🔶 محرم (بخشی از کتاب داوری)
🔸 (تکهی پنج)
2ـ بسینه زدن ، زنجیر بتن کوفتن ، گل بِرو مالیدن ، خاک بسر ریختن ، سر خود شکافتن ، جَستن و افتادن ، نعرهها کشیدن و اینگونه کارها جز نشان دُژخویی(1) و بیابانیگری[=وحشیگری] نیست. شیعیان اینها را هنری پنداشتندی و اگر درمیان تماشاچیان یک یا چند تن اروپایی بودی بنام خودنمایی بیشتر کوفتندی و زدندی و بلندتر نعرهها کشیدندی. ولی راستی آنست که همین نادانیها و مانندهای آن دستاویز بدست اروپاییان داده که ایرانیان و دیگر شرقیان را «نیمهوحشی» شمارند و بزندگانی آزاد شاینده ندانند.
اروپاییان از سالها کوشیدهاند که شرقیان را در نادانیها و دُژخوییهایی که میداشتهاند و میدارند پایدار گردانند و از این رفتار دو نتیجه خواستهاند : یکی آنکه شرقیان در سایهی همین نادانیها ، ناتوان و درمانده باشند و بآسانی گردن به یوغ چیرگی آنان گزارند. دیگری اینکه بهانه در دست باشد و به «نیکخواهان جهان» که در اروپا نیز فراوانند پاسخی توانند داد.
اینکه از صد سال باز اروپاییان که به ایران و هند آمدهاند داستانها از این نمایشها و نادانیهای شیعیان در کتابهاشان نوشتهاند و پیکرهها برداشته بچاپ رسانیدهاند (2) ، اینکه برخی از شرقشناسان بستایشهایی از شیعیگری و از این نمایشها پرداختهاند ، همه از این راه بوده است.
دو تن از شرقشناسان که یکی مسیو ماربین آلمانی و دیگری دکتر جوزف فرانسهای بوده ، در کتابهای خود از کیش شیعی و از این نمایشهای شیعیان ستایشها نوشتهاند ، و اینها عنوانی بدست ملایان داده که آن دو نوشته را که بفارسی ترجمه شده در دفتری بنام «سیاستالحسینیه» بچاپ رسانیدهاند. ولی ما نیک میدانیم که این شرقشناسان از کارکنان سیاسی میباشند و نوشتههاشان جز از راه فریبکاری نیست.
بگفتهی مسیو ماربین ، نصیرالدین توسی کار بسیار نیکی کرده که در زمان تاخت مغولان و در چنان هنگام گرفتاری ، کینهی شیعی و سنّی را فراموش نساخته و مغولان را بسر بغداد برده و کینه از دشمنان خاندان علی جسته است. این بوده آرزویش که شیعیان همیشه چنان باشند و هیچگاه کینهی سنّیان را از دل بیرون نکرده بکارهای دیگری نپردازند.
بگفتهی دکتر جوزف ، شیعیگری در نتیجهی روضهخوانی پیشرفت بسیاری کرده ، و او آرزومند میبوده که شیعیان در این راه ، پیشرفت را از دست ندهند و بشمارهی شیعیان (که بکار سیاست اروپایی نیک میخورند) بیفزایند.
پابرگیها:
1ـ دژخوی = دارای عادت بد توأم با درشتی. ـ ویراینده
2ـ پیكرههایی را كه ما در این كتاب از قمهزنان و قفل بتنان و از جنازهی قاسم و عروس قاسم آوردهایم از مهنامهی «توردوموند» فرانسه است كه هشتاد سال پیش در پاریس بنیاد یافته بود و سالها پراكنده میشد. و آن نیز از كتاب یكی از جهانگردان روسی برداشته. این جهانگرد در قفقاز گردیده و برای آنكه بیابانیگری قفقازیان را نشان دهد از اینگونه پیكرهها برداشته و در كتاب خود بچاپ رسانیده است.
[این سخن دربارهی پیکرههای شمارههای 4 ، 6 ، 10 ، 12 و 13 میباشد که در اصل کتاب بوده. دیگر پیکرهها را ما افزودهایم.]
.
🔸 (تکهی پنج)
2ـ بسینه زدن ، زنجیر بتن کوفتن ، گل بِرو مالیدن ، خاک بسر ریختن ، سر خود شکافتن ، جَستن و افتادن ، نعرهها کشیدن و اینگونه کارها جز نشان دُژخویی(1) و بیابانیگری[=وحشیگری] نیست. شیعیان اینها را هنری پنداشتندی و اگر درمیان تماشاچیان یک یا چند تن اروپایی بودی بنام خودنمایی بیشتر کوفتندی و زدندی و بلندتر نعرهها کشیدندی. ولی راستی آنست که همین نادانیها و مانندهای آن دستاویز بدست اروپاییان داده که ایرانیان و دیگر شرقیان را «نیمهوحشی» شمارند و بزندگانی آزاد شاینده ندانند.
اروپاییان از سالها کوشیدهاند که شرقیان را در نادانیها و دُژخوییهایی که میداشتهاند و میدارند پایدار گردانند و از این رفتار دو نتیجه خواستهاند : یکی آنکه شرقیان در سایهی همین نادانیها ، ناتوان و درمانده باشند و بآسانی گردن به یوغ چیرگی آنان گزارند. دیگری اینکه بهانه در دست باشد و به «نیکخواهان جهان» که در اروپا نیز فراوانند پاسخی توانند داد.
اینکه از صد سال باز اروپاییان که به ایران و هند آمدهاند داستانها از این نمایشها و نادانیهای شیعیان در کتابهاشان نوشتهاند و پیکرهها برداشته بچاپ رسانیدهاند (2) ، اینکه برخی از شرقشناسان بستایشهایی از شیعیگری و از این نمایشها پرداختهاند ، همه از این راه بوده است.
دو تن از شرقشناسان که یکی مسیو ماربین آلمانی و دیگری دکتر جوزف فرانسهای بوده ، در کتابهای خود از کیش شیعی و از این نمایشهای شیعیان ستایشها نوشتهاند ، و اینها عنوانی بدست ملایان داده که آن دو نوشته را که بفارسی ترجمه شده در دفتری بنام «سیاستالحسینیه» بچاپ رسانیدهاند. ولی ما نیک میدانیم که این شرقشناسان از کارکنان سیاسی میباشند و نوشتههاشان جز از راه فریبکاری نیست.
بگفتهی مسیو ماربین ، نصیرالدین توسی کار بسیار نیکی کرده که در زمان تاخت مغولان و در چنان هنگام گرفتاری ، کینهی شیعی و سنّی را فراموش نساخته و مغولان را بسر بغداد برده و کینه از دشمنان خاندان علی جسته است. این بوده آرزویش که شیعیان همیشه چنان باشند و هیچگاه کینهی سنّیان را از دل بیرون نکرده بکارهای دیگری نپردازند.
بگفتهی دکتر جوزف ، شیعیگری در نتیجهی روضهخوانی پیشرفت بسیاری کرده ، و او آرزومند میبوده که شیعیان در این راه ، پیشرفت را از دست ندهند و بشمارهی شیعیان (که بکار سیاست اروپایی نیک میخورند) بیفزایند.
پابرگیها:
1ـ دژخوی = دارای عادت بد توأم با درشتی. ـ ویراینده
2ـ پیكرههایی را كه ما در این كتاب از قمهزنان و قفل بتنان و از جنازهی قاسم و عروس قاسم آوردهایم از مهنامهی «توردوموند» فرانسه است كه هشتاد سال پیش در پاریس بنیاد یافته بود و سالها پراكنده میشد. و آن نیز از كتاب یكی از جهانگردان روسی برداشته. این جهانگرد در قفقاز گردیده و برای آنكه بیابانیگری قفقازیان را نشان دهد از اینگونه پیكرهها برداشته و در كتاب خود بچاپ رسانیده است.
[این سخن دربارهی پیکرههای شمارههای 4 ، 6 ، 10 ، 12 و 13 میباشد که در اصل کتاب بوده. دیگر پیکرهها را ما افزودهایم.]
.
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
یکی بپرسد : چرا خودتان از این آسیب زدنها گریزانید؟! آیا مرگ خوبست ولی برای همسایه؟!
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
«گناه پاککن» شیعیان
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
این هم پاداش دروغی دیگری برای گریستن
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
به دستاویز عبادت و کیش ، خود را به پایگاه سگ رسانیدهاند.
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
با زنجیر تن خود کوفتن و خستن در محرم
🔶 «اکنون و آینده ما راست» (بخش چهارم : فلسفه و «ادبیّات»)
🔸 1ـ بِچه دانشی باید پرداخت؟.. (تکهی چهار)
شاید بگویید ستارهشماران کسانی بیارج بودند. ولی آنچه ما میدانیم بیشتر ایشان در فلسفه و دیگر دانشها نیز دست داشته و از فیلسوفان بشمار میرفتهاند.
یکی از ایشان که از حکمای بزرگ بشمار میرود شعرهایی نیز در ستارهشماری نگاشته که من این یک شعر را از آن یاد دارم :
ور کنی رأی رفتن حمام ماه باید بخانهی بهرام
بدستور آقای حکیم کسی که میخواهد بگرمابه رفته تن بشوید نخست باید بتقویم نگاه کند و تا ماه در برج حمل و یا در برج عقرب نباشد نرود. ببینید اندازهی زورگویی و پنداربافی آقای حکیم را؟!
خدا میداند که با همین گزافهبافیها چه آسیبهایی را بمردم میرسانیدند و چهبسا که همین پندارها مایهی ویرانی صدها و هزارها خاندان میگردید. (1)
«ستارهشماری» که مرده و از میان رفته مقصود ما گفتگو از آن نمیباشد. میخواهیم نشان بدهیم که اندازهی گزافگویی در قرنهای گذشته چه بوده. یکی از شگفتیهاست که چون یکی پنداری میبافت دیگران آن را بآسانی پذیرفته پر و بالش میدادند و صد پندار دیگر بروی آن میافزودند.
مثلاً یکی دروغی میبافت : «در زمان حکمران بیدادگر گردش آسمانها تندتر میگردد» این سخن را هر کسی میشنید بایستی دروغش دانسته و دور بیندازد. آیا چه جهت دارد که از بهر یک حکمران بیدادگر سامان آسمانها بهم بخورد؟! اگر خدا میخواهد عمر او را کوتاه سازد چرا زودش نمیکشد و مردم را از دستش آسوده نمیگرداند؟! مگر رشتهی عمرها در دست خدا نیست؟! وانگاه همیشه در یک زمان حکمران پسندیدهی دادگر با حکمرانان بیدادگر باهم بودهاند. اگر آسمانها تندتر بگردند عمرهای همگی کوتاه میگردد.
سخنی باین بیارجی و پستی که بیگمان از دهان یک مرد سبکمغزی درآمده دیگران آن را راست پنداشته و دربارهی اینکه اگر یک بیدادگر با یک دادگر در یک زمان بود بگزارشهای دور و درازی پرداخته و فلسفهبافیها کردهاند.
پابرگی :
1ـ در تاریخهای روم داستانی را مینگارند که بهتر است در اینجا آورده شود : در جنگ سورنا و کراسوس که یکی از جنگهای بزرگ زمان اشکانیانست و رومیان در آن کارزار در برابر تیراندازان سختکمان اشکانی تاب نیاورده شکست بس سختی خوردند و انبوهی از ایشان از پا افتاده در بیابان پهلوی هم ریختند دستههایی خود را بیکی از آبادیهای نزدیک رسانیدند و چون سواران اشکانی دنبالشان میکردند در آنجا هم نمانده شبانه بکوچ پرداختند. یکی از سرکردگان ، عربی را برهنمایی برگزیده بود و او میگفت : ««امشب ماه در برج کژدم» (قمر در عقرب) است نباید کوچ کرد. و باید پایید تا ماه به برج کمان (قوس) درآید». سرکردهی رومی پاسخ داده گفته : «من از کمان بیشتر ترس دارم تا از کژدم» این گفته راهنما را رها نمود و خویشتن با پیروان بیرون رفت و جان بدر برد. (پ)
.
🔸 1ـ بِچه دانشی باید پرداخت؟.. (تکهی چهار)
شاید بگویید ستارهشماران کسانی بیارج بودند. ولی آنچه ما میدانیم بیشتر ایشان در فلسفه و دیگر دانشها نیز دست داشته و از فیلسوفان بشمار میرفتهاند.
یکی از ایشان که از حکمای بزرگ بشمار میرود شعرهایی نیز در ستارهشماری نگاشته که من این یک شعر را از آن یاد دارم :
ور کنی رأی رفتن حمام ماه باید بخانهی بهرام
بدستور آقای حکیم کسی که میخواهد بگرمابه رفته تن بشوید نخست باید بتقویم نگاه کند و تا ماه در برج حمل و یا در برج عقرب نباشد نرود. ببینید اندازهی زورگویی و پنداربافی آقای حکیم را؟!
خدا میداند که با همین گزافهبافیها چه آسیبهایی را بمردم میرسانیدند و چهبسا که همین پندارها مایهی ویرانی صدها و هزارها خاندان میگردید. (1)
«ستارهشماری» که مرده و از میان رفته مقصود ما گفتگو از آن نمیباشد. میخواهیم نشان بدهیم که اندازهی گزافگویی در قرنهای گذشته چه بوده. یکی از شگفتیهاست که چون یکی پنداری میبافت دیگران آن را بآسانی پذیرفته پر و بالش میدادند و صد پندار دیگر بروی آن میافزودند.
مثلاً یکی دروغی میبافت : «در زمان حکمران بیدادگر گردش آسمانها تندتر میگردد» این سخن را هر کسی میشنید بایستی دروغش دانسته و دور بیندازد. آیا چه جهت دارد که از بهر یک حکمران بیدادگر سامان آسمانها بهم بخورد؟! اگر خدا میخواهد عمر او را کوتاه سازد چرا زودش نمیکشد و مردم را از دستش آسوده نمیگرداند؟! مگر رشتهی عمرها در دست خدا نیست؟! وانگاه همیشه در یک زمان حکمران پسندیدهی دادگر با حکمرانان بیدادگر باهم بودهاند. اگر آسمانها تندتر بگردند عمرهای همگی کوتاه میگردد.
سخنی باین بیارجی و پستی که بیگمان از دهان یک مرد سبکمغزی درآمده دیگران آن را راست پنداشته و دربارهی اینکه اگر یک بیدادگر با یک دادگر در یک زمان بود بگزارشهای دور و درازی پرداخته و فلسفهبافیها کردهاند.
پابرگی :
1ـ در تاریخهای روم داستانی را مینگارند که بهتر است در اینجا آورده شود : در جنگ سورنا و کراسوس که یکی از جنگهای بزرگ زمان اشکانیانست و رومیان در آن کارزار در برابر تیراندازان سختکمان اشکانی تاب نیاورده شکست بس سختی خوردند و انبوهی از ایشان از پا افتاده در بیابان پهلوی هم ریختند دستههایی خود را بیکی از آبادیهای نزدیک رسانیدند و چون سواران اشکانی دنبالشان میکردند در آنجا هم نمانده شبانه بکوچ پرداختند. یکی از سرکردگان ، عربی را برهنمایی برگزیده بود و او میگفت : ««امشب ماه در برج کژدم» (قمر در عقرب) است نباید کوچ کرد. و باید پایید تا ماه به برج کمان (قوس) درآید». سرکردهی رومی پاسخ داده گفته : «من از کمان بیشتر ترس دارم تا از کژدم» این گفته راهنما را رها نمود و خویشتن با پیروان بیرون رفت و جان بدر برد. (پ)
.
🔶 حاج آقا !
🔸 (تکهی سه از چهار)
الف ـ حاج آقا! ، ما مردم بدی هستیم. نه عقل داریم نه دین.
ب ـ بدی ما بیشتر از همان حج است! از زیارت است! از چیزهاییست که شاید شما از دین میدانیدشان. حتماً تعجب میکنید که اینها را میگویم. بگذارید توضیح بدهم.
ببینید اسلام در زمان پیدایشش یک آیینی را مناسب آن زمان دیده و واجبش ساخته. در زمانی که اسلام هنوز در همان عربستان بود و مسلمانان نیروی چندانی نداشتند حج به ایشان یک دلگرمی و نیرویی میداد. مسلمانان در آیین حج همدیگر را میدیدند ، از حال هم خبردار میشدند. مشکلاتشان را با هم در میان میگذاشتند. همه عرب بودند و با زبان عربی از حال هم جویا میشدند. بعد هم که اسلام پیشرفت کرد و مردم سرزمینهای زیادی مسلمان شدند ، همهی ایشان خود را مردم سرزمین اسلامی و تابع خلیفه میدانستند. مراسم حج قطعاً به ایشان روحیه میداد و در اعتقاداتشان استوارتر میشدند. ولی امروز چی؟..
امروز مسلمانان هریکی خود را بواسطهی نژاد از دیگران جدا کردهاند. ایرانیها ، ایران را سرزمین خود میدانند و از دولت خود پیروی میکنند. ترکها ، ترکیه را کشور خود دانسته از دولت ترکیه پیروی میکنند. پاکستان همینطور ، بنگلادش با آنکه از نظر نژاد با پاکستانیها و هندیها یکی است باز هم خود را جدا میگیرد. در مراسم حج یکی اهل موریتانی است دیگری از تانزانیا آمده و آن دیگری از اندونزی. اینها جز آنکه بروی هم نگاه کنند چه حرفی برای گفتن به یکدیگر دارند؟
آن خدایی که من میشناسم هرگز برای جمع شدن مسلمانان در مکه و بدور کعبه گردیدن از کسی راضی نخواهد شد. خدا از نیکوکاری رضایت پیدا خواهد کرد. آن رئیس شرکتی که میگویید آب از دستش نمیچکد ولی بارها به مکه رفته ، برای این میرود که گناهانش را پاک کند. خودش میداند که رفتارش گناهآلود است. ولی بخیال خود میخواهد کلاه سر خدا بگذارد. به گمان او خدا برای زیارت رفتنش یا حج رفتنش گناهانش را خواهد بخشید یا اصلاً فراموش خواهد کرد!
این را بی اساس نمیگویم. شما اگر بدل مردم راه پیدا کنید میفهمید که زیارت را فقط برای حاجت گرفتن نمیروند. بلکه برای پاک کردن گناهانشان هم میروند. در حالی که هر دو بضد دین است.
اولاً همان حاجت گرفتن چه از خانهی خدا باشد چه از یک مرده ، خودش بیدینی است. مثلاً اینکه بچهی من بیمار است و میخواهم شفا پیدا کند چه ربطی دارد که به زیارت گور فلان امام یا امامزاده بروم؟!
این دنیا از روی قاعدههای ثابتی میگردد که هرگز تغییر نمیکند : آفتاب هر روز از مشرق طلوع میکند. پاییز برگ درختان زرد میشود. اگر به گیاه و جانوری آب نرسد میمیرد و مانند اینها. از روی همین قاعدههاست که چارهی هر کاری جداست : یکی که بیکار و بیپول است باید در جستجوی کار باشد. یکی که احترام میخواهد باید نیکوکاری کند. همینطور یکی که بیمار است باید برای چارهی درد خود نزد پزشک رود.
دست به دامن یک مرده زدن یعنی چه؟! مرده چه کاری میتواند بکند که ازو حاجت هم خواسته شود؟! اگر کور بتواند ببیند ، کر بتواند بشنود ، مرده هم ـ ولو امام نباشد ـ می تواند کاری انجام دهد.
این از حاجت خواستن بود. گناه پاک کردن هم بیمعنی است. دین از ما میخواهد هر دم مراقب رفتار خودمان باشیم که گناهی نکنیم نه اینکه با جسارت تمام هر کاری دلمان خواست بکنیم به این امید که بالاخره یک گناه پاککنی هست. نخیر! چنین چیزی نیست. در قرآن هم این موضوع صراحت دارد. میگوید : فمن یعمل مثقال ذرة خیراً یره و من یعمل مثقال ذرة شراً یره. اگر قرار بر این بود که گناهان پاک شود پس این آیه برای چه بوده؟!
خدای زنده را فراموش کردن و دست بدامن مرده زدن خودش گناه است. اصلاً زیارت رفتن خودش مخالف قرآن است. مرده یا زنده را شفیع قرار دادن برای گناه بخشودن یا حاجت خواستن در قرآن نهی شده. قرآن با صراحت شفاعت را رد کرده و نپذیرفتنی دانسته.
در اینترنت قرآن هست و میتوانید کلمهی شفاعت یا شفیع را جستجو کنید و از روی معنی فارسی آیهها بفهمید که زیارت رفتن مخالف اسلام است.
اگر ما فکر کنیم که خدا از این کارهای بچگانه خوشش میآید خدا را تحقیر کردهایم. خدا را به پای آدمهای خودخواه رساندهایم.
.
🔸 (تکهی سه از چهار)
الف ـ حاج آقا! ، ما مردم بدی هستیم. نه عقل داریم نه دین.
ب ـ بدی ما بیشتر از همان حج است! از زیارت است! از چیزهاییست که شاید شما از دین میدانیدشان. حتماً تعجب میکنید که اینها را میگویم. بگذارید توضیح بدهم.
ببینید اسلام در زمان پیدایشش یک آیینی را مناسب آن زمان دیده و واجبش ساخته. در زمانی که اسلام هنوز در همان عربستان بود و مسلمانان نیروی چندانی نداشتند حج به ایشان یک دلگرمی و نیرویی میداد. مسلمانان در آیین حج همدیگر را میدیدند ، از حال هم خبردار میشدند. مشکلاتشان را با هم در میان میگذاشتند. همه عرب بودند و با زبان عربی از حال هم جویا میشدند. بعد هم که اسلام پیشرفت کرد و مردم سرزمینهای زیادی مسلمان شدند ، همهی ایشان خود را مردم سرزمین اسلامی و تابع خلیفه میدانستند. مراسم حج قطعاً به ایشان روحیه میداد و در اعتقاداتشان استوارتر میشدند. ولی امروز چی؟..
امروز مسلمانان هریکی خود را بواسطهی نژاد از دیگران جدا کردهاند. ایرانیها ، ایران را سرزمین خود میدانند و از دولت خود پیروی میکنند. ترکها ، ترکیه را کشور خود دانسته از دولت ترکیه پیروی میکنند. پاکستان همینطور ، بنگلادش با آنکه از نظر نژاد با پاکستانیها و هندیها یکی است باز هم خود را جدا میگیرد. در مراسم حج یکی اهل موریتانی است دیگری از تانزانیا آمده و آن دیگری از اندونزی. اینها جز آنکه بروی هم نگاه کنند چه حرفی برای گفتن به یکدیگر دارند؟
آن خدایی که من میشناسم هرگز برای جمع شدن مسلمانان در مکه و بدور کعبه گردیدن از کسی راضی نخواهد شد. خدا از نیکوکاری رضایت پیدا خواهد کرد. آن رئیس شرکتی که میگویید آب از دستش نمیچکد ولی بارها به مکه رفته ، برای این میرود که گناهانش را پاک کند. خودش میداند که رفتارش گناهآلود است. ولی بخیال خود میخواهد کلاه سر خدا بگذارد. به گمان او خدا برای زیارت رفتنش یا حج رفتنش گناهانش را خواهد بخشید یا اصلاً فراموش خواهد کرد!
این را بی اساس نمیگویم. شما اگر بدل مردم راه پیدا کنید میفهمید که زیارت را فقط برای حاجت گرفتن نمیروند. بلکه برای پاک کردن گناهانشان هم میروند. در حالی که هر دو بضد دین است.
اولاً همان حاجت گرفتن چه از خانهی خدا باشد چه از یک مرده ، خودش بیدینی است. مثلاً اینکه بچهی من بیمار است و میخواهم شفا پیدا کند چه ربطی دارد که به زیارت گور فلان امام یا امامزاده بروم؟!
این دنیا از روی قاعدههای ثابتی میگردد که هرگز تغییر نمیکند : آفتاب هر روز از مشرق طلوع میکند. پاییز برگ درختان زرد میشود. اگر به گیاه و جانوری آب نرسد میمیرد و مانند اینها. از روی همین قاعدههاست که چارهی هر کاری جداست : یکی که بیکار و بیپول است باید در جستجوی کار باشد. یکی که احترام میخواهد باید نیکوکاری کند. همینطور یکی که بیمار است باید برای چارهی درد خود نزد پزشک رود.
دست به دامن یک مرده زدن یعنی چه؟! مرده چه کاری میتواند بکند که ازو حاجت هم خواسته شود؟! اگر کور بتواند ببیند ، کر بتواند بشنود ، مرده هم ـ ولو امام نباشد ـ می تواند کاری انجام دهد.
این از حاجت خواستن بود. گناه پاک کردن هم بیمعنی است. دین از ما میخواهد هر دم مراقب رفتار خودمان باشیم که گناهی نکنیم نه اینکه با جسارت تمام هر کاری دلمان خواست بکنیم به این امید که بالاخره یک گناه پاککنی هست. نخیر! چنین چیزی نیست. در قرآن هم این موضوع صراحت دارد. میگوید : فمن یعمل مثقال ذرة خیراً یره و من یعمل مثقال ذرة شراً یره. اگر قرار بر این بود که گناهان پاک شود پس این آیه برای چه بوده؟!
خدای زنده را فراموش کردن و دست بدامن مرده زدن خودش گناه است. اصلاً زیارت رفتن خودش مخالف قرآن است. مرده یا زنده را شفیع قرار دادن برای گناه بخشودن یا حاجت خواستن در قرآن نهی شده. قرآن با صراحت شفاعت را رد کرده و نپذیرفتنی دانسته.
در اینترنت قرآن هست و میتوانید کلمهی شفاعت یا شفیع را جستجو کنید و از روی معنی فارسی آیهها بفهمید که زیارت رفتن مخالف اسلام است.
اگر ما فکر کنیم که خدا از این کارهای بچگانه خوشش میآید خدا را تحقیر کردهایم. خدا را به پای آدمهای خودخواه رساندهایم.
.
🔶 «بدبختی توده و ریشهی آن»
🔸 جداسری و گردنکشی (تکهی یک از یک)
چنانکه خوانندگان میدانند ما باین دستگاهی که «فرهنگ» نامیده میشود ، و باین دبیرستانها و دانشکدهها ایرادهایی داریم و تاکنون چند بار بگفتگو از آن پرداختهایم. این دستگاه با این پهناوری و بزرگی نتیجهای را که بایستی داد نمیدهد و زیانها نیز از آن پدید میآید. دبستان و دبیرستان و دانشکده برای آنست که بجوانان خواندن و نوشتن آموزد ، و دانشها یاد دهد ، و از حقایق زندگی آگاهشان گرداند. این دستگاه خواندن و نوشتن یاد میدهد ، و اندکدانشهایی نیز میآموزد ، ولی در زمینهی حقایق زندگانی چیزی یاد نمیدهد. از آنسوی در سایهی درسهای بیهودهی بسیار مغزهای جوانان را میفرساید ، و از این بدتر آنکه نیروهای سادهی خدادادی و خویهای ستودهی آنان را بسیار ناتوان میگرداند.
امروز ما اگر بیندیشیم که این فرهنگ آیا سودش بیشتر است یا زیانش ، از روی فهم و بینش باید بگوییم : زیانش فزونتر میباشد. باین دلیل که شما اگر یک جوان درسخوانده و دانشکدهدیده را با یک روستایی سادهی بیسواد بسنجش گزارید و این بیندیشید که آیا کدام یکی بزیستن شایندهتر است؟.. کدام یکی بتوده سودمندتر میباشد؟.. اگر از روی فهم و بینش بسنجید باید بگویید : آن روستایی شایندهتر و سودمندتر میباشد.
راست است آن روستایی خواندن و نوشتن نمیداند ، از آگاهیهایی که برای هر کس در زندگانی دربایست است بیبهره میباشد ، بیشتر آنها هنوز زمین را روی گاوماهی میشناسند ، هنوز زمینلرزه را نتیجهی تکان گاو میشمارند ، اگر از مرزهای ایران بپرسید آگهی درستی ندارند ، از دریاها و از رودها و کوههای جهان چیز درستی نمیدانند ، نافهمیهای دیگری هم بسیار میدارند ـ اینها همه کمیهای[نقص] آنهاست ، عیبهای ایشان است. لیکن با اینحال بدرد زندگانی بهتر میخورند ، بفراگرفتن حقایق زندگانی نزدیکتر میباشند. زیرا یک روستایی راه زندگانی را جز کوشیدن نمیداند ، و اینست همیشه میکوشد. از آنسوی با همهی دژآگاهی دریافت ساده و نیروهای خدادادیش بحال خود میباشد. اینست اگر بخواهیم حقایق را به او یاد دهیم خواهد پذیرفت و در برابرش ایستادگی نخواهد کرد. پذیرفتن حقایق بکسی از آنان نخواهد برخورد.
لیکن این جوانان درسخوانده بیشترشان (نه همگیشان) بکوشش آماده نمیباشند ، و چون درس خواندهاند بگندمکاری ، و درختنشانی ، دامپروری ، پشمریسی ، پارچهبافی ، رختدوزی ، خانهسازی ، و مانند اینها که کارهای اساسی زندگیست گردن نمیگزارند و آنها را کمی خود میشناسند. بلکه بسیاری از آنان داد و ستد و بازرگانی را نیز ننگ میشمارند. تنها کاری که برای خود شاینده میشناسند پشت میز ادارهها نشستن و آموزگاری و روزنامهنویسی و اینگونه پیشههاست. جوانی درس کشاورزی خوانده بود من گفتم بهتر است زمینی را بگیری و از روی دانستههای خود بکاری. گفت : من کشاورز نیستم که .. من باید در ادارهی کشاورزی «مستخدم» باشم. اینست ناشایستی آنان دربارهی کار و کوشش.
از آنسوی اینان ـ چنانکه گفتیم ـ دریافتهای سادهی خدادادی را که بسیار گرانبهاست و مایهی ارزش آدمی جز همانها نیست ، از دست میدهند. مثلاً «راستیپژوهی» ، یکی از خویهای بسیار گرانبهای آدمیست. هر آدمی که روان درستی دارد همیشه در جستجوی راستیهاست ، و چون به یک راستی (یا حقیقت) برخورد همچون تشنهای که بآب برسد با خشنودی آن را فرامیگیرد و میپذیرد و در راه پیشرفت آن بجانفشانی میپردازد.
همهی پیشرفتها در جهان نتیجهی این خوی گرانمایه است. آیا مشروطه در جهان چگونه پیش رفته؟... نه آنست که هر پاکدلی چون آن را شنیده و معنایش را دانسته بهواداری و پشتیبانی برخاسته است؟!. دیگر نیکیها نیز همین حال را دارد.
ولی آن جوانان بیشترشان این خوی را از دست میدهند. چون در دبیرستان یا در دانشکده درسهایی میخوانند که آنها را سرمایهی زندگی میشمارند (در حالی که نیست و بیشتر آنها پوچ و بیهوده است) ، اینست چون از آموزشگاه بیرون میآیند گمان کمی بخود نمیبرند و نیازی بآنکه حقایق زندگانی را جستجو کنند نمیبینند ، بلکه اگر حقیقتی را از کسی شنیدند که نمیدانستند بآنان برمیخورد ، و اینست بجای پذیرفتن به چَخِش[=مجادله] و ستیزه میپردازند و از آن کس میرنجند. اینان از بدبختی بهتر میدانند که ایران در همین حال آلودگی و گرفتاری بماند ، و هیچ کس بچارهی دردها برنخیزد زیرا برخاستن یک کسی را که فهم و دانشش بیش از آنها باشد شکست خود میشمارند و اینست خرسندی بآن نمیتوانند داد. این همان خوی پست جداسری و گردنکشی است که بدبختانه این جوانان گرفتار آن شدهاند. (1)
پابرگی :
1ـ دربارهی خویها و خیمها و دردهایی که توده گرفتارش میباشند خوانندگان میتوانند کتاب «دردها و درمانها» را بخوانند.
.
🔸 جداسری و گردنکشی (تکهی یک از یک)
چنانکه خوانندگان میدانند ما باین دستگاهی که «فرهنگ» نامیده میشود ، و باین دبیرستانها و دانشکدهها ایرادهایی داریم و تاکنون چند بار بگفتگو از آن پرداختهایم. این دستگاه با این پهناوری و بزرگی نتیجهای را که بایستی داد نمیدهد و زیانها نیز از آن پدید میآید. دبستان و دبیرستان و دانشکده برای آنست که بجوانان خواندن و نوشتن آموزد ، و دانشها یاد دهد ، و از حقایق زندگی آگاهشان گرداند. این دستگاه خواندن و نوشتن یاد میدهد ، و اندکدانشهایی نیز میآموزد ، ولی در زمینهی حقایق زندگانی چیزی یاد نمیدهد. از آنسوی در سایهی درسهای بیهودهی بسیار مغزهای جوانان را میفرساید ، و از این بدتر آنکه نیروهای سادهی خدادادی و خویهای ستودهی آنان را بسیار ناتوان میگرداند.
امروز ما اگر بیندیشیم که این فرهنگ آیا سودش بیشتر است یا زیانش ، از روی فهم و بینش باید بگوییم : زیانش فزونتر میباشد. باین دلیل که شما اگر یک جوان درسخوانده و دانشکدهدیده را با یک روستایی سادهی بیسواد بسنجش گزارید و این بیندیشید که آیا کدام یکی بزیستن شایندهتر است؟.. کدام یکی بتوده سودمندتر میباشد؟.. اگر از روی فهم و بینش بسنجید باید بگویید : آن روستایی شایندهتر و سودمندتر میباشد.
راست است آن روستایی خواندن و نوشتن نمیداند ، از آگاهیهایی که برای هر کس در زندگانی دربایست است بیبهره میباشد ، بیشتر آنها هنوز زمین را روی گاوماهی میشناسند ، هنوز زمینلرزه را نتیجهی تکان گاو میشمارند ، اگر از مرزهای ایران بپرسید آگهی درستی ندارند ، از دریاها و از رودها و کوههای جهان چیز درستی نمیدانند ، نافهمیهای دیگری هم بسیار میدارند ـ اینها همه کمیهای[نقص] آنهاست ، عیبهای ایشان است. لیکن با اینحال بدرد زندگانی بهتر میخورند ، بفراگرفتن حقایق زندگانی نزدیکتر میباشند. زیرا یک روستایی راه زندگانی را جز کوشیدن نمیداند ، و اینست همیشه میکوشد. از آنسوی با همهی دژآگاهی دریافت ساده و نیروهای خدادادیش بحال خود میباشد. اینست اگر بخواهیم حقایق را به او یاد دهیم خواهد پذیرفت و در برابرش ایستادگی نخواهد کرد. پذیرفتن حقایق بکسی از آنان نخواهد برخورد.
لیکن این جوانان درسخوانده بیشترشان (نه همگیشان) بکوشش آماده نمیباشند ، و چون درس خواندهاند بگندمکاری ، و درختنشانی ، دامپروری ، پشمریسی ، پارچهبافی ، رختدوزی ، خانهسازی ، و مانند اینها که کارهای اساسی زندگیست گردن نمیگزارند و آنها را کمی خود میشناسند. بلکه بسیاری از آنان داد و ستد و بازرگانی را نیز ننگ میشمارند. تنها کاری که برای خود شاینده میشناسند پشت میز ادارهها نشستن و آموزگاری و روزنامهنویسی و اینگونه پیشههاست. جوانی درس کشاورزی خوانده بود من گفتم بهتر است زمینی را بگیری و از روی دانستههای خود بکاری. گفت : من کشاورز نیستم که .. من باید در ادارهی کشاورزی «مستخدم» باشم. اینست ناشایستی آنان دربارهی کار و کوشش.
از آنسوی اینان ـ چنانکه گفتیم ـ دریافتهای سادهی خدادادی را که بسیار گرانبهاست و مایهی ارزش آدمی جز همانها نیست ، از دست میدهند. مثلاً «راستیپژوهی» ، یکی از خویهای بسیار گرانبهای آدمیست. هر آدمی که روان درستی دارد همیشه در جستجوی راستیهاست ، و چون به یک راستی (یا حقیقت) برخورد همچون تشنهای که بآب برسد با خشنودی آن را فرامیگیرد و میپذیرد و در راه پیشرفت آن بجانفشانی میپردازد.
همهی پیشرفتها در جهان نتیجهی این خوی گرانمایه است. آیا مشروطه در جهان چگونه پیش رفته؟... نه آنست که هر پاکدلی چون آن را شنیده و معنایش را دانسته بهواداری و پشتیبانی برخاسته است؟!. دیگر نیکیها نیز همین حال را دارد.
ولی آن جوانان بیشترشان این خوی را از دست میدهند. چون در دبیرستان یا در دانشکده درسهایی میخوانند که آنها را سرمایهی زندگی میشمارند (در حالی که نیست و بیشتر آنها پوچ و بیهوده است) ، اینست چون از آموزشگاه بیرون میآیند گمان کمی بخود نمیبرند و نیازی بآنکه حقایق زندگانی را جستجو کنند نمیبینند ، بلکه اگر حقیقتی را از کسی شنیدند که نمیدانستند بآنان برمیخورد ، و اینست بجای پذیرفتن به چَخِش[=مجادله] و ستیزه میپردازند و از آن کس میرنجند. اینان از بدبختی بهتر میدانند که ایران در همین حال آلودگی و گرفتاری بماند ، و هیچ کس بچارهی دردها برنخیزد زیرا برخاستن یک کسی را که فهم و دانشش بیش از آنها باشد شکست خود میشمارند و اینست خرسندی بآن نمیتوانند داد. این همان خوی پست جداسری و گردنکشی است که بدبختانه این جوانان گرفتار آن شدهاند. (1)
پابرگی :
1ـ دربارهی خویها و خیمها و دردهایی که توده گرفتارش میباشند خوانندگان میتوانند کتاب «دردها و درمانها» را بخوانند.
.
🔶 محرم (بخشی از کتاب داوری)
🔸 (تکهی شش)
3ـ گذشته از آنکه گریه و ناله سَهِشها را فرونشاند و آتش غیرت را خاموش گرداند ، آنهمه روضهخوانیها و دستهبندیها که مردم را سرگرم میساخت بیگفتگوست که از پرداختن بکار زندگانی بازمیداشت. بدبختیهایی که گریبانگیر ایرانیان شده و بدینسان درمانده و زبونشان گردانیده شُوندهای بسیار داشته و بیگمان یکی از آنها این بوده. مردم بجای آنکه از پیشامدهای جهان و از پیشرفتهایی که در دانشها و دیگر زمینهها رخ داده بود آگاه باشند و یا باندیشهی کشور و توده پردازند بآن نمایشهای بیهوده پرداختهاند. این نتیجهی آن سرگرمیست که میبینیم از دست آزمندان اروپا مشت میخورند و از ستم یزید مینالند.
زنان ایران که از همه جا ناآگاهند (1) و کمترین دلبستگی بکشور و زندگانی تودهای نمیدارند ، و از درسخواندگان نیز هوش و فهمی در این باره دیده نمیشود ، شُوندش جز این نبوده که بیشتر زمان را در روضهخوانیها بسر برده و هوش و جُربُزهی[استعداد] خود را در آن راهها بکار انداختهاند.
4ـ این داستان گریه و زیارت با آن پاداشهایی که نوید داده شده زیان بسیار بزرگ دیگری را دربر میدارد ، و آن اینکه شیعیان ببدکاری گستاخ باشند.
باید دانست که مردم عامی دربارهی نیک و بد ، فهم و بینشی را که میبایست ندارند و یک چیز که بد است (مثلاً دزدی) آنان دربارهاش تنها این را دانند که گناهست و مایهی خشم خدا باشد و بدکاره (یا دزد) بدوزخ خواهد رفت ، و یگانه جلوگیرشان همان ترس دوزخ میباشد.
از اینکه بدیها زیان بزندگانی رساند و مایهی نابسامانی آن گردد چیزیست باندیشهی ایشان نرسیده. اینست چون میشنوند که کسی که گریه بحسین کرد و یا بزیارت بارگاه او رفت همهی گناهانش آمرزیده گردد و بهشت باو بایا باشد ، از ترسی که میداشتهاند ایمن شده به هر بدی پا میگزارند.
این چیزیست که از نخست آزموده بود و در این چند سال که بشُوند جنگ در ایران خواروبار کم شد و نرخها بالا رفت آزمایش دیگری بدست آمد. زیرا دیده شد که کسانی که انبارداری کردند یا پیاپی به نرخها افزودند و هزارها خاندان را از پا انداختند ، بیشتر حاجیان «مقدس» و مشهدیان «لبجنبان» میبودند. نیز دیده شد که همان پولهایی را که از راه برانداختن خاندانها بدست آورده بودند برداشتند و با پیشانی باز روانهی کربلا و نجف شدند که زیارت کنند و بملایان پولهایی دهند.
این نامردان که بهانه در دست میدارند و بکشور و توده پروایی نمینمایند و بمیهنپرستی ریشخند میکنند ، بدینسان از بدکاری نیز نمیپرهیزند و در سایهی کیش بیپایی که میدارند خود را به هر «دلخواهی» آزاد میشمارند.
شما اگر زمانی بتودهی عامی پردازید و باورهای آنان را نیک سنجید ، خواهید دید در سایهی سخنانی که همیشه از ملایان و روضهخوانان شنیدهاند چنین میپندارند که آدمی در این جهان ناچار از گناهست و چارهی کار همان گریستن بامام حسین و رفتن بزیارت او و دیگران میباشد. اینست خدا روز «اَلَست» با امام حسین آن پیمان را بسته است.
اگر شما با یک شیعی که بکربلا میرود بسخن پرداخته بپرسید : «چرا بکربلا میروید؟!.» پاسخ خواهد داد : «آقا ، ما گناهکاریم باید برویم و از گناهان پاک شویم». اگر بگویید : «بهتر است گناه نکنی تا نیازمند پاک شدن نباشی» با شگفتی پاسخ خواهد داد : «مگر آدم میتواند گناه نکند؟!..».
در تبریز سخنی هست و بارها از زبانهاشان شنیدهام. میگویند : «سگ که ناپاکست چون به نمکزار افتاد و نمک گردید پاک شود. ما گناهکاریم و ناپاکیم و خود را به نمکزار میاندازیم تا پاک شویم». اگر نیک اندیشید در این باره باورهای شیعیان بیمانندگی بباورهای مسیحیان (دربارهی گناه و کفاره) نمیباشد.
پابرگی :
1ـ باآنكه از برداشتن چادر تا نوشتن این كتاب هشت سال میگذشته و زنان بسیاری بمیان توده درآمده بودند لیكن پیداست از ایشان تا آن هنگام شور و دلبستگیای بكشور پدیدار نگردیده بوده. بیگفتگو اكنون جز از آن سالهاست. ـ ویراینده
.
🔸 (تکهی شش)
3ـ گذشته از آنکه گریه و ناله سَهِشها را فرونشاند و آتش غیرت را خاموش گرداند ، آنهمه روضهخوانیها و دستهبندیها که مردم را سرگرم میساخت بیگفتگوست که از پرداختن بکار زندگانی بازمیداشت. بدبختیهایی که گریبانگیر ایرانیان شده و بدینسان درمانده و زبونشان گردانیده شُوندهای بسیار داشته و بیگمان یکی از آنها این بوده. مردم بجای آنکه از پیشامدهای جهان و از پیشرفتهایی که در دانشها و دیگر زمینهها رخ داده بود آگاه باشند و یا باندیشهی کشور و توده پردازند بآن نمایشهای بیهوده پرداختهاند. این نتیجهی آن سرگرمیست که میبینیم از دست آزمندان اروپا مشت میخورند و از ستم یزید مینالند.
زنان ایران که از همه جا ناآگاهند (1) و کمترین دلبستگی بکشور و زندگانی تودهای نمیدارند ، و از درسخواندگان نیز هوش و فهمی در این باره دیده نمیشود ، شُوندش جز این نبوده که بیشتر زمان را در روضهخوانیها بسر برده و هوش و جُربُزهی[استعداد] خود را در آن راهها بکار انداختهاند.
4ـ این داستان گریه و زیارت با آن پاداشهایی که نوید داده شده زیان بسیار بزرگ دیگری را دربر میدارد ، و آن اینکه شیعیان ببدکاری گستاخ باشند.
باید دانست که مردم عامی دربارهی نیک و بد ، فهم و بینشی را که میبایست ندارند و یک چیز که بد است (مثلاً دزدی) آنان دربارهاش تنها این را دانند که گناهست و مایهی خشم خدا باشد و بدکاره (یا دزد) بدوزخ خواهد رفت ، و یگانه جلوگیرشان همان ترس دوزخ میباشد.
از اینکه بدیها زیان بزندگانی رساند و مایهی نابسامانی آن گردد چیزیست باندیشهی ایشان نرسیده. اینست چون میشنوند که کسی که گریه بحسین کرد و یا بزیارت بارگاه او رفت همهی گناهانش آمرزیده گردد و بهشت باو بایا باشد ، از ترسی که میداشتهاند ایمن شده به هر بدی پا میگزارند.
این چیزیست که از نخست آزموده بود و در این چند سال که بشُوند جنگ در ایران خواروبار کم شد و نرخها بالا رفت آزمایش دیگری بدست آمد. زیرا دیده شد که کسانی که انبارداری کردند یا پیاپی به نرخها افزودند و هزارها خاندان را از پا انداختند ، بیشتر حاجیان «مقدس» و مشهدیان «لبجنبان» میبودند. نیز دیده شد که همان پولهایی را که از راه برانداختن خاندانها بدست آورده بودند برداشتند و با پیشانی باز روانهی کربلا و نجف شدند که زیارت کنند و بملایان پولهایی دهند.
این نامردان که بهانه در دست میدارند و بکشور و توده پروایی نمینمایند و بمیهنپرستی ریشخند میکنند ، بدینسان از بدکاری نیز نمیپرهیزند و در سایهی کیش بیپایی که میدارند خود را به هر «دلخواهی» آزاد میشمارند.
شما اگر زمانی بتودهی عامی پردازید و باورهای آنان را نیک سنجید ، خواهید دید در سایهی سخنانی که همیشه از ملایان و روضهخوانان شنیدهاند چنین میپندارند که آدمی در این جهان ناچار از گناهست و چارهی کار همان گریستن بامام حسین و رفتن بزیارت او و دیگران میباشد. اینست خدا روز «اَلَست» با امام حسین آن پیمان را بسته است.
اگر شما با یک شیعی که بکربلا میرود بسخن پرداخته بپرسید : «چرا بکربلا میروید؟!.» پاسخ خواهد داد : «آقا ، ما گناهکاریم باید برویم و از گناهان پاک شویم». اگر بگویید : «بهتر است گناه نکنی تا نیازمند پاک شدن نباشی» با شگفتی پاسخ خواهد داد : «مگر آدم میتواند گناه نکند؟!..».
در تبریز سخنی هست و بارها از زبانهاشان شنیدهام. میگویند : «سگ که ناپاکست چون به نمکزار افتاد و نمک گردید پاک شود. ما گناهکاریم و ناپاکیم و خود را به نمکزار میاندازیم تا پاک شویم». اگر نیک اندیشید در این باره باورهای شیعیان بیمانندگی بباورهای مسیحیان (دربارهی گناه و کفاره) نمیباشد.
پابرگی :
1ـ باآنكه از برداشتن چادر تا نوشتن این كتاب هشت سال میگذشته و زنان بسیاری بمیان توده درآمده بودند لیكن پیداست از ایشان تا آن هنگام شور و دلبستگیای بكشور پدیدار نگردیده بوده. بیگفتگو اكنون جز از آن سالهاست. ـ ویراینده
.
🔶 «اکنون و آینده ما راست» (بخش چهارم : فلسفه و «ادبیّات»)
🔸 1ـ بِچه دانشی باید پرداخت؟.. (تکهی پنج)
از اینگونه مثالها بسیار فراوانست که یکی دروغی پرداخته و دیگران کوشیده آن دروغ را بکرسی نشانیدهاند.
مردی که از پیشوایان عرفایش میشمارند و کتابش بتازگی چاپ یافته در آن کتاب مینگارد :
«شیخ محمد کوفی رحمةالله در نیشابور حکایت کردی که شیخ علی مؤذن را دریافته بود که او فرمود که مرا یاد است که از عالم قرب حق بدین عالم میآمدم و روح مرا بر آسمانها میگذرانیدند بهر آسمان که رسیدم اهل آن آسمان بر من بگریستند گفتند بیچاره را از مقام قرب بعالم بعد میفرستند و از اعلی باسفل میآورند و از فراخنای حظایر قدس بتنگنای سرای دنیا میرسانند بر آن تأسفها میخوردند و بر من میبخشودند خطاب عزت بدیشان رسید که مپندارید که فرستادن بدان عالم از برای خواری اوست بعزت خداوندی ما که اگر در مدت عمر او در آن جهان اگر یک بار بر سر چاهی دلوی آب در سبوی پیرزنی کند او را بهتر از اینکه صدهزار سال شما در حظایر قدس بسبوحی و قدوسی مشغول باشید شما سر در زیر گلیم کل حزب بمالدیهم فرحون کشید و کار خداوندی بما بازگذارید که انی اعلم ما لاتعلمون».
گستاخی را ببینید! مردی که بیگمان یکی از ولگردان بوده مدعی است که او را از پیشگاه خدا پایین آوردهاند و در سر راه خود بر یکایک آسمانها گذر دادهاند و فرشتگان که او را میدیدهاند دل بحالش میسوزانیدهاند و بر آن کار خدا خرده میگرفتهاند.
چنین سخنی که بایستی دهان گویندهاش را خرد کنند یکی آن را بافته و دیگری بازگفته و سومی آن را در کتابش آورده! اینست اندازهی پستی خردها ! این کسانند که همیشه آنان را بروی ما میکشند!
مردی که کتابهای بسیاری نوشته و یکی از دانشمندان بشمار میرود در جایی چنین مینگارد : یکی از حاجیان میگفت از مِنا که بازگشتیم همیان من در آنجا ماند و چون برای جستجو رفتم منا را پر از خوک و خرس و بوزینه یافتم. ترسیده و خواستم برگردم ناگهان آوازم دادند : نترس ما گناهان شما حاجیان هستیم که اینجا ریخته و رفتهاید. سپس آقای دانشمند مینویسد : «پس دانسته شد ثواب و گناه در این جهان نیز بکالبد درمیآید (تجسم پیدا میکند)».
آن دروغگویی مرد حاجی و این زودباوری آقای مؤلف یکی از دیگری شگفتتر! دروغ شاخداری که بایستی بروی گویندهاش بزنند و زبان بنکوهش باز نمایند آن را باور کرده در کتاب خود مینویسد و نتیجه از آن میگیرد!
همین رفتار را در زمینهی فلسفه نیز داشتهاند که هر سخن گزافهآمیزی که کسی میسروده آن را باور کرده و صد آرایش بر آن میافزودهاند. من اینک مثالی را یاد میکنم.
.
🔸 1ـ بِچه دانشی باید پرداخت؟.. (تکهی پنج)
از اینگونه مثالها بسیار فراوانست که یکی دروغی پرداخته و دیگران کوشیده آن دروغ را بکرسی نشانیدهاند.
مردی که از پیشوایان عرفایش میشمارند و کتابش بتازگی چاپ یافته در آن کتاب مینگارد :
«شیخ محمد کوفی رحمةالله در نیشابور حکایت کردی که شیخ علی مؤذن را دریافته بود که او فرمود که مرا یاد است که از عالم قرب حق بدین عالم میآمدم و روح مرا بر آسمانها میگذرانیدند بهر آسمان که رسیدم اهل آن آسمان بر من بگریستند گفتند بیچاره را از مقام قرب بعالم بعد میفرستند و از اعلی باسفل میآورند و از فراخنای حظایر قدس بتنگنای سرای دنیا میرسانند بر آن تأسفها میخوردند و بر من میبخشودند خطاب عزت بدیشان رسید که مپندارید که فرستادن بدان عالم از برای خواری اوست بعزت خداوندی ما که اگر در مدت عمر او در آن جهان اگر یک بار بر سر چاهی دلوی آب در سبوی پیرزنی کند او را بهتر از اینکه صدهزار سال شما در حظایر قدس بسبوحی و قدوسی مشغول باشید شما سر در زیر گلیم کل حزب بمالدیهم فرحون کشید و کار خداوندی بما بازگذارید که انی اعلم ما لاتعلمون».
گستاخی را ببینید! مردی که بیگمان یکی از ولگردان بوده مدعی است که او را از پیشگاه خدا پایین آوردهاند و در سر راه خود بر یکایک آسمانها گذر دادهاند و فرشتگان که او را میدیدهاند دل بحالش میسوزانیدهاند و بر آن کار خدا خرده میگرفتهاند.
چنین سخنی که بایستی دهان گویندهاش را خرد کنند یکی آن را بافته و دیگری بازگفته و سومی آن را در کتابش آورده! اینست اندازهی پستی خردها ! این کسانند که همیشه آنان را بروی ما میکشند!
مردی که کتابهای بسیاری نوشته و یکی از دانشمندان بشمار میرود در جایی چنین مینگارد : یکی از حاجیان میگفت از مِنا که بازگشتیم همیان من در آنجا ماند و چون برای جستجو رفتم منا را پر از خوک و خرس و بوزینه یافتم. ترسیده و خواستم برگردم ناگهان آوازم دادند : نترس ما گناهان شما حاجیان هستیم که اینجا ریخته و رفتهاید. سپس آقای دانشمند مینویسد : «پس دانسته شد ثواب و گناه در این جهان نیز بکالبد درمیآید (تجسم پیدا میکند)».
آن دروغگویی مرد حاجی و این زودباوری آقای مؤلف یکی از دیگری شگفتتر! دروغ شاخداری که بایستی بروی گویندهاش بزنند و زبان بنکوهش باز نمایند آن را باور کرده در کتاب خود مینویسد و نتیجه از آن میگیرد!
همین رفتار را در زمینهی فلسفه نیز داشتهاند که هر سخن گزافهآمیزی که کسی میسروده آن را باور کرده و صد آرایش بر آن میافزودهاند. من اینک مثالی را یاد میکنم.
.
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
آخوند مردم را به گریستن به داستان 1400سالهی امامحسین و «سرگرم» شدن به چنین نمایشهایی وامیدارد تا دکانشان از رونق نیفتد.
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
پیامبران (ابراهیم و نوح و دیگران) نیز تا برای حسین گریه نکنند به خدا «تقرب» نخواهند جست.
هر کدام از این دغلکاران با سخنانی تازه از دستگاه امامحسین ، میخواهد بالا دست سخن دیگران را بگوید. این یکی گریبان پیامبران را نیز رها نمیکند.
هر کدام از این دغلکاران با سخنانی تازه از دستگاه امامحسین ، میخواهد بالا دست سخن دیگران را بگوید. این یکی گریبان پیامبران را نیز رها نمیکند.