🔸 توئیت دو ماه پیش نماینده روسیه در وین
🔸 دو ماه پیش از این هم نماینده روسیه در وین ، در توئیتر خود پیکرهای از گفتگوی گروه روسی با آمریکاییها را درباره ایران بنمایش گزارد.
🔸 اگر در گذشته از کار بردهای دعوی یا شکایتی پدید میآمد، با «ارباب» او گفتگو میکردند و از او جبران میطلبیدند. کودکی که کار بدی کند ، «ولی» او را خواسته با او گفتگو نمایند. اگر از کار یکی از نوچگان مافیا کشاکشی میان دو دسته مافیا پیدا شود، با «رئیس» او گفتگو خواهند کرد. اگر هم کشوری استقلال و آزادی خود را از دست دهد، دیگران بجای او مذاکره خواهند کرد.
🔸 در زندگانی تودهای چیزی ارجدارتر از «استقلال» آن نیست. استقلال ، آزادیست و میان بودن یا نبودن استقلال، جدایی از آزادی تا بردگی است.
.
🔸 دو ماه پیش از این هم نماینده روسیه در وین ، در توئیتر خود پیکرهای از گفتگوی گروه روسی با آمریکاییها را درباره ایران بنمایش گزارد.
🔸 اگر در گذشته از کار بردهای دعوی یا شکایتی پدید میآمد، با «ارباب» او گفتگو میکردند و از او جبران میطلبیدند. کودکی که کار بدی کند ، «ولی» او را خواسته با او گفتگو نمایند. اگر از کار یکی از نوچگان مافیا کشاکشی میان دو دسته مافیا پیدا شود، با «رئیس» او گفتگو خواهند کرد. اگر هم کشوری استقلال و آزادی خود را از دست دهد، دیگران بجای او مذاکره خواهند کرد.
🔸 در زندگانی تودهای چیزی ارجدارتر از «استقلال» آن نیست. استقلال ، آزادیست و میان بودن یا نبودن استقلال، جدایی از آزادی تا بردگی است.
.
✴️ 📖 🖌 امروز چاره چیست؟ ، احمد کسروی
🔸 استقلال ، آزادیست.
دلبستگی باستقلال ایران و از دست ندادن هیچ گوشهای از آن. این باید مقصد اول باشد. ایرانیان باید باستقلال خود قیمت گزارند و دلبستگی نشاندهند. باید بهمه توده معنی آنرا بفهمانند. باید نگزارند تاریخ چندهزارساله ایران پایان پذیرد.
این سرزمین ماست ، اینجا خانه ماست. ما اینجا مینشینیم و زندگی میکنیم و از آبش و هوایش برخوردار میشویم ، در کوه و دشتش میگردیم و لذت میبریم، زمینهایش را میکاریم و خوراک بدست میآوریم ، از کانهایش و از جنگلهایش بهره میجوییم. هرچه داریم از اینجاست. باید قدرش بدانیم و بآبادیش کوشیم.
هر مردمی میهنی دارند و اینجا هم میهن ماست. آنها که هزارها سالست استقلال خود را از دست دادهاند میکوشند که آن را بدست آورند. ما که داریم چگونه از دست دهیم؟!.
در این کشور چه اندیشههای زهرآلودی پیدا شده. میگویند : استقلال چیست؟!. باید گفت : استقلال آزادیست. اگر شما جدایی میانه آزادی و بردگی نمیگزارید موضوع دیگریست. میگویند : اگر نباشد چه خواهد بود؟!. باید گفت : بسیار چیزها خواهد بود : خواری ، سرافکندگی ، توسریخوری ، بیبهرگی از پیشرفتها ... اینها چیزهای کمی نیست.
آنها که از دولت و از بدی وضع کشور دلتنگند میگویند : «ما که از این استقلال هیچی نفهمیدیم». میگویم : ممکنست شما از بسیار چیزها هیچی نفهمید. این دلیل آن نیست که دیگران هم نفهمند. شما چرا نمیخواهید از راهش بکوشید و باین بدیها چاره کنید؟!. چرا میخواهید بکینه آنها از استقلال چشم پوشید؟! آیا این معنی مردانگیست؟!.
.
🔸 استقلال ، آزادیست.
دلبستگی باستقلال ایران و از دست ندادن هیچ گوشهای از آن. این باید مقصد اول باشد. ایرانیان باید باستقلال خود قیمت گزارند و دلبستگی نشاندهند. باید بهمه توده معنی آنرا بفهمانند. باید نگزارند تاریخ چندهزارساله ایران پایان پذیرد.
این سرزمین ماست ، اینجا خانه ماست. ما اینجا مینشینیم و زندگی میکنیم و از آبش و هوایش برخوردار میشویم ، در کوه و دشتش میگردیم و لذت میبریم، زمینهایش را میکاریم و خوراک بدست میآوریم ، از کانهایش و از جنگلهایش بهره میجوییم. هرچه داریم از اینجاست. باید قدرش بدانیم و بآبادیش کوشیم.
هر مردمی میهنی دارند و اینجا هم میهن ماست. آنها که هزارها سالست استقلال خود را از دست دادهاند میکوشند که آن را بدست آورند. ما که داریم چگونه از دست دهیم؟!.
در این کشور چه اندیشههای زهرآلودی پیدا شده. میگویند : استقلال چیست؟!. باید گفت : استقلال آزادیست. اگر شما جدایی میانه آزادی و بردگی نمیگزارید موضوع دیگریست. میگویند : اگر نباشد چه خواهد بود؟!. باید گفت : بسیار چیزها خواهد بود : خواری ، سرافکندگی ، توسریخوری ، بیبهرگی از پیشرفتها ... اینها چیزهای کمی نیست.
آنها که از دولت و از بدی وضع کشور دلتنگند میگویند : «ما که از این استقلال هیچی نفهمیدیم». میگویم : ممکنست شما از بسیار چیزها هیچی نفهمید. این دلیل آن نیست که دیگران هم نفهمند. شما چرا نمیخواهید از راهش بکوشید و باین بدیها چاره کنید؟!. چرا میخواهید بکینه آنها از استقلال چشم پوشید؟! آیا این معنی مردانگیست؟!.
.
👍1
🔶 «بدبختی توده و ریشهی آن»
🔸 به آقای ناصر اعتمادی سرودی (تکهی یک از یک)
خواهش میکنم اگر حرف حسابی دارید بنویسید و به ادارهی پرچم بفرستید من قول میدهم زودتر و بهتر از روزنامهی «استوار قم» (1) چاپ خواهند کرد.
بازی موش و گربه چرا؟! در گوشهای تاریک و سیاه پناه بردن و بروشنایی سنگ پراندن چرا؟ مرد و مردانه باش؟ جلو بیا حرفی بزن و جوابی بشنو.
آبادان ـ ع : ع
پرچم : دیروز پاسخی را که آقای شیشهگر بناصر اعتمادی بهائی داده بود بچاپ رسانیدیم. این پاسخ را هم آقای عیلامی داده. آری آقای ناصر سرودی ، ما بکیش بهائی ایرادهای بسیاری داریم و خود آرزومندیم که یک بهائی با ما روبرو شود و بایرادهای ما پاسخ دهد. اکنون که شما بجنگ پرچم برخاستهاید بهتر است به پرسشهای ما پاسخ دهید ـ پاسخ دهید تا بدانیم کیشتان راستست. در پایین چند پرسش را مینویسم :
1) سید باب بسخنان مُهملی که معنی ندارد پرداخته ، از قبیل «بسمالله الفرید الفراد ذیالافراد الفرود ....» اینها برای چه بوده؟!.. چرا یک مرد خدایی مهمل گوید؟.
2) ازو در تبریز هرچه پرسیدند گفت نمیدانم و سپس چون چوب خورد از دعوای خود برگشت و توبهنامه نوشت که این توبهنامه را میرزاابوالفضل گلپایگانی با دستور عبدالبهاء نشر کرده و چنین گفته میشود که نسخهی اصل آن در کتابخانهی مجلس است ـ آیا اینها دلیل دروغگویی او نیست؟!.
3) سید باب برخاسته کتاب و شریعت آورد ولی سیزده سال نگذشت که بهاءالله برخاسته آنها را لغو نمود و خود شریعت و کتاب دیگری آورد. آیا در سیزده سال هم شریعت دیگر میگردد؟!.
4) باب و بهاء هر دو از میان ایرانیان برخاسته بودند ، پس چرا بعربی پرداختند و بتقلید قرآن آیهبافی کردند؟!. مگر وحی جز با زبان عربی نتواند بود؟!.
5) باب و بهاء هر دو عربی را نمیدانستند و اینست غلطهای بسیاری در گفتههای آنهاست. آیا این ایرادی به آنها نیست؟!.. آیا باور کردنیست که خدا کسی را برانگیزد و باری یک زبان درستی باو ندهد؟!.
6) یک برانگیخته چون برمیخیزد باید بگمراهیهای زمان خود پردازد و با آنها نبرد کند و مردمان را از حقایق آگاه گرداند. چنانکه پیغمبر اسلام چون گمراهی زمان او بتپرستی بود بآن پرداخت و نبرد کرد تا برانداخت. گمراهی زمان باب و بهاء فلسفهی یونان و صوفیگری و باطنیگری و علیاللهیگری و دیگر کیشهای گوناگون بوده. بکدام یکی پرداختهاند؟! بکدام یکی پاسخ دادهاند؟. آیا جز از آنست که خودشان گرفتار همان گمراهیها بودهاند؟! بهاءالله از صوفیگری ، از فلسفه ، از شیعیگری ، از باطنیگری استفاده میکند ، و در واقع گمراهیهای کهن را درهم آمیخته یک گمراهی نوین پدید میآورد. به هر حال میپرسم بهاءالله یا باب که بکمترین گمراهی مردمان پاسخی نمیتوانستند و جز «دعوا» کالایی و جز عربیبافیهای غلط هنری نداشتند برای چه خدا آنها را برانگیخته بود؟! کارهای خدا که بیهوده نتواند بود.
7) بهاءالله دعوای خدایی کرده ، بگویید ببینیم این دعوا چه معنایی داشته؟!.. یک مرد ناتوانی که همچون دیگران بیاختیار باین جهان آمده و بیاختیار رفته چگونه خدا بود؟!..
شما اگر مرد بافهم و خردی هستید و درپی حقایق میباشید یا باینها پاسخ دهید و یا از گمراهی خود (و همچنین از بیفرهنگی) پشیمان گردیده براه راست درآیید.
شما بمن ایراد گرفتهاید که چرا وکالت مختاری را پذیرفتهام. خشنودم که چون هیچ ایرادی نتوانستهاید ، باین ایراد پرداختهاید. ولی بدانید که وکالت پیشهی منست. و من از آن راه نان میخورم. من از خدا درخواست کردهام که تا زندهام جز از دسترنج خود زندگی ننمایم. من بهاءالله نیستم که دعوای خدایی کنم ولی روزی از دست بندگان خورم. این مایهی سرفرازی منست که بااینهمه گرفتاریها از پیشهی خود دست برنمیدارم و نان از این راه میخورم.
اما داستان مختاری شما را این نافهمی بس که از دور ایستادهای و بیآنکه از چگونگی آگاه باشی دخالت در موضوع میکنی. تو چه دانستی که داستان مختاری چه بود؟!.. چه نتیجه از آن میخواستند؟!.. چه دانستی که من و دو سه تن دیگری از وکیلان چه کاری را در آن محاکمه انجام دادیم؟!..
(پرچم روزانه شمارهی 237)
پابرگی (از ویراینده) :
1ـ روزنامهی استوار قم در زمان رضاشاه (1314) آغاز بکار کرده و گفتارهایی در زمینهی کیش شیعی چاپ میکرده. علیاکبر حکمیزاده (نویسندهی کتاب اسرار هزار ساله) نیز که منتقد ملایان بوده در آن گفتارهایی مینوشته. این روزنامه با داشتن دعوای مسلمانی ، در سال1321 و با میدانیابی ملایان گفتارهای بهائیان را چاپ میکند! این نشانیست از «استواری» و پابندی آن روزنامه به مرامش.
.
🔸 به آقای ناصر اعتمادی سرودی (تکهی یک از یک)
خواهش میکنم اگر حرف حسابی دارید بنویسید و به ادارهی پرچم بفرستید من قول میدهم زودتر و بهتر از روزنامهی «استوار قم» (1) چاپ خواهند کرد.
بازی موش و گربه چرا؟! در گوشهای تاریک و سیاه پناه بردن و بروشنایی سنگ پراندن چرا؟ مرد و مردانه باش؟ جلو بیا حرفی بزن و جوابی بشنو.
آبادان ـ ع : ع
پرچم : دیروز پاسخی را که آقای شیشهگر بناصر اعتمادی بهائی داده بود بچاپ رسانیدیم. این پاسخ را هم آقای عیلامی داده. آری آقای ناصر سرودی ، ما بکیش بهائی ایرادهای بسیاری داریم و خود آرزومندیم که یک بهائی با ما روبرو شود و بایرادهای ما پاسخ دهد. اکنون که شما بجنگ پرچم برخاستهاید بهتر است به پرسشهای ما پاسخ دهید ـ پاسخ دهید تا بدانیم کیشتان راستست. در پایین چند پرسش را مینویسم :
1) سید باب بسخنان مُهملی که معنی ندارد پرداخته ، از قبیل «بسمالله الفرید الفراد ذیالافراد الفرود ....» اینها برای چه بوده؟!.. چرا یک مرد خدایی مهمل گوید؟.
2) ازو در تبریز هرچه پرسیدند گفت نمیدانم و سپس چون چوب خورد از دعوای خود برگشت و توبهنامه نوشت که این توبهنامه را میرزاابوالفضل گلپایگانی با دستور عبدالبهاء نشر کرده و چنین گفته میشود که نسخهی اصل آن در کتابخانهی مجلس است ـ آیا اینها دلیل دروغگویی او نیست؟!.
3) سید باب برخاسته کتاب و شریعت آورد ولی سیزده سال نگذشت که بهاءالله برخاسته آنها را لغو نمود و خود شریعت و کتاب دیگری آورد. آیا در سیزده سال هم شریعت دیگر میگردد؟!.
4) باب و بهاء هر دو از میان ایرانیان برخاسته بودند ، پس چرا بعربی پرداختند و بتقلید قرآن آیهبافی کردند؟!. مگر وحی جز با زبان عربی نتواند بود؟!.
5) باب و بهاء هر دو عربی را نمیدانستند و اینست غلطهای بسیاری در گفتههای آنهاست. آیا این ایرادی به آنها نیست؟!.. آیا باور کردنیست که خدا کسی را برانگیزد و باری یک زبان درستی باو ندهد؟!.
6) یک برانگیخته چون برمیخیزد باید بگمراهیهای زمان خود پردازد و با آنها نبرد کند و مردمان را از حقایق آگاه گرداند. چنانکه پیغمبر اسلام چون گمراهی زمان او بتپرستی بود بآن پرداخت و نبرد کرد تا برانداخت. گمراهی زمان باب و بهاء فلسفهی یونان و صوفیگری و باطنیگری و علیاللهیگری و دیگر کیشهای گوناگون بوده. بکدام یکی پرداختهاند؟! بکدام یکی پاسخ دادهاند؟. آیا جز از آنست که خودشان گرفتار همان گمراهیها بودهاند؟! بهاءالله از صوفیگری ، از فلسفه ، از شیعیگری ، از باطنیگری استفاده میکند ، و در واقع گمراهیهای کهن را درهم آمیخته یک گمراهی نوین پدید میآورد. به هر حال میپرسم بهاءالله یا باب که بکمترین گمراهی مردمان پاسخی نمیتوانستند و جز «دعوا» کالایی و جز عربیبافیهای غلط هنری نداشتند برای چه خدا آنها را برانگیخته بود؟! کارهای خدا که بیهوده نتواند بود.
7) بهاءالله دعوای خدایی کرده ، بگویید ببینیم این دعوا چه معنایی داشته؟!.. یک مرد ناتوانی که همچون دیگران بیاختیار باین جهان آمده و بیاختیار رفته چگونه خدا بود؟!..
شما اگر مرد بافهم و خردی هستید و درپی حقایق میباشید یا باینها پاسخ دهید و یا از گمراهی خود (و همچنین از بیفرهنگی) پشیمان گردیده براه راست درآیید.
شما بمن ایراد گرفتهاید که چرا وکالت مختاری را پذیرفتهام. خشنودم که چون هیچ ایرادی نتوانستهاید ، باین ایراد پرداختهاید. ولی بدانید که وکالت پیشهی منست. و من از آن راه نان میخورم. من از خدا درخواست کردهام که تا زندهام جز از دسترنج خود زندگی ننمایم. من بهاءالله نیستم که دعوای خدایی کنم ولی روزی از دست بندگان خورم. این مایهی سرفرازی منست که بااینهمه گرفتاریها از پیشهی خود دست برنمیدارم و نان از این راه میخورم.
اما داستان مختاری شما را این نافهمی بس که از دور ایستادهای و بیآنکه از چگونگی آگاه باشی دخالت در موضوع میکنی. تو چه دانستی که داستان مختاری چه بود؟!.. چه نتیجه از آن میخواستند؟!.. چه دانستی که من و دو سه تن دیگری از وکیلان چه کاری را در آن محاکمه انجام دادیم؟!..
(پرچم روزانه شمارهی 237)
پابرگی (از ویراینده) :
1ـ روزنامهی استوار قم در زمان رضاشاه (1314) آغاز بکار کرده و گفتارهایی در زمینهی کیش شیعی چاپ میکرده. علیاکبر حکمیزاده (نویسندهی کتاب اسرار هزار ساله) نیز که منتقد ملایان بوده در آن گفتارهایی مینوشته. این روزنامه با داشتن دعوای مسلمانی ، در سال1321 و با میدانیابی ملایان گفتارهای بهائیان را چاپ میکند! این نشانیست از «استواری» و پابندی آن روزنامه به مرامش.
.
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
🔸 یک نمونه از آموزاکهای بهائیگری
🔸 نمونهای از یاوهگوییهای جاسوسان و بیگانهپرستان در تلویزیونهای لندنی
🔸 این بیچاره درس بیوطنی را از «حضرت بهاءالله» شان آموخته که گفته : «ليس الفخر لمن يحب الوطن بل لمن يحب العالم».
.
🔸 نمونهای از یاوهگوییهای جاسوسان و بیگانهپرستان در تلویزیونهای لندنی
🔸 این بیچاره درس بیوطنی را از «حضرت بهاءالله» شان آموخته که گفته : «ليس الفخر لمن يحب الوطن بل لمن يحب العالم».
.
✴️ از نوشتههای دیگران
✴️ 📖 🖌 امیرکبیر و ایران ، فریدون آدمیت
تا اندازهای که ما سراغ داریم بهترین بررسی عمومی تاریخی [درباره بهائیگری] که بهزبان فارسی منتشر شده ، رساله «بهائیگری» نگارش دانشمند فقید احمد کسروی است.
... نتیجهای که از مجموعه واقعیتها میگیریم اینکه سیاست روس و انگلیس از زمان پیدایش بابیه تا پس از داستان سوءقصد ، جهت انفعالی داشت و علاقه فعلی در کار نبود. اتفاقاً خود بابیان بودند که راه سفارتخانه بیگانه را یاد گرفته بودند، و جناب «حجت» در نبرد زنجان بسفیر انگلیس عریضهنگار شد و از او یاری طلبید. اما پس از تبعید صبحازل خلیفه باب، و بیرون شدن برادرش میرزاحسینعلی تحت لوای سفارت روس، و خاصه پس از انشعاب بابیه، سیاست انگلیس و روس نسبت به ازلیان و بهائیان متشکل گردید و جهت مشخص یافت.
صبحازل که سلامت نفس داشت و اهل دوز و کلک سیاسی نبود، از قدرتش و عده پیروانش رفتهرفته کاسته گردید. در عوض، بساط میرزاحسینعلی که از روز نخست با شیادی بوجود آمد، ناکسان را بهدور خود گرد آورد، و دستگاه میرغضبی و آدمکشی را در برانداختن ازلیان برپا کرد – قوتی گرفت. در ضمن بر آلودگی سیاسی هیأت بهائیان همچنان افزوده شد.
با جنگ بینالملل اول و برافتادن دولت تزاران روس، عمر حمایت آندولت از بهائیان نیز بسر آمد. ولی چون سرزمین فلسطین بدست انگلیس افتاد، لرد «النبی» حاکم حیفا، بهعبدالبهاء لقب «سر» با نشان دولت انگلیس عطا نمود. از آن پس عنصر بهائی چون عنصر جهود، بهعنوان یکی از عوامل پیشرفت سیاست انگلیس در ایران درآمد. طرفه اینکه از جهودان نیز کسانی بآن فرقه پیوستهاند، و همان میراث سیاست انگلیس بهآمریکائیان نیز رسیده.
اما در سنجش کارنامه اجتماعی ازلیان و بهائیان، همین اندازه باجمال بگوییم که از فرقه ازلی، عناصری برخاستند که بهبیداری افکار و اندیشه ناسیونالیسم و نهضت ملی مشروطیت خدمت ارزندهای کردهاند. اما فرقه بهائی یکپارچه دستگاه بیگانهپرستی است. بهائیان از اصول «جهانبینی» سخن میرانند، ولی در معنی و عمل مروج بیوطنی هستند.
عباس افندی سخنگوی جهانبینی، خود را «عبد بهاء» میخواند، بهمان شیوه که پیروانش، خود را «غلام عباس» مینامند. دفتر اعمال پلید این کسان و ایادی آنان آشکار میسازد که جملگی در زمره غلامان حلقه بهگوش بیگانگان باشند. از این روست که بهائیان و جهودان در ایران منفورترین مردم بشمار آیند.
در یک کلام، داستان باب با دعوی امام زمانی آغاز گشت، و به مرام بیوطنی و اجنبیپرستی انجام پذیرفت.
.
✴️ 📖 🖌 امیرکبیر و ایران ، فریدون آدمیت
تا اندازهای که ما سراغ داریم بهترین بررسی عمومی تاریخی [درباره بهائیگری] که بهزبان فارسی منتشر شده ، رساله «بهائیگری» نگارش دانشمند فقید احمد کسروی است.
... نتیجهای که از مجموعه واقعیتها میگیریم اینکه سیاست روس و انگلیس از زمان پیدایش بابیه تا پس از داستان سوءقصد ، جهت انفعالی داشت و علاقه فعلی در کار نبود. اتفاقاً خود بابیان بودند که راه سفارتخانه بیگانه را یاد گرفته بودند، و جناب «حجت» در نبرد زنجان بسفیر انگلیس عریضهنگار شد و از او یاری طلبید. اما پس از تبعید صبحازل خلیفه باب، و بیرون شدن برادرش میرزاحسینعلی تحت لوای سفارت روس، و خاصه پس از انشعاب بابیه، سیاست انگلیس و روس نسبت به ازلیان و بهائیان متشکل گردید و جهت مشخص یافت.
صبحازل که سلامت نفس داشت و اهل دوز و کلک سیاسی نبود، از قدرتش و عده پیروانش رفتهرفته کاسته گردید. در عوض، بساط میرزاحسینعلی که از روز نخست با شیادی بوجود آمد، ناکسان را بهدور خود گرد آورد، و دستگاه میرغضبی و آدمکشی را در برانداختن ازلیان برپا کرد – قوتی گرفت. در ضمن بر آلودگی سیاسی هیأت بهائیان همچنان افزوده شد.
با جنگ بینالملل اول و برافتادن دولت تزاران روس، عمر حمایت آندولت از بهائیان نیز بسر آمد. ولی چون سرزمین فلسطین بدست انگلیس افتاد، لرد «النبی» حاکم حیفا، بهعبدالبهاء لقب «سر» با نشان دولت انگلیس عطا نمود. از آن پس عنصر بهائی چون عنصر جهود، بهعنوان یکی از عوامل پیشرفت سیاست انگلیس در ایران درآمد. طرفه اینکه از جهودان نیز کسانی بآن فرقه پیوستهاند، و همان میراث سیاست انگلیس بهآمریکائیان نیز رسیده.
اما در سنجش کارنامه اجتماعی ازلیان و بهائیان، همین اندازه باجمال بگوییم که از فرقه ازلی، عناصری برخاستند که بهبیداری افکار و اندیشه ناسیونالیسم و نهضت ملی مشروطیت خدمت ارزندهای کردهاند. اما فرقه بهائی یکپارچه دستگاه بیگانهپرستی است. بهائیان از اصول «جهانبینی» سخن میرانند، ولی در معنی و عمل مروج بیوطنی هستند.
عباس افندی سخنگوی جهانبینی، خود را «عبد بهاء» میخواند، بهمان شیوه که پیروانش، خود را «غلام عباس» مینامند. دفتر اعمال پلید این کسان و ایادی آنان آشکار میسازد که جملگی در زمره غلامان حلقه بهگوش بیگانگان باشند. از این روست که بهائیان و جهودان در ایران منفورترین مردم بشمار آیند.
در یک کلام، داستان باب با دعوی امام زمانی آغاز گشت، و به مرام بیوطنی و اجنبیپرستی انجام پذیرفت.
.
🔶 محرم (بخشی از کتاب داوری)
🔸 (تکهی یک)
داستان گریه و زاری بکشتگان کربلا ، ایراد بزرگ دیگر میباشد. یک داستان بایستی رخ ندهد. پس از آنکه رخ داده از گریستن چه سود تواند بود؟!.. یک داستانی را عنوان کردن و بزمهای سوگواری برپا گردانیدن ، گریستن و گریانیدن با خِرد چه میسازد؟!..
اینکه گفتهاند : «هر که بگرید و بگریاند و خود را گریان وانماید بهشت بَرو بایا گردد» بایستی پرسید : چرا؟!.. گریستن یا گریانیدن چیست که خدا بآنها چنین پاداش بزرگی دهد؟!.. آنگاه شما این سخن را از کجا میگویید؟!.. شما را بخدا چه راهی بوده؟!.. ای بیخردان مگر خدا اسکندر ماكدونی است که یک هفستیونی (1) را دوست دارد و چون او مُرد ، مردم را چند ماه بسوگواری وادارد؟!..
حسینبنعلی به طلب خلافت برخاست و نتوانست و کاری از پیش نبرد. لیکن مردانگی بسیار ستودهای از خود نشان داد ، و آن اینکه زبونی ننموده کشته شدن خود و فرزندان و یارانش را ، از گردن گزاردن به یزید و ابنزیاد بهتر دانسته مردانه پافشاری کرد و خود و پیروانش کشته گردیدند.
این کار او بسیار ستوده بوده. ولی هرچه بوده بوده. هزاروسیصد سال گریستن چه معنی دارد؟!.. بآن نمایشهای بسیار بیخردانهی محرم و صفر چه توان گفت؟!..
این داستانهای زیارت و گریه با آن حدیثهاشان از راه دیگری نیز درخور ایراد است. اینها ریشهی دین را کندن و آن را از میان بردنست. در جایی که با یک زیارت همهی گناهان آمرزیده شود و با یک گریه بهشت بایا گردد ، کسی چرا از خوشیهای سزا و ناسزا بازایستد؟!.. چرا فلان حاجیِ آزمند انبارداری[=احتکار] نکند؟!.. چرا بَهمان ستمگر خونها نریزد؟!.. چرا آزمندان به پولاندوزی نکوشند؟!.. چرا مردان دنبال زنانِ بیگانه نیفتند؟!.. سران شیعه در آن کوششهای سیاسی خود پروای هیچی نکرده هرچه خواسته گفته و هرچه خواسته کردهاند. ولی ما آیا میتوانیم چشم از کارهای سراپا زیان ایشان پوشیم؟!..
پابرگی :
1ـ Hephaestion یکی از سرکردگان لشگر اسکندر ـ و
.
🔸 (تکهی یک)
داستان گریه و زاری بکشتگان کربلا ، ایراد بزرگ دیگر میباشد. یک داستان بایستی رخ ندهد. پس از آنکه رخ داده از گریستن چه سود تواند بود؟!.. یک داستانی را عنوان کردن و بزمهای سوگواری برپا گردانیدن ، گریستن و گریانیدن با خِرد چه میسازد؟!..
اینکه گفتهاند : «هر که بگرید و بگریاند و خود را گریان وانماید بهشت بَرو بایا گردد» بایستی پرسید : چرا؟!.. گریستن یا گریانیدن چیست که خدا بآنها چنین پاداش بزرگی دهد؟!.. آنگاه شما این سخن را از کجا میگویید؟!.. شما را بخدا چه راهی بوده؟!.. ای بیخردان مگر خدا اسکندر ماكدونی است که یک هفستیونی (1) را دوست دارد و چون او مُرد ، مردم را چند ماه بسوگواری وادارد؟!..
حسینبنعلی به طلب خلافت برخاست و نتوانست و کاری از پیش نبرد. لیکن مردانگی بسیار ستودهای از خود نشان داد ، و آن اینکه زبونی ننموده کشته شدن خود و فرزندان و یارانش را ، از گردن گزاردن به یزید و ابنزیاد بهتر دانسته مردانه پافشاری کرد و خود و پیروانش کشته گردیدند.
این کار او بسیار ستوده بوده. ولی هرچه بوده بوده. هزاروسیصد سال گریستن چه معنی دارد؟!.. بآن نمایشهای بسیار بیخردانهی محرم و صفر چه توان گفت؟!..
این داستانهای زیارت و گریه با آن حدیثهاشان از راه دیگری نیز درخور ایراد است. اینها ریشهی دین را کندن و آن را از میان بردنست. در جایی که با یک زیارت همهی گناهان آمرزیده شود و با یک گریه بهشت بایا گردد ، کسی چرا از خوشیهای سزا و ناسزا بازایستد؟!.. چرا فلان حاجیِ آزمند انبارداری[=احتکار] نکند؟!.. چرا بَهمان ستمگر خونها نریزد؟!.. چرا آزمندان به پولاندوزی نکوشند؟!.. چرا مردان دنبال زنانِ بیگانه نیفتند؟!.. سران شیعه در آن کوششهای سیاسی خود پروای هیچی نکرده هرچه خواسته گفته و هرچه خواسته کردهاند. ولی ما آیا میتوانیم چشم از کارهای سراپا زیان ایشان پوشیم؟!..
پابرگی :
1ـ Hephaestion یکی از سرکردگان لشگر اسکندر ـ و
.
Forwarded from پاکدینی ـ احمد کسروی
کارهایی که به پندار شیعیان گناهان را میآمرزاند : گریستن ، گریانیدن ، خود را گریان نمودن
✴️ داستان دینها با حال کنونیشان داستان بیمار نیمهجانیست که بکاری نتواند برخاست. ولی از کارهای بسیاری جلو تواند گرفت.
مثلاً ایرانیان ، از پیروان اسلام بشمارند. از آن دین ، امروز با آن آلودگیهایی که یافته و سستیهایی که پیدا کرده سودی چشم نتوان داشت : آز و هوس را نتواند کشت ، از بیدینی بازنتواند داشت ، چارهی پراکندگی نتواند بود ، از قافیهبافی و یاوهسرایی که هوس بسیار پستیست جلو نتواند گرفت ، از خودخواهی و گردنکشی نتواند کاست. بهیچ یک از اینها توانا نتواند بود.
ولی از آنسوی این تواند بود که بدستاویز همان دین (یا بهتر گویم : بدستاویز کیش شیعی که شاخهای از آن دینست) بازرگانانِ ملیونی از دادن مالیات بدولت سر باززنند و هر یکی دو دفتر نگه دارند ،
این تواند بود که سالانه هزارها کسان بیگذرنامه از مرز گذشته بزیارت روند و پس از چند ماهی با پیشانی گشاده بازگردند و بآن گناه خود بنازند ،
این تواند بود که یک دسته مردم هوسباز و تیرهمغز در محرم دستههای سینهزن و قمهزن و زنجیرزن و زینب و کلثوم و سکینه درست کنند و در پیش چشم بیگانگان بازارها را گردند و آبروی یک توده را بریزند.
این تواند بود که مردهها را از گور درآورده و با بویهای بسیار زننده بار اتومبیلها کنند و بآهنگ قم و نجف ، راه گیرند.
این تواند بود که اگر خواسته شد زنها را از چادر و چاقچور ، که راست گفتهاند کفن سیاهست ، بیرون آورند ، یک دسته تباهکاران فریاد «وادینا» برانگیزند و در مشهد و قم و تبریز هنگامهها برپا گردانند.
این تواند بود که وزیرانی که افزار سیاست بیگانگانند و به پسرفت این تودهی بدبخت میکوشند ، قمهزنی و زنجیرزنی و مرده بار کردن و مانند اینها که مایهی رسوایی توده و کشور است ، آزاد گزارند بلکه پشتیبانی نمایند. ولی اگر روزنامهای بجلوگیری از آن رسواییها برخاست ، بدستاویز دین بازش دارند .
پس از همه این تواند بود که گروهی از ملایان ، نجف و کربلا و قم را کانونهایی برای خود گیرند و در برابر دولت و توده دستگاهی برپا گردانند و بیتاج و تخت ، پادشاهی کنند.
... اینها همگی تواند بود. این هودههای[نتیجه] سراپا زیان از آن دین یا کیش تواند برخاست.
(دین و جهان نشست یکم)
مثلاً ایرانیان ، از پیروان اسلام بشمارند. از آن دین ، امروز با آن آلودگیهایی که یافته و سستیهایی که پیدا کرده سودی چشم نتوان داشت : آز و هوس را نتواند کشت ، از بیدینی بازنتواند داشت ، چارهی پراکندگی نتواند بود ، از قافیهبافی و یاوهسرایی که هوس بسیار پستیست جلو نتواند گرفت ، از خودخواهی و گردنکشی نتواند کاست. بهیچ یک از اینها توانا نتواند بود.
ولی از آنسوی این تواند بود که بدستاویز همان دین (یا بهتر گویم : بدستاویز کیش شیعی که شاخهای از آن دینست) بازرگانانِ ملیونی از دادن مالیات بدولت سر باززنند و هر یکی دو دفتر نگه دارند ،
این تواند بود که سالانه هزارها کسان بیگذرنامه از مرز گذشته بزیارت روند و پس از چند ماهی با پیشانی گشاده بازگردند و بآن گناه خود بنازند ،
این تواند بود که یک دسته مردم هوسباز و تیرهمغز در محرم دستههای سینهزن و قمهزن و زنجیرزن و زینب و کلثوم و سکینه درست کنند و در پیش چشم بیگانگان بازارها را گردند و آبروی یک توده را بریزند.
این تواند بود که مردهها را از گور درآورده و با بویهای بسیار زننده بار اتومبیلها کنند و بآهنگ قم و نجف ، راه گیرند.
این تواند بود که اگر خواسته شد زنها را از چادر و چاقچور ، که راست گفتهاند کفن سیاهست ، بیرون آورند ، یک دسته تباهکاران فریاد «وادینا» برانگیزند و در مشهد و قم و تبریز هنگامهها برپا گردانند.
این تواند بود که وزیرانی که افزار سیاست بیگانگانند و به پسرفت این تودهی بدبخت میکوشند ، قمهزنی و زنجیرزنی و مرده بار کردن و مانند اینها که مایهی رسوایی توده و کشور است ، آزاد گزارند بلکه پشتیبانی نمایند. ولی اگر روزنامهای بجلوگیری از آن رسواییها برخاست ، بدستاویز دین بازش دارند .
پس از همه این تواند بود که گروهی از ملایان ، نجف و کربلا و قم را کانونهایی برای خود گیرند و در برابر دولت و توده دستگاهی برپا گردانند و بیتاج و تخت ، پادشاهی کنند.
... اینها همگی تواند بود. این هودههای[نتیجه] سراپا زیان از آن دین یا کیش تواند برخاست.
(دین و جهان نشست یکم)
Telegram
کتابخانه پاکدینی (کتابهای احمد کسروی و یاران او)
🔶 دین و جهان
🖌 احمد کسروی
🔍 جستار : گرفتاری دینها در جهان ، همبستگی دین و دانش ، براندازی دینها ، گرفتاری مادّیگری در ایران و جهان ، سختی زندگانی کنونی ، آفت جنگ ، ماشینیزم ، اقتصاد دادگرانه ، شورش (یا انقلاب)
📊 شمار ساتها : ۸۵
بازپسین پراکنش : شهریور…
🖌 احمد کسروی
🔍 جستار : گرفتاری دینها در جهان ، همبستگی دین و دانش ، براندازی دینها ، گرفتاری مادّیگری در ایران و جهان ، سختی زندگانی کنونی ، آفت جنگ ، ماشینیزم ، اقتصاد دادگرانه ، شورش (یا انقلاب)
📊 شمار ساتها : ۸۵
بازپسین پراکنش : شهریور…
🔶 «اکنون و آینده ما راست» (بخش سوم : غفلت از آینده)
🔸 3ـ در پیرامون شَت زردشت و آیین او (تکهی یک از یک)
ما چون بارها نام زردشت را برده و او را فرستادهی خدا خواندهایم پرسشهای بسیاری دربارهی او میشود. ...
نخست میباید دانست که گفتگو از زردشت و آیین او را نباید مایهی سرگرمی ساخت. اینکه ما سخن ازو راندیم ، چون در ایران یک دسته او را یگانه فرستادهی خدا میشناسند و جز او دیگری را نمیپذیرند ، و از اینسوی دستهی انبوهی او را فرستاده نمیشمارند ، و این یک زمینهی دوتیرگی و پراکندگی میباشد ، و ما میخواهیم دوتیرگیها و پراکندگیها را از هر راهی که باشد از میان برداریم ، از اینرو بآن سخنان پرداختیم.
ولی چنانکه اندیشههای پراکنده زیانآور است بگذشته پرداختن و آن را مایهی سرگرمی ساختن نیز زیانها دارد. زندگانی راه خواهد ، و باید در راه همیشه چشم بسوی جلو داشتن. مردمی که بگذشته پردازند رستگار نگردند.
شت زردشت را باید در تاریخ شناخت ، و اگر راستی را دربارهی او خواهند باید گفت : فرستادهی خدا بوده ولی یگانه فرستاده نبوده. جهان آفرینش بسیار بزرگتر از آنست که بر سر یک تن و دو تن گردد. ...
اینها از دیدهی تاریخ و تنها از بهر آنست که اگر کسانی بخواهند یاد گیرند. اگر کسی نخواست و یاد نگرفت هیچ باکی نیست و هرگز نباید بر روی این چیزها رنجیدگی نمود و از هم جدا گردید. گذشته گذشته و ما را میباید که بامروز پردازیم و در اندیشهی آینده باشیم. اوستا که نام بردم و گفتم آن را نامهی زردشت میشناسند امروز را بیش از این ارجی ندارد که نمونهای از زبان باستان ایران میباشد ، وگرنه هیچ سود دیگری از آن نتوان برداشتن. یک پاکمردی که روزی مایهی رستگاری ملیونها مردمان گردیده امروز نشاید نام او را مایهی پراکندگی و درماندگی گردانید. ...
.
🔸 3ـ در پیرامون شَت زردشت و آیین او (تکهی یک از یک)
ما چون بارها نام زردشت را برده و او را فرستادهی خدا خواندهایم پرسشهای بسیاری دربارهی او میشود. ...
نخست میباید دانست که گفتگو از زردشت و آیین او را نباید مایهی سرگرمی ساخت. اینکه ما سخن ازو راندیم ، چون در ایران یک دسته او را یگانه فرستادهی خدا میشناسند و جز او دیگری را نمیپذیرند ، و از اینسوی دستهی انبوهی او را فرستاده نمیشمارند ، و این یک زمینهی دوتیرگی و پراکندگی میباشد ، و ما میخواهیم دوتیرگیها و پراکندگیها را از هر راهی که باشد از میان برداریم ، از اینرو بآن سخنان پرداختیم.
ولی چنانکه اندیشههای پراکنده زیانآور است بگذشته پرداختن و آن را مایهی سرگرمی ساختن نیز زیانها دارد. زندگانی راه خواهد ، و باید در راه همیشه چشم بسوی جلو داشتن. مردمی که بگذشته پردازند رستگار نگردند.
شت زردشت را باید در تاریخ شناخت ، و اگر راستی را دربارهی او خواهند باید گفت : فرستادهی خدا بوده ولی یگانه فرستاده نبوده. جهان آفرینش بسیار بزرگتر از آنست که بر سر یک تن و دو تن گردد. ...
اینها از دیدهی تاریخ و تنها از بهر آنست که اگر کسانی بخواهند یاد گیرند. اگر کسی نخواست و یاد نگرفت هیچ باکی نیست و هرگز نباید بر روی این چیزها رنجیدگی نمود و از هم جدا گردید. گذشته گذشته و ما را میباید که بامروز پردازیم و در اندیشهی آینده باشیم. اوستا که نام بردم و گفتم آن را نامهی زردشت میشناسند امروز را بیش از این ارجی ندارد که نمونهای از زبان باستان ایران میباشد ، وگرنه هیچ سود دیگری از آن نتوان برداشتن. یک پاکمردی که روزی مایهی رستگاری ملیونها مردمان گردیده امروز نشاید نام او را مایهی پراکندگی و درماندگی گردانید. ...
.
اکنون و آینده ما راست 3.pdf
146.8 KB
🔸 اکنون و آینده ما راست
🔹 بخش سوم : غفلت از آینده
🔹 1ـ گذشته و آینده
🔹 2ـ این پندها را از من بپذیرید :
🔹 3ـ در پیرامون شَت زردشت و آیین او
🖌 احمد کسروی
🔹 بخش سوم : غفلت از آینده
🔹 1ـ گذشته و آینده
🔹 2ـ این پندها را از من بپذیرید :
🔹 3ـ در پیرامون شَت زردشت و آیین او
🖌 احمد کسروی
🔶 «بدبختی توده و ریشهی آن»
🔸 در بدی تا کجا پیش رفتهاند؟!. (تکهی یک از یک)
چنانکه خوانندگان میدانند در تبریز هر سال زمستان برای دستگیری از بینوایان پولی از توانگران گرد آورده میشود ، امسال نیز آقای استاندار آذربایجان بهمدستی آزادگان[=اعضای باهَماد آزادگان] پیشگام شدند و باز کوشش آغاز کردند ، و چنانکه تلگرافشان را در پرچم بچاپ رسانیدیم یک زمینهی نیکی برای این دستگیری فراهم گردانیدند.
لیکن چنانکه گفته میشود کسانی بنام آنکه چرا دیگران پیشگام شدهاند یا چرا ما در کمیسیون نیستیم بکارشکنی میکوشند. این سخن که ما میشنویم مایهی اندوهی میگردد. زیرا ما ایرانیان را پستاندیشه و آلوده میشناسیم ولی باین اندازه گمان نمیبردیم که کسانی در چنین کاری نیز دربند رشک و خودخواهی باشند. این شیوهی ایرانیانست که چون چند تنی بیک کوششی پرداختند دیگران نه تنها بیاوری برنخیزند ، بلکه از راه رشک بدشمنی و کارشکنی پردازند و یا «مانندهسازی» نمایند. این شیوه را ما از این مردمِ آلوده نیک میشناسیم. لیکن گمان نمیبردیم که در کوشش بدستگیری درماندگان نیز آن شیوه را بکار اندازند.
این رفتار ایرانیان نیک نشان میدهد که یک مردمی به هر اندازه که از سرفرازیها بیبهره باشند خودخواهیشان بیشتر خواهد گردید. ای بیچارگان! چرا آن بشما برنمیخورد که زیردست و لگدمال بیگانگان شدهاید و هیچ گونه ارزشی بشما نمیگزارند ، آن بشما برنمیخورد که بیستملیون مردمید و در حساب هیچی نمیباشید ، آن بشما برنمیخورد که صد گونه آلودگیهای رسوا دارید ـ ولی این برمیخورد که در فلان کمیسیون عضویت نیافتهاید؟!
داستان شما داستان گدایان راهنشین است که به بیخ دیواری خزیده و بآیندگان و روندگان گردن کج کنند و بطمع دهشاهی صد فروتنی نشان دهند ولی درمیان خود بیکدیگر بزرگی فروشند ، گردن کشند ، رشک برند ، خودستایی نمایند. این بآن گوید : «چرا سلام ندادی ، آخر من از تو ده سال بزرگترم؟!..» آن باین برتری فروشد و گوید : «من مثل تو نیستم که به هر کسی دست دراز کنم». آنهمه پول و توانایی را در دیگران دیده و درشکه و اتومبیل و رختهای شیک آیندگان و روندگان را تماشا کرده هیچی نگویند و حسرتی نکشند ولی همینکه یکی از خودشان پیش افتاد و یک دهشاهی پول از کسی گرفت آتش رشک در دلهاشان زبانه زند و زبانها بنکوهش و پرخاش باز میشود. آن یکی دندان ساییده گوید : «ای پررو باز هم جلو افتادی؟!..» آن دیگری برای شنوانیدن بپولدهنده ، آواز بلند گردانیده میگوید : «آخر تو مستحق نیستی چرا جلو میدوی؟!..». بر سر ده شاهی پوست همدیگر را کنند.
شما نیز همانگونه شدهاید. آنهمه سرفرازیها و تواناییها را در دیگران میبینید و هیچ نمیگویید : «ما چرا نداریم؟!... ما چرا از آنان پستر و پستتر باشیم؟!» ولی چون یک تنی از خودتان بیک کاری برخاست و یک نامی پیدا کرد دیگ رشک و خشم در سینههاتان بجوش میآید و ناآرام میگردید!..
هیچ پروا نمیکنید که رشتهی سرنوشت خود را از دست دادهاید و این دیگرانند که باید آیندهی شما را معین گردانند ولی این بشما برمیخورد که در فلان کمیسیون عضویت پیدا نکردهاید. دریغ ای ایرانیان دریغ! دریغ که در لجنزار پستی فرورفتهاید و این بدتر که سرگیجید و نمیدانید و با جنبهای بیجای خود هرچه فروتر میروید.
از سخن خود پردور نرویم : گفتگو از «کمیسیون دستگیری از بینوایان» تبریز بود. ما از دور ایستادهایم و از چگونگی آگاه نیستیم ولی از اینکه همراهان ما (آزادگان) بچنین کوششی برخاستهاند خشنودیم. پیشروان آزادگان در تبریز مردان آزموده و کاردانند و این بیجاست که ما از این دوری ، راه بآنان نماییم. برای جلوگیری از بهانهی دیگرانست که میگویم : اگر مایهی آزردگی و رشک دیگران ، در کمیسیون ، بودن آزادگانست یاران ما بیشتر پاکدلی نمایند و جاهای خود را بآنان بازگزارند و کوشش را که خواهند کرد در بیرون کنند.
ما میشنویم چون پولی که زمینه برای گرد آوردنش فراهم گردیده مبلغ بزرگیست کسانی آب بدهانهاشان افتاده و اینست میکوشند که خود را در کمیسیون جا دهند تا بلکه کیسهی خود را پر گردانند. ولی من بآنان پیام میفرستم که در کاری که پای پاکدینان و آزادگان درمیان باشد میدانی بچنان بهرهمندی نامشروع باز نخواهد بود و من بیاران یادآوری میکنم که بیش از همه باین موضوع نظارت کنند و از هر کسی که طمعی فهمیدند ـ از بزرگ و کوچک ـ جلوشان گیرند و باک از کسی ننمایند.
اینها چیزهاییست که ما در تهران میشنویم و باشد که هیچ راست نباشد. اما کوشش در تهران برای گرفتن پول از آذربایجانیانِ اینجا ، با نمایندگان گفتگوهایی شده و نتیجه را آگاهی خواهیم داد.
(پرچم روزانه شمارهی 240)
.
🔸 در بدی تا کجا پیش رفتهاند؟!. (تکهی یک از یک)
چنانکه خوانندگان میدانند در تبریز هر سال زمستان برای دستگیری از بینوایان پولی از توانگران گرد آورده میشود ، امسال نیز آقای استاندار آذربایجان بهمدستی آزادگان[=اعضای باهَماد آزادگان] پیشگام شدند و باز کوشش آغاز کردند ، و چنانکه تلگرافشان را در پرچم بچاپ رسانیدیم یک زمینهی نیکی برای این دستگیری فراهم گردانیدند.
لیکن چنانکه گفته میشود کسانی بنام آنکه چرا دیگران پیشگام شدهاند یا چرا ما در کمیسیون نیستیم بکارشکنی میکوشند. این سخن که ما میشنویم مایهی اندوهی میگردد. زیرا ما ایرانیان را پستاندیشه و آلوده میشناسیم ولی باین اندازه گمان نمیبردیم که کسانی در چنین کاری نیز دربند رشک و خودخواهی باشند. این شیوهی ایرانیانست که چون چند تنی بیک کوششی پرداختند دیگران نه تنها بیاوری برنخیزند ، بلکه از راه رشک بدشمنی و کارشکنی پردازند و یا «مانندهسازی» نمایند. این شیوه را ما از این مردمِ آلوده نیک میشناسیم. لیکن گمان نمیبردیم که در کوشش بدستگیری درماندگان نیز آن شیوه را بکار اندازند.
این رفتار ایرانیان نیک نشان میدهد که یک مردمی به هر اندازه که از سرفرازیها بیبهره باشند خودخواهیشان بیشتر خواهد گردید. ای بیچارگان! چرا آن بشما برنمیخورد که زیردست و لگدمال بیگانگان شدهاید و هیچ گونه ارزشی بشما نمیگزارند ، آن بشما برنمیخورد که بیستملیون مردمید و در حساب هیچی نمیباشید ، آن بشما برنمیخورد که صد گونه آلودگیهای رسوا دارید ـ ولی این برمیخورد که در فلان کمیسیون عضویت نیافتهاید؟!
داستان شما داستان گدایان راهنشین است که به بیخ دیواری خزیده و بآیندگان و روندگان گردن کج کنند و بطمع دهشاهی صد فروتنی نشان دهند ولی درمیان خود بیکدیگر بزرگی فروشند ، گردن کشند ، رشک برند ، خودستایی نمایند. این بآن گوید : «چرا سلام ندادی ، آخر من از تو ده سال بزرگترم؟!..» آن باین برتری فروشد و گوید : «من مثل تو نیستم که به هر کسی دست دراز کنم». آنهمه پول و توانایی را در دیگران دیده و درشکه و اتومبیل و رختهای شیک آیندگان و روندگان را تماشا کرده هیچی نگویند و حسرتی نکشند ولی همینکه یکی از خودشان پیش افتاد و یک دهشاهی پول از کسی گرفت آتش رشک در دلهاشان زبانه زند و زبانها بنکوهش و پرخاش باز میشود. آن یکی دندان ساییده گوید : «ای پررو باز هم جلو افتادی؟!..» آن دیگری برای شنوانیدن بپولدهنده ، آواز بلند گردانیده میگوید : «آخر تو مستحق نیستی چرا جلو میدوی؟!..». بر سر ده شاهی پوست همدیگر را کنند.
شما نیز همانگونه شدهاید. آنهمه سرفرازیها و تواناییها را در دیگران میبینید و هیچ نمیگویید : «ما چرا نداریم؟!... ما چرا از آنان پستر و پستتر باشیم؟!» ولی چون یک تنی از خودتان بیک کاری برخاست و یک نامی پیدا کرد دیگ رشک و خشم در سینههاتان بجوش میآید و ناآرام میگردید!..
هیچ پروا نمیکنید که رشتهی سرنوشت خود را از دست دادهاید و این دیگرانند که باید آیندهی شما را معین گردانند ولی این بشما برمیخورد که در فلان کمیسیون عضویت پیدا نکردهاید. دریغ ای ایرانیان دریغ! دریغ که در لجنزار پستی فرورفتهاید و این بدتر که سرگیجید و نمیدانید و با جنبهای بیجای خود هرچه فروتر میروید.
از سخن خود پردور نرویم : گفتگو از «کمیسیون دستگیری از بینوایان» تبریز بود. ما از دور ایستادهایم و از چگونگی آگاه نیستیم ولی از اینکه همراهان ما (آزادگان) بچنین کوششی برخاستهاند خشنودیم. پیشروان آزادگان در تبریز مردان آزموده و کاردانند و این بیجاست که ما از این دوری ، راه بآنان نماییم. برای جلوگیری از بهانهی دیگرانست که میگویم : اگر مایهی آزردگی و رشک دیگران ، در کمیسیون ، بودن آزادگانست یاران ما بیشتر پاکدلی نمایند و جاهای خود را بآنان بازگزارند و کوشش را که خواهند کرد در بیرون کنند.
ما میشنویم چون پولی که زمینه برای گرد آوردنش فراهم گردیده مبلغ بزرگیست کسانی آب بدهانهاشان افتاده و اینست میکوشند که خود را در کمیسیون جا دهند تا بلکه کیسهی خود را پر گردانند. ولی من بآنان پیام میفرستم که در کاری که پای پاکدینان و آزادگان درمیان باشد میدانی بچنان بهرهمندی نامشروع باز نخواهد بود و من بیاران یادآوری میکنم که بیش از همه باین موضوع نظارت کنند و از هر کسی که طمعی فهمیدند ـ از بزرگ و کوچک ـ جلوشان گیرند و باک از کسی ننمایند.
اینها چیزهاییست که ما در تهران میشنویم و باشد که هیچ راست نباشد. اما کوشش در تهران برای گرفتن پول از آذربایجانیانِ اینجا ، با نمایندگان گفتگوهایی شده و نتیجه را آگاهی خواهیم داد.
(پرچم روزانه شمارهی 240)
.
🔶 محرم (بخشی از کتاب داوری)
🔸 (تکهی دو)
میباید از داستان گریه و روضهخوانی نیز جداگانه سخن رانیم. این نیز زیانهای بسیاری را درپی دارد.
چنانکه گفتیم نخست از این راه سودجویی سیاسی میکردهاند ، بکسی که ستم رسیده مردم دلهاشان سوزد و خواهان و ناخواهان هواداری ازو نمایند. از اینرو سران شیعه از ستمدیدگی حسینبنعلی به پیشرفت کار خود میافزودهاند.
چیزی که هست در آن زمانها کار تنها «شعرهایی خواندن و گریستن» میبوده که سالی یک بار و دو بار بآن میپرداختهاند. در زمان خود امامان بیش از این سراغ نمیداریم. سپس در تاریخها میبینیم که در زمان خاندان بویه در بغداد روزهای عاشورا تکانی هم در شیعیان پدید میآمده و نمایشی میرفته.
پس از آن یادی در کتابها در این باره نمیبینیم تا از زمان صفویان دوباره آغاز یافته است. ملاحسین کاشفی کتابی دربارهی داستان کربلا بنام «روضةالشهداء» نوشته بوده ، و کسانی در نشستها از آن خوانده مردم را میگریانیدهاند و همانا نام «روضهخوان» از همانجا پیدا شده است.
گویا نخست نشستهای سادهای از سوی مردم برپا میشده. ولی سپس شاه و پیرامونیان او بکار برخاستهاند و توان گفت که در روزهای عاشورا برخی نمایشها از جمله شبیهسازی میرفته است.
از آن زمان آگاهی کمتر است. ولی چون بزمان قاجاریان میرسیم که نوشتههای جهانگردان اروپایی در دستست میبینیم دستگاه بزرگی درمیان میبوده و در ایران و هندوستان و قفقاز و دیگر جاها در دوازده روزِ محرم روضهخوانیهای بسیار میشده و سینهزنی و قمهزنی و شاهحسینی از همان زمانها شناخته میبوده.
هرچه هست در زمان ما روضهخوانی و نمایشهای محرمی یک گرفتاری بزرگی برای ایرانیان گردیده و این میدانْ بیاندازه پهناور شده بود. در شهرهای بزرگ شمارهی روضهخوانها از دویست و سیصد گذشتی ، و بسیاری از آنان از آن راه ، داراک اندوخته توانگر بودندی. برخی نیز بدربار بستگی داشته لقبهایی ـ از سلطانالذاکرین ، ملکالذاکرین و مانند اینها ـ یافتندی. در سراسر سال روضهخوانیها رفتی. اگر کسی درگذشتی ، و یا از سفر آمدی ، و یا عروسی کردی ، و یا خانهی تازه خریدی ، و یا فرزندی پیدا کردی ، در خانهی خود روضه خوانانیدی. هر توانگری سالانه ده روز یا بیشتر نشست برپا کردی و درِ خانهاش را بروی مردم گشادی. کمتر نشست بودی که روضهای خوانده نشود.
شیعی بافهم و باور ، کسی بودی که اگر پدرش مرده بحسین گرید ، اگر برادرش درگذشته یاد عباس برادر حسین کند ، اگر پسر جوانی از دستش رفته علیاکبر را بیاد آورد ، اگر عروسی کند روضه از عروسی قاسم خواناند. یک زن شیعی بایستی همیشه یاد از زینب و امکلثوم کند و هر اندوهی که رخ دهد آن را بکنار گزارده باندوه خواهران و زنان حسین گرید. این دستوری میبود که پیشوایانشان داده بودند : «وَ عَلِيالحُسَین فَلْيَبْكِ الْبَاكُونَ َلْيَنْدُبِ النَّادِبُونَ». [معنی : بر حسین گریند گریهكنندگان و شیون كنند شیونكنندگان]
.
🔸 (تکهی دو)
میباید از داستان گریه و روضهخوانی نیز جداگانه سخن رانیم. این نیز زیانهای بسیاری را درپی دارد.
چنانکه گفتیم نخست از این راه سودجویی سیاسی میکردهاند ، بکسی که ستم رسیده مردم دلهاشان سوزد و خواهان و ناخواهان هواداری ازو نمایند. از اینرو سران شیعه از ستمدیدگی حسینبنعلی به پیشرفت کار خود میافزودهاند.
چیزی که هست در آن زمانها کار تنها «شعرهایی خواندن و گریستن» میبوده که سالی یک بار و دو بار بآن میپرداختهاند. در زمان خود امامان بیش از این سراغ نمیداریم. سپس در تاریخها میبینیم که در زمان خاندان بویه در بغداد روزهای عاشورا تکانی هم در شیعیان پدید میآمده و نمایشی میرفته.
پس از آن یادی در کتابها در این باره نمیبینیم تا از زمان صفویان دوباره آغاز یافته است. ملاحسین کاشفی کتابی دربارهی داستان کربلا بنام «روضةالشهداء» نوشته بوده ، و کسانی در نشستها از آن خوانده مردم را میگریانیدهاند و همانا نام «روضهخوان» از همانجا پیدا شده است.
گویا نخست نشستهای سادهای از سوی مردم برپا میشده. ولی سپس شاه و پیرامونیان او بکار برخاستهاند و توان گفت که در روزهای عاشورا برخی نمایشها از جمله شبیهسازی میرفته است.
از آن زمان آگاهی کمتر است. ولی چون بزمان قاجاریان میرسیم که نوشتههای جهانگردان اروپایی در دستست میبینیم دستگاه بزرگی درمیان میبوده و در ایران و هندوستان و قفقاز و دیگر جاها در دوازده روزِ محرم روضهخوانیهای بسیار میشده و سینهزنی و قمهزنی و شاهحسینی از همان زمانها شناخته میبوده.
هرچه هست در زمان ما روضهخوانی و نمایشهای محرمی یک گرفتاری بزرگی برای ایرانیان گردیده و این میدانْ بیاندازه پهناور شده بود. در شهرهای بزرگ شمارهی روضهخوانها از دویست و سیصد گذشتی ، و بسیاری از آنان از آن راه ، داراک اندوخته توانگر بودندی. برخی نیز بدربار بستگی داشته لقبهایی ـ از سلطانالذاکرین ، ملکالذاکرین و مانند اینها ـ یافتندی. در سراسر سال روضهخوانیها رفتی. اگر کسی درگذشتی ، و یا از سفر آمدی ، و یا عروسی کردی ، و یا خانهی تازه خریدی ، و یا فرزندی پیدا کردی ، در خانهی خود روضه خوانانیدی. هر توانگری سالانه ده روز یا بیشتر نشست برپا کردی و درِ خانهاش را بروی مردم گشادی. کمتر نشست بودی که روضهای خوانده نشود.
شیعی بافهم و باور ، کسی بودی که اگر پدرش مرده بحسین گرید ، اگر برادرش درگذشته یاد عباس برادر حسین کند ، اگر پسر جوانی از دستش رفته علیاکبر را بیاد آورد ، اگر عروسی کند روضه از عروسی قاسم خواناند. یک زن شیعی بایستی همیشه یاد از زینب و امکلثوم کند و هر اندوهی که رخ دهد آن را بکنار گزارده باندوه خواهران و زنان حسین گرید. این دستوری میبود که پیشوایانشان داده بودند : «وَ عَلِيالحُسَین فَلْيَبْكِ الْبَاكُونَ َلْيَنْدُبِ النَّادِبُونَ». [معنی : بر حسین گریند گریهكنندگان و شیون كنند شیونكنندگان]
.