پاکدینی ـ احمد کسروی
7.53K subscribers
8.66K photos
494 videos
2.29K files
1.79K links
🔔 برای پاسخ شکیبا باشید.

کتابخانه پاکدینی
@Kasravi_Ahmad

تاریخ مشروطه ایران
@Tarikhe_Mashruteye_Iran

اینستاگرام
instagram.com/ketab.pakdini

کتاب سودمند
@KetabSudmand

یوتیوب
youtube.com/@pakdini

دونیت :
https://t.me/pakdini/25890
Download Telegram
✴️ جنبش کتابسوزان : گامی بسوی رستگاری

🖌 کوشاد تلگرام

بارها از گمراهیها و اندیشه‌های بدآموز و زیانمند سخن رانده‌ایم. آنها گفتگویی ادیبانه یا برای آنکه نقشی بر کاغذ باشد نبوده. برای آن نبوده که گفته و نوشته شود و سپس از یادها رود. ما به این کوششها برای چنین خواست بی‌ارجی برنخاسته‌ایم. پیش از ما آن یگانه‌مرد نیز جانش را برای یک رشته سخنان ادبی یا فیلسوفانه فدا نکرد. خواست ما بسیار بالاتر و بزرگتر از اینهاست.

کسانی دور ایستاده‌اند و این کوششهای ما را ساده و هوسمندانه یا تندروانه می‌پندارند. لیکن باید دانست چنین نیست. تا دورند چنین اشتباهاتی از ایشان شگفت نیست. باید نزدیک آیند و ببینند که امروز بزرگتر از کوششهای ما در ایران نیست. ما نه تنها نشان داده‌ایم که بدبختی و تیره‌روزی و درماندگی مردم از اندیشه‌هاییست که در مغزها می‌باشد ، نه تنها نشان داده‌ایم که با چنان اندیشه‌هایی نمی‌توان در این روزگار زندگی سرفرازانه‌ای داشت و درمیان توده‌های پیشرفته جایی باز کرد ، نه تنها چنین توده‌ای با چنان اندیشه‌ها و گمراهیهایی جز توسری خوری و زیردستی شایسته‌ی زندگی بهتری نیستند بلکه به این بس نکرده راه چاره را که دور کردن اینها از مغزهاست نشان داده‌ایم. نشان داده‌ایم که اساساً ایرانیان بی‌آنکه از این بدآموزیهای هزارساله‌ رها گردند از هیچ نیکی بهره‌مند نخواهند شد.

از تاریخ مثالها آورده راز استواری و نیرومندی توده‌ها را بازنموده‌ایم. داستان برخاستن و کوششهای خستگی‌ناپذیر نادرشاه و سرانجام آن شکوه و بزرگی که برای ایران در دست کرد ، جنبش جانفشانانه‌ی مشروطه و پایان ناانجام آن ، پیشامدهایی که در شهریور 1320 رخ داد و رسواییهایی را که بهره‌ی ما گردید گواه سخنان خود گرفتیم. این نشان دادیم که گمراهیها تنها با بازنمودن حقایق ریشه‌کن نخواهد شد بلکه باید با هرچه با حقایق ناسازگارست نبردید و ریشه‌اش را کند.

نادانانی که این معنیها را نمی‌دانند بجای آنکه نزدیک آیند و ببینند ما چه می‌گوییم و چرا به نابودی کتابهای زیانمند کمر بسته‌ایم ،‌ از همان دور به سخنان پوچی برمی‌خیزند. همان که خودشان این کار را هوسمندی پنداشته‌اند دیگر گمان اشتباه بخود نمی‌برند. اگر به همانها بگویید : کسانی که به این جنبش برخاسته‌اند چنین باور دارند که : سرچشمه‌ی بدبختیهای ایرانیان اندیشه‌های زیانمند و زهرآلودست. و برای رستن از آسیب آنها ناچار باید نابودشان کرد. شما که مخالفت می‌کنی خودت چه اندیشیده‌ای؟ بدبختی این مردم از چیست؟ ریشه‌اش کجاست؟ اینها را بپرسید تا ببینید که درمانند و پاسخی نتوانند.

کسروی ، آن یگانه‌مرد بی‌مقدمه به چنین جنبشی برنخاست. ده سال بیشتر آلودگیهای هزارساله که مغزها را فراگرفته یکایک نشان داد و زیانهاشان را برشمارد. پس از صد گفتار که در این زمینه نوشت و دلیل آورد ، آنگاه گفت : «اینها اگر بماند شما را نابود می‌گرداند و شما پیش افتید و آنها را نابود گردانید».

در این چندگاه که ما در این کانال به پراکندن اندیشه‌های پاکدینی پرداخته‌ایم کسانی مغز سخنان ما را دریافته ، در این جنبش با ما همراهی کرده‌اند. چنانکه خوانندگان می‌دانند ما از یاران خواسته‌ایم که خانه‌هاشان را از کتابهای زیانمند بپیرایند و آنگاه دیگران را نیز به این کار برانگیزند.

بیگمان این کوششها نتیجه خواهد داد. در جهان هیچ کوششی نیست که از راهش باشد و نتیجه ندهد.

جوانان باید بدانند «درخت آرزو میوه ندارد». با گله کردن از گرانیها و اختلاسها و قاچاقچیگری و دیگر نابسامانیهای کشور و با بدگویی از وزیران و وکیلان و دستاربندان ، کشور سامان نخواهد پذیرفت. باید به این «قانون و اصل» بسیار ارجدار باور کنند که لازمست مردم نیک گردند :
«یک مردمی تا خود نیک نباشند ، از نیکیهای جهان بهره نخواهند برد».
یک گام در راه نیکی دور گردانیدن این کتابهای سراسر زهر‌آلود از خود می‌باشد.
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
نمونه‌هایی از کتابهایی که برای آشفته‌گردانیدن مغزهای جوانان بدست «متولیان» بهداشت روانی چاپ و منتشر می‌شود.
✴️ بهداشت تنی ـ بهداشت روانی

🖌 کوشاد
تلگرام

تکه‌ی 3

🔸معنی درست دمکراسی

«سی‌وهشت سال پیش در ایران جنبش مشروطه خواهی پدید آمد و پس از کشاکشها و خونریزیها مشروطه در این کشور پذیرفته گردید. این پیشامد برای ایران بسیار ارجمند می‌بود. زیرا مشروطه بهترین گونه از گونه‌های سررشته‌داریست. چیزی که هست مشروطه‌پذیرفتنِ یک کشور تنها با آن نیست که یک قانون اساسی نوشته شود و یک پارلمانی باز شود. برای پایدار گردیدن مشروطه در یک کشور ، بیش از همه ، باید توده معنی مشروطه را بفهمد و آن را بخواهد و خود را شاینده‌ی[=لایق] آن گرداند. زندگانی در زیر یوغ پادشاهانِ خودکام با زندگی آزاد در یک کشورِ مشروطه دو تاست. برای این ، شایستگی دیگری می‌خواهد. مردمی که به شورش[=انقلاب] برخاسته با پادشاه خودکام می‌جنگند و مشروطه می‌خواهند ، این جنگ و شورش معنایش آنست که می‌خواهند دست آن پادشاه را کوتاه گردانیده ، مردمْ خودشانْ کشور را راه برند. اینست در کشور مشروطه باید هر یکی از جوان و پیر ، زن و مرد ، توانگر و کمچیز ، و شهری و روستایی ، خود را پاسخده[=مسئول] نگهداری آن کشور بشناسد و کوشش بآبادی آن را بایای خود بداند. چنانکه در معنی میهن‌پرستی گفتم باید درمیانه پیمان ورجاوندی [1] بنام «هم‌‌زیستن» باشد.

اینهاست معنی مشروطه. ولی در ایران چون جنبش برخاست این سخنان بمیان نیامد. شورش مشروطه‌خواهی در ایران ، بیش از همه ، جنگ دادخواهی با ستمگری می‌بود. اینست معنی درست مشروطه بمردم فهمانیده نشد و هنوز پس از سی‌وهشت سال یکی از هزار مردم معنی راست آن را نمی‌داند.[2]

از آنسوی ایرانیان چند هزار سال در زیر یوغ پادشاهان زیسته کتابهاشان و دلهاشان پر از پندارهای پست شاه‌پرستی و دستورهای زیردستی و مانند اینها بود که پس از مشروطه بایستی از میان رود و بازنماند. یک توده‌ای که بزندگانی آزاد دمکراسی پا می‌گزارند ، باید اندیشه و سَهِشهای[احساسات] آنان نیز دیگر گردد.

از اینرو یکی از کارهایی که بایستی در ایران انجام گیرد این می‌بود که آن پندارهای کهن زمانهای گذشته از میان رود و آن کتابها از دست مردم گرفته شود».[3]

کسروی می‌گوید : «هنوز پس از سی‌وهشت سال یکی از هزار مردم معنی راست آن را نمی‌داند». ما می‌گوییم : امروز هم پس از 115 سال معنی راست دمکراسی را جز چند تن از هزار مردم نمی‌دانند (نه آنکه شنیده‌اند)؟! بیشتر درسخواندگان ما گمان دارند مشروطه جز از دمکراسی است. گمان دارند کشور مشروطه آنست که پادشاه دارد. ولی دمکراسی جز آنست و مثلاً رئیس‌جمهور دارد.

«درخور صد شگفتست که پس از آنکه مشروطه در ایران روان گردید بایستی وزارت فرهنگ یکی از بایاهای خود این را داند که دلهای نوآموزان را از بدآموزیهای کهن قرنهای تاریک گذشته پاک گرداند و بجای آنها معنی مشروطه و زندگانی مشروطه‌ای (دمکراسی) و میهن‌پرستی و اینگونه چیزها را بگزارد. لیکن وزارت فرهنگ درست وارونه‌ی این را گرفته و بایای خود دانسته که بدآموزیهای کهن را ـ با یک رویه‌ی[ruye=صورت] رسمی ـ در دلهای جوانان جا دهد و مغزهای آنان را آلوده‌تر از مغزهای پدران درس‌ناخوانده‌شان گرداند».[4]

می‌گوییم : فسوسا امروز هم همانست و هیچ دیگری رخ نداده. چنانکه دلیل آن را خواهید دید.

[1] : ورجاوند = ارجمند ، بویژه از دیده‌ی دین و خداشناسی ـ مقدس
[2] : مردم کوچه و بازار بکنار ، پیشوایان مشروطه نیز این معنی را از آن کلمه کمتر فهمیده بودند. دهخدا که از نویسندگان روزنامه‌های زمان مشروطه و از پیشگامان آن جنبش بوده در یکی از نوشتارهایش چنین می‌نویسد : «... من از قدیم از همه مشروطه‌تر بودم. من از روز اول به سفارت رفتم ؛ به شاه عبدالعظیم رفتم ؛ پای پیاده همراه آقایان به قم رفتم. برای اینکه من از روز اول فهمیده بودم که مشروطه یعنی عدالت ؛ مشروطه یعنی رفع ظلم ؛ مشروطه یعنی آسایش رعیت ، مشروطه یعنی آبادی مملکت.» (مقالات دهخدا ص 131).
[3] : کتاب «فرهنگ چیست؟»
[4] : کتاب «دادگاه»
.
🔸 یکم دیماه و داستانش

🖌 احمد کسروی

🔍 گزارش جشن کتابسوزان ۱۳۲۲ ، گزارش بازداشت کسروی و یارانش در کتابسوزان ۱۳۲۲

📊 شمار ساتها : ۶۹

🔸 بازپسین پراکنش : دیماه ۱۴۰۰

🔹 کتابخانه‌ی پاکدینی

🛎 این کتاب از سوی «باهَماد پاکدینان» و بدست «کوشاد تلگرام» پراکنده می‌گردد.


کتاب را می‌توانید از اینجا دریافت کنید.


.
🔶 یکم دیماه و داستانش

🔸 تکه‌ی چهار

🖌 احمد کسروی


شگفتتر آنکه آقای اهوازی می‌نویسد : جوانان کتاب می‌خریدند که ببرند و بسوزانند. ما اگر این کار را کنیم که بنویسندگان کتابهای زیانمند و بچاپ‌کنندگان آنها کمک رسانده‌ایم. ما خواستمان اینست که آنان را از نوشتن و چاپ کردن اینگونه کتابها بازداریم و راهمان اینست که هر کسی که ‌از اینگونه کتابها در خانه‌ی خود دارد بآتش بکشد و دیگران را نیز باین کار وادارد ، نه آنکه ‌از کتابفروش خرد ، و بالاتر از این آنست که جوانان کتابهای رُمان و شعر که خود پرداخته‌اند بیارند و پاکدلانه بآتش اندازند و از آن کار بیهوده بازگردیده نیروهای خدادادی خود را در چیزهای سودمند بکار اندازند.

به هر حال این جشن از چند سال باز در تهران در خانه‌ی دارنده‌ی پرچم گرفته می‌شد. لیکن امسال در شهرهای دیگری ـ از مراغه و تبریز و اهواز و لار و کاشمر ـ نیز گرفته شد. در تبریز آقای مسعود مقدم و همراهانش گرفتند. در مراغه آقای ضیاء مقدم در خانه‌ی خود جشن باشکوهی برپا گردانید. در کاشمر آقایان مهندس شریعت و ثقفی بآن برخاستند. در لار آقای آگاه و همراهانش بآن پرداختند. در اهواز باشکوه‌تر از همه جا بود و چنانکه فهرست فرستاده‌اند 188 کتاب زیانمند را سوزانیده و یا به کارون انداخته‌اند. یک چیز بهتر آنکه چند تنی از جوانان شعرهای خود و یا رُمانی که نوشته بودند آورده نابود گردانیده‌اند. دانستنی‌تر آنکه درمیان این یکصد‌وهشتادوهشت کتاب که فهرستش فرستاده شده «مفتاح‌الجنان» نیست (در جایی که ما آن را درخورِ سوزاندن می‌شناسیم) و این دلیلست که آن نوشته‌ی آقای اهوازی جز دروغ بیشرمانه نبوده.

در تهران گذشته ‌از خانه‌ی دارنده‌ی پرچم ، خانواده‌ی پِسیان (1) در شمیران جشن برپا کردند و دختران درسخوانده و بافهم آن خاندان هرچه کتابهای رُمان اندوخته بودند با یک دیوان حافظ بآتش کشیدند.

پابرگی :
1ـ نجفقلی پِسیان ، برادر شادروان کلنل محمدتقی‌خان ـ ویراینده


.
🔸مایه‌ی بدبختی ایرانیان اندیشه‌های پراکنده‌ایست که در مغزها جا دارد.

🔸این اندیشه‌های پریشان و گمراهست که اراده‌ها را سست و خردها را بیکاره می‌گرداند و مردم را بدینسان درمانده و بدبخت می‌سازد.

🔸سپس دلیل آورده گفته‌ایم : سرچشمه‌ی کارهای آدمی مغز اوست. مغز است که بدیگر عضوها فرمان می‌دهد و آنها را بکار می‌اندازد. از آنسوی مغز تابع اندیشه‌هاییست که در آن جا می‌گیرد. این اندیشه‌هاست که مغز را اداره می‌کند.

🔸پس از این مقدمه گفته‌ایم باعث اینکه ایرانیها بدینسان سست‌اراده و بیچاره‌اند سخنان پراکنده‌ی ضد هم می‌باشد و مَثَل آورده گفته‌ایم : در این توده از یکسو سروده می‌شود : «بجز از کِشته ندروی» و از یکسو گفته می‌شود : «که بر من و تو در اختیار نگشاده» یا گفته می‌شود :
«گر زمین را به آسمان دوزی ندهندت زیاده از روزی».

🔸امروز از یکسو ما می‌خواهیم مردم را بکوشش واداریم و از یکسو کتابها پر است از تعلیمات جبریگری.

🔸از یکسو ما می‌گوییم : باید کوشید و کشور خود را نگه داشت و از یکسو کتابها پر است از اینکه با کوشش بجایی نتوان رسید :
«بخت و دولت بکاردانی نیست جز بتأیید آسمانی نیست».

🔸از یکسو ما می‌گوییم : باید در اندیشه‌ی نگهداری خاندانهای خود باشیم و باید خطرهای احتمالی آینده را بدیده گرفته درپی وسایل دفاع باشیم از سوی دیگر گوشها پراست با این شعر و مانند آن :
«اگر تیغ عالم بجنبد زجای نبّرد رگی تا نخواهد خدای».

🔸می‌گوییم : آیا باور کردنیست که این همه سخنان که بنام جبریگری و اختیار نداری گفته شده بی‌اثر بماند؟!..

🔸آیا باور کردنیست که سخنانی که ما بنام میهن‌پرستی و کوشش می‌نویسیم اثر خود را بکند ولی اینها نکند؟!..

(پرچم روزانه شماره‌ی 124)
نمونه‌ی دیگری از کتابهای زیانمندی که برای مغزها همچون زهر است.
✴️ ما چه می‌خواهیم؟..

🖌 احمد کسروی

📖 مهنامه‌ی پیمان

تکه‌ی 4 از بخش دوم

🔸 بهانه‌ها و پاسخهای هواداران ادبیّات
تکه‌ی (1)

با کسانی که از آشنایان گفتگو می‌کردیم و انگیزه‌ی این شور را می‌پرسیدیم بیش از این پاسخ نمی‌شنیدیم : «ادبیات روح مملکت است و هر ملتی باید بحفظ ادبیات خود بکوشد ...» همین جمله‌های تاریک و بی‌مغزی بود که سرچشمه‌ی آن شور و هیاهو شمرده می‌شد ، و چون گامی فراتر گزارده می‌پرسیدیم : «ادبیات چیست؟!. سود اینها چه می‌باشد؟!..» در اینجا بود که درمی‌ماندند ، در اینجا بود که ما بار دیگر با یک آزمایش تلخی روبرو می‌شدیم. آزمایشِ چه؟!. آزمایش اینکه در بسیاری از مردم نیروی «فهم» بیکاره گردیده و یک چیزی را که می‌شنوند نمی‌توانند فهمید و بمعنای درست آن نرسیده و بیک معنای تاریکی در دل خود بس می‌کنند. با این آزمایش نخست درباره‌ی «تمدن» دچار آمده بودیم و اینک دوباره با آن روبرو می‌شدیم. اینان یک نام ادبیات شنیده و در دل گرفته ولی یک معنای روشنی از آن نفهمیده بودند و اینست چون می‌پرسیدیم : «ادبیات چیست؟!.» نخست آزردگی نموده می‌گفتند : «مگر باید ادبیات را هم معنی نمود؟!» می‌گفتیم : «چرا نباید معنی نمود؟!. بگویید ببینیم چه معنایی از آن می‌خواهید ، و چه چیزهاست که از ادبیات می‌شمارید؟!.. این شعرها که ما می‌بینیم چیز ارجداری نیست و سودی از آنها جز زیان چشم نتوان داشت. پس بگویید چگونه بآنها نام ادبیات می‌دهید و بدینسان بشور و سرگرمی برخاسته‌اید؟!..» می‌دیدیم که از پاسخ درمی‌مانند و می‌دانستیم که معنای درستی برای ادبیات نفهمیده‌اند و این پرسش که ما می‌کنیم هیچگاه باندیشه‌ی ایشان نرسیده.

این درماندگیشان بسیار بکار ما می‌خورد. یک دسته مردانِ سخن‌نافهمی که ما چون می‌گفتیم : «هر کار برای نتیجه باید بود. این غزلهای بیهوده که می‌سرایید و بچاپ می‌رسانید چه نتیجه از آن می‌خواهید؟!.. این چه معنی دارد که یک مردی با دلِ سرد و آسوده و با پنجاه و شصت سال زندگانی بدروغ خود را بعاشقی زند و از سوزش دل و بیداری شب و اشک دیده که همه دروغ است بنالد؟!.. اگر کسی بیمار نباشد و بخیره[=بی‌جهت] فریاد زند : «وای کمرم! از درد سر مردم!» بچنین کسی با چه دیده نگرید و جز «دیوانه» چه نام دیگری باو دهید؟!. آیا عاشق نبودن و بخیره از درد عشق ناله کردن و هر چند روز یک غزل بیرون دادن جز بیهوده‌گویی چه نام دیگری دارد؟!..» در پاسخ می‌گفتند : «آ.. آقا ! شما چه می‌فرمایید؟!. غزل یک بابی از شعر و ادبیات است و همه‌ی شعرا غزل سروده‌اند». در برابر چنان پرسش بچنین پاسخ بی‌مغزی بس می‌کردند. ما از خرد و زندگانی سخن می‌راندیم و اینان تنها یک نام «ادبیات» پیش می‌آوردند ، و اینبود ناگزیر می‌شدیم معنی ادبیات را بپرسیم تا درمانند و اندکی بخود آیند.

در این هشت سال که ما می‌کوشیم و هر زمان با یک نادانی دیگری در نبردیم هیچ چیزی باندازه‌ی آن شور و هیاهو مرا نیازرده. شعر اگرهم نیک و بی‌زیانش را بگیریم یکی از هزار کارهای زندگانی نیست. ما اگر در زندگی هزار نیاز می‌داریم یکی از آنها شعر نمی‌باشد و شاعری خود هنر بزرگی شمرده نمی‌شود. با اینحال ، تا چه اندازه دل‌آزار بود که می‌دیدیم یک دسته‌ی بزرگی از ایرانیان همه کار را کنار نهاده و تنها بآن پرداخته‌اند. می‌دیدیم آنان را باین راه شرقشناسان انداخته‌اند و بیچارگان نافهمیده فریب آنان را خورده‌اند. می‌دیدیم بروی چنان گمراهی و فریبخوارگی ایستادگی می‌نمایند و مردان چهل‌ساله و پنجاه‌ساله بر سر یکمشت سخن با ما از در دشمنی می‌آیند و بسیاری از آنان پستی و بیفرهنگی نیز دریغ نمی‌گویند. در زمانی که زندگانی بسختترین کوششها نیاز پیدا کرده اینان سخنان پوچی را سرمایه‌ای برای خود می‌شماردند. داد از این نادانی! داد از این بیچارگی.

جا داشت از این توده نومید شویم. جا داشت خود را کنار کشیده و آنان را بگمراهی و نادانیشان بسپاریم ؛ اگر نبودی امیدی که به پشتیبانی خدا می‌داشتیم.