پاکدینی ـ احمد کسروی
7.53K subscribers
8.66K photos
494 videos
2.29K files
1.79K links
🔔 برای پاسخ شکیبا باشید.

کتابخانه پاکدینی
@Kasravi_Ahmad

تاریخ مشروطه ایران
@Tarikhe_Mashruteye_Iran

اینستاگرام
instagram.com/ketab.pakdini

کتاب سودمند
@KetabSudmand

یوتیوب
youtube.com/@pakdini

دونیت :
https://t.me/pakdini/25890
Download Telegram
✴️ چگونگی ترور یکم کسروی
(تکه‌ی هشتم)

در گفتاری که با عنوان «انکیزیسیون» در ماهنامه‌ی مهرماه 1324 از سوی یاران کسروی انتشار یافته ، درباره‌ی این پرونده‌سازی چنین آمده است :

«بدخواهانی که می‌کوشند این کشور را از هرباره آلوده و رسوا گردانیده بدنام جهانیان سازند از هیچ کوشش بازنمی‌ایستادند. در این سه سال که فرصت یافتند ملاها را دوباره بمیان کشیدند ، ایلهای کوچ‌نشین را که یادگارهای زمان وحشیگری هستند دوباره بحال خود بازگردانیدند ، زنها را بار دیگر بتوی چادر انداختند ... آخرین کاری که مانده است آنست که یک دستگاه انکیزیسیون برپا گردانند و اینک بآن دست زده‌اند.

یک دسته از حاجیهای تیره‌مغز بازاری (آن بیخردانی که می‌پندارند خدا را با ریش توان فریفتن) بمیان افتاده از کتابهای ما بدادسرا شکایت کرده‌اند. در این تلاش دست وزارت فرهنگ و وزارت دادگستری در کار است. وزارت فرهنگ (1) که نوشته‌های ما پرده از روی کارهایش برداشته می‌کوشد از این راه کینه جوید.

سیزده جلد از کتابهای آقای کسروی که در اندیشه‌ی حاجیهای تیره‌مغز با اسلام ناسازگار است بدادسرا فرستاده شده که دستور بازداشت آنها داده شود. برای آنکه خوانندگان از اندازه‌ی نافهمی بدخواهان ما آگاه باشند نامهای آن کتابها را در پایین می‌نویسیم :

1ـ ورجاوند بنیاد 2ـ دین و جهان 3ـ دادگاه 4ـ خواهران و دختران ما 5ـ در پیرامون اسلام 6ـ یکم دی‌ماه 7ـ یکم آذر 8ـ بهمن‌ماه 9ـ داوری 10ـ گفت و شنید 11ـ در پاسخ بدخواهان (نام دو تا از خامه افتاده).

این کتابها با اسلام ناسازگار است؟.. با کدام اسلام؟.. با اسلام آخوندها ! با اسلام حاجیها ! شاید بسیاری از خوانندگان در شگفت باشند که دین و جهان یا دادگاه را چه برخوردی با اسلام هست؟!.

داستان اینست که رایزن (یا مستشار دینی) حاجیها ، آخوندکیست که یاران ما او را می‌شناسند.(2) این آخوند که برای نام درآوردن و نان خوردن خود را بمیان انداخته دشمنیهایی با ما می‌کند ، از نافهمی چنین پنداشته ما که می‌نویسیم «سررشته‌داری یا حکومت را بدست خواهیم گرفت» ، این جرمیست که از ما سر می‌زند. اینست در نوشته‌های خود این تکه را پیاپی بمیان می‌کشد. در اینجا هم آن کتابها را باین عنوان بدادسرا فرستاده‌اند. بیچارگان نمی‌دانند که همه‌ی حزبهای سیاسی کوشششان برای بدست گرفتن سررشته‌داریست. این معنی حزب پدید آوردنست ـ چنانکه گفتیم این نمونه‌ای از نافهمیهای آنهاست.

به هر حال چنین کاری درمیانست و بتازگی فشارهایی از سوی وزارت دادگستری بدادسرا می‌رسد که بدلخواه حاجیها رفتار کرده شود. آن وزارت دادگستری که هزارها پرونده‌های جزایی خوابیده در دادسرا را نادیده می‌گیرد و کمترین پروایی نمی‌نماید در این باره دست از آستین برآورده با نامه و تلفنهای پیاپی دادسرا را آسوده نمی‌گزارد.

آن آقای نصرالملک که در نشست اخیر مجلس ستایشها از خودش و خاندانش کرد ، در آخرین زمان زندگانی به پدید آوردن دستگاه انکیزیسیون می‌کوشد که در تاریخ بنام او یاد کرده شود. آن دکتر خوش‌بین ـ آن جوان نواندیش اروپادیده ، بآرزوی آنکه راه وزارت را بخود صاف گرداند افزار دست آخوندهای تیره‌مغز می‌شود.

(1) : وزارت فرهنگ در آن زمان کارهای فراوانی بعهده داشت. کمابیش کار وزارتخانه‌های کنونی ارشاد ، آموزش و پرورش ، میراث فرهنگی و صنایع دستی و وزارت علوم را یکجا انجام می‌داد. آنچه در این گفتار خواسته شده آنست که چون هیاهوی شعر و شاعری بدست این وزارتخانه برای فرونشانیدن شور مشروطه‌خواهی بپا شد (کتاب در پیرامون «ادبیات» دیده شود) و کتابهای زمان مغول و دیوانهای شاعران را او چاپ کرده به فراوانی در دسترس می‌گزارد و از صوفیگری هواداریها می‌نمود و از آنسو گفتار‌های پیمان و پرچم و نیز کتابهایی همچون «فرهنگ چیست؟» و «فرهنگ است یا نیرنگ» یا «در پیرامون ادبیات» پرده از روی این بدخواهیها برداشت ، اینبود آن وزارتخانه ، پاکدینی را بزرگترین سد خواستهای ناسزای خود می‌یافت.
(2) : نام این آخوندک ، مهدی سراج انصاری بوده است.
مهدی سراج انصاری
غلامحسین خوشبین
در پیرامون اسلام - گفتار دوم.pdf
690.9 KB
🔸 در پیرامون اسلام

🔹 گفتار دوم : بهانه‌هایی که مسلمانان می‌آورند

🔅 همه‌ی تکه‌ها یکجا در یک فایل پی‌دی‌اف
🔶 در پیرامون اسلام
🔸 گفتار سوم : خدا از این اسلام بیزار است - تکه‌ی دوم


این خود نافهمی از مسلمانانست که همیشه اسلام نخست را در پیش چشم می‌دارند و فیروزیهای مسلمانان را در آغاز آن بدیده گرفته از حال خود بیکبار ناآگاهند و آلودگیهای امروزی را هرگز بیاد نمی‌آورند. دوباره می‌گویم : این خود نافهمی و گمراهیست.

این نتیجه‌ی ندانستن معنی دینست. اینان نمی‌دانند که دین راه زندگانیست ، و دین هر مردمی همانست که می‌دارند و بکار می‌بندند. مثلاً دین ایرانیان امروزی همان شیعیگریست با آلودگیهایش ، و این بسیار نادانیست که ایرانیان سخن از اسلام نخست رانند و خود را بآن بندند. آن اسلام کجا و اینان کجایند؟!.

برای آنکه چگونگی این نافهمی (و یا بهتر گویم : ناآگاهی و نابهوشی) نیک روشن گردد و اندازه‌ی زیان آن دانسته شود داستانی یاد می‌کنم :

ما چون سالهاست از پراکندگیها که میانه‌ی ایرانیانست سخن رانده ، از راهش بچاره می‌کوشیم ، یک دسته که در برابر ما سر برافراشته‌اند و بدشمنی و کارشکنی می‌کوشند ، یکی از آنان در یکی از روزنامه‌های تبریز گفتارها می‌نوشت و «اخوت اسلامی» را به رخ ما می‌کشید. از این نوشته مرا بیاد افتاد که در چهل سال پیش ، در همان تبریز ، دیوانه‌ای لات و سراپا برهنه بنام «غفار وکیل» می‌بودی که در بازارها باینسو و آنسو دویدی و با همه‌ی لاتی و لختی همیشه سخن از پول و داراک[=مال] راندی و حساب از هزار تومان و ده‌هزار تومان کردی.

بیاد افتاد که در همان تبریز و آذربایجان مسلمانان سه دسته‌اند : سنی و شیعی و علی‌اللهی (گوران). شیعیان نیز به سه دسته‌اند : شیخی و متشرع و کریمخانی. گذشته از صوفیان که دسته‌ای دیگر می‌باشند ، و گذشته از بهائیان که از میان شیعیان پدید آمده‌اند.
بیاد افتاد که این دسته‌ها خونهای بسیار از یکدیگر ریخته‌اند و تا آغاز مشروطه بیکبار جدا از هم زیستندی و اکنون که اندک آرامش و آمیزشی درمیانست بنام ایرانیگریست و خود نتیجه‌ی جنبش مشروطه می‌باشد.

بیاد افتاد که در همان تبریز در سال 1330 (قمری) هنگامی که روز عاشورا ثقة‌الاسلام پیشوای شیخیان را بدار زدند متشرعان شادمانیها نمودند و گفته شد که کسانی حنا بدستهای خود بسته‌اند.
به یاد افتاد که در همان تبریز در همان سال 1330 ، چون کارکنان نکولا سران آزادیخواهی را گرفته یکایک به دار می‌کشیدند ملایان و دیگران تلگراف خشنودی و سپاسگزاری به او می‌فرستادند.

بیاد افتاد که در همان آذربایجان هر زمان که فرصتی بدست کردان افتد رو به دیههای شیعی‌نشین گزارند و دست بتاراج و کشتار بگشایند. و یکی از آن تاراجها و کشتارها در سال 1320 (شمسی) بود که به دیههای پیرامون ارومی ریختند و پستانهای زنان (یا بهتر گویم : خواهران اسلامی خود) را بریدند.

اینها بیاد افتاد و ندانستم به ناآگاهی آن نویسنده و هزاران مانند او بخندم و یا به بدبختی و گمراهی این مردم بگریم.

بسخن بیش از این دامنه نمی‌دهم : این دستگاه را با اسلام نخست بهمبستگی (بدانسان که پنداشته‌ی مسلمانانست) نمی‌باشد. این دستگاه از آن اسلام بسیار دور است. اینکه می‌گویند : «باصلش بازمی‌گردانیم» چنانکه گفتیم سخنیست نافهمیده و ناسنجیده. بازگردانیدن این دستگاه بآن اسلام ، بسته بآنست که کسی بهمه‌ی گمراهیها که درمیان مسلمانانست ـ از شیعیگری ، باطنیگری ، جبریگری ، خراباتیگری ، فلسفه‌ی یونان ، صوفیگری ، علی‌اللهیگری ، کریمخانیگری ، و پس از همه مادّیگری ـ پردازد و با یکایک آنها بکوشش برخیزد و بکنار گرداند ، و از آنسوی معنی قرآن را بدانسان که فهمیده‌ی مسلمانان نخست می‌بوده بازنماید ، و بنیاد دین را چنانکه بوده نشان دهد. از این راهست که می‌توان دین را باصلش بازگردانید ، و این کار ده برابر دشوارتر از بنیادگزاری خود اسلامست. زیرا در بنیادگزاری اسلام تنها با یک گمراهی (که بت‌پرستی ساده‌ی عرب می‌بود) کوشش رفته و در این کار بایستی با ده گمراهی ریشه‌دارتر و بزرگتر از آن کوشیده شود. چنین کاری را کسانی (کسان گمراهی) چگونه توانستندی؟!.

آنگاه گرفتم که توانستندی ، مگر مسلمانان گردن گزاردندی؟!. مگر نه آنست که پیروان هر کیشی آن را اصل اسلام می‌پندارند و هرچه که با کیششان یکی نیست نخواهند پذیرفت ، و چاره جز برانداختن آن کیشها نیست؟!.

باری ، این دستگاه سراپا زیانست و خود نیکی نخواهد پذیرفت. اینست می‌گویم : خدا از این دستگاه بیزار است. اینست می‌گویم : این دستگاه باید از میان برخیزد.

این دستگاه اگر بماند همیشه پابند توده‌ها بوده آنان را از پیشرفت باز خواهد داشت (چنانکه تا کنون بازداشته). اکنون که در جهان جنبش دانشها رخ داده و جهانیان برای پیشرفت آماده می‌باشند ، این دستگاه اگر بماند بدبختی را دامنگیر شرقیان گردانیده آنان را برای همیشه در پس خواهد گزاشت.


.
🔶 دفاع در دیوان کیفر

🔸 متن دفاع آقای کسروی در دیوان کیفر ـ تکه‌ی 36


اینها شرحیست که من در دفعه‌ی گذشته دادم. دادستان در قبال اینها به بیاناتی پرداخت که همگی شنیده‌اید. این مرد علت آن را که متهمان نخست انکار کرده سپس اقرار نموده‌اند چنین گفت که برخی متهمین چون بزندان می‌افتند در آن گرفتاری یک هیجان روحی در آنان پیدا می‌شود که ناگزیر می‌گردند حقایق را بگویند. حسینقلی و همراهانش نیز باین علت اعتراف نموده‌اند.

من می‌گویم این کلیت ندارد. ممکن است یک متهمی دچار چنان هیجانی گردد و بگناه اقرار کند و یا بازپرس ظالمانه او را بشکنجه گزارد و با فشار اعترافات دروغی بگیرد و ما چون رفتار شما را در این پرونده می‌بینیم که بیطرفانه و عادلانه نبوده و از سوی دیگر موضوع زندان مجرد را که مسلم است می‌بینیم ، یقین می‌کنیم که این بیانات دومی جز نتیجه‌ی فشار شما نبوده. من همه چیز را بکنار گزارده موضوع ده‌هزار ریال را می‌پرسم. یک بازپرس چه حق دارد از راه تطمیع پیش آید؟!.. و آنگاه شما شرح دهید این پول از کجا بوده است؟!. آن کدام «محسن کبیر» بوده که برای اثبات قتل نصرت‌الدوله و خزعل ده‌هزار ریال جایزه می‌داده؟!.. در اینجاست که سرچشمه‌ی این دسیسه‌ها شناخته خواهد گردید. شما این موضوع را ناشنیده انگاشتی و پاسخ ندادی ولی ما خود خواهیم توانست ریشه‌ی آن را بدست آوریم.

از این گذشته یک متهمی که بگفته‌ی شما دچار هیجان گردیده و آمده اعتراف کرده پس چه شده که چون دوباره بزندان بازگشته آن نامه را نوشته باز بانکار عود نموده؟!.. از کجا ندانیم که همین عود نتیجه‌ی آن هیجان روحی نبوده؟!. از کجا نگوییم که چون شما پس از گرفتن اقرارهای تلقینی و دروغی دوباره با متهمان بنای بدرفتاری را گزارده‌اید آنها بسوء‌نیت شما پی برده و زشتی آن همراهی را که با شما کرده بودند در پیش چشم مجسم ساخته و برای جبرانْ آن نامه‌ها را نوشته‌اند؟!..

از همه عجیب‌تر این بود که دادستان درباره‌ی این بازگشت بانکار که از متهمان سر زده چنین گفت : اینکه اغلب متهمین در نزد بازپرس اقرار کرده سپس در جلسه‌ی دادگاه انکار می‌کنند علتش آنست که پیش از جلسه‌ی محاکمه بوکلاء برمی‌خورند و از آنها دستور می‌گیرند که جرم را انکار نمایند و اگر یک وکیلی باشرافت بود و چنین دستوری نداد زندانیان که با او در یکجا هستند چنین دستوری باو می‌دهند ، و سپس چنین گفت : اینکه حسینقلی در جلسه انکار کرد نتیجه‌ی افکار مسمومی بود که باو تلقین کرده بودند و دلیل این مطلب آنست که حسینقلی نگفت پتو را از من گرفتند. وکیلش این را هم گفت و من از اینجا استفاده می‌کنم که یک دسیسه درمیانه بوده و حسینقلی بایستی گرفتن پتو را هم بگوید ولی او شرم کرد و نگفت در حالی که وکیلش آن را هم گفت.

این بود بیانات بسیار بی‌ادبانه‌ی دادستان درباره‌ی علت انکار متهمین که در جلسه کرده‌اند و چون این بیان توهین صریح بمن است من ناگزیرم دروغهای دادستان را به رخش کشیده سزای بی‌ادبیش را بدهم.
این مرد می‌گوید حسینقلی اعتراف کرده بود و سپس در جلسه با دستور من انکار نموده. نمی‌دانم چطور فراموش می‌کند که هم حسینقلی و هم عقیلی‌پور پیش از جلسه نامه بخود دادستان نوشته و در آن تصریح کرده‌اند که اقرارها جز با زور و فشار و شکنجه نبوده. این نامه‌ها در فروردین‌ماه نوشته شده در حالی که وکالت من از حسینقلی در تیرماه بوده که چند ماه دیرتر از آنست. پس چه معقولست که من باو یاد داده باشم؟!.

یکی نمی‌گوید تو که دادستانی و حسینقلی و عقیلی‌پور از حال خود شکایت کرده و بتو نامه نوشته‌اند و تو برخلاف وظیفه بشکایت آنها ترتیب اثر نکرده‌ای باشد ، حافظه‌ات کجا رفته که بودن آن نامه‌ها را در پرونده فراموش ساخته‌ای و چنین سخنی می‌گویی؟!. ببینید چقدر زشتست که برای پرده‌کشی بکارهای خود بدیگران تعرضی می‌نمایی؟!. نمی‌دانم این چه دادستانیست که بمتهمین ناسزا می‌گوید؟!.. بوکلا تهمت می‌زند؟!.. مگر وظیفه‌ناشناسی شما یکیست؟.. شما نبوده‌اید که عقیلی‌پور را با دسیسه به بیمارستان زندان بر سر آقای مختار فرستاده و آن چاه را برایش کنده‌اید و سپس آقای مختار هرچه شکایت کرده برخلاف وظیفه گوش نداده‌اید؟!.. شما نبوده‌اید که برای دسیسه کلمه‌ی بیگانگان را تبدیل بکلمه‌ی «همسایگان» گردانیده‌اید؟!.. نمی‌دانم پشتتان بکجا گرمست که اینهمه تند می‌دوید؟!..


.
✴️ چگونگی ترور یکم کسروی
(تکه‌ی نهم)

در این سه چهار سال بدخواهان ما از هیچ گونه دُژکرداری بازنایستاده‌اند. تا دیرگاهی بالای منبرها دهان باز کرده سخنان ناپاک بیرون می‌ریختند. چون نتیجه‌ای نشد کتابها نوشتند و چاپ کردند و با هیاهوی درمیان مردم پراکندند که در آنها نیز از سخنان ناپاک بازنایستادند. چون از آن هم نتیجه نشد بلکه بسیاری از مردم از راه خواندن آن کتابها بسخنان ما آشنا شدند و رو بسوی ما آوردند این بار به دُژرفتاری افزوده با پراکندن دروغهای رسوایی از سوزانیدن قرآن و مانند آن مردم عامی را برآغالانیدند و در چند جا آشوب برپا ساختند. سپس از آن نیز نتیجه‌ای ندیدند و دروغهاشان از اثر افتاد. این بار بجنایت‌کاری برخاسته با بکار بردن پانصدهزار ریال (1) پول ، ده دوازده تن جانیها را بکشتن آقای کسروی برانگیختند که داستان هشتم اردی‌بهشت پیش آمد که آن نیز نتیجه‌ی وارونه داد. زیرا چنانکه همه دانستند دو گلوله بتن آقای کسروی زده سیزده زخم چاقو بسر و رو و سینه‌ی او فرود آوردند که بگفته‌ی یکی از گواهان : «بخربزه چاقو را بدانسان فرو نتوان آورد که جانی بدنهاد بسر و روی او فرومی‌آورد». با این حال و با همه‌ی ناتوانی و کمخونی که آقای کسروی از نخست دچار می‌بود خدا او را نگه داشت و بار دیگر در راه نبرد با نادانیها و گمراهیها بالا افراشت و این مایه‌ی تکان هزارها مردان و زنان گردید.

رویهم‌رفته در این چند سال هرچه کرده‌اند جز مایه‌ی رسوایی برای خودشان نبوده است. یک نمونه از رسواییهای آنها داستان کویت بوده که ما نخواسته بودیم آن را پراکنده سازیم. ولی در اینجا باید از یاد آن نگذریم.
...
با اینهمه رسواییها از بس نافهم و تیره‌مغزند در جای خود نمی‌نشینند و آخرین کارشان آن بوده که در بالا یاد کردیم. در پیش خود می‌پندارند که چون وزارتخانه‌هایی با آنها همدستست آخوند بیسوادی را پیدا کرده بجای «مجتهد عادل» پیش خواهند کشید و با فتوای او کتابهای ما را بازداشت خواهند کرد و آنگاه آقای کسروی را بمحاکمه خواهند خواند. در حالی که :

1) امروز زمانی نیست که دستگاه انکیزیسیون برپا گردد. دولتی که بمنشور آتلانتیک دستینه[=امضاء] نهاده نخواهد توانست دستگاه انکیزیسیون برپا سازد و جلو آزادی اندیشه را بگیرد.

2) نه آقای کسروی باسلام بد نوشته است و نه شما مسلمان شمرده می‌شوید. آقای کسروی همیشه باسلام پاس داشته است و خواهد داشت. از آنسو شما هم در شمار مسلمانان نمی‌باشید. با آن «کفریاتی» که در کتابهاتان انباشته‌اید اسلام از شما بیزار بوده. اگر کار بمحاکمه کشید خواهید دید که ما چگونه «کفریات» شما را بیرون خواهیم ریخت.

3) آقای کسروی تنها نیست. این محاکمه با هزاران مردان و زنان بافهم و دانشی خواهد رفت که خود را در آن محاکمه شریک خواهند گردانید و خواهید دید که چه پادآوازی پدید خواهد آمد.

4) آن کتابها که شما آرزومند بازداشتش هستید دو سال بیشتر است که پراکنده شده و هزارها نسخه‌اش بدستها رسیده و بیشتر آنها نسخه‌هایش پایان یافته. گذشته از آنکه بسیاری از آنها بزبانهای عربی و انگلیسی ترجمه گردیده که برخی پراکنده شده (و چنانکه نوشتیم تا کویت رسیده) و برخی هم در کشورهای عربی و اروپایی در زیر چاپست. چنین کتابهایی را شما بازداشت خواهید کرد.

5) ما خرسندیم که آن کارها را بکنید. در دو سال پیش که ساعد مراغه‌ای کتاب شیعیگری را بازداشت کرد ما آزمودیم که رواجش بیشتر گردید تا آنجا که هر نسخه‌ای بصد ریال بفروش رفت. اکنون نیز ما بیوسان چنان نتیجه‌ایم.

6) ما در شگفتیم که آنان از یکسو لاف می‌زنند ک بنوشته‌های ما پاسخ داده‌اند. سیدنورالدین شیرازی نام کتابش را «شکست کسروی» گزارده و هایهوی راه انداخته که بآقای کسروی پاسخ داده ، در همان حال می‌بینیم که باین کوششهای زورورزانه برمی‌خیزند. همین دلیل است که از آن نوشته‌هاشان کمترین سودی بدست نیامده و نبایستی بیاید. چیزی که هست از این زورورزیها نیز سودی بآنها درمیان نخواهد بود و این میدان دیگری خواهد بود که ما پوچی و بیپایی کیش آنها و زشتی باورهاشان را بجهانیان آگاهی دهیم. بگفته‌ی قرآن : «وَلَا یحِیقُ الْمَكْرُ السَّیئُ إِلَّا بِأَهْلِهِ [نیرنگ جز به نیرنگباز بازنمی‌گردد]». دفتر پرچم».(2)

(1) : این پول کمابیش برابر بوده با بهای سه خانه‌ی متوسط در تهران آن روز.
(2) : ماهنامه‌ی مهر ماه 1324
سید نورالدین شیرازی
اسرار هزارساله.pdf
2.6 MB
📗 اسرار هزارساله

✍ علی‌اکبر حکمی‌زاده

🔍 طرح برخی ایرادها به شیعیگری در قالب پرسشهایی از پیشوایان این کیش.

📊 شمار صفحه‌ها : ۷۳

📝 بازپسین پراکنش : اردی‌بهشت ۱۴۰۰

📚 کتابخانه‌ی پاکدینی

🛎 این کتاب از سوی «باهماد پاکدینان» و بدست «کوشاد تلگرام» پراکنده می‌گردد.
🔶 در پیرامون اسلام
🔸 گفتار سوم : خدا از این اسلام بیزار است - تکه‌ی سوم


همین امروز شما می‌بینید از هر گونه نیکی و سرفرازی چشم می‌پوشند و خود را بزیر دست بیگانگان می‌اندازند ، برای آنکه کیشهای خود را نگه دارند. چنانکه گفتیم امروز مسلمانان تنها بآن خرسندند که مسجدها باز باشد. بآدینه و عیدهای اسلامی ارج گزارده شود. در رفتن به مکه و دیگر زیارتگاهها آزاد باشند ، در رادیوها شبان و بامدادان قرآن خوانده شود ، هر چندگاه یک بار یکی از شرقشناسان کتابی در ستایش اسلام و بنیادگزار آن نویسد و بچاپ رساند. یگانه آرمانشان اینهاست ، و با همین چند شرط بزیردستی هر دولت بیگانه‌ای خرسند می‌باشند.

شما می‌بینید مشروطه یا سررشته‌داری توده بهترین راه سررشته‌داری (حکومت) است و امروز بیشتری از توده‌های پیشرفته از آن سود می‌جویند و در سایه‌ی آن نیرومند گردیده‌اند. ولی یک مسلمان (مسلمان بافهم و آگاه) بآن بس می‌کند که مشروطه را با آیه‌ی «وَشَاوِرْهُمْ فِی الْأَمْرِ»(1) سازش دهد و بخود بالیده چنین گوید : «مشروطه در قرآن نیز هست».

این خود نمونه‌ای از کجرویها و نادانیهای ایشانست. از یکسو مشروطه را تنها سُکالش (مشاوره) پنداشته و ناآگاهی خود را از معنی آن نشان می‌دهند. از یکسو آیه‌ی قرآن را از زمینه‌ی خود بیرون می‌برند و از چنان گستاخی نمی‌پرهیزند ، اسلام که سررشته‌داری را بدست خلیفه (یا اولی‌الأمر) سپرده و فرمانبرداری او را بهمه کس بایا گردانیده این می‌خواهد پرده بروی آفتاب کشد و بگوید سررشته‌داری در اسلام نیز در دست توده می‌بوده.

در همه چیز چنینند و همه‌ی سرفرازیها و بهره‌مندیها را قربانی نگهداری کیشهای خود می‌گردانند. امروز همه‌ی جهانیان از دانشهای نو بهره‌ها می‌جویند ولی مسلمانان بآن بس می‌کنند که آیه‌هایی را از قرآن پیدا کنند و با دانشها سازش داده چنین وانمایند که آنها در قرآن نیز هست. هر سخن ارجداری که از کسی سر زند ، مسلمانان خواهند گفت آن در قرآن یا در حدیثها نیز هست.

دین که باید بمردمان راه نماید و نگاهدارشان باشد ، در اینجا کار وارونه شده و اینان ناچارند با پینه زدن و دروغ ساختن دین را نگاه دارند و هر زمان آن را برنگ دیگری اندازند. یکی از کارهای بسیار زشتشان همینست که شما چون بدیهایی را از فلان کیش بازمی‌نمایید و ایراد می‌گیرید تا می‌توانند ایستادگی نشان می‌دهند ، و سپس که از پاسخ درماندند آنها را انکار می‌کنند. اینست یک آک[=عیب] بزرگ این کیشها آنست که پایه‌ی پایداری نمی‌دارد و هر کسی بدلخواه چیزهایی را می‌پذیرد و چیزهایی را نمی‌پذیرد.

داستان اینان داستان آن خانواده‌ی سبک‌مغزیست که در یک عمارت سست‌پایه و شکسته‌ای که درها و پنجره‌هایش کنده شده و خود لانه‌ی مار و کژدم و رتیل گردیده نشیمن گرفته‌اند و پافشاری می‌نمایند که از آنجا بیرون نیایند ، و شما چون ایراد می‌گیرید در پاسخ شما می‌بینید شبانه رفته درها و پنجره‌های فلان کاخ نو را کنده و با گِل‌مالی به عمارت کهن و بدنمای خود بند کرده‌اند و آنها را به رخ شما می‌کشند و می‌گویند : «ببین ، عمارت ما هم در و پنجره دارد» یا می‌بینی گِل به شکافهای دیوارهای شکسته مالیده‌اند و چنین می‌گویند : «این دیوارها که شکسته نیست»!.

شنیدنیست که ده سال پیش که ما تازه بکوشش پرداخته بودیم و از خرد سخن رانده می‌گفتیم : «دین باید خردپذیر باشد» ، بسیاری از ملایان بهیاهو برخاسته می‌گفتند : «ان دین الله لایقاس بالعقول»(1) مگر می‌توان دین را با عقل تطبیق کرد؟!. عقول ما ناقص است و باید معصومی باشد که ما را هدایت کند». بارها نزد من آمده در این باره بگفتگو بلکه به چَخِش[3] ، می‌پرداختند. ولی اکنون که دیگر درمانده‌اند این بار کسانی بازگشته می‌گویند : «البته باید دین با عقل موافق باشد. ائمه‌ی ما هم آن را فرموده‌اند ...» گاهی حدیث نیز می‌آورند : «لما خلق الله العقل قال له اقبل فاقبل ثم قال له ادبر فادبر فقال بعزتی و جلالی بک اعاقب و بک اثیب» . اینها را می‌گویند و هیچ بیاد نمی‌آورند که این دستگاه اسلام نام (یا بهتر گویم : چند کیش پراکنده) که امروز هست با خرد صد ناسازگاری می‌دارد ، و این درست داستان کندن درها و پنجره‌های زیبای یک کاخ نو است که در بالا یاد کردیم.



1ـ در کار از آنها سُکالِش [=شور] خواه.
2ـ دین خدا را با خردها نتوان سنجید.
[3 ـ چخش (همچون پرش) = مرافعه ـ و]


.
🔶 دفاع در دیوان کیفر

🔸 متن دفاع آقای کسروی در دیوان کیفر ـ تکه‌ی 37


درباره‌ی گرفتن پتو می‌گوید حسینقلی در جلسه آن را نگفت ولی من گفتم. نمی‌دانم این دروغ را با چه جسارت می‌گوید؟!. همه‌ی این وکلا بودند که حسینقلی تصریح بآن کرد و من اینک خلاصه‌ی بیانات حسینقلی را که روزنامه‌ی اطلاعات نوشته در اینجا می‌خوانم :

«بطوری که گفتم در زمستان نه بالاپوش دادند ، نه غذا دادند ، ما را بحبس مجرد انداختند».

گذشته از این من بصورت تندنویسیها رجوع کردم در صفحه‌ی 18 تقریرات حسینقلی در دو جا1 تصریح باین موضوع شده : در یک جا در سطر 11 می‌گوید :

«وقتی که بازجویی تمام شد در ساعت ده شب چون عین حقیقت را عرض کردیم. ما را فرستادند بزندان مجرد. نه زیراندار ، نه روانداز ، حتا از پاسبان یک بادیه خواستم ندادند. درب را قفل کرده رفتند. غذا هم ندادند.»

باز در یک جا در سطر 21 می‌گوید :
«با این وضع بسر بردم که از شرح آن عاجزم. زمستان بدون زیرانداز ، بدون روانداز ، اتاق بی‌رختخواب».

ببینید با اینکه حسینقلی دو دفعه این موضوع را تصریح کرده این می‌گوید نگفت. نمی‌دانم حواسش کجا بوده؟!..

وآنگاه چنین گمانی را مگر می‌توان درباره‌ی هر کسی برد؟!.. من مگر کسی هستم که چنین گمانی درباره‌ام رود؟..

من زندگانیم همه بآزمایش گذشته و دور و نزدیک می‌شناسند که من تا چه اندازه تقید بقانون و حق و عدالت نشان می‌دهم و تا چه اندازه در این باره اصرار می‌ورزم. در همین پیشامد این پرونده زمانی که روزنامه‌ها با تشویق دادستان برخی قسمتهای کیفرخواست را بچاپ می‌رسانیدند و این تأثیر بزرگی در فروش روزنامه‌ها داشت من چون آن را برخلاف قانون می‌شماردم خودداری کرده از سود چشم پوشیدم. سپس که همه‌ی متن کیفرخواست را بروزنامه‌ها دادند باز من نگزاردم بچاپ رسانند.

سپس در جریان محاکمه که دادستان آن نطق بسیار نابجا را در دادگاه کرد و صورت آن را با اضافات بسیاری بروزنامه‌ها فرستاد ما چاپ نکردیم و به همان خلاصه‌ای که مخبر روزنامه تهیه کرده بود اکتفا نمودیم. آقای دادستان راضی نشد و عقب آقای پسیان مخبر روزنامه فرستاده و بایشان گله کرده و درخواست کرده بود که دوباره متن نطق بچاپ رسد و چون آن جوان باشرمیست در مقابل اصرار این مغلوب شده قول داده بود ، من باز راضی نشده گفتم برای ما دادستان با دیگری چه فرق دارد؟!..

چون از دیگران خلاصه نوشته‌ایم ازو هم خلاصه کافیست. دوباره دادستان بآقای سرهنگ سیف توسل کرده بود و او چون با من گفتگو کرد بایشان هم این پاسخ را دادم. من اگر کسی بودم که از انصاف و حق بگذرم در جاهایی می‌گذشتم که سود داشته است و از بهره‌مندی چشم نمی‌پوشیدم.


.
✴️ چگونگی ترور یکم کسروی
(تکه‌ی دهم ، پایانی)

در تکه‌های پیش ، شرح ترور یکم و نیرنگهای شهربانی را نوشتیم. چون تیر دسیسه‌گران به سنگ خورد ، این بار ملایان به بهانه‌ی «توهین به اسلام»‌ شکایت از نوشته‌ها و کتابهای کسروی به دولت و مجلس شورا بردند (همان دولتی که ملایان «ظلمه»‌اش می‌شمردند ، همان مجلسی که بنیادش را جنبش مشروطه گزارد ـ جنبشی که ملایان تا توانستند به نابودیش کوشیدند). ولی مجلس و دولت چنان دشمنیهایی را نادیده گرفته بیاری وزارتخانه‌های دادگستری و فرهنگ و به بهانه‌ی شکایت ملایان از کسروی به پرونده‌سازی ننگینی برخاسته پیش می‌بردند ـ همان پرونده‌ای که سرانجام به کشتن کسروی و همراه او انجامید ـ کشتنی که در رده‌ی کشتن سقراط و عیسا جای گرفت. خوانندگان شرح آن پرونده‌سازی را در دفتر «چرا کسروی را کشتند؟» توانند خواند.

در پایان ،‌ کوتاهشده‌ای از دشمنیها و بدنهادیهای آن مقامات می‌آوریم :

نخست ، در آخرهای سال 1322 ، درپی چاپ کتاب «شیعیگری» ، محسن صدر ، وزیر دادگستری وقت ، علیه کسروی در دادسرا اعلام جرم می‌نماید.

در تاریخ 29/12/1323 ، دکتر صدیق ، وزیر فرهنگ وقت نیز ، باستناد مادّه‌ی 2 قانون مصوب 1301 تقاضای تعقیب کسروی را به علت نشر کتابهای خلاف قانون (؟!) از وزارت دادگستری می‌نماید.

در تاریخ 14/3/1324، سید محمدصادق طباطبایی ، رئیس مجلس وقت ، نامه‌ای به وزارت دادگستری می‌نویسد و با ادعای اینکه کسروی به دین اسلام اهانت کرده است ، تقاضای تعقیب او را نموده و همچنین ، رئیس دبیرخانه‌ی مجلس نیز باستناد شکایت بازاریان ، با اشاره به کتابهای یکم آذر و یکم دی ، نامه‌ی دیگری به وزارت دادگستری در این زمینه می‌فرستد. متن نامه مورخ نیمه‌ی دوم خردادماه 1324 مهدی اکباتانی ، رئیس بازرسی مجلس شورای ملی به وزارت دادگستری چنین است :

«وزارت دادگستری ـ چندی است از مرکز و بعضی از نقاط کشور کتباً و تلگرافاً به مجلس رجوع و شکایت دارند که آقای احمد کسروی برخلاف نص صریح قانون اساسی ، مجلات و اوراقی چاپ و منتشر کرده و به مذهب رسمی کشور و بزرگان دین اسلام اهانت نموده است. شکایت مزبور برای اجرای مقررات قانون و جلوگیری از انتشارات مضره به مقام نخست‌وزیری و وزارت فرهنگ رجوع و انتظار می‌رود از مجرای قانونی قضیه را جداً تعقیب و دنباله‌ی شکایات قطع شده باشد ولی به طوری که اخیراً عده‌ی زیادی از محترمین و بازرگانان و سایر اصناف مرکز نوشته و توضیح داده‌اند که نامبرده کماکان به انتشار اوراق و وسایل مبتنی به اهانت صریح به مذهب رسمی مشغول و اضطرابی را در عموم ملت ایجاد کرده است. چون این رفتار از لحاظ تخلف قانونی توهین به بزرگان دین و اهانت به علما و مفاخر علم و ادب کشور ایران کسب اهمیت و جلب توجه نموده لذا مخصوصاً یک جلسه با حضور آقایان معاون نخست‌وزیری و معاون فرهنگ در کمیسیون عرایض تشکیل و با رجوع به قانون اساسی و مطبوعات در اطراف موضوع مذاکره و از توضیحاتی که داده‌اند در حدود وظیفه از این انتشارات مضره جلوگیری و طبق قانون مطبوعات مرتکب را تعقیب نمایند. با این حال جای تعجب است که کسروی توانسته است بدون پروا و بازرسی ، منظور غیرقانونی خود را که آمیخته به مفاسد و منجر به عواقب وخیمه است اجرا نماید و مسبب این شکایات و نگرانیها [و] بالاخره سوءآثار آن گردد. اینک رونوشت نامه‌ی قابل توجه محترمین و بازرگانان که خودشان هم به هیئت اجتماع به مجلس آمده بودند به ضمیمه‌ی رونوشت قانون مطبوعات «که شخص مدعی‌العموم را موظف به تعقیب و جلوگیری از انتشارات مضره نموده» ، ارسال می‌دارد که با توجه به نص صریح قانون مطبوعات که باید آقای مدعی‌العموم قضیه را با رجوع به ناظر شرعیات و یا مجتهد مسلم جداً جلوگیری نمایند هرچه زودتر قبل از وقوع حوادث غیرقابل جبرانی که از این عمل مترتب است به علاوه امعان نظر در نامه‌ی بازرگانان و مستندات صریح آن که از لحاظ دخالت کسروی در امور سیاست کشور نیز قابل دقت و تحقیق است کلیه‌ی مجلات و وسایل و اوراقی که احمد کسروی علیه مذهب رسمی و بزرگان علم و ادب چاپ کرده و انتشار داده جمع‌آوری و نامبرده را هم در حدود مقررات قانون تعقیب و نتیجه را هرچه زودتر اعلام دارید که تعویق امر طبقات مختلفه‌ی ملت را باعث هیجان و انقلاب نشود».(1)

(1) : ناصر پاکدامن ، قتل کسروی ، ص 144-143 به نقل از : جعفر مهدی‌نیا ، زندگی سیاسی عبدالحسین هژیر ، تهران ، 1373 ، ص 71-272 👇
سپس نامه‌ی درازی به عنوان حاج‌سید نصرالله تقوی ، رئیس دیوان کشور ، می‌رسد که نویسندگان آن تقاضای تعقیب کسروی را نموده بودند. تقوی هم این نامه را با ضمائم به وزارت دادگستری ارجاع می‌دهد.

چند روز دیگر ، سید محمدصادق طباطبایی نامه‌‌ای به خط خود نوشته و به وزارت دادگستری می‌فرستد که با تعقیب کسروی باید موجبات اسکات شاکیان و احتراز از عواقب وخیمه‌ی (؟!) آن بعمل آید.

در تاریخ 23/3/1324 ، محسن صدر (صدرالاشراف)(1) ، که اکنون نخست‌وزیر گردیده ، نامه‌ای مبنی بر لزوم تعقیب کسروی به وزارت دادگستری می‌فرستد.

در 16/4/1324 سرتیپ شعری ، فرماندار نظامی تهران ، نامه‌ای به شهربانی نوشته در این زمینه که چون روزنامه‌ی پرچم مقالاتی بر ضد دین اسلام درج نموده تقاضای توقیف روزنامه را کرده است.
پایان

(1) : این آخوند ، به سبب آنکه پس از کودتای محمدعلی میرزا در باغشاه به محاکمه‌ی آزادیخواهان و مشروطه‌خواهان و آزار آنها پرداخته بود ، روزنامه‌ها به او لقب «قصاب باغشاه» داده بودند.
مهدی اکباتانی
محسن صدر
🔸سرچشمه‌ی گرفتاریها و ناتوانی ایران چیست؟!.. راز درماندگی مردم چنین کشور توانگر و برخورداری چیست؟!..
ما برآنیم که احمد کسروی این چیستان را گشوده و باین پرسشها پاسخ بجا و درخور داده و راه «پاکدینی» که او گشاده به یک شورش یا رستاخیز بزرگ خواهد رسید که سرنوشت ایران و شرق را تغییر خواهد داد.

🔸ما برآنیم که سرچشمه‌ی گرفتاریهای ایران ، ندانستن حقایق زندگیست. مردمی که حقایق زندگی را ندانست و سود و زیان خود را نشناخت ، ناگزیر بکارهای بیهوده و زیانمند پردازد ، بهره‌جویی از ثروتهای خداداد کشور نتواند ، بزیر دست بیگانگان افتد و درمانده و گرفتار گردد.

🔸زیان دیگر دانسته نبودن حقایق زندگی ، پراکندگیست. چون حقایق زندگی دانسته نیست ، هر دسته و گروهی راهی جدا (گمراهی) پیش گرفته‌اند و اینست برای آسانترین کارها نیروهاشان روی هم نمی‌آید و کاری نمی‌توانند.

🔸ما برآنیم که درماندگی و گرفتاری کشور نتیجه‌ی همین کیشها و مسلک‌ها و نادانیها و اندیشه‌های پراکنده‌ی مردم است. هیچ بهبودی هم رخ نخواهد داد مگر اینکه اندیشه‌ی مردم و راه زندگی ایشان تغییر یابد.

🔸ما برآنیم که چاره جز این نمی‌باشد که بکوشیم مردم را از گمراهیها بیرون آوریم و با حقایق زندگی آشنا سازیم.
در نشر حقایق ، کوشندگان را سود مادی نیست. اینست رهایی ایران از بدبختیها و گمراهیها تنها بدست پاکدلان و نیکخواهان انجام‌پذیرست. ایشان باید در این راه دست یاری به هم دهند و کشور را از بدبختیهایی که دچارش می‌باشد برهانند.


.
👍1
پاکدینی ـ احمد کسروی pinned «🔸سرچشمه‌ی گرفتاریها و ناتوانی ایران چیست؟!.. راز درماندگی مردم چنین کشور توانگر و برخورداری چیست؟!.. ما برآنیم که احمد کسروی این چیستان را گشوده و باین پرسشها پاسخ بجا و درخور داده و راه «پاکدینی» که او گشاده به یک شورش یا رستاخیز بزرگ خواهد رسید که سرنوشت…»
🔶 در پیرامون اسلام
🔸 گفتار سوم : خدا از این اسلام بیزار است - تکه‌ی چهارم


باشد کسانی چنین پندارند که این مردم چون خداپرست و دیندارند و دلبستگی به دین و نام خدا می‌دارند از آنروست که این پافشاریها را می‌نمایند و بنگهداری آن دستگاه اسلام نام می‌کوشند. ولی این پندار راست نمی‌باشد و ما آزموده دیدیم که چون با آنها از دین بسیار والاتر و استوارتری که مایه‌ی بلندی نام خداست سخن می‌رانیم نمی‌پذیرند. بلکه چنانکه گفتیم از هیچ گونه دشمنی و کارشکنی بازنمی‌ایستند ، بلکه بیفرهنگی و پستی نیز می‌نمایند.

راستی آنست که دلبستگی بدانسته‌های خود و پافشاری بروی نادانیها و گمراهیها یکی از خویهای پستیست که در نهاد آدمیان نهاده شده ، و چون روانها بیمار و خردها ناتوان بود این خوی پست نیرو گیرد و کارگر باشد ، این است راز آن دلبستگی و پافشاری که ما از مسلمانان می‌بینیم.

از آنسوی امروز صد هزارها ، بلکه هزار هزارها ، کسان از این دستگاه نان می‌خورند. ملاها ، طلبه‌ها ، روضه‌خوانها ، عَشرخوانها ، سیدها ، پیروان صوفی ، درویشان ویلگرد ، دعانویسها در هر شهری گروهی انبوه می‌باشند. در نجف و کربلا و سامرا و بغداد و مشهد و قم و مدینه و مکه در هر یکی چند هزار تن گرد گنبدها را گرفته و بنام متولی ، خادم ، زیارتنامه‌خوان ، مجاور مفتخواری می‌کنند. اینان بنام دین با خوشی می‌زیند و برتری نیز بمردم می‌دارند ، بلکه برخی شکوه و بزرگی پیدا کرده‌اند.

چنانکه نوشتیم مجتهدان شیعه ، با دروغ و افسانه ، دستگاه فرمانروایی برای خود چیده‌اند و بی‌تاج و تخت فرمان می‌رانند و از مردم بنام «مال امام» مالیات می‌گیرند. سران باطنیان (اسماعیلیان) خود را «مظهر خدا» شناسانیده بجان و داراک پیروان فرمان می‌رانند. همین دستگاه را سران کریمخانیان در کرمان می‌دارند.

امروز این دستگاه به دو کار بسیار می‌خورد : یکی بکار مفتخواری که بدینسان ملیونها دکان باز کرده‌اند. دیگری بکار سیاست که دولتهای آزمند این را افزاری برای چیرگی بتوده‌های شرقی گرفته‌اند.

از این گذشته در این دین (بویژه در کیش شیعی ، در صوفیگری و در مانندهای اینها) راه هوسبازی و خودخواهی بروی هر کسی باز است. هر کسی تواند دلخواه خود را پیدا کند و بنام دین با آن راه رود. یک مرد آزمند تواند از هر راهی که تواند پول گرد آورد و تنها بآن بس کند که کمی بملایان دهد و اندیشه‌ی خود را آسوده گرداند. یک مرد تنبل تواند بیکار زید و نان از دسترنج دیگران خورد و نام آن را پارسایی یا درویشی گزارد. یک مرد دولتی بی‌آزرم تواند صد دزدی و ناپاکی کند و با هواداری از دین روی خود را سفید گرداند. یک مرد بدنهاد تواند افزار دست بیگانگان باشد و عنوان آن را دینداری گرداند.

یک دینی که گوهر خود را از دست داده و سامانش[نظم] بهم خورده بدینسان افزار دست هوسبازان و خودخواهان و بدکاران گردد. در این باره بسخن درازی نیاز است که در اینجا فرصت نیست.(1)
پس از همه‌ی اینها ، چه این دستگاه اسلام نام و چه مسیحیگری و چه دیگر دینها ، امروز زیان بسیار بزرگی را بجهان می‌دارند ، و آن اینکه در سایه‌ی آلودگی با افسانه‌ها و ناسازگاری با دانشها ، و در نتیجه‌ی آنکه زمانشان گذشته است ، مایه‌ی رمیدن مردمان از دین می‌باشد.

این درد بزرگیست که جهان امروز گرفتار است. چنانکه گفته‌ایم از زمانی که جنبش دانشها رخ داده مردمان دسته دسته از دین رو گردانیده‌اند ، و اینان نه تنها از مسیحیگری یا از اسلام یا از جهودیگری ، بلکه از هر گونه دینی گریزان و رَمان می‌باشند. در اندیشه‌ی آنان دین جز یک چیز بی‌‌بنیادی نیست که در برابر دانشها از میان خواهد رفت ، و در این باره کتابهای بسیار نوشته‌اند. در حالی که دین یکی از راههای پیشرفت است. در جاهای دیگری(2) ما این را روشن گردانیده‌ایم که آدمیان از روزی که بروی زمین پیدا شده‌اند همیشه رو بسوی بهتری و پیشرفت داشته‌اند. چیزی که هست پیشرفت آدمی همیشه باید از دو راه باشد : یکی از راه دانشها ، دیگری از راه دین ، وگرنه سودی در دست نخواهد بود. دین یکی از دو راه پیشرفتست و جهانیان بآن نیاز بسیار می‌دارند.

این زیان از آن دستگاه و از مانندهایش درخور چشم‌پوشی نیست. اینها مایه‌ی بیراهی مردمان می‌گردند. اینها سنگ راه پیشرفت می‌باشند. اینها باید از میان برخیزد و جهان از اینها سُتُرده گردد.

هیچگاه نباید بود[bud] که برای چند دستگاه بی‌ارج و بیپا جهان از پیشرفت بازماند. هیچگاه نباید بود که آیین خدا دیگر گردد. اینست معنی آنچه می‌گوییم : «خدا از این اسلام (و همچنین از مانندهایش) بیزار است.»



1ـ در این باره کتاب «داوری» نیز دیده شود.
2 ـ این سخن در «ورجاوندْبنیاد» در بخش دوم رانده شده ، ولی بهتر از آن دفتر «خدا با ماست» می‌باشد.
✴️ سهِشهای پاك یك نیكمرد

من به نوبت خود و از سوی همه‌ی یاران آزاده از رهگذر گفتار «خدا با ماست» به شما سپاس می‌گزارم. تاكنون چند بار آن را خوانده‌ام و در هر بار جرقه‌‌هایی در مغزم تولید نموده و به یك جهان سعادتی كه از این راه به روی جهانیان گشاده تواند بود عقیده و علاقه‌ی بی‌اندازه پیدا كرده اراده‌ام هرچه نیرومندتر شده است.

آیا روزی خواهد رسید كه ما ایرانیان ، دوشادوش دیگر شرقیان ، این آرمان پاك و بزرگ را از پیش برده و در برابر دانشهای غربیان كه راه فیروزی و پیشرفت آن نیز همین پاكدینیست با سری فراز و پیشانی باز بایستیم؟!. ای خدای بزرگ كی خواهد رسید چنین روز فیروزی؟!.

من هر زمان كه مطالب آن گفتار گرانمایه را به نظر می‌آورم دلم روشن و اراده‌ام نیرومند می‌گردد ، و در آن جهان روشنی كه به روی اندیشیده‌‌ام باز می‌شود یاران را از دور و نزدیك به یاد می‌آورم و چنین می‌خواهم كه آواز برداشته ، به همگی آنان بویژه به یاران اهواز پیام فرستاده بگویم : درود به شما ای یاران ، درود به شما ای نیكمردان ، درود به شما كه در چنین راهی می‌كوشید ، درود به شما كه آن همه رنجها به خود هموار می‌گردانید. ای یاران روز فیروزی نزدیكست. ای نیكمردان خدا همیشه با ماست.
(از نامه‌ی آقای مجلد از میاندوآب با اندك كوتاهی و دیگرگونی)

پرچم : این سَهِشهای[احساسات] پاك كه از دلهای جوانان برمی‌خیزد آتش ورجاوند[=مقدس] است كه زبانه‌ی آن ریشه‌ی گمراهیها و نادانیها را خواهد سوزانید و فروغ آن جهان را روشن خواهد گردانید. اینهاست آن نیروی خدایی كه ما چشم به راه پدید آمدنش بوده‌ایم ، اینهاست آنچه از سالها بیوسیده‌ایم.(1)

(1) : بیوسیدن (biusidan ، همچون نیوشیدن) = انتظار کشیدن