🔸 بدخواهان شرق
یکدسته دیگر [از ستایندگان حافظ] شرقشناسان اروپایند. اینان بدخواهان شرقند. اینان دوست میدارند که همه شرقیان همچون حافظ باشند که بیک کنج خرابات بس کرده با باده و ساده روز گذرانند و جهان و دارایی آن را بآزمندان اروپا و آمریکا بازگزارند، دوست میدارند که همه شرقیان پیروی از حافظ و خیام کرده کوشش و تلاش را بیهوده شمارند، دوست میدارند که شرقیان بدستور خراباتیان جهان را هیچ و پوچ شمارند و دم را غنیمت دانسته در اندیشه گذشته و آینده نباشند !
دوست میدارند آنان خودشان پیاپی ماشینها سازند ، افزارهای جنگی پدید آورند ، از جوانان سربازان و هوانوردان و چتربازان پرورند ، ولی شرقیان همچون حافظ و خیام و سعدی جز درپی سخنبازی و قافیه پردازی نباشند. خودشان اگر یک دشمنی رخ نمود زنان و مردان دست بهم داده شرق و غرب را بتکان آورده درچند جا فرونت برانگیزند. لیکن شرقیان دست بدامن شکیبایی زنند و چنین خوانند:
صبر و ظفر هر دو دوستان قدیمند * کز اثر صبر نوبت ظفر آید
یا گناه را بگردن خدا انداخته چنین گویند:
گر رنج پیشت آید و گر راحت ای حکیم * نسبت مکن بغیر که اینها خدا کند
تنها حافظ و دیوان او نیست. این شرقشناسان هرچه را که مایه درماندگی یکمردمی تواند بود – از دیوانهای حافظ و خیام و سعدی و مولوی و از صوفیگری و خراباتیگری و کیشهای گوناگون و مارپرستی و گاوپرستی و جوکیگری و روضهخوانی و مانند اینها – میستایند و برواجش میکوشند. زیرا همینها برای اروپا بیش از ملیونها سپاه کار میکند. همان دیوان حافظ به تنهایی بیش از یک ملیون سپاه بکار آنان میخورد.
داستان آنان با این رفتار خود داستان آن ماهیگیرانیست که نمیخواهند بخود رنج دهند و ماهیها را یکایک گیرند، و میخواهند کاری کنند که صد صد و هزار هزار شکار کنند، واینست بآب زهر میریزند که ماهیان بخورند و گیج شده خود را بکنار زنند ، و آنان پیاپی گرفته رویهم چینند.
در جاییکه میتوان تودههایی را با بدآموزیهایی گیج و درمانده گردانید، که ملیونها و صد ملیونها را زبون و زیردست خود ساخت چرا نکنند؟!..
آمدیم بکسانی که از ایرانیان امروز سنگ حافظ و سعدی و دیگر شاعران را بسینه میزنند، و پیاپی دیوانهای آنها را بچاپ میرسانند، شرحها مینویسند و ستایشها میکنند. اینان نیز بدو دستهاند:
یکدسته آنانکه با شرقشناسان همکارند (بگفته سعدی خواجه تاشانند) و دانسته و فهمیده بنابودی این توده میکوشند. چرا این کار را میکنند؟! مگر کسی هم بنابودی توده خود کوشد؟!.. مگر چنین کسانی هم در جهان یافت میشوند؟!.. راستی را باورکردنی نیست، ولی افسوس که چنین کسانی در شرق پیدا شدهاند. دریغ که چنین کاری را انجام میدهند. تنها برای آنکه خوش خورند و خوش خوابند و کام گزارند، و در اتومبیلهای شیک نشینند و ماهانه گزافی گیرند، افزار سیاست بیگانگان شدهاند و بچنین کار نامردانهای تن درمیدهند.
یکدسته دیگر نیز نافهمیده فریب آنان را میخورند، چون میبینند در کتابهای اروپایی نامهای حافظ و خیام با ستایش برده میشود، و از اینسو آقای فروغی، آقای محمد قزوینی، و آقای دکتر غنی و مانندگان اینان، دیوانهای آنها را چاپ میکنند و شرحها بآنها مینویسند، فریب این نمایشها را خورده چنین میپندارند که راستی را حافظ و سعدی و مولوی و خیام و مانند اینها مردان بزرگی میبودهاند، و راستی را اروپاییان باینها ارج میگزارند، از اینرو با یک دلبستگی بشعرهای آنها میپردازند و هواداری بیاندازه میکنند. ...
🖌 احمد کسروی ، حافظ چه میگوید؟
یکدسته دیگر [از ستایندگان حافظ] شرقشناسان اروپایند. اینان بدخواهان شرقند. اینان دوست میدارند که همه شرقیان همچون حافظ باشند که بیک کنج خرابات بس کرده با باده و ساده روز گذرانند و جهان و دارایی آن را بآزمندان اروپا و آمریکا بازگزارند، دوست میدارند که همه شرقیان پیروی از حافظ و خیام کرده کوشش و تلاش را بیهوده شمارند، دوست میدارند که شرقیان بدستور خراباتیان جهان را هیچ و پوچ شمارند و دم را غنیمت دانسته در اندیشه گذشته و آینده نباشند !
دوست میدارند آنان خودشان پیاپی ماشینها سازند ، افزارهای جنگی پدید آورند ، از جوانان سربازان و هوانوردان و چتربازان پرورند ، ولی شرقیان همچون حافظ و خیام و سعدی جز درپی سخنبازی و قافیه پردازی نباشند. خودشان اگر یک دشمنی رخ نمود زنان و مردان دست بهم داده شرق و غرب را بتکان آورده درچند جا فرونت برانگیزند. لیکن شرقیان دست بدامن شکیبایی زنند و چنین خوانند:
صبر و ظفر هر دو دوستان قدیمند * کز اثر صبر نوبت ظفر آید
یا گناه را بگردن خدا انداخته چنین گویند:
گر رنج پیشت آید و گر راحت ای حکیم * نسبت مکن بغیر که اینها خدا کند
تنها حافظ و دیوان او نیست. این شرقشناسان هرچه را که مایه درماندگی یکمردمی تواند بود – از دیوانهای حافظ و خیام و سعدی و مولوی و از صوفیگری و خراباتیگری و کیشهای گوناگون و مارپرستی و گاوپرستی و جوکیگری و روضهخوانی و مانند اینها – میستایند و برواجش میکوشند. زیرا همینها برای اروپا بیش از ملیونها سپاه کار میکند. همان دیوان حافظ به تنهایی بیش از یک ملیون سپاه بکار آنان میخورد.
داستان آنان با این رفتار خود داستان آن ماهیگیرانیست که نمیخواهند بخود رنج دهند و ماهیها را یکایک گیرند، و میخواهند کاری کنند که صد صد و هزار هزار شکار کنند، واینست بآب زهر میریزند که ماهیان بخورند و گیج شده خود را بکنار زنند ، و آنان پیاپی گرفته رویهم چینند.
در جاییکه میتوان تودههایی را با بدآموزیهایی گیج و درمانده گردانید، که ملیونها و صد ملیونها را زبون و زیردست خود ساخت چرا نکنند؟!..
آمدیم بکسانی که از ایرانیان امروز سنگ حافظ و سعدی و دیگر شاعران را بسینه میزنند، و پیاپی دیوانهای آنها را بچاپ میرسانند، شرحها مینویسند و ستایشها میکنند. اینان نیز بدو دستهاند:
یکدسته آنانکه با شرقشناسان همکارند (بگفته سعدی خواجه تاشانند) و دانسته و فهمیده بنابودی این توده میکوشند. چرا این کار را میکنند؟! مگر کسی هم بنابودی توده خود کوشد؟!.. مگر چنین کسانی هم در جهان یافت میشوند؟!.. راستی را باورکردنی نیست، ولی افسوس که چنین کسانی در شرق پیدا شدهاند. دریغ که چنین کاری را انجام میدهند. تنها برای آنکه خوش خورند و خوش خوابند و کام گزارند، و در اتومبیلهای شیک نشینند و ماهانه گزافی گیرند، افزار سیاست بیگانگان شدهاند و بچنین کار نامردانهای تن درمیدهند.
یکدسته دیگر نیز نافهمیده فریب آنان را میخورند، چون میبینند در کتابهای اروپایی نامهای حافظ و خیام با ستایش برده میشود، و از اینسو آقای فروغی، آقای محمد قزوینی، و آقای دکتر غنی و مانندگان اینان، دیوانهای آنها را چاپ میکنند و شرحها بآنها مینویسند، فریب این نمایشها را خورده چنین میپندارند که راستی را حافظ و سعدی و مولوی و خیام و مانند اینها مردان بزرگی میبودهاند، و راستی را اروپاییان باینها ارج میگزارند، از اینرو با یک دلبستگی بشعرهای آنها میپردازند و هواداری بیاندازه میکنند. ...
🖌 احمد کسروی ، حافظ چه میگوید؟
🔸«آمدیم بکسانی که از ایرانیان امروز سنگ حافظ و سعدی و دیگر شاعران را بسینه میزنند، و پیاپی دیوانهای آنها را بچاپ میرسانند، شرحها مینویسند و ستایشها میکنند. اینان نیز بدو دستهاند:
یکدسته آنانکه با شرقشناسان همکارند (بگفته سعدی خواجه تاشانند) و دانسته و فهمیده بنابودی این توده میکوشند. چرا این کار را میکنند؟! مگر کسی هم بنابودی توده خود کوشد؟!.. مگر چنین کسانی هم در جهان یافت میشوند؟!.. راستی را باورکردنی نیست، ولی افسوس که چنین کسانی در شرق پیدا شدهاند. دریغ که چنین کاری را انجام میدهند. تنها برای آنکه خوش خورند و خوش خوابند و کام گزارند، و در اتومبیلهای شیک نشینند و ماهانه گزافی گیرند، افزار سیاست بیگانگان شدهاند و بچنین کار نامردانهای تن درمیدهند.»
🖌 احمد کسروی، حافظ چه میگوید؟
یکدسته آنانکه با شرقشناسان همکارند (بگفته سعدی خواجه تاشانند) و دانسته و فهمیده بنابودی این توده میکوشند. چرا این کار را میکنند؟! مگر کسی هم بنابودی توده خود کوشد؟!.. مگر چنین کسانی هم در جهان یافت میشوند؟!.. راستی را باورکردنی نیست، ولی افسوس که چنین کسانی در شرق پیدا شدهاند. دریغ که چنین کاری را انجام میدهند. تنها برای آنکه خوش خورند و خوش خوابند و کام گزارند، و در اتومبیلهای شیک نشینند و ماهانه گزافی گیرند، افزار سیاست بیگانگان شدهاند و بچنین کار نامردانهای تن درمیدهند.»
🖌 احمد کسروی، حافظ چه میگوید؟
Forwarded from پاکدینی ـ احمد کسروی
«باید دانست دولتهای اروپا هیچگاه به جنبش غیرتمندانهای در شرق خرسندی ندهند. از قرنها که اینان بر آسیا چیره گردیدهاند و گنجینههای خدادادی این سرزمین را تاراج میکنند ، چنین وامینمایند که مردم آسیا شایستگی ندارند که سری بلند کنند و نگاهی بجهان نمایند و درپی آزادی و گردنفرازی باشند یا بگفتهی خودشان بسیاست درآیند ، و همیشه میخواهند شرقیان به کشاکشهای دینی پردازند و رشتهی فلسفه و شعر و صوفیگری را از دست نهلند و سر پایین انداخته سرگرم این نادانیها باشند. اینست همیشه با یک دست این نادانیها را در شرق هرچه فزونتر و بیشتر میگردانند و با یک دست بر سر غیرتمندان میکوبند».
(احمد کسروی، تاریخ هجده سالهی آذربایجان ، بخش 2 ، گفتار 7 ، س 386)
(احمد کسروی، تاریخ هجده سالهی آذربایجان ، بخش 2 ، گفتار 7 ، س 386)
Forwarded from پاکدینی ـ احمد کسروی
✴️ در پیرامون نوشتههای پیمان
🔸 گفتگو چگونه باید كرد - تکهی 9
از هر باره كه بیندیشید این ناسزاست كه ما آنان را «قرآنی» بشناسیم و میدان دهیم كه بنام قرآن با ما گفتگو كنند. این یك زیركی از سوی آنانست و ما هم نباید پذیریم. میباید آشكاره بگوییم : شما كجا و قرآن كجا؟!.. شما كدام چیز را از قرآن میپذیرید كه قرآنی باشید؟!.. مگر شما نیستید كه پانزده كیش میدارید و پیروان هر كیشی از قرآن دلیل میآورند؟!..
بیشتر اینان گستاخانهترین رفتار را با قرآن مینمایند و من اینك داستانی را مینویسم : در چند سال پیش یكی از ملایان كه با من آشنایی میداشت بتهران آمد و چنین خواست كه در اینجا نشیمن گیرد. من میگفتم برایش سخت گذرد. زیرا میدانستم كاری یا پیشهای نتواند. پس از زمانی شنیدم زندگانی خوبی پیدا كرده ، و چون پرسیدم دانسته شد نشستی بنام «درس قرآن» برپا ساخته كه كسانی از بازاریان و دیگران بآنجا میآیند و آنان پولهایی باین میرسانند. من در شگفت شدم زیرا او را بیدین میشناختم. سالها فلسفه خوانده بود و بارها نزد من سخن از افلاطون و ارسطو رانده و آنان را همپایهی پیغمبران (یا بهتر گویم پیغمبران را همپایهی آنان) میستود ، و بچنین كسی گمان نمیرفت كه بقرآن و درس قرآن پردازد. پیداست كه جز برای نان خوردن آن را نكرده بود. در همان هنگامها روزی بدیدن من آمد و خشنودی مینمود از اینكه سخنان خوشایندی را پیدا كرده است و با گفتن آنها كسانی را بسر خود گرد آورده. از سخنانی كه میگفت یكی اینكه : «من میخواستم پیمان را ترویج كنم ولی دیدم مقدسین ناراضی هستند و ترك كردم» ببینید چه سودجویهایی از قرآن میكنند؟! یك كتاب آسمانی را در چه راه بكار میبرند؟!..
دربارهی قرآن سخن دیگری نیز هست كه میباید در اینجا بنویسیم : در چندی پیش مردی با دست آقای فتحی دو پرسش نزد من فرستاده بود بدینسان :
1) آیا پیروی از قرآن و قوانین مندرج در آن ، راه نجات و رستگاری در دنیای كنونی و پسین نخواهد بود؟!..
2) در صورت منفی بكدام یك از قوانین و دستورات آن ایراد هست و زیان آن چیست؟!.
پیداست كه پرسنده پیمان نخوانده و از راستیها بسیار دور است. این میپندارد كه ما بیكی از آموزاكهای[تعلیمات] قرآن ایراد میداریم. هرچه بود نخواستم كه پاسخی ندهم ، و چنین نوشتم كه برای باز شدن راه پاسخ من هم از شما میپرسم : آیا امروز قرآن درمیان خود مسلمانان بكار بسته میشود یا نه؟.. گمان بیشتر آنست كه خواهید گفت : «نمیشود.» اینست دوباره میپرسم : «چرا؟!.. چرا نمیشود؟!.. انگیزهی آن چیست؟!.. و آنگاه آیا شما و كسان دیگری از علما و پیشروان توانید آن را روان گردانید یا نه؟!..»
این را فرستادم و او پاسخی نداد و بخاموشی گرایید. با خود میگفتم : بهتر است همینها را در مهنامه بچاپ رسانیم كه كسانی اگر بخواهند پاسخی دهند. لیكن دیدیم نتیجهای نخواهد بود. زیرا یك دسته بیكبار خاموشی گزیده و بروی خود نخواهند آورد و یك دسته بسخنان بسیار پرتی خواهند برخاست كه ما اگر بخواهیم آنها را بنویسیم و بپاسخ پردازیم از خواست خود دور خواهیم افتاد و در این هنگام سخت ، زمان خود و دیگران را هدر خواهیم گردانید ، و اگر بچاپ نرسانیم همان را دستاویز گرفته زباندرازی خواهند كرد. چنانكه همین كار را آخوندی كرده كه یک رشته ایرادهای بسیار پوچ و پرتی را نوشته و فرستاده و رونویسهایی از آن بدست كسانی داده.
مثلاً ایراد گرفته كه من كه نكوهشها از اروپاییگری نمودم هنوز خودم از اروپاییگری دست برنداشتهام ، (گویا خواستش اینست كه رخت اروپایی میپوشم و با كارد و چنگال خوراك میخورم و روی صندلی مینشینم). بیچاره نفهمیده كه نكوهشی كه من از اروپاییگری نمودم خواستم رخت و این چیزها نبود و این را بارها نوشتم و روشن گردانیدم.
🔸خواست من از اروپاییگری آن بود كه كسانی از شرقیان ، اروپا را در راه رستگاری شناخته و گمراهیهای آن را در زمینهی زندگانی نمیدانستند و چنین میپنداشتند كه شرق هم باید از هر باره پیروی از اروپا نماید. من لغزشهای اروپا را نشان داده و چنین گفتم كه میباید شرقیان پیروی از اروپا نكرده و خود یك راه رستگاری دیگری پیش گیرند ، و بروی آن گفتهی خود ایستادگی نمودم و پیمان را برای پیشرفت آن خواست برپا گردانیدم.
معنایی باین بزرگی را كه بارها در پیمان روشن گردانیدهایم درنیافته و اندیشهاش برخت و كلاه و مانند اینها كه هیچ ارجی بچگونگی آن نتوان نهاد میرود ، و خیرهرویی نموده و این را مینویسد و میفرستد كه ما بچاپ رسانیم و پاسخ دهیم. ما بآنان میگوییم این كیش كه شما پیش گرفتهاید هم بیپاست و هم آسیبهای بزرگی را دربر میدارد ، و آنان در پاسخ ، سخن را برخت و كلاه و مانند آن میكشند. این نمونهی پاسخ دادن و ایراد گرفتن آنانست.
.
🔸 گفتگو چگونه باید كرد - تکهی 9
از هر باره كه بیندیشید این ناسزاست كه ما آنان را «قرآنی» بشناسیم و میدان دهیم كه بنام قرآن با ما گفتگو كنند. این یك زیركی از سوی آنانست و ما هم نباید پذیریم. میباید آشكاره بگوییم : شما كجا و قرآن كجا؟!.. شما كدام چیز را از قرآن میپذیرید كه قرآنی باشید؟!.. مگر شما نیستید كه پانزده كیش میدارید و پیروان هر كیشی از قرآن دلیل میآورند؟!..
بیشتر اینان گستاخانهترین رفتار را با قرآن مینمایند و من اینك داستانی را مینویسم : در چند سال پیش یكی از ملایان كه با من آشنایی میداشت بتهران آمد و چنین خواست كه در اینجا نشیمن گیرد. من میگفتم برایش سخت گذرد. زیرا میدانستم كاری یا پیشهای نتواند. پس از زمانی شنیدم زندگانی خوبی پیدا كرده ، و چون پرسیدم دانسته شد نشستی بنام «درس قرآن» برپا ساخته كه كسانی از بازاریان و دیگران بآنجا میآیند و آنان پولهایی باین میرسانند. من در شگفت شدم زیرا او را بیدین میشناختم. سالها فلسفه خوانده بود و بارها نزد من سخن از افلاطون و ارسطو رانده و آنان را همپایهی پیغمبران (یا بهتر گویم پیغمبران را همپایهی آنان) میستود ، و بچنین كسی گمان نمیرفت كه بقرآن و درس قرآن پردازد. پیداست كه جز برای نان خوردن آن را نكرده بود. در همان هنگامها روزی بدیدن من آمد و خشنودی مینمود از اینكه سخنان خوشایندی را پیدا كرده است و با گفتن آنها كسانی را بسر خود گرد آورده. از سخنانی كه میگفت یكی اینكه : «من میخواستم پیمان را ترویج كنم ولی دیدم مقدسین ناراضی هستند و ترك كردم» ببینید چه سودجویهایی از قرآن میكنند؟! یك كتاب آسمانی را در چه راه بكار میبرند؟!..
دربارهی قرآن سخن دیگری نیز هست كه میباید در اینجا بنویسیم : در چندی پیش مردی با دست آقای فتحی دو پرسش نزد من فرستاده بود بدینسان :
1) آیا پیروی از قرآن و قوانین مندرج در آن ، راه نجات و رستگاری در دنیای كنونی و پسین نخواهد بود؟!..
2) در صورت منفی بكدام یك از قوانین و دستورات آن ایراد هست و زیان آن چیست؟!.
پیداست كه پرسنده پیمان نخوانده و از راستیها بسیار دور است. این میپندارد كه ما بیكی از آموزاكهای[تعلیمات] قرآن ایراد میداریم. هرچه بود نخواستم كه پاسخی ندهم ، و چنین نوشتم كه برای باز شدن راه پاسخ من هم از شما میپرسم : آیا امروز قرآن درمیان خود مسلمانان بكار بسته میشود یا نه؟.. گمان بیشتر آنست كه خواهید گفت : «نمیشود.» اینست دوباره میپرسم : «چرا؟!.. چرا نمیشود؟!.. انگیزهی آن چیست؟!.. و آنگاه آیا شما و كسان دیگری از علما و پیشروان توانید آن را روان گردانید یا نه؟!..»
این را فرستادم و او پاسخی نداد و بخاموشی گرایید. با خود میگفتم : بهتر است همینها را در مهنامه بچاپ رسانیم كه كسانی اگر بخواهند پاسخی دهند. لیكن دیدیم نتیجهای نخواهد بود. زیرا یك دسته بیكبار خاموشی گزیده و بروی خود نخواهند آورد و یك دسته بسخنان بسیار پرتی خواهند برخاست كه ما اگر بخواهیم آنها را بنویسیم و بپاسخ پردازیم از خواست خود دور خواهیم افتاد و در این هنگام سخت ، زمان خود و دیگران را هدر خواهیم گردانید ، و اگر بچاپ نرسانیم همان را دستاویز گرفته زباندرازی خواهند كرد. چنانكه همین كار را آخوندی كرده كه یک رشته ایرادهای بسیار پوچ و پرتی را نوشته و فرستاده و رونویسهایی از آن بدست كسانی داده.
مثلاً ایراد گرفته كه من كه نكوهشها از اروپاییگری نمودم هنوز خودم از اروپاییگری دست برنداشتهام ، (گویا خواستش اینست كه رخت اروپایی میپوشم و با كارد و چنگال خوراك میخورم و روی صندلی مینشینم). بیچاره نفهمیده كه نكوهشی كه من از اروپاییگری نمودم خواستم رخت و این چیزها نبود و این را بارها نوشتم و روشن گردانیدم.
🔸خواست من از اروپاییگری آن بود كه كسانی از شرقیان ، اروپا را در راه رستگاری شناخته و گمراهیهای آن را در زمینهی زندگانی نمیدانستند و چنین میپنداشتند كه شرق هم باید از هر باره پیروی از اروپا نماید. من لغزشهای اروپا را نشان داده و چنین گفتم كه میباید شرقیان پیروی از اروپا نكرده و خود یك راه رستگاری دیگری پیش گیرند ، و بروی آن گفتهی خود ایستادگی نمودم و پیمان را برای پیشرفت آن خواست برپا گردانیدم.
معنایی باین بزرگی را كه بارها در پیمان روشن گردانیدهایم درنیافته و اندیشهاش برخت و كلاه و مانند اینها كه هیچ ارجی بچگونگی آن نتوان نهاد میرود ، و خیرهرویی نموده و این را مینویسد و میفرستد كه ما بچاپ رسانیم و پاسخ دهیم. ما بآنان میگوییم این كیش كه شما پیش گرفتهاید هم بیپاست و هم آسیبهای بزرگی را دربر میدارد ، و آنان در پاسخ ، سخن را برخت و كلاه و مانند آن میكشند. این نمونهی پاسخ دادن و ایراد گرفتن آنانست.
.
✴️ پرسش و پاسخ
آقای بهشتی از مازندران میپرسند : شما به شاعران نكوهش میكنید كه گفتهاند : پروای گذشته و آینده نكنید و دمی را كه در آنید غنیمت شمارید ، در حالی كه امام علی بن ابیطالب نیز فرموده :
ما فاتَ مَضیٌ وَ ما سیأتیكَ فَاَیْنَ؟ قُمْ فَاغْتَنِم الفُرصَةَ بَینَ العَدَمَین
اگر كسانی ایراد گرفتند پاسخ این چیست؟.
میگوییم : دلیلی نیست كه این شعر از امام علی بن ابیطالب باشد. آن دیوانی كه بنام آن امام پراكنده شده ساخته است. زیرا بسیاری از شعرهای آن در دیوانهای دیگران دیده شده و آنگاه برخی شعرهای ركیك و بیمعنایی نیز در آن هست از قبیل :
أفلح من کان لَه مَزخه یَزَخُها ثُم یَنام الفِخِه
از این گذشته آن شعر بالایی معنایش با گفتههای شاعران یكی نیست. این میگوید : گذشته از دستت رفته و آینده نیز نیامده پس دمی را كه در آنی فرصت شمار و نمیگوید كه پروای گذشته و آینده نكن. نمیگوید دمی را كه در آنی با مستی و خوشی بگذران ، فرق در میانه بسیار است.
اینكه كسی بگوید : «پروای گذشته و آینده نكن و دم را غنیمت دانسته با مستی و خوشی بگذران» یك سخنی بسیار بیمعنی و یك بدآموزی بسیار زیانمندیست و چنین گفتهای را با هیچ بهانهای نیك نتوان شمرد و با هیچ دستاویزی از بدیش چشم نتوان پوشید.
(روزنامهی پرچم شمارهی 210)
آقای بهشتی از مازندران میپرسند : شما به شاعران نكوهش میكنید كه گفتهاند : پروای گذشته و آینده نكنید و دمی را كه در آنید غنیمت شمارید ، در حالی كه امام علی بن ابیطالب نیز فرموده :
ما فاتَ مَضیٌ وَ ما سیأتیكَ فَاَیْنَ؟ قُمْ فَاغْتَنِم الفُرصَةَ بَینَ العَدَمَین
اگر كسانی ایراد گرفتند پاسخ این چیست؟.
میگوییم : دلیلی نیست كه این شعر از امام علی بن ابیطالب باشد. آن دیوانی كه بنام آن امام پراكنده شده ساخته است. زیرا بسیاری از شعرهای آن در دیوانهای دیگران دیده شده و آنگاه برخی شعرهای ركیك و بیمعنایی نیز در آن هست از قبیل :
أفلح من کان لَه مَزخه یَزَخُها ثُم یَنام الفِخِه
از این گذشته آن شعر بالایی معنایش با گفتههای شاعران یكی نیست. این میگوید : گذشته از دستت رفته و آینده نیز نیامده پس دمی را كه در آنی فرصت شمار و نمیگوید كه پروای گذشته و آینده نكن. نمیگوید دمی را كه در آنی با مستی و خوشی بگذران ، فرق در میانه بسیار است.
اینكه كسی بگوید : «پروای گذشته و آینده نكن و دم را غنیمت دانسته با مستی و خوشی بگذران» یك سخنی بسیار بیمعنی و یك بدآموزی بسیار زیانمندیست و چنین گفتهای را با هیچ بهانهای نیك نتوان شمرد و با هیچ دستاویزی از بدیش چشم نتوان پوشید.
(روزنامهی پرچم شمارهی 210)
شادروان علی کشاورزی از پشتیبانان پیمان
پرچم دربارهی او چنین مینویسد :
آقای کشاورزی از دبیران اهوازند و در آنجا با پیمان و راه آن آشنا گردیده به پاکدینی گراییدهاند.
امسال چند تن از یاران اهواز در سهماههی تابستان بشهرهای دیگر رفتهاند که هر یکی در جایی به پراکندن آمیغها میکوشند. از جمله آقای کشاورزی بزادگاه خود خرمآباد رفته در آنجا همراه آقای کشمیری بکوششهایی پرداختهاند و ما امیدمندیم در آنجا درمیان تاریکیهای نادانی چراغ تابناک پاکدینی را فروزان خواهند گردانید.
پرچم دربارهی او چنین مینویسد :
آقای کشاورزی از دبیران اهوازند و در آنجا با پیمان و راه آن آشنا گردیده به پاکدینی گراییدهاند.
امسال چند تن از یاران اهواز در سهماههی تابستان بشهرهای دیگر رفتهاند که هر یکی در جایی به پراکندن آمیغها میکوشند. از جمله آقای کشاورزی بزادگاه خود خرمآباد رفته در آنجا همراه آقای کشمیری بکوششهایی پرداختهاند و ما امیدمندیم در آنجا درمیان تاریکیهای نادانی چراغ تابناک پاکدینی را فروزان خواهند گردانید.
این پیوندها نمونههایی است از کوشش غربیان به رواج هرچه بیشتر بدآموزیهای شرقیان (همبسته با سخن بیاد سپاردنی بالا) :
https://t.me/pakdini/10049
https://t.me/pakdini/10050
https://t.me/pakdini/10557
https://t.me/pakdini/10558
https://t.me/pakdini/12892
https://t.me/pakdini/4159
https://t.me/pakdini/10049
https://t.me/pakdini/10050
https://t.me/pakdini/10557
https://t.me/pakdini/10558
https://t.me/pakdini/12892
https://t.me/pakdini/4159
Telegram
پاکدینی ـ احمد کسروی
🔶 دفتر «در پیرامون شعر و صوفیگری»
🔸 در پیرامون شعر (تکهی 8)
وقتی که شما بنوکر خودتان میفرمایید فوراً اسب را سوار شده بتاخت رفته این پاکت را در چهار فرسخی بفلان رسانده و جوابش را تا غروب (که سه چهار ساعت بیشتر نمانده) برای من بیاورید اگر این نوکر آشنا بطرز گفتار شما نباشد و نداند که قصد شما از اینهمه الفاظ تاکیدآمیز فقط آنست که در جایی معطل نشود ناچار بقدری اسب را تند خواهد راند که در راه سقط شود.
دروغگویی که تا این اندازه میان ما شایع و قباحتش از بین رفته و کار بجایی کشیده که بحرف کسی نتوان باور نمود بنظر نگارنده از همین جا نشأت کرده است وقتی که ما در محاورات روزانه همه را باستعمال الفاظ و عبارات پوچ عاری از حقیقت عادت کرده و آسمان گفته ریسمان قصد میکنیم و در تعارفات رسمی همه روزه یک سلسله عبارات عاری از معنی را بکار میبریم دیگر برای دروغ که جز بیان خلاف حقیقت معنی دیگر ندارد مانع و اشکالی باقی نمیماند و ما خود عمری در آن ورزیده شدهایم.
حتا تصور میکنم شیوع قسم خوردن در صحبتهای روزانه نیز از این رهگذر باشد همه میدانیم الفاظی که بر زبان ما میگذرد غالباً از مفهوم حقیقی خود بیگانه و معنی آن مبنی بر قصدی است که گوینده دارد ما محض اینکه مستمع را قانع کنیم که قصد من همان معانی لغوی و ظاهری آنها است متوسل بقسم میگردیم و این خود بمنزلهی پاره سنگهایی است که بروی کفهی ترازوی گفتار خود میافزاییم تا مگر با کفهی مقابل (راستگویی) توازن یابد ولی افسوس کار بقدری خرابست باز مستمع مطمئن نتواند بود که واقعاً در الفاظ قسم معنی حقیقی قصد شده باشد و از اینرو است که قسمها نیز مورد باور نیست.
باری دامنهی سخن دراز است و آنچه ظاهراً بنظر میآید این است که این رسم غلو و اغراقگویی ابتدا از شعر و شاعری برخاسته و رفته رفته بمرور زمان یکی از عادات عمومی و طبیعت ثانوی ما گردیده.
ولی از طرف دیگر وقتی که روحیات ملل شرقی را در نظر میگیریم میبینیم که این قوم فطرتاً در کلیهی موارد و همهی شئون و حالات خود در مقام افراط و یا تفریط هستند ـ اگر بگویم اغراقات کلام را از شعراء گرفتهاند در سایر جهات که غلو و افراط دارند چه اشخاصی را باید مسئول قرار بدهیم پس باید اعتراف کرد که ملل شرقی فطرتاً دارای روح غلو و افراط میباشد که شعراء نیز از افراد آنها هستند.
الا اینکه چون در سایر موارد مثل گفتار میدان باز و بلامانع نیست هر کسی نمیتواند بدلخواه خود در همهی حالات تندروی کند و قدم با افراط بردارد این است در شئون دیگر باندازهی گفتار غلو و افراط بنظر نمیرسد معهذا در مواردی که مانع و عایقی نیست میبینیم تا چه اندازه کارها بافراط منجر گشته و یا لااقل طرف تفریط را اتخاذ کردهایم و در هر دو حال همیشه از خط مستقیم اعتدال بر کناریم که این خود موضوعی است جداگانه و آن را شرح بسیار باید.
ناصر روایی
.
🔸 در پیرامون شعر (تکهی 8)
وقتی که شما بنوکر خودتان میفرمایید فوراً اسب را سوار شده بتاخت رفته این پاکت را در چهار فرسخی بفلان رسانده و جوابش را تا غروب (که سه چهار ساعت بیشتر نمانده) برای من بیاورید اگر این نوکر آشنا بطرز گفتار شما نباشد و نداند که قصد شما از اینهمه الفاظ تاکیدآمیز فقط آنست که در جایی معطل نشود ناچار بقدری اسب را تند خواهد راند که در راه سقط شود.
دروغگویی که تا این اندازه میان ما شایع و قباحتش از بین رفته و کار بجایی کشیده که بحرف کسی نتوان باور نمود بنظر نگارنده از همین جا نشأت کرده است وقتی که ما در محاورات روزانه همه را باستعمال الفاظ و عبارات پوچ عاری از حقیقت عادت کرده و آسمان گفته ریسمان قصد میکنیم و در تعارفات رسمی همه روزه یک سلسله عبارات عاری از معنی را بکار میبریم دیگر برای دروغ که جز بیان خلاف حقیقت معنی دیگر ندارد مانع و اشکالی باقی نمیماند و ما خود عمری در آن ورزیده شدهایم.
حتا تصور میکنم شیوع قسم خوردن در صحبتهای روزانه نیز از این رهگذر باشد همه میدانیم الفاظی که بر زبان ما میگذرد غالباً از مفهوم حقیقی خود بیگانه و معنی آن مبنی بر قصدی است که گوینده دارد ما محض اینکه مستمع را قانع کنیم که قصد من همان معانی لغوی و ظاهری آنها است متوسل بقسم میگردیم و این خود بمنزلهی پاره سنگهایی است که بروی کفهی ترازوی گفتار خود میافزاییم تا مگر با کفهی مقابل (راستگویی) توازن یابد ولی افسوس کار بقدری خرابست باز مستمع مطمئن نتواند بود که واقعاً در الفاظ قسم معنی حقیقی قصد شده باشد و از اینرو است که قسمها نیز مورد باور نیست.
باری دامنهی سخن دراز است و آنچه ظاهراً بنظر میآید این است که این رسم غلو و اغراقگویی ابتدا از شعر و شاعری برخاسته و رفته رفته بمرور زمان یکی از عادات عمومی و طبیعت ثانوی ما گردیده.
ولی از طرف دیگر وقتی که روحیات ملل شرقی را در نظر میگیریم میبینیم که این قوم فطرتاً در کلیهی موارد و همهی شئون و حالات خود در مقام افراط و یا تفریط هستند ـ اگر بگویم اغراقات کلام را از شعراء گرفتهاند در سایر جهات که غلو و افراط دارند چه اشخاصی را باید مسئول قرار بدهیم پس باید اعتراف کرد که ملل شرقی فطرتاً دارای روح غلو و افراط میباشد که شعراء نیز از افراد آنها هستند.
الا اینکه چون در سایر موارد مثل گفتار میدان باز و بلامانع نیست هر کسی نمیتواند بدلخواه خود در همهی حالات تندروی کند و قدم با افراط بردارد این است در شئون دیگر باندازهی گفتار غلو و افراط بنظر نمیرسد معهذا در مواردی که مانع و عایقی نیست میبینیم تا چه اندازه کارها بافراط منجر گشته و یا لااقل طرف تفریط را اتخاذ کردهایم و در هر دو حال همیشه از خط مستقیم اعتدال بر کناریم که این خود موضوعی است جداگانه و آن را شرح بسیار باید.
ناصر روایی
.
🔸 از بسته شدن «دارالشفاء»ها تا صف واکسن
🔸 آیا آنچه در این یک سال و چند ماه اخیر رخ داد، انگیزه بیداری خفتگان خواهد بود؟!
.
🔸 آیا آنچه در این یک سال و چند ماه اخیر رخ داد، انگیزه بیداری خفتگان خواهد بود؟!
.