود آنها را بازنموده‌اند.
اینست راه «اصلاح» دین که این «مصلحین» می‌شناسند. و شما چون نیک نگرید دین در دست آنان بازیچه‌ای گردیده که هر زمان رنگ دیگری بآن می‌دهند و هر زمان پینه‌ی دیگری بآن می‌زنند. شما اگر از یکی از آنان بپرسید : «آن اصل دین که می‌گویی کدامست؟. آن را یک بار برای ما بگو» ، پاسخی نخواهید شنید. زیرا در این باره هیچ گونه فهم و آگاهی در نزد ایشان نیست و به یک چیزی تا ایراد گرفته نشود و یا یک سخنی تا گفته نگردد آنان بیرون از دین یا در درون دین نخواهند شناخت.

یکی از اینان در عراق است که کتابی نوشته و چنین وانموده که پیغمبر و دوازده امام ستاره‌شناسی نو را می‌شناخته‌اند و آنچه را که گالیله و کپلر و نیوتن و دیگران با صد رنج پیدا کرده‌اند آنان می‌دانسته‌اند و هزار سال پیش درمیان گفته‌های خود آنها را بازنموده‌اند ، این را با آب و تاب بسیاری برشته‌ی نوشتن کشیده و آیه‌ها و حدیثهای بسیار یاد کرده و کتابش بسیار شناخته می‌باشد.


[1ـ گزارش = تأویل ، بیرون بردن سخنی از معنی راستش. ـ و]


.
🔶 دفاع در دیوان کیفر

🔸 متن دفاع آقای کسروی در دیوان کیفر ـ تکه‌ی 29


اکنون از مقدمه درگذشته بپاسخ اتهامات و گفته‌های دادستان می‌پردازم. چنانکه در دفعه‌ی پیش هم گفتم در پرونده‌های توقیف خلاف قانون من مکلّف بدفاع تفصیلی نیستم. این را وکلای دیگر عهده‌دار می‌باشند و اکنون نیز در مورد آن پرونده‌ها بدفاع تفصیلی نمی‌پردازم و تنها به دو سه نکته اکتفا می‌نمایم :

نخست ، چنانکه گفتم در مورد این پرونده‌ها بقوانینی استناد می‌شود که ملغا بوده و آن بیانات را دیگر تکرار نمی‌کنم.

دوم ، در اغلب این پرونده‌ها قضیه‌ای که رو داده است چنانکه بوده نشان نمی‌دهند و آن را به یک رویهی[ruye=صورت] دیگری می‌اندازند و توقیف‌شدگان خود را سراپا مظلوم نشان می‌دهند که بی‌هیچ موجبی آنها را بزندان انداخته‌اند. در حالی که چنین نیست و قضایای آنها از نظر مصالح کشور زیان‌آور بوده و خود آنها در هنگام اقدام مقاصد و نیات دیگری در سر داشته‌اند ، و به هر حال یک موجبی برای توقیف درمیان بوده. من برای مَثَل سه موضوع را مورد بحث قرار می‌دهم :

1) قضیه‌‌ی آقای غفاری (ذکاء‌الدوله) : این مرد برای تحریک احساسات دادگاه ، خود در پشت میز نطق حاضر گردید و چنین عنوان نمود که یک مرد سلامت‌دوستی بوده و سمت استادی داشته ، چون در ضمن درس چنین گفته بوده که راه‌آهن ایران سالانه زیانهایی برای ما خواهد داشت و از نظر اقتصاد یک اقدام زیان‌آوری می‌باشد. تنها بجرم این یک سخن گفتن او را دستگیر ساخته بزندان برده‌اند و با این بیان خود دلهای شنوندگان را بتکان آورد. دادستان نیز او را یک «پیر روشن‌ضمیری» خواند که گرفتار چنگه‌ی مختاری گردیده است.

ولی حقیقت قضیه جز از اینست. من دوست نمی‌دارم یک خاندانی را برنجانم و با خود مدعی سازم ولی چه باید کرد که وظیفه مکلفم می‌گرداند. حقیقت آنست که آقای غفاری چنانکه خودش نیز گفت در وزارت خارجه رتبه‌ی 9 داشته و سالها مأمور جامعه‌ی ملل بوده است. سپس بعلتی که ما نمی‌دانیم ولی می‌توانیم حدس زنیم او را به تهران خواسته‌اند و کاری نداده‌اند. آقای غفاری بصدد انتقام برآمده و زبان بانتقاد از کارهای دولت گشاده و راه‌آهن را وسیله‌ی بدگویی گردانیده.

آقای غفاری چرا این نمی‌دانسته که راه‌آهن یک بنیاد اقتصادی نیست. دولت آن را بقصد استفادهی اقتصادی نکشیده بلکه مقصودش تأمین آبروی کشور و استفاده‌های لشکرکشی بوده. اینست موضوعی نداشته که ایشان از سود و زیان راه‌آهن گفتگو کنند. مگر خود دولت زیان آن را نمی‌دانست. از سوی دیگر چنانکه از پرونده برمی‌آید آقای غفاری در خانه‌ی خود در پیش جهانسوزی (1) جوانِ حساس ببدگویی از دولت پرداخته ، جهانسوزی پرسیده چه باید کرد؟. گفته اگر یک جمعیتی باشد من می‌دانم چه کنم. همین حرف سرچشمه‌ی بدبختی جهانسوز و همراهان او گردیده. جوانی که سراپا آتش احساسات بوده در نتیجه‌ی همین تحریک باقداماتی برخاسته که منجر بکشته شدن او گردیده.

پابرگی (از ویراینده) :
1ـ در روی جلد کتاب «مهدی» که این جوان از دارمستتر شرقشناس فرانسه‌ای ترجمه گردانیده نام او «جهانسوز» آمده.

.
✴️ چگونگی ترور یکم کسروی
(تکه‌ی دوم)

چندی پیش «آیت‌اللهی» بنام سید مرتضا مستجابی در گفتگویی که در کتاب «یاران موافق» چاپ شده مدعی شده که با نواب صفوی رفیق و همدرس در نجف بوده است. او با شیوه‌ی «داش مشتیانه» خاطره‌ی آمدن به ایران و گفتگو در این نشست را چنین یاد می‌کند :

«وقتی نجف بودیم با سید مجتبی نواب صفوی قرار گذاشتیم که بیایم تهران با احمد کسروی بحث کنیم و خلاصه یواش یواش فعالیت‌ها بیشتر شد.[؟] البته من هیچ وقت موافق ترور و کشتن اینها نبودم. رفاقتمون تا آخر برقرار بود اما در این کارها وارد نشدم ... اومدیم ایران تا با احمد کسروی و همین‌طور با آشیخ باقر کمره‌ای بحث کنیم. اطراف این شیخ را کمونیست‌ها گرفته بودند. ... روز اولی که برای بحث رفتیم کسروی هر سه تای ما رو یه لقمه کرد. آخه آدم کار کرده و باسوادی بود. وکیل هم بود. با همه‌ی اون حرارتی که نواب صفوی و ما داشتیم ، ما رو یه لقمه کرد».

به هر روی ، در روز 8 اردی‌بهشت‌ماه 1324 ، مجتبا میرلوحی ، نزدیک خانه‌ی کسروی در چهارراه حشمت‌الدوله پشت دیوار کمین کرده و با همدستی محمد حاج‌محمدتقی (خورشیدی) و ده دوازده تن اوباش مزدور دیگر که همراه خود آورده بود و نیز اصناف متعصب و نادان محل که برای جنایت آماده شده بودند ، آهنگ کشتن کسروی را می‌کند. نقشه این بود که مجتبا میرلوحی با محمد حاج‌محمدتقی (خورشیدی) و دیگران زمانی که کسروی از خانه بیرون می‌آید ، نامردانه او را ناگهگیر کرده و با گلوله‌ی تپانچه وی را بکشند. پس از آن دیگران که برای این نقشه آماده شده بودند ، با پدیدآوردن هیاهو و غوغا جنایتکاران را بگریزانند تا شناخته نگردند. گفتنی است ده روز پیش از این ، شیخ حسین مؤید نماینده‌ی سید ابوالحسن اصفهانی از بغداد وارد تهران شده بود و حامل پیغامهایی درباره‌ی جنایت بوده است.

ولی نقشه‌ی جنایت کارگر نیفتاد. «ابن‌ملجم ناشی» (1) دو گلوله از پشت سر بسوی کسروی می‌اندازد. هر دو گلوله‌ از پشت او درآمده یکی از آنها از سینه بیرون رفته و دیگری در تن او می‌ماند. دو تن از یاران کسروی که همراه او بوده‌اند ، تپانچه را از دست جانی گرفته و از شلیک گلوله‌ی سوم جلو می‌گیرند. در این هنگام ، محمد حاج‌محمد‌تقی (خورشیدی) نیز از روبرو با تپانچه‌ی دیگری در دست ، جلو می‌آید و می‌خواسته شلیک کند که گلوله در تپانچه گیر می‌کند و درنمی‌رود. کسروی دست می‌اندازد که تپانچه را از دست او بگیرد ولی در این هنگام ، ده دوازده تن اشرار دیگر ، بر سر او ریخته و تپانچه را می‌گیرند و برای مغالطه فریاد می‌زنند که : «لامذهب می‌خواستی سید اولاد پیغمبر را بکشی». در این هنگام ، «ابن‌ملجم ناشی» نیز چاقو کشیده و با آن اشرار دیگری که همراه او بوده‌اند ، سیزده زخم چاقو و سنگ به‌ کسروی می‌زنند. با این حال کسروی زنده ماند. پس از این ترور ، سید محمد بهبهانی که از دست‌اندرکاران و محرکان جنایت بوده ، آشکاره به پشتیبانی از جانیان پرداخته و بدیدار آنها در زندان می‌رود. کسروی در ماهنامه‌ی‌ اردی‌بهشت 1324 به او چنین پیام می‌دهد :

«سخنان ما بسیار ریشه‌دارست و هیچگاه با تپانچه از میان نخواهد رفت. تپانچه بیش از آن نتیجه نتواند كه خونهایی بناسزا ریخته شود. شما در برابر ما هر سخنی داشتید بگویید و بنویسید و ما را رنجشی نخواهد بود. ولی حمایت شما از اشرار معناهای دیگری خواهد داد. ... همان داستان دلگدازِ پدرِ بزرگ شما (2) بس بوده كه نتیجه‌ی ناگوارِ اشرار بازی و تپانچه‌كشیها دانسته شود و همیشه در پیش چشمها باشد». گفته شده سید محمد بهبهانی پس از این ترور ، با شاه نیز دیدار می‌کند.

کسروی درباره‌ی این رویداد و حمایت شهربانی از جانیان چنین نوشته است : «شنبه‌ی گذشته كه مرا زدند در این یك هفته ، چـه در روزنامه‌ها و چـه در بیرون سخنان بسیاری گفته شده و نوشته‌های بسیاری بچاپ رسیده. اینك خودم از بستر بیماری این شرح را می‌نویسم كه بچاپ رسد و پراكنده گردد.

نخست درباره‌ی پیشامد مرا افسوسی نیست. مرا آزارها و گزندها رسید. ولی خدا را سپاس كه زنده ماندم و خواهم توانست كارهای خود را دنبال كنم. همه چیز بكنار ، اگر آن روز كه صد تن بیشتر از اشرار نافهم متعصب گرد مرا گرفتند و هر یكی از راه دیگری آزار مرا می‌خواست ، ایستادگی نتوانسته از پا افتاده بودم بیگمان زنده برنمی‌خاستم. این نگهداری خدا بود كه با یازده زخم و آنهمه ریزش خون بیست دقیقه بیشتر سر پا ایستادم و با آنهمه اشرار برابری كردم. با چنین مهر خدایی مرا چه جای افسوسست.

درباره‌ی شهربانی كه در این یك هفته رفتارش مایه‌ی شگفتی بوده ناچارم چند جمله‌ای بنویسم :

(1) : لقبی که کسروی به مجتبا میرلوحی داده بود.
(2) سید محمد بهبهانی فرزند شادروان سید عبدالله بهبهانی از پیشوایان بزرگ مشروطه بود. او در آشوب 17 آذر سال 1321 از کارگردانان اصلی بود.
سید مرتضا مستجابی
سید محمد بهبهانی
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
🔶 دفتر «خراباتیان که بودند و چه می‌گفتند؟»
🔸 خراباتیان که بودند و چه می‌گفتند؟.. (تکه‌ی 4)


برای آنکه سخنم نیک روشن گردد یک مثلی یاد می‌کنم : چنین انگارید خاندانهایی را از یک شهری بیرون رانده در یک شوره‌زاری جا داده‌اند بی‌آنکه بدانند داستان چه بوده و چه گناهی داشته‌اند خود را در یک چنین گرفتاری می‌یابند و هیچ راهی برای رهایی نمی‌بینند ـ آیا چه کار باید کنند؟.. آیا دست بهم داده در اندیشه‌ی زندگانی باشند و در همان زمین شوره بکشت و کار پرداخته لوازم زیست تهیه کنند و یا بعنوان اینکه ما چون نمی‌دانیم بهر چه ما را باین سرزمین آورده‌اند ، و آیا چه گناهی از ما سر زده بوده ، آیا اینجا کجاست ، از کوشش خودداری کنند و دم را غنیمت شمرده بتن‌آسایی پردازند؟.. آیا کدام از این دو کار با خرد سازگار است؟!.. اگر آن کسان بهمین دستاویز از کوشش خودداری نمودند آیا گرفتار سختی و گرسنگی نخواهند گردید؟!.. آیا خودشان و خاندانهاشان رو بنابودی نخواهند نهاد؟!..

جای گفتگو نیست که خراباتیان یک دسته گمراهان بی‌ارزش بوده‌اند ، و اندیشه‌های آنان سراپا غلط و سراپا زیانست : آن جهان را خوار داشتن و از دیده‌ها انداختنشان ، این مردم را بسستی و مستی و بیغیرتی واداشتنشان. اینان پیش خود با خدا می‌جنگیده‌اند و باو ایرادها می‌گرفته‌اند ، ولی در حقیقت ریشه‌ی خود و توده را می‌کنده‌اند. این بسیار نادانیست که کسانی مردم را از کوشش بازدارند و چنین گویند :

زین پیش نشان بودنیها بوداست
پیوسته قلم ز نیک و بد ناسوداست

تقدیر ترا هر آنچه بایستی داد
غم خوردن و کوشیدن ما بیهوداست

در گرفتاریها از چاره‌جویی بازداشته چنین درس آموزند :

رضا بداده بده وز جبین گره بگشای
که بر من و تو در اختیار نگشادست

در برابر میخوارگیها و پستیهای خود عذر آورده چنین گویند :

آیین تقوا ما نیز دانیم
لکن چه چاره با بخت گمراه

بیشرمانه با آفریدگار بداوری برخاسته و نادانیهای خود را باو بسته چنین گویند :

هر نیک و بدی که از من آید بوجود
تو بر سر من نوشته‌ای من چه کنـم

یا از ارزش دانش و بینش کاسته چنین سرایند :

حدیث از مطرب و می گو و راز دهر کمتر جو
کسی نگشود و نگشاید به حکمت این معما را

یا به خرد که گرانمایه‌ترین گوهر خدادادیست ریشخند کرده چنین گویند :

ما را بمنع عقل مترسان و می بیار
کاین شحنه در ولایت ما هیچ کاره نیست

جهان را هیچ و پوچ خوانند و آنگاه چنین گویند :

بادت بدست باشد اگر دل نهی بهیچ
در محضری که تخت سلیمان رود بباد

چنین کسانی را با این بدآموزیها «خردمند» نتوان خواند. ما نمی‌دانیم کسانی که از اینان هواداری می‌نمایند چه پاسخی دارند؟!.. آنان که صد ستایش از خیام می‌نمایند و رباعیهای او را پیاپی بچاپ رسانیده بدست مردم می‌دهند باینها چه می‌گویند؟!.. نمی‌دانم آیا مقصود خراباتیان را دریافته‌اند یا نه؟.. اگر دریافته‌اند پس آن ستایشها برای چیست؟!.. چگونه از چنین کسانی ستایش می‌سرایند؟!.. اگر درنیافته‌اند و مقصود آنان را نمی‌دانند پس آن کوششها چه حالی دارد؟!.. چرا در راه یک چیز نافهمیده می‌کوشند؟!..


.
🔶 در پیرامون اسلام
🔸 گفتار دوم : بهانه‌هایی که مسلمانان می‌آورند - تکه‌ی هفتم


آقای «مصلح» این ندانسته که هر برانگیخته‌ای از دانشها آن داند که در زمان اوست و آن نیروی خدایی یا فَرهِش[=وحی] جز در زمینه‌ی دین نتواند بود.

این ندانسته که اگر گفته شود پیغمبر اسلام همه چیز را می‌دانست ، صد دشواری در زمینه‌ی قرآن و آیه‌های آن پدید خواهد آمد.
شنیدنیست که قرآن در داستان ذوالقرنین زمین را گسترده و هموار نشان می‌دهد(1) ، (و آن روز دانسته‌ی مردم همین می‌بود) ، و این آقای مصلح از آن چشم پوشیده آیه‌هایی را یاد می‌کند که گرد بودن زمین و گردش آن را به گرد خورشید بازمی‌نمایند و ما نمی‌دانیم باین چه نامی دهیم.

یکی دیگر در تهران می‌بود. این هم هرچه شنیدی در اسلام جا برایش باز کردی. چون روزنامه‌ها به ورزش ارج بی‌اندازه گزارده گفتارها می‌نوشتند ، او نیز در بالای منبر بستایش پرداخته نماز را یک گونه از ورزش می‌شمرد. هنگامی که کنگره‌ی فردوسی برپا گردید و هایهوی شاعربازی درگرفت او همراهی نشان داده بر منبر ستایش از سعدی و حافظ و خیام و مولوی می‌نمود و آیه از قرآن درباره‌شان می‌سرود.(2) چون از سالیان دراز در مصر و دیگر جاها سخن از مرده‌پرستی مسلمانان و اینکه بنیاد اسلام بآخشیج آنست رفته بود و سپس ما نیز در «پیمان» گفتارهایی در آن زمینه نوشتیم ، او هم کتابی بنام «یکتاپرستی» بچاپ رسانید. زمانی که ما سخنانی درباره‌ی امام ناپیدا نوشتیم او نیز بهوس افتاده و در پیش بسیاری از پیروان خود او را انکار کرد. اینهاست نمونه‌هایی از کارهای آن مصلح.
شگفتتر آنکه از اینان هیچ یکی از کیش خود دست برنمی‌دارد و کسی را از خود رنجانیدن نمی‌خواهد. مثلاً همان مرد عراقی که خود را «المصلح الکبیر» می‌نویساند هنوز شیعی است و تاکنون سخنی که شیعیان را برنجاند از او سر نزده. این مرد تهرانی همچنان شیعی می‌بود و همیشه خود را شیعی می‌خواند. از یکسو کتاب «یکتاپرستی» چاپ می‌کرد که چنین وانماید از بنیاد اسلام آگاهست و یک دسته را خشنود گرداند ، از یکسو کیش شیعی که بنیادش به «صد تا پرستی» است رها نمی‌کرد. پیروانش دسته دسته به قم و مشهد و کربلا برای گنبدپرستی می‌رفتند. بلکه خود او بزیارت می‌رفت. امام ناپیدا را درمیان یک دسته انکار می‌کرد و درمیان دسته‌ی دیگر بگردن نگرفته می‌گفت : «من چنان سخنی نگفته‌ام ، من شیعه‌ام».

چنانکه گفتم از این عنوان «اصلاح» (یا بازگردانیدن دین بگوهرش) دو نتیجه خواسته می‌شود : یکی آنکه کیشهای خود را نگه دارند و این خود سپری در برابر آن کیشها باشد. این درست داستان آن چیت‌فروش و نیم‌گزهای دوگانه‌ی اوست و شما از همینجا پی باندازه‌ی نادانی و بیچارگی آنان ببرید.

دیگری اینکه فریبکارانی با همین سخنان یک دسته را دلخوش گردانیده بسر خود گرد می‌آورند. می‌باید گفت : دکاندارانی می‌باشند که این را کالای نوینی می‌شمارند و بازارهای خود را با آن گرم می‌سازند. سالیان دراز از فرع دین نان خورده بودند ، اکنون از اصل دین نان می‌خورند.

داستان اینان داستان آن شیرفروشی است که آب بشیر ریختی و فروختی و سوگندهای دروغ خوردی و چون زمانی گذشت و خریداران همه دانستند و او رسوا گردید ، این بار آوازه انداخت که توبه کرده‌ام و از این پس جز شیر خالص نخواهم فروخت و پول گرد آورده به کربلا خواهم رفت. با این حال باز بشیر آب می‌ریخت و باز دغلکاری می‌کرد ، و چون کسانی ایراد می‌گرفتند می‌گفت : «شیر خالص همین طور باشد. شما بی‌جهت بدگمان شده‌اید».


1ـ در آن داستان گفته می‌شود : «ذوالقرنین بدرآمدگاه خورشید رسید» و «بفرودگاه خورشید رسید» ، (بَلَغَ مَطْلِعَ الشَّمْسِ ، بَلَغَ مَغْرِبَ الشَّمْسِ) و این جز با هموار بودن زمین نتواند ساخت. زمین اگر گرد است خورشید در هیچ جا فرو نخواهد رفت و از هیچ جا بالا نخواهد آمد ، و هیچ کس بفرودگاه یا درآمدگاه او نتواند رسید ، امروز کسی اگر گِرد زمین بگردد در هیچ جا بفرودگاه یا درآمدگاه خورشید نخواهد رسید. سوره‌ی کهف (18) آیات 86 و 90.

2ـ اینها در روزنامه‌ی کانون چاپ شده (روزنامه‌ی پرچم)


.
🔶 دفاع در دیوان کیفر

🔸 متن دفاع آقای کسروی در دیوان کیفر ـ تکه‌ی 30


2) داستان ماتاوسخان ملیکیان : این موضوع را آقای نراقی با یک زبان مؤثری بیان کرد که همگی متأثر گردیدیم. یک پیرمردی را باتهام نوشتن یک نامه‌ای با حروف روزنامه مدت متمادی در زندان نگه داشته‌اند ولی حقیقت چیست؟.. حقیقت آنست که از سالیان دراز در ایران یکی از آرزوهای توده برانداختن زبانهای گوناگونی بوده که در این کشور رواج دارد.

این آرزوی ایرانیانست ، آرزوی همگی ماست. ما این را به یاری خدا از پیش خواهیم برد و همه‌ی زبانها را جز از فارسی از میان خواهیم برداشت. من که در اینجا ایستاده‌ام زبان مادرزادی من ترکی بوده ولی همه می‌دانند که چه کوششهایی بکار می‌بریم که آن زبان نیز از ایران برافتد. ترکی برافتد ، عربی برافتد ، آسوری برافتد ، ارمنی برافتد ، کردی برافتد. ارمنیان اگر از مایند باید با زبان ما درس خوانند و سخن گویند.

در زمان رضاشاه چون دولت اقتداری داشت این مقصود را اجرا گردانید. اینبود از دبیرستان ارمنیان جلوگیری کرده و آنها را مجبور گردانید که پرگرام وزارت فرهنگ را اجرا کنند و درسها نیز همه بفارسی باشد و این رفتار را با مدرسه‌های آمریکاییان و دیگران نیز کرد.

ولی دیده می‌شود ماتاوسخان که رئیس مدرسه‌ی ارمنیان بوده با این مقصود موافقت نداشته و کینه‌ی رضاشاه را در دل گرفته و چون شجاعتی که آشکاره نامه نویسد نداشته حروف روزنامه را چیده و از ترکیب آنها یک نامه‌ای که دشنام‌آمیز بوده برای شاه فرستاده و بر سر همین رفتار گرفتار زندان گردیده و شما بیندیشید که کارش تا چه اندازه بد بوده. در اینجا گفتگو از پیری او رفت ولی بهتر بود از دل پُرکینه‌اش نیز یادی کرده می‌شد.


.
✴️ چگونگی ترور یکم کسروی
(تکه‌ی سوم)

نخست می‌پرسم : نظر شهربانی چیست؟. اگر نظرش آنست كه این قضیه دنبال نشود و بخوابد و صلاح كار را در آن می‌داند مرا ایرادی نخواهد بود. برای من بسیار آسانست كه از حق خود چشم پوشم.

ولی اگر نظر شهربانی اینست كه قضیه دنبال شود و اسراری بدست آید چرا راه كار را گم كرده؟!. اداره‌ی آگاهی با آنهمه تسلط بشهر چرا نتوانسته كنه قضیه را بدست بیاورد؟!.

این قضیه ریشه‌ی درازی دارد. اگر شهربانی می‌خواهد ما حاضریم راه تحقیق را باو نشان دهیم.

داستان شگفتیست. این ضارب دیوانه دو ماهست در تهران بصد جا رفته و قصد خود را با كنایه فهمانیده. از جمله یك بار بنزد تیمسار سرتیپ ضرابـی رئیس شهربانی رفتـه. یك بار باداره‌ی كیهان رفته و مقاله برده. ده بار باداره‌ی ما آمده. یك روز هم بنشست ما آمده كه چون خواستش شرارت بود من عذرش خواسته بی‌آنكه بگزارم كسی اذیتش كند بیرونش فرستاده‌ام و این حادثه درمیان هفتاد و هشتاد نفر رخ داده.

با اینهمه سوابق شهربانی داستان را چنین وانمود می‌كند كه میانه‌ی من و او در خیابان نزاعی رخ داده. من كسی بوده‌ام كه با یك دیوانه‌ی پستی در خیابان نزاع كنم؟!. آیا چنین رفتاری از یك اداره‌ی بزرگی كه عهده‌دار امنیت ملیونها خانواده‌هاست ناشایسته نیست؟!.

شهربانی چـرا ازو نپرسیده كه در پیرامون خانه‌ی من چه كار داشته؟. هوادارانش انتشار داده‌اند كه از ختـم برمی‌گشته. بهتر بود شهربانی همان را تحقیق می‌كرد : از چه ختمی؟. كه مرده بود؟. كه ترا در آنجا دیده؟. آنگاه كسی كه از ختم بازمی‌گشته پس چرا عمامه و عبا نداشته؟!. آن همراهانش چرا با او بوده‌اند؟!.
شهربانی از دلایلی باین آشكاری صرف‌نظر كرده و بیانات غرض‌آمیز همراهان ضارب و بعضی از اصناف متعصب محل را كه از پیش آماده كرده بودند ملاك گرفته است.

شهربانی ملاقات با ضارب را در زندان آزاد گزارده. همدستان او پیاپی بنزدش می‌روند و بیرون می‌آیند و درسها باو می‌آموزند. ولی دو نفر جوانی كه آن روز تپانچه را از دست ضارب درآورده و از ضرب سوم كه چه‌بسا مایه‌ی مرگ من می‌شد جلو گرفته‌اند شهربانی آنها را بازداشته و ملاقاتشان نیز آزاد نیست. من می‌خواهم همه‌ی مردان باشرافت در این باره داوری كنند».(1)

چون اعلامیه‌ی شهربانی در روز 12 اردی‌بهشت در روزنامه‌ی اطلاعات درآمده و دانسته می‌شود که شهربانی می‌خواهد داستان را لوث گرداند ، کسروی در نامه‌ای که از بیمارستان نجمیه برای روزنامه‌ی «ایران ما» می‌فرستد و روز 14 اردی‌بهشت در آن روزنامه بچاپ می‌رسد ، همان دلیلهای بالا را آورده و دلیلهای دیگری نیز بآن می‌افزاید :

«سوم ، اگر او تپانچه نداشته و مرا نزده پس این 2 گلوله در تن من از کجا جا گرفته؟ چهارم ، شهربانی از سوابق این ابن‌ملجم ناشی صرف‌نظر کرده. این سید بارها به اداره‌ی ما [=دفتر پرچم] آمد ، چون رفتارش تولید بدگمانی می‌کرد عذرش خواستند. سپس یک روز به جلسه آمد. در آنجا نیز شرارت از خود نشان داد. کسانی خواستند بزنند من نگزاشتم و با احترام بیرونش کردم.
پس از آن یک بار به نزد تیمسار سرتیپ ضرابی رفته و از من شکایت کرده. خود تیمسار می‌گفتند که دیدم اطوارش جنون‌آمیز است. یک بار هم به اداره‌ی روزنامه‌ی کیهان رفته و مقاله برده و آن مقاله‌اش در اداره‌ی آن روزنامه باقیست.».(2)

استادان مجتبا میرلوحی ، به این شاگرد دبستانِ «تقیه» ، یاد داده بودند که جنایت و قصد خود را انکار نماید و در نتیجه‌ی پشتیبانی حکومت از جانیان ، با اینکه جنایت در زمان حکومت نظامی رخ داده بود و موضوع آشکار و انکار نشدنی بود ، دادسرای نظامی نخست با وجه‌الضمانی که یک بازاری بنام محمدعلی اسکوئی (3) سپرده بود ، «ابن‌ملجم ناشی» را آزاد کرد. پس از چندی به وجه‌الضمان نیز نیازی ندیده و آن را بجانیان مسترد کردند. درپی آزاد نمودن این «وجه‌الضمان» که نشان‌دهنده‌ی قصد آشکار حکومت برای هواداری از جنایتکاران و تعقیب نکردن آنها بود ، کسروی در بخشی از نامه‌ی مورخ 20 مرداد 1324 خود به دادسرای نظامی تهران چنین نوشت :



(1) : ماهنامه‌ی اردی‌بهشت 1324 گفتار «سرگذشت من ، مردان نیك داوری كنند».
(2) : ناصر پاکدامن ، ص141
(3) : آقای محمد امینی در مقاله‌ی «فداییان اسلام و سودای حکومت اسلامی» در زمینه‌ی ارتباط اسکوئی با برادران رشیدیان از جاسوسهای نشاندار انگلیس در ایران و همچنین ارتباط مجتبا میرلوحی با سید ضیاءالدین طباطبایی مطالب قابل تأملی آورده است.
🔶 دفتر «خراباتیان که بودند و چه می‌گفتند؟»
🔸 خراباتیان که بودند و چه می‌گفتند؟.. (تکه‌ی 5)


آیا این بدخواهی با کشور و توده نیست که کسانی چنین اندیشه‌های کجی را ترویج نمایند؟!. آیا از اینها جز زیان چه نتیجه‌ای در دست تواند بود؟!.. امروز در این جهانی که توده‌ها در راه زندگانی با همدیگر سختترین نبردها را می‌کنند آیا خیانتکاری نیست که شما چنین بدآموزیهایی را که همه‌اش سخن از مستی و سستی می‌راند در دلها جا دهید؟!.. آیا این دشمنی با توده و کشور شمرده نمی‌شود؟!..

آیا این داستان از کجا سرچشمه میگیرد؟!.. این هیاهو درباره‌ی خیام از کجا برخاسته؟!. من نمی‌خواهم پرده‌دری کنم همین اندازه می‌نویسم : کسانی در این راه دانسته و فهمیده گام برمی‌دارند. و آنان خواستشان سسـت گردانیدن این توده‌ی بیچاره است و این داستان و مانندهایش را وسیله‌ی نیکی برای کار خود می‌شناسند ، دیگران نیز نافهمیده و نادانسته پیروی از ایشان می‌کنند. اینها همه دامست همه دانه است.

اگر بخواهند کسی را فریب دهند و سوارش گردند آشکاره نگویند که می‌خواهیم ترا فریب دهیم یا می‌خواهیم بگردنت سوار گردیم ، با سخنانی سرگرمش دارند و قصد خود را بکار بندند.
شنیده‌ام در هندوستان مارگیرانی هستند که چون بخواهند ماری را بگیرند می‌روند در جایی نزدیک بسوراخ آن می‌نشینند و نایی بلب گرفته سراییدن می‌آغازند. مار که آواز نای شنود سر از سوراخ بیرون آورد و کم‌کم بمارگیران نزدیک شود و یکبار خود را در درون سبد می‌بیند که می‌گیرند و دندانش را کنند و افزار کارش گردانند. اینان نیز همین رفتار را می‌کنند. یک نام «مفاخر» بگوشها می‌خوانند و صد بدآموزی زهرناک را در دلها جا می‌دهند. اینها چیزهاییست که همه باید بفهمند ، حقایقیست که همه باید بدانند. بفهمند و بدانند و بیش از این فریب بدخواهان نخورند ، بیش از این ریشه‌ی خود را نکنند.

می‌دانم کسانی باز به رنجش خواهند برخاست. اینست می‌گویم : اگر ایرادی یا پاسخی دارند با زبان ادب بنویسند. کسانی که از در الواطی و پستنهادی درآیند ما را بآنان پاسخی نخواهد بود.

میدانم کسانی همین سخن را ناشنیده گرفته و همه‌ی این دلیلهای ما را نادیده انگاشته بجای پاسخ بهیاهو خواهند برخاست که بخیام توهین شده. این مایه‌ی افسوس است که یک خیامی حق داشته است که بخدای جهان توهین کند ، به خرد و فهم و دانش ریشخند نماید ، اینهمه بدآموزیها را برشته‌ی شعر کشد ، ولی کسی حق ندارد با دلیل باو ایراد گیرد یا بدآموزیش را بازنماید. راستی‌را مایه‌ی افسوس است و دوباره تکرار می‌کنم که ما باین هیاهوها اهمیتی نخواهیم داد و از سخن خود نخواهیم بازگشت.

ما نیک می‌دانیم که بیشتر مردم اینها را نمی‌دانند و اینست پیروی از بدخواهان می‌نمایند. این را بارها آزموده‌ایم و اینست امیدمندیم که بسیاری از اینان از این سخنان تکانی خواهند خورد و از آن راه گمراهی بازخواهند گشت. بارها از کسانی پرسیده‌ام آخر این خیام چه می‌گوید؟!.. دیده‌ام پاسخی نمی‌توانند. روزی به یکی گفتم : خیام چه می‌گوید که اینهمه نامش بزبانها افتاده؟.. گفت فلسفه‌ی مخصوصی دارد. گفتم : چه فلسفه‌ای؟.. گفت : می‌گوید من نمی‌دانم از کجا آمده‌ام و بکجا می‌روم. گفتم : اگر می‌دانست می‌شد فلسفه. ندانستن که فلسفه نیست. پیره‌زنهای روستایی نیز نمی‌دانند که از کجا آمده‌اند و بکجا می‌روند. بسیار خوب ، نمی‌داند از کجا آمده و بکجا می‌رود ، چه کار باید کرد؟..گفت : می‌گوید : باید دم را غنیمت دانست و بخوشی گذرانید. گفتم آیا این فلسفه است؟!.. پس بگویید شما فلسفه را به چه معنی می‌آورید؟.. اگر فلسفه بمعنی اندیشه‌ها یا دستورهای بخردانه است اینکه بسیار بیخردانه می‌باشد. این شیوه‌ی هر بیغیرت و بیدردست که پروای گذشته و آینده نمی‌کند ، تنها در اندیشه‌ی خوشی آن دم می‌باشد ، ولی خردمند باغیرت چنین رفتاری را بخود نتواند پسندید.


.
🔶 در پیرامون اسلام
🔸 گفتار دوم : بهانه‌هایی که مسلمانان می‌آورند - تکه‌ی هشتم


5ـ تا قرآن درمیانست اسلام برپاست

آخرین بهانه‌شان اینست. چون به یکایک گفته‌هاشان پاسخ داده شد آن زمان این را پیش کشند و چنین گویند : «کتاب اسلام قرآنست و تا آن درمیان باشد اسلام برپاست» ، و یا چنین گویند : «اصل اسلام را از روی قرآن بدست آوریم».

باید پرسید : کتاب کدام اسلام قرآن است؟!. اگر اسلام نخست را می‌گویید از آن بشما چه؟!. شما کجا و آن اسلام کجا؟!. اگر این کیشهای گوناگون و درهم امروزی را که اسلام شما همینهاست می‌گویید ، قرآن کتاب اینها نیست.

به هر حال با بودن قرآن بوده که اینهمه گمراهیها و نادانیها پدید آمده. اگر قرآن توانستی جلو گمراهیها را گیرد تاکنون گرفته بودی. شما از قرآن چه بهره خواهید داشت ، در حالی که هر یکی از کیشهای گوناگون از قرآن دلیل می‌آورد و هر یکی خود را از روی قرآن می‌شمارد؟!.

اینکه می‌گویند : «اصل اسلام را از روی قرآن بدست آوریم» ، پاسخش اینست که چرا تاکنون بدست نیاورده بودید؟!. چرا با بودن قرآن اصل را کنار گزارده فرع را گرفته بودید؟!.
این یکی از نادانیهای مسلمانانست که در توی گمراهیها و آلودگیها می‌زیند و آنها را درنمی‌یابند ، و همیشه در برابر چشم خود پاکی اسلام نخست و مسلمانان نخست را می‌دارند. درباره‌ی قرآن نیز همین رفتار را می‌کنند ، بآن کتاب می‌نازند و هیچگاه دوری خود را از آن بیاد نمی‌آورند. دشواریهایی را که کیشهای پراکنده در برابر هنایش آن کتاب پدید آورده بدیده نمی‌گیرند.

می‌بینی یکی می‌آید و می‌پرسد : مگر در قرآن نگفته : «ولا تشرکوا بالله احدا»؟!.(1) می‌گویم : در قرآن چنین آیه‌ای هست. می‌گوید : «پس شما چگونه می‌نویسید مسلمانان مشرکند؟!». آدم درمی‌ماند چه پاسخ دهد و چگونه نادانی اینان را بخودشان فهماند ، امروز انبوه مسلمانان در «شرک» فرورفته‌اند ، و شیعیان که این پرسنده از ایشانست ، بنیاد کیششان بمرده‌پرستی و خداناشناسیست. با این حال خود را پیرو درست قرآن پنداشته‌اند و «لا تشرکوا بالله احدا» را دلیل می‌آورند.

پاسخ داده می‌گویم : راستست. چنین آیه‌ای در قرآن هست. ولی در برابر آن در کیش شما «من زار الحسین فی کربلا کان کمن زارالله فی عرشه»(2) هست ، «نحن صنایع ربنا و الناس بعد صنایع لنا»(3) هست ، «بوجوده ثبتت الارض و السماء بیمنه رزق الوری»(4) هست. در برابر آن گنبدهای مشهد و قم و عبدالعظیم و بغداد و سامره و کربلا و نجف و بقیع و دیگر جاها هست که شما از صدها فرسنگ راه آهنگ آنها می‌کنید و در برابرشان گردن کج گردانیده آمرزش گناه و گشایش کار می‌خواهید.

می‌گویند : «مگر اینها شرکست؟!».

می‌گویم : «اگر اینها شرک نیست پس شرک چیست؟!».

می‌باید دانست از زمانی که محمد ‌بن ‌عبدالوهاب نجدی برخاسته و جنگهای وهابیان و کارهای ایشان رخ داده ، تکانی درمیان مسلمانان پدید آمده ، و در هر کجا گروهی هوادار گفته‌های محمد بن ‌عبدالوهاب بوده‌اند و در هر کجا دسته‌ای بنام «قرآنیان» پدید آمده‌اند که بگفته‌ی خودشان خواسته‌اند قرآن را بخوانند و بفهمند و باورهای خود را با آن بسنجند. از این دسته‌ها در شهرهای ایران نیز پدید آمده.


1ـ کسی را هَنباز [=شریک] خدا نشناسید.
2 ـ هر که حسین را در کربلا زیارت کند ماننده‌ی آنست که خدا را بروی عرش زیارت کرده.
3 ـ ما ساخته‌های خداییم و سپس مردم ساخته‌های ما می‌باشند.
4 ـ با هستی اوست که زمین پایدار می‌باشد و بپاس اوست که بمردم روزی می‌رسد.


.
✴️ گواهی پاکدلانه

🔸 بقلم یک کارگر

سلام
من در چند سال گذشته که گوشی‌های هوشمند و اینترنت در ایران رو به گسترش نهاد با نوشته‌های آقای کسروی آشنا شدم به این صورت که شنیده بودم شخصی به صراحت بنای مخالفت با حکومت ملایان نهاده.

بدگمانی من به حکومت و رفتار ملایان سبب شد که با جستجو در اینترنت کتاب شیعیگری آقای کسروی را مطالعه کنم.

نیاز است اشاره کنم من قبل از مطالعه‌ی این کتاب کسی بودم که در نماز جماعت شرکت می‌کردم ، به زیارت گنبد و بارگاه‌ها می‌رفتم. چند بار بعد از زیارتِ قم با پای پیاده به مسجد جمکران رفته و آن نماز طولانی تحیت را می‌خواندم و شرکت در مراسم مذهبی شیعه را برای خود سرمایه‌ای می‌دانستم. چه گویم که کاملاً شستشوی مغزی شده بودم.

اینک که فکر می‌کنم می‌بینم ، یکی از اسباب بدبختی ما ایرانیان این است که در هر شهر و روستا تریبونی (منبر) در اختیار این ملایان قرار گرفته که این توده‌ی بدبخت را هر روز رو به زوال می‌برد.

بدتر از همه آنکه بزرگترهایمان یا بهتر گویم قربانیان قبل از ما ، ما را به شرکت در این مراسم تشویق می‌کنند.

اما خوشبختانه امروزه دیگر با پیشرفت علم و سهولت ارتباطات کسی نمی‌تواند مثل گذشته با توقیف کتابها و روزنامه‌های ما (پرچم و پیمان) مانع باهمادمان شود.

و خدا را شکر که روز به روز منبر ملایان پست‌تر می‌گردد.

ادامه‌ی سخن : بعد از حدود دو سال من دوباره یا شاید چندباره کتاب شیعیگری را مطالعه کردم در هر بار مطالعه هَنایش این کتاب در من نمایان می‌گردید.

از عزیزانی که جدیداً قدم در این راه می‌گذارند خواهشمندم مطالب را چندین بار مطالعه کنند و آنطور که آقای کسروی گفته سه اصل روان پاک و فهم و خرد را پایه قرار داده داوری کنند.

بعد از آشنایی و عضویت در کانال و کتابخانه‌ی پاکدینی شروع به مطالعه‌ی کتابهای آقای کسروی کردم.

آنچه بیش از هر کتابی در من هنایید و حس میهن‌دوستی و آزادگی و آتش غیرت و مردانگی را در من شعله‌ور کرد کتاب تاریخ مشروطه و تاریخ هجده‌ساله‌ی آذربایجان بود که مطالعه‌ی آن برای هر ایرانی لازم است.

اصلاً باید این کتاب در مدارس تدریس شود. هر خبری از اوضاع مملکت و تطبیق آن با کتاب تاریخ به من نشان می‌دهد که ما اکنون در حال تکرار تاریخ هستیم.

خواستم از این نامه نحوه‌ی آشنایی‌ام با پاکدینی بود اما تبدیل به نامه‌ی درد و دل شد.
سخن طولانی شد ببخشید.

محمدرضا از آذربایجان
.
شادروان مسعود مقدم از پشتیبانان پیمان

پرچم درباره‌ی او چنین می‌نویسد :

آقای مسعود مقدم در هواداری از پیمان و دلبستگی بآن پیروی به پدر ارجمندش (آقای ضیاء مقدم) کرده‌اند. این جوان یکی از هواداران هناینده‌ی پیمان و یکی از کوشندگان برجسته‌ی راه پاکدینیست. این جوان چه هنگامی که در تهران می‌بود و چه اکنون که در تبریز است همیشه می‌کوشد و همیشه همراهانی با خود می‌دارد.

آن سَهش که به نیکی جهان و به آمیغها در دلهای این جوانان پدید آمده و همچون آتش زبانه می‌زند ، سهش ورجاوندیست ، سهشی خداییست. از این سهشهای پاکست که یک نیروی خدایی پدیدار گردیده نادانیها و گمراهیها را از پیش خواهد برداشت.
🔶 دفاع در دیوان کیفر

🔸 متن دفاع آقای کسروی در دیوان کیفر ـ تکه‌ی 31


3) داستان محسن جهانسوز و همراهان او : در اینجا چنین وانمود شده که جهانسوز و همراهانش بی‌هیچ گناهی گرفتار شده‌اند و مختار برایشان دوسیه[=پرونده] ساخته است. ولی آیا حقیقت اینست؟!. این جوانان که تنها بنام احساسات تند و اندیشه‌های خام دسته می‌بستند و بخیالهایی می‌افتادند هیچ زیانی نداشتند و بایستی آنان را بحال خودشان گزارند؟!. در سیاست کشورداری چنین چیزی رواست؟!.

باید دانست من محسن جهانسوز را می‌شناسم. آن جوانْ سراپا احساسات بود و کشته شدن او یکی از داستانهاییست که مرا سخت متأثر کرده. شرح گرفتاری و محاکمه و کشته شدن او را که یکی از همراهانش (آقای سیروس) می‌نوشت ما در روزنامه‌ی پرچم بچاپ رسانیدیم و بارها بآن جوان غیرتمند دلسوزی کردیم و بسیاری از همراهان او اکنون با من مربوطند و روزنامه‌ی پرچم را راه می‌برند. لیکن با اینحال نمی‌توان گفت که چرا مختار ، جهانسوز و همراهانش را دستگیر کرده و بزندان انداخته؟.

من از شما می‌پرسم : جهانسوز چه می‌گفت؟ گرفتم که او و همراهانش که همگی جوانان ناآزموده‌ای بودند یک روزی تفنگهای خود را برداشته بیرون می‌ریختند و شهر را تصرف کرده اختیار دولت را بدست می‌آوردند ـ پس از آن چه کاری می‌کردند؟!. از کدام سیاست خارجی آگاه بودند؟!. کدام اصلاح اجتماعی یا دینی را در نظر داشتند؟!. آنها نیز یا بایستی همچون رضاشاه کشور را با زور و فشار راه برند و یا آن را بدست هرج و مرج سپارند. جز از این هیچ نتیجه‌ای بدست نیامدی و بلکه برخاستن خود آنان آشوب بسیار بزرگی پدید آوردی. پس چه جای نکوهشست که شهربانی جلوشان گرفته است؟!.

برای اینکه دانسته شود این جوانان چقدر ناآزموده‌اند یک مثلی یاد می‌کنم : همان همراهان جهانسوز که از زندان بیرون آمده بودند چند تن بنزد من آمدند و چنین گفتند : ما نوشته‌های شما را می‌خوانیم و می‌پذیریم و می‌خواهیم که با شما همراهی کنیم. چیزی که هست شما کند می‌روید ما باید تند برویم. گفتم اینکه می‌گویید من کند می‌روم و باید تند رفت یک تعبیر مجازیست ، ما که حقیقتاً راه نمی‌پیماییم که بدویم و یا گامهای بزرگتری برداریم تا تندروی باشد و مقصود شما حاصل شود. بگویید چه کار کنیم که تندروی محسوب شود ، بالاخره شما از من چه می‌خواهید؟.. ، چون این را گفتم خاموش گردیدند. چه ، راستی این بود که خود نیز نمی‌دانستند. سپس گفتند باید در روزنامه سخنان تندی نوشت. گفتم از سخنان تند چه نتیجه تواند بود؟!. گرفتم که تندیهایی کردم و نوشتم : باید خاینین را کشت ، باید ریشه‌ی مرتجعین را کند.

یا داد زدم : ایران جاویدانست ، تمدن ایران فلانست ، فرهنگ ایران بَهمانست. همچون روزنامه‌های دیگر اینها را مکرر گردانیم چه سودی تواند داشت! اگر ما می‌خواهیم از این گرفتاریها رها گردیم باید ببینیم سرچشمه‌ی آنها چیست و از راهش بچاره پردازیم و این کار با هیاهو و تندنویسی انجام نمی‌گیرد. چون اینها را گفتم ، همگی رام شدند و اکنون مدتیست که با من کار می‌کنند.

مقصودم آنست که این جوانان یک نقشه‌ای ندارند ولی چون گرفتاری کشور را می‌بینند خودداری نمی‌توانند و به یک جوش و جنبشی برمی‌خیزند و اگر جلوگیری نشود ، قهریست که کشور را بسوی هرج و مرج می‌برند. ایراد من بآقای غفاری از این راه است که بجای آنکه از تندی جهانسوز بکاهد و او را به یک راه کوشش سودمندی بیندازد قدری هم تحریکش کرده و جوان بدبخت را دچار آن سرنوشت گردانیده.

با اینحال من بکشتن جهانسوز متأسفم. از او گناهی که موجب کشتن باشد سر نزده ، و اگر از آقای مختار یا از دیگر متهمین درباره‌ی یاران او شکنجه یا زجرهایی نیز رخ داده من هواداری از آنها ندارم و باید کیفر یابند ، سخن من درباره‌ی گرفتن و تعقیب کردن ایشانست که ناگزیری بوده.


.
محسن جهانسوز
🔸 اگر ما می‌خواهیم از این گرفتاریها رها گردیم باید ببینیم سرچشمه‌ی آنها چیست و از راهش بچاره پردازیم و این کار با هیاهو و تندنویسی انجام نمی‌گیرد.


🔅 برای پیوستن به کانال پاکدینی ، اینجا را بنوازید.